Megadeth is echt wack live, jammer genoeg. Ze hebben wel een paar schitterende nummers gemaakt, waaronder deze Hangar 18!

Oeps! Je spreekt uit ervaring?

Jap, gezien op Graspop. Denk zelfs 2x. Maar totaal niet memorabel.

Recap 20-11:

[20] Eefje de Visser - De Parade
[19] The Cure - Disintegration
[18] Arcade Fire - Ready to Start
[17] Viet Cong - Death
[16] The The - Uncertain Smile
[15] Rage Against the Machine - Bullet in the Head
[14] Frank Ocean - Pyramids
[13] Stevie Wonder - Another Star
[12] Irène Drésel - Stupre
[11] Chvrches - Clearest Blue

[20] [21] [22] [61] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Eefje de Visser - De Parade
[19] [08] [04] [05] [05] [12] [20] [40] [60] [25] [26] [45] [30] [52] [16] [41] The Cure - Disintegration
[18] [06] [13] [22] [67] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Arcade Fire - Ready to Start
[17] [76] [37] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Viet Cong - Death
[16] [15] [27] [19] [==] [81] [49] [66] [74] [==] [==] [==] [==] [==] [17] [06] The The - Uncertain Smile
[15] [26] [18] [08] [06] [16] [33] [28] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Rage Against the Machine - Bullet in the Head
[14] [12] [29] [30] [53] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Frank Ocean - Pyramids
[13] [18] [10] [59] [69] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Stevie Wonder - Another Star
[12] [16] [50] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Irène Drésel - Stupre
[11] [14] [25] [35] [88] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Chvrches - Clearest Blue

8. King Crimson - 21st Century Schizoid Man

1969, VK, heavy psych progjazz

[08] [48] [48] [29] [56] [21] [78] [99] [43] [45] [31] [08] [03] [04] [14] [61]
https://s3.eu-west-1.amazonaws.com/www.dgmlive.com/uploads/articles/6329/e0319f83c08d179dcb41d8d920e24d75.png

Old love never dies. 21st Century Schizoid Man is het oudste nummer in de lijst (even oud als The Court of the Crimson King, maar de schizoïde man komt eerst op het album), én het staat al sinds jaar 1 in de top 100. In 2017 was het kantje boord met een 99e plaats, maar intussen staat deze waanzinnige track - ooit op plek 3 - weer in de top 10.

21st Century Schizoid Man is voor mij een song die nooit gedateerd klinkt. Mocht het nummer vandaag uitkomen, zouden hippe recensenten ongetwijfeld over elkaar heen tuimelen om deze nieuwste black midi-achtige experimentele rocksensatie de hemel in te prijzen.

Zoals Connie Booth en John Cleese in de jaren 70 met Fawlty Towers een sitcom schreven die meer tempo en frissere humor bevat dan 99% van wat vandaag op Netflix verschijnt, zo joegen Robert Fripp en co. eind jaren 60 een schokgolf door (prog)rockland die vandaag nog nazindert en relevant blijft.

Damn, wat een magistrale song blijft dit toch. Van die vreemd opdoemende intro, over de angstaanjagend misvormde zangkreten van Robert Fripp, de jazzy gitaar- en saxofoonintermezzo's en de lyrics waarmee ze de Vietnamoorlog genadeloos afkraakten ("Politicians' funeral pyre/Innocents raped with napalm fire"), tot de apocalyptische slotseconden. En misschien ben ik nog het meest van al onder de indruk van Michael Giles' drumwerk. Hoe die vanaf minuut 4:38 de saxofoon bijbeent en bijna inhaalt: meesterlijk.

21st Century Schizoid Man beleefde een 15-tal jaar geleden een bescheiden renaissance toen Kanye West het nummer samplede voor de song Power op zijn album My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Alweer een bewijs van de relevantie die King Crimson tot op vandaag uitstraalt.

Laatst zag ik een docu over King Crimson, die verscheen naar aanleiding van 50 jaar KC. Robert Fripp blijkt, naast een muzikaal genie en gitaarvirtuoos, ook een hyperperfectionistische gozer te zijn waar nauwelijks mee samen te werken valt. Daardoor vluchtten de bandleden vaak snel van hem weg. Maar het parcours dat hij in die halve eeuw met King Crimson heeft afgelegd, verdient desondanks niets dan respect.

7. Little Simz - Introvert

2021, VK, conscious hiphop

[07] [24] [31] [67] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://nowtoronto.com/wp-content/uploads/2023/09/little-simz-no-thank-you-tour.png

De derde en nu echt wel hoogste van Little Simz. Wellicht het meest bombastische, orkestrale nummer dat ze ooit gemaakt heeft. En net zoals met Woman op plek 32 betreft het alweer een samenwerking met Cleo Sol, die opnieuw even subliem als vlekkeloos het refrein verzorgt. Match made in heaven, dit

Ik was destijds net helemaal verknocht geraakt aan Grey Area uit 2019 toen Simbi in het voorjaar van 2021 een nieuwe single aankondigde. Fanboygewijs zat ik op 21 april klaar op YouTube om als een van de eersten de song en video te checken, en ik was natuurlijk heulemaal overdonderd. Ik geloof dat ik 'm vijf keer na elkaar beluisterde.

Die intensiteit, de dreiging, de monumentale, lager-than-life productie, de nu al legendarische video in het Londense Natural History Museum (heel even dacht ik station Antwerpen-Centraal te herkennen). Muzikaal ook 100% origineel overigens, niks geen samples hier. We mogen onze twee pollekes kussen dat we in dezelfde tijd leven als deze waanzinnige artiest. Vergeet Queen B, enter Queen Sim-B.

Live is Introvert vanzelfsprekend ook overweldigend. Iets intiemer soms (introverter?), zoals in 2022 in de Antwerpse Trix, maar met evenveel impact. En een zaal met ruim de helft witte mannen de zin 'I'm a black woman and I'm a proud one' mee horen brullen is op zich ook al een memorabele beleving.

6. Guns n' Roses - Sweet Child O' Mine

1987, VS, hardrock

[06] [02] [02] [06] [17] [09] [06] [04] [04] [02] [08] [16] [16] [34] [64] [93]
https://ichef.bbci.co.uk/ace/standard/1024/cpsprodpb/10B6A/production/_87485486_a889c56d-b131-4bb3-b131-fc24eca54e16.jpg

De song die je wist dat zou komen. Of niet dan, Titmeister Gretz? Vier plekjes achteruit en dus alwéér niet op 1, maar toch voor de tigste keer in de top 10. Guns ‘n Roses met hun aller-, aller- allervetste classic. En dat wil wat zeggen, want ze hebben ook gewoon November Rain, Welcome to the Jungle, Paradise City, Estranged en wat nog allemaal gemaakt.

Een onvervalste hardrockballad. De song straalt zoveel plezier, positivisme en gelukzaligheid uit. Iets wat de bandleden oorspronkelijk niet zagen zitten, na het succes van het snoeiharde Welcome to the Jungle. Maar Axl Rose wou per se deze track uitbrengen als ode aan zijn toenmalige love interest, Erin Everly (dochter van Don). Ze zouden naderhand trouwen en hun huwelijk hield de volle negen maanden stand. Well done, Axl!

De eindeloos geniale gitaarriff dan, van de hand van Slash, wellicht mijn favoriete gitarist ever. En die riff kwam er zelfs per toeval, want het was oorspronkelijk een studiospielreitje van de goede man. Maar dankzij een luistervinkende Axl Rose, die meteen het hitpotentieel hoorde, werd het toch in een nummer gegoten. Een vriend van mij kwam Slash trouwens ooit tegen in de wachtrij van een Disneyworld-attractie. Zo zie je maar, rockgoden zijn ook gewoon mensen.

Roses vocale bereik scheert ook ongekend hoge toppen hier, zoals altijd. Wat een onwaarschijnlijk indrukwekkende zanger is ie toch. De solo van Sweet Child O’Mine zou dan weer mijn lijst van favo gitaarsolo’s aller tijden aanvoeren denk ik. En ook van die outro smul ik keer op keer. Geinig genoeg wisten ze effectief niet waar ze met het nummer na de solo nog naartoe moesten. “Where do we go now” dus, letterlijk.

En of ik al lang een GnR-fanboy ben. Ik had een dvd van hen ‘Live in Japan’ en op mijn slaapkamer in het ouderlijke huis hangt tot dag van vandaag een grote vlag met de hoes van Appetite for Destruction (de gekuiste versie met de doodskoppen welteverstaan, niet de oorspronkelijke versie met de verkrachte vrouw). Die hele plaat brengt me gelijk terug naar mijn tienerjaren en klinkt bijna veertig jaar na de release nog altijd zo killingly cool, ondanks dat het hardrockgenre an sich al lang niet meer hip is. Geeft nog maar eens aan wat voor tijdloze klassiekers GnR in hun boerenjaren 1987-1991 op de wereld hebben losgelaten.

Zijn jullie klaar voor de top 5? Het wordt nog een belachelijk lange zit, want samen zijn de laatste vijf goed voor zowat een uur aan topmuziekjes.

5. NOFX - The Decline

1999, VS, prog skatepunk

[05] [09] [08] [04] [10] [07] [11] [09] [02] [11] [09] [05] [04] [10] [22] [04]
https://i0.wp.com/loudmagazine.net/wp-content/uploads/2024/03/NOFX.jpg?fit=1920%2C768&ssl=1

O.M.G. Deze dan. De meest epische punkrocksong die de wereld ooit gekend heeft. Het enige skatepunknummer dat je in je leven moet horen. The Decline overstijgt alles wat NOFX zelf, maar ook bands al Sum 41, blink-182 en The Offspring gemaakt hebben.

Brandend actueel ook, zowel toen als vandaag, want freaks zullen altijd blijven regeren over de VS en de rest van de wereld. The Decline stijgt altijd in jaren waarin Trump verkiezingen wint, merk ik. Dat zal zeker geen toeval zijn.

Ik was blij als een kind toen ik in het najaar van 2006 een fysiek exemplaar van deze one song-EP bemachtigde, met de iconische knip-en-plakhoes met een dreigende vuurrode lucht boven het Capitol in Washington (de boys van NOFX waren voorwaar helderzienden). Een half doorzichtige cd die ik nog altijd koester en bewaar als was het mijn eerstgeborene.

The Decline heb ik de voorbije achttien jaar zo ontiegelijk vaak beluisterd dat ik de volledige achttien minuten woord voor woord kan meeschreeuwen. De meedogenloze lyrics sabelen alles neer waar de VS voor staan: wapenbezit, geloof, druggebruik en alle hypocrisie die daarbij een rol speelt. Muzikaal verkennen én perfectioneren Fat Mike en co. hier alle hoeken van het punkrockgenre, met een in die wereld ongeziene creativiteit en vindingrijkheid (die fanfareachtige outro!).

Sinds de daling van New Gold Dream dit jaar, is NOFX trouwens het enige nummer dat in elke editie van mijn top 100 binnen de top 22 stond (en op één jaar na zelfs altijd top 11 scoorde). Een toppositie zat er evenwel nog nooit in, maar wat niet is kan nog komen natuurlijk. The Decline gaat nooit, echt nooit vervelen of irrelevant worden.

Sweet Child O' Mine is hopelijk niet de hoogste GNR?

Alles van UYI 1 en 2 komt er nog aan.

En terecht verdamme. Beste band ooit ofzo?

Prog skatepunk tho beste genrebeschrijving ooit ofzo?

Tweede beste, na heavy psych progjazz bij King Crimson.

Nu al een enorm gevarieerde top-10, ook wat gedeelde smaak betreft trouwens: Lana Del Rey en (deze van) Little Simz scoren bij mij ook heel hoog, Megadeth en King Crimson zullen in duizend jaar nooit in mijn lijst terechtkomen.

De verhalen zijn ook zeer de moeite van het lezen waard, je bent zeer goed in staat met overtuiging te vertellen wat je zo gaaf vindt aan de nummers en je betrekt er interessante (persoonlijke) anekdotes bij.

Benieuwd naar de top-4!

Ik had dezelfde vlag in mijn tienerkamer hangen!

Op de dag dat ik van mijn ouders mijn eerste eigen t.v. en videorecorder kreeg kwam s 'avonds het concert in Parijs op 't.v. , natuurlijk opgenomen en dagenlang gekeken, ik kan mij nog herinneren dat ik ontzettend zenuwachtig was dat het om de een of andere reden niet goed op de videoband zou komen. In dezelfde maand mijn allereerste concert, Guns in Rotterdam. Blijft een band die onlosmakelijk met mijn jeugd is verbonden.

Wat moet dat geweldig geweest zijn, GnR live tijdens hun topjaren

Fijn om te horen!

Ik heb ze in 2017 nog gezien en dat was toch een stuk minder:)

Sweet child o’mine is toch wel een cool nummer. Lekker man. En NOFX moet ik toch een keer serieus luisteren

4. Charli XCX - Visions (Appleville Mix)

2020, VK, hyperpop

[04] [05] [24] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://static1.colliderimages.com/wordpress/wp-content/uploads/2024/08/5-7.jpg

Brat summer is nog niet voorbij, mensen! De zon schijnt volop, we zijn rood verband in de nek, Tadej Pogacar zet de Tour de France naar zijn hand en Kamala Harris heeft nog alle kansen om de eerste vrouwelijke president van de VS te worden. Charli xcx, de grootste hipsterhypeartiest van 2024, scoort hier gewoon top 4 met de eclectische, op MuMe intussen legendarisch geworden Appleville-mix van haar covidcraecker Visions.

Hyperpop klonk nooit zo opwindend als hier. De originele versie van Visions was al zwaar genieten, maar wat Charli en A.G. ‘PC Music’ Cook op deze herwerking uitvreten, tart elke verbeelding. Hyperpop gemixt met hardcore gemixt met dromerige onderwatersequenties (de meest fascinerende passage in de homemade videoclip ook) tot één wervelend, verslavend en catchy geheel. Visions stuitert alle kanten op, van diepe ontroering tot grootse euforie en elke emotie daartussenin, en laat je juist daardoor geen moment los.

Aankomende junimaand ga ik deze eindbazin eindelijk voor het eerst live zien. Geen idee of VIsions in de set zal zitten - ik vermoed van niet want pre-Brat - maar een memorabele nacht wordt het hoe dan ook.

3. Dire Straits - Tunnel of Love

1980, VK, heartland rock

[03] [13] [30] [27] [60] [==] [==] [==] [==] [70] [==] [==] [==] [==] [==] [65]
https://vinylio.eu/storage/headers/a308d8a62da2e922d983d251a04e1a0c.webp

2024 is bij mij ook een beetje het jaar van Dire Straits, zo blijkt. Private Investigations kwam opnieuw binnen, Money for Nothing scoorde top 50 en met Tunnel of Love tekent de band zelfs voor z’n allereerste podiumplaats.

Dit nummer, het laatste in de top 100 dat ik nagenoeg rechtstreeks uit mijn ouders’ platenkast gejat heb, hoort al onnoemelijk lang tot mijn favorieten van de Britse band. In een van mijn eerste allertijdenlijstjes die ik op MuMe dropte, een top 10’tje in 2005(!), stond de Tunnel op 7. Zoals dat wel vaker gaat (zie ook bijvoorbeeld Fade to Black) verloor ik deze topper jarenlang uit het oog, maar een paar jaar terug maakte ie z’n comeback, en kijk tot waar ie het in werkelijk no time geschopt heeft.

Wat een feest van een song is Tunnel of Love, dat gaat over de liefde vinden (en bedrijven) op een pretparkkermis, de Spanish City die Knopfler zo meeslepend bezingt, in het Britse kuststadje Whitley Bay. Het nummer opent geweldig met een sample van de Carousel Waltz uit de musical Carousel. Daarna volgen acht swingende, veel te snel passerende minuten vol speelplezier. Check zeker ook de knap gestileerde videoclip, die ik zelf pas recent voor het eerst gezien heb.

Ik heb zelden een band met zoveel overgave, kunde en vreugde weten performen. Kijk bijvoorbeeld deze sprankelende liveversie uit 1983, waar de felle belichting voortdurend op Mark Knopfler gericht staat als was ie een op aarde neergedaalde engel. De frontman, zanger en gitaarvirtuoos speelt feilloos en flikkert er een resem heerlijke solo’s tussen, maar laat toch ook de andere bandleden shinen - luister maar naar die heerlijke piano-outro, of de drumpartijen tijdens het intermezzo na minuut 3:30.

En zoals met The Decline kan ik ook deze ellenlange maar fantastisch vindingrijke lyrics woord voor woord meezingen. Geweldig hoe Knopfler met zoveel liefde en gedetailleerdheid deze uitgaanslocatie uit zijn eigen jeugd (waar hij naar eigen zeggen voor het eerst rock-’n-rollmuziek hoorde) beschrijft.

Zeven jaar na Tunnel of Love bracht Bruce Springsteen (zo is de goede man toch een beetje aanwezig in mijn top 100, ArthurDZ), die andere heartland-rocklegende, ook een nummer uit met deze titel. Grappig genoeg is pianist Roy Bittan op beide songs de keyboardist van dienst.

Weeral een briljante drop, hoe krijg je het toch telkens weer voor elkaar?

Aangezien haar laatste album zoveel eindejaarslijstjes aanvoert heb ik het ook maar eens geprobeerd maar ik kwam er niet doorheen, ik snapte de hype ook niet helemaal. Maar dit is wel goed zeg, de clip is ook best geniaal...

Ik kende dit nummer niet van ze, ik denk dat mijn punkrockfase toen net was afgelopen, maar wat een nummer zeg. Twee keer achterelkaar opgezet en je bent er zo veertig minuten mee bezig

haha klopt, maar het lijkt maar 4 minuten toch.

Visions waarom zou ze niks van pre-brat spelen, Arno?

Voorgevoel. Tijdperk afgesloten of zo?

Neuh, denk wel dat ze nog spul van vroegah doet hoor.

2. Let’s Eat Grandma - Donnie Darko

2018, VK, prog synthpop

[02] [01] [01] [09] [08] [26] [87] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://media.pitchfork.com/photos/5ab2da4a0a1d724145f46187/master/pass/Lets-Eat-Grandma.jpg

Nieuwe nummer 1! Nieuwe nummer 1! NIEU-WE NUM-MER EEN! Na twee jaar koppositie zakt Donnie Darko een plekje en kan ik niet langer zeggen dat mijn favoriete lied en mijn favoriete film dezelfde titel hebben. En aangezien zowel New Gold Dream als Sprawl II al achter de rug zijn, komt er straks dus een nummer 1 die nooit eerder op die positie stond. Hyped!

Let’s Eat Grandma volg ik al van in hun prille begindagen, met hun prettig gestoorde DIY-synthpopsong Eat Shiitake Mushrooms. Dat nummer haalde zelfs de eindfinale van Song van het Jaar 2016 en was blijkbaar een nominatie van mezelf. Geen idee meer ze toen op mijn radar kwamen. Maar ik herinner me wel nog glashelder dat ze twee jaar later met het album I’m All Ears meerdere reuzenstappen voorwaarts zetten, onder meer dankzij de hulp van de betreurde producer Sophie achter de knoppen.

Ik zag het sympathieke duo in datzelfde 2018 ook op Best Kept Secret, in een lang niet tjokvolle tent op zo’n slaperige zondagnamiddag. Maar ze gaven er het beste van zichzelf en vooral de liveversie van Donnie Darko, het slotstuk van I’m All Ears, was memorabel. Dat epische nummer (eindwinnaar Song van het jaar 2018), dat drijft op een eenvoudig, zich eindeloos herhalend synthesizerloopje (check dat overgangsmoment op 3:30 dan!), werkt gestaag toe naar een ontknoping van heb ik jou daar.

Donnie Darko hangt ergens in het spanningsveld tussen Chromatics en LCD Soundsystem, met vocalen die knipogen naar Lorde. Live gaat het nummer gepaard met een quirky dansroutine waarbij de meiden het ene moment plat op hun rug liggen en het andere moment letterlijk door het publiek huppelen.

Het lijkt allemaal wat onhandig, avontuurlijk en spontaan maar vergis je niet, Rosa en Jenny - toentertijd nog in hun tienerjaren - wisten en weten donders goed waar ze mee bezig zijn. Anders krijg je zo’n fantastisch album als I’m All Ears of zo’n weergaloze synthprogsong als Donnie Darko onmogelijk gefabriceerd.

1. Opeth - Deliverance

2002, Zweden, progmetal

[01] [04] [12] [15] [72] [96] [==] [==] [==] [==] [==] [91] [46] [70] [31] [36]
https://fullsteam.fi/fileadmin/_processed_/2/3/csm_Opeth_HighRes_f1872be728.jpg

Daar is ie dan. Gloednieuw op nummer 1. Het ultieme meesterwerk van de Zweedse metallegendes genaamd Opeth. Hoewel, gloednieuw? In september 2007 stond Deliverance ook al eens helemaal bovenaan in mijn allertijdenlijst, die ik toen nog niet op regelmatige basis samenstelde. Zo zie je maar, de geschiedenis herhaalt zich keer op keer. En kijk ook naar Uncertain Smile, die toen op 4 stond en nu nog altijd top 20 scoort. Onbreekbare songs waar de tand des tijds niet de minste vat op heeft. In de tweede helft van de jaren 10 verdween Deliverance eventjes van het voorplan, maar in ‘19 kwam ie opnieuw binnen en sindsdien klom deze epische progtrack onstopbaar naar de kopppositie.

Deliverance raast bijna veertien minuten door zonder om te kijken. De eerste seconden blazen je gelijk van je sokken. Minutenlang wisselen ietwat rustigere passages af met wilde maar gecontroleerde uithalen. Mikael Åkerfeldt schippert tussen waanzinnige grunts en meer klassieke zangpartijen en benadert in beide zangstijlen de perfectie. En Martin Lopez levert drumwerk af van een ongeëvenaard hoog niveau, dat dankzij de vlekkeloze productie tot in de kleinste details te horen is. Maar het ultieme hoogtepunt is vanzelfsprekend de outro aller outro’s, die op minuut 9:40 aanvangt. Elke metalliefhebber kent ‘m vanbinnen en vanbuiten.

Eén keer zag ik Opeth live tot dusver, eind 2008 in de AB (een tweede keer volgt hopelijk in februari ‘25). Åkerfeldt kondigde Deliverance toen aan met de gevleugelde woorden ‘This next song you’re gonna love. It’s a masterpiece.’ Zelfkennis is het begin van alle wijsheid of zo? Van bescheidenheid kan je de man niet beschuldigen, maar dat hoeft ook niet als je een buitenaards goed nummer als Deliverance op je conto mag schrijven.