57. The Who - Tommy (1969)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2893.jpg

Favoriete track:




Ik heb een zwak voor Tommy: het is bij tijd en wijlen zo lekker pompeus en dramatisch. Niet voor niets dat de musical versie me ook zo bevalt.

Ooit gezien in het theater en uiteraard ook de film, maar het liefst luister ik gewoon naar de muziek.
En die is gewoon erg sterk. Ook typisch zo'n album waar het fijn meebrullen is.

Onverwoestbaar, en het staat ook wel voor het feit dat ik niet vies ben van musicals en films waar veel in gezongen wordt.

56. U2 - The Joshua Tree (1987)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/145.jpg?cb=1604182594

Favoriete track:




Achtung Baby of The Joshua Tree. Tot op de dag van vandaag kan ik maar niet bepalen wat nu mijn favoriet is. Moeilijk vergelijken ook: het lijken wel twee verschillende bands. Het laat zien dat de heden ten dage toch best door velen gehate U2 in die tijd gewoon een ijzersterke band was die alle lof terecht verdiende.

De keuze valt uiteindelijk telkens toch wat meer op The Joshua Tree en dat heeft denk ik met sentiment te maken. Voor mij is 1987 na 1991 misschien wel mijn favoriete muziekjaar en als tiener kwam de muziek misschien net nog wat sterker binnen.
Ik was in die tijd best een groot U2-liefhebber, al sinds hun eerste albums, dit omdat een poster van de nog jonge band die op de kamer van mijn oudere nicht hing me nogal intrigeerde waardoor de liefde startte. Met het verschijnen van The Unforgettable Fire werden ze voor mij ook echt wel muziekhelden.

Misschien daarom dat juist The Joshua Tree zo aansloeg: het was een soort overtreffende trap van de voorganger. De band wist ook stadions te vullen. Ik voel nog de jaloezie toen ik fans in Rotterdam richting de Kuip zag trekken. Het in koor gezongen 'we gaan naar U2' klinkt nog na in mijn oren.
Maar ik ging naar Prince, en als 17-jarige was de portemonnee niet zo dik gevuld om dat allemaal tegelijk te doen.

Het is jammer dat de band momenteel zo verguisd wordt. Bono heeft het ook wel een beetje aan zichzelf te wijten natuurlijk en de muziek weet al lang niet meer zo te raken. Toch blijft mijn liefde voor behoorlijk wat albums van deze band groot en bekroon ik The Joshua Tree bij deze maar als favoriet.

55. Underworld - Dubnobasswithmyheadman (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/912.jpg?cb=1605392799

Favoriete track:




Een beetje hetzelfde verhaal als bij Leftfield: dance voor rockers. Dat was gewoon zo in die jaren. Ik heb ook de indruk dat het in die tijd zo was dat de hokjes steeds meer doorbroken werden, zowel bij artiesten als bij muziekliefhebbers. Je kon makkelijk van rock houden maar ook genieten van soul. Hield je van dance, dan was er ook niks mis met metal. En ga zo maar door.

Underworld slaagde er in elk geval goed in om die lijnen wat te vervagen. Wat mij vooral trekt aan hun muziek zijn de opzwepende tracks die je bijna in een soort trance kunnen brengen. Heerlijk vind ik dat.

Tevens is het dance die je ook in de huiskamer kunt draaien, hier hoef je geen club of festivalweide voor uit te zoeken.

54. Alice - Gioielli Rubati (1985)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/202000/202638.jpg

Favoriete track:




En daar is Alice of Alice Visconti. Haar echte naam is overigens Carla Bissi. Maatje Franco Battiato staat op 58.
Het is de stem van Alice die er voor zorgt dat ze net een paar treden hoger staat dan de Italiaanse meester zelf.

Muziek om heerlijk bij weg te dromen. Bij het album zelf schreef ik dan ook: Wanneer ik Gioielli Rubati hoor ben ik weer terug in die heerlijke Italiaanse steden, dorpjes en schitterende landschappen en door de ietwat verouderde arrangementen die echt bij de jaren '80 horen snuif ik ook nog een stukje van mijn tienerjaren op.

Gli Uccelli staat ook op het album La Voce Del Padrone van Franco Battiato (het album dat al eerder voorbij kwam) en is dus een cover van zijn nummer. Deze twee artiesten zijn echt met elkaar verbonden.

53. Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/14000/14141.jpg

Favoriete track:




Charles Mingus is wel één van de namen waar ik gelijk op viel toen ik ooit begon me te verdiepen in jazz (of moet ik zeggen 'ben gaan genieten van jazz'?!).
Rauw, speels, spannend en toch ook weer niet te ver gaand waardoor ik afhaak, want niet alle jazz kan me namelijk bekoren, ik hou het op dat vlak toch graag binnen de lijntjes.

Drie van zijn albums schieten er wat mij betreft bovenuit: Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus, Mingus Ah Um (allebei met een versie van Better Git It in Your Soul, mijn favoriete nummer) en The Black Saint and the Sinner Lady wat door velen gezien wordt als zijn meesterwerk.

Om dat echt goed te kunnen bepalen vind ik dat ik te weinig echt verstand van jazz heb. Het gaat mij bij deze muziekvorm echt om het beleven en genieten ervan.

Bij dit alum wisselt dat: soms ga ik er helemaal in op en soms snap ik het ook wel weer als mijn partner vraagt of die takkeherrie uit mag (niet dat ik het er dan mee eens ben).

52. Pink Floyd - The Wall (1979)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/70.jpg?cb=1660164198

Favoriete track:




Toen in 1989 de muur viel was dat een bijzondere gebeurtenis in de geschiedenis. Zo voelde iedereen dat onmiddellijk. De constante dreiging in de wereld sloeg symbolisch ineens om in hoop. Iets om nooit te vergeten.

Een jaar later voerde Roger Waters The Wall op in Berlijn. Daar begon mijn liefde voor Pink Floyd's The Wall. Ik was helemaal niet zo bekend met dit meesterwerk. Natuurlijk kende ik er nummers van, maar verder boeide het me nooit zo. Dat veranderde dus met die gebeurtenis. Ik vond het behoorlijk indrukwekkend.

Ik raakte dus al snel in de ban van het Pink Floyd album, daar waar mijn zus de registratie cd van Berlijn kocht met alle gastartiesten, een versie die ik ook goed vond.

Jaren later vond ik het hoog tijd om het spektakel live mee te maken (Arena Amsterdam) en iedereen had gelijk: dit was iets dat je echt mee moet maken.

Tot op de dag van vandaag draai ik The Wall nog met grote regelmaat. Inmiddels ken ik ook de andere albums van Pink Floyd, maar dit album heeft toch echt een speciaal plekje bij mij.

https://www.musicmeter.nl/album/222]51. The Doors - The Doors (1967)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/222.jpg?cb=1502835859

Favoriete track:




Het album met het mooiste Doors nummer: The Crystal Ship.

The Doors leerde ik eind jaren '80 kennen. Ik was toen aardig bezig met muziek gemaakt aan het einde van de jaren '60, en 1967 was een mooi jaar met mooie releases waar The Doors er eentje van is.

Een band waar velen wel mee weglopen volgens mij. Ik kom niet vaak mensen tegen die het echt helemaal niks vinden.

Ik heb vaak geroepen dat ik wat te laat geboren ben. Ik zou die jaren '60 wel willen hebben meemaken, maar als ik mijn ouders dan hoor dan zou dat misschien wel eens hebben kunnen tegenvallen. Het beeld dat we nu voorgeschoteld krijgen is aan velen voorbij gegaan.

Maar toch.... het lijkt me wel een opwindende tijd als je het intens hebt kunnen beleven.

50. Zita Swoon - A Band in a Box (2005)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/34000/34042.jpg?cb=1541354885

Favoriete track:




De band die ik het meest live heb gezien (net na REVERE). Ik heb altijd geroepen dat ik Stef de beste live artiest vind na Prince. Die man maakt wel wat in me los als ik hem zie. Dat was vooral in zijn jongere jaren zo. De eerste keer dat ik hem zag was met dEUS als voorprogramma van Magnapop en daar viel hij gelijk al op: hij zorgde voor de gekte in de band en ging los op het podium. Dat is hij lang blijven doen in zijn zelf gemaakte kleding. Een bon vivant, een rasartiest en een sympathieke kerel (kom ik zo op terug).

Na In a Bar Under the Sea geloofde Stef het wel en ging door met zijn eigen band Moondog Jr.; die heb ik een aantal keer live gezien. Een toenmalige kennis had contact met de saxofonist en we mochten backstage na een optreden in Rotown, Rotterdam. Ik ging niet mee en wachtte netjes in de zaal. Wat moest ik daar? Wat moest ik zeggen tegen mijn muzikale held? Ik vond het wat gênant en liet die kans voorbij gaan.

Omdat de naam Moondog jr. nogal lastig lag werd de band omgedoopt in Zita Swoon en ook die heb ik regelmatig live gezien. Elke keer weer compleet anders. De Band in a Box optredens vond ik het meest indrukwekkend. De band in het midden en het publiek er omheen, intiem en intens. Er is een cd-opname gemaakt (live en zonder publiek) en dat is ook gefilmd en op dvd toegevoegd. Een geweldige herinnering en daarom ook te vinden in mijn lijst, ook al had het ook één van de reguliere albums kunnen zijn.

Na Zita Swoon werden het meer theater voorstellingen onder de naam Zita Swoon Group waarmee ook eenmalig de samenwerking werd aangegaan met muzikanten uit Burkina Faso. Samen met Arrie en zijn vader zag ik ook hier een optreden van, wat best indruk maakte.

Momenteel ligt ook Zita Swoon stil en heeft Stef twee solo-albums uitgebracht. Hij treedt regelmatig solo op, of staat met wat muzikanten op het podium en vertolkt dan veel nummers van zijn solo-albums, gemengd met wat oudere nummers. Ook tourt hij met Bob Dylan nummers. Stef blijft verrassen.

En dat deed hij een paar jaar terug op ander vlak ook. Op Facebook bleek dat hij me volgde en vroeg me om eens langs te komen na afloop. Ik kreeg een déjà vu naar die eerdere mogelijkheid in de jaren '90, maar inmiddels had ik wel vaker contacten met artiesten en ging ik er anders mee om. Ik zocht hem op aan de bar na afloop van het concert en dat werd een kort beleefdheidspraatje. Eigenlijk zoals zoveel fans dat doen als de artiest zich daarvoor open stelt. Wat me wel verbaasde was dat hij echt wel wat dingen van me wist, dus hij nam het wel serieus.

Afgelopen februari trad Stef weer solo op in Rotterdam en uiteraard ging ik daar naartoe. Toen hij het podium opliep kreeg ik gelijk een vriendelijk knikje wat ik wederom opvallend vond. Toch een stukje herkenning. Maar ik besloot het daarbij te laten.

Na afloop zochten fans hem op voor een praatje of een handtekening. Ik babbelde wat met herman die er ook was, en nam nog een drankje omdat ik even op mijn metro moest wachten. Toen stapte Stef ineens op me af en begon een praatje, een praatje dat vervolgens een uur duurde. Hij had het onder andere over zijn ontmoeting met Nick Cave en hoe spannend hij dat vond. Stef bleek een uiterst sympathieke man en het was dat ik toch echt richting OV moest want anders kon ik een taxi gaan bestellen of zo. We waren eigenlijk nog niet uitgepraat.

Hier op terugkijkend is dit een heel mooie belevenis. Stef is toch een muzikale held van mij en dat voelt anders dan alle andere artiesten met wie ik persoonlijk contact heb of heb gehad waardoor ik het toch wat spannend vond, wat niet nodig was. Het toont maar weer aan dat ook muzikanten eigenlijk heel gewone mensen zijn

[url=https://postimages.org/[/url]

Heel fijn optreden was dat, en kan me eigenlijk ook wel voorstellen dat hij het ook wel leuk vond nog even wat langer na te praten met een trouwe fan.

Lekker gevarieerde lijst trouwens, en leuk dat je voor het derde album van Velvet Underground kiest. Die vind ik ook min of meer even goed als de banaan.

49. The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/33.jpg

Favoriete track:




Mijn waardering voor The Beatles moest echt op stoom komen. Zeker, ik vond ze altijd prima, maar typisch zo'n 3,5* band en hun oudere werk vond ik zelfs op het randje.

In de begintijd van deze site uitte ik dat wel eens en ik kreeg alle hoon van de fans over me heen. Eentje werd zelfs zo boos (over 3,5*!) dat mijn hele top 10 omlaag werd gestemd. Zo ver ging dat zelfs. Later kreeg ik daar excuses voor plus de mededeling dat Prince daardoor toch wel ontdekt werd en toegegeven dat ie goed was.

Maar ook bij mij veranderde er wel wat. Ik vond ze beter en beter en Sgt. Peppers is zelfs tot mijn favoriete albums gaan behoren. Ik heb er twee lp's van plus een cd. Ik bedoel maar

Tijdens de vakantie in 2018 waren we in Las Vegas en zagen we de voorstelling van Cirque due Soleil en dat was echt zo'n geweldige belevenis: één van de mooiste voorstellingen die ik ooit meegemaakt heb en dat alles met Beatles muziek.

In mijn top 100 nummers staat I Am the Walrus, qua albums is het Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band.

48. Rufus Wainwright - Release the Stars (2007)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/70000/70960.jpg

Favoriete track:




Rufus leerde ik kennen bij zijn debuut door een positieve review in OOR. Hij werd al snel een zeer grote favoriet. Ik denk ook dat veel mensen mij wel met hem associëren, vooral in de tijd dat ook Antony in dat rijtje stond.

Is het omdat Rufus zo openlijk uit de kast is?! Nee. Dat schreef ik ook in het andere topic met nummers. Toch kom ik vaak uit bij een geweldig album waar ik verslaafd aan raak en dan blijkt die link er te zijn, alsof ik ze erop uitzoek, wat gewoon niet zo is. Maar kijkend naar mijn echt grote favorieten dan zou je toch echt anders denken.

Rufus heeft een paar enorme klappers gemaakt wat mij betreft. Maar liefst vier albums heb ik op 5* gezet. Toch voelt Release the Stars als mijn echt grote favoriet alhoewel Want, two dat ook kan zijn. Release the Stars heb ik na uitkomen echt ongelooflijk vaak gedraaid. Ik kreeg daar maar geen genoeg van.

Ook tekstueel kan ik me vaak goed vinden in het werk van Rufus. Dat Rufus een love or hate artiest is snap ik wel. Zijn zang is zeikerig en dreinerig en daar moet je tegen kunnen. Heel soms heb ik ook wel momenten dat ik het even niet trek en als ik de laatste tijd foto's en filmpjes van Rufus bekijk op zijn Instagram account dan moet ik wel zeggen dat ik vind dat ie er nogal slonzig bij loopt, alsof hij er geen zin in heeft of zo. Lange tijd dacht ik ook dat Rufus het een beetje kwijt was, maar dat bleek onzin. Zijn album uit 2020 was gewoon weer ijzersterk. Rufus was bezig met andere projecten en dat toont ook zijn klasse aan.

Ik had een aantal jaren geleden meer raakvlakken met de lijstjes van aERodynamIC. Tot nu toe weinig favorieten voorbij zien komen, maar leuk om te volgen

Dat is dan vreemd want mijn smaak is niet veranderd. Dan zal de jouwe dat wel zijn en vind je je oude liefdes niet leuk meer. Of we hebben nooit overlap gehad

Hekel aan de Beach Boys: check.
Vreemde keuze voor beste Beatles: check.

Inderdaad, alles is nog gewoon bij het oude

47. John Coltrane - Blue Train (1958)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7777.jpg?cb=1664430494

Favoriete track:




Hoezen spelen een belangrijke rol in mijn ontdekkingen van nieuwe muziek. Al menigmaal heeft een hoes mijn aandacht getrokken en ontdekte ik daardoor een pareltje. Ongetwijfeld zullen veel parels om diezelfde reden aan mijn neus voorbij gegaan zijn. In dat geval hoop ik altijd maar op tipgevers die me er alsnog op wijzen.

Blue Train behoort op dat vlak wel tot mijn favoriete albums, maar niet alleen vanwege de hoes. De inhoud is ook ongelooflijk goed. Ik hou enorm van dit album. Ik kan het elk moment van de dag opzetten: altijd raak.

Dat zegt wel wat, want dat heb ik niet met alle jazz, alhoewel ik de laatste jaren wel meer en meer jazz ben gaan luisteren en het me ook steeds makkelijker afgaat.

Blue Train behoort wat mij betreft tot één van de allerbest jazzplaten die ik ken: majestueuze klanken voortgebracht door de grootheid die Coltrane is.

46. R.E.M. - Automatic for the People (1992)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/365.jpg?cb=1641738853

Favoriete track:




R.E.M. kende ik in de jaren '80 wel omdat dit een bandje was wat het bij mijn 'alternatieve vrienden' goed deed. Toch begon mijn grote enthousiasme pas echt toen Losing My Religion begin jaren '90 een grote hit werd.

Toen Automatic for the People in 1992 verscheen werd ik echt verliefd op de muziek van deze band, ook het oudere werk.
Gek genoeg zag ik wat vrienden juist afhaken; die vonden dit niet helemaal hun ding.

Ik hou wel van de zachte melodieuze kant van R.E.M.; ik ben dan ook één van de weinigen die Around the Sun een echt goed album vind.

Toch hebben ze het niveau van Automatic for the People nooit meer kunnen evenaren als je het mij vraagt. Dit moet toch haast wel hun klassieker zijn in alle opzichten?!

Ik ben die andere liefhebber van Around the Sun. Zo, dat is er uit.

Ik hoor daar ook bij! Ik snap al die aversie tegen dat album nooit, er staan een aantal prachtige nummers op. Volgens mij was de band er zelf ook niet blij mee, onbegrijpelijk...

Bijzonder he, het is voor mijn gevoel in dezelfde lijn als Automatic. Maar ja mijn favoriete Nick Cave album vindt Cave zelf ook geen geslaagde plaat. Smaak is een wonderlijk iets.

Kijk dan alleen al naar de hoes van Kings of Convenience - Riot on an Empty Street (2004) - MusicMeter.nl !

(verder op de jazztroep na een mooie lijst hoor)

Nog steeds dezelfde kerels op de hoes hoor, of doel je daar niet op

Jazztroep?

Het meisje kijkt naar Erlend en denkt "Wat een sukkel dat je je zo laat vorken door de pion op e7!" Eirik kijkt in de camera en denkt "Het punt is van mij!" Erlend kijkt naar het meisje en denkt "Ik zou liever met jou dansen..."

En aERodynamIC denkt "zei Poek nou echt jazztroep?"

45. John Grant - Queen of Denmark (2010)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/189000/189869.jpg

Favoriete track:




John Grant en Midlake: het bleek een gouden combinatie. Wat is Queen of Denmark toch een schitterend album en hoe sterk zijn z'n teksten.

Ook vormt mijn favoriete nummer van dit album de perfecte soundtrack voor de film Weekend, een film die ik ook sterk vind.

John zag ik voor het eerst live in Rotown Rotterdam. Dat was ergens in 2011. John samen met een begeleider op z'n meest intiemst. Het was een betoverende avond.

Maar het werd nog leuker, want de dag na het concert liep ik door de grootste boekhandel in Rotterdam en kwam daar John tegen die ook zijn gekochte boeken moest afrekenen. Na enige twijfel besloot ik hem toch maar te bedanken voor het mooie concert de avond ervoor. Dat vond ie leuk en hij probeerde gelijk wat Nederlandse woorden. Hij is dol op talen en het ging hem ook goed af.

Ik had hem diezelfde avond weer kunnen ontmoeten omdat hij had afgesproken met een kennis, maar daar zag ik vanaf, teveel nagenietend van het prachtige optreden in Rotterdam. Het grappige is dat diezelfde kennis altijd uitbundig gegroet wordt door John als hij hem in de gaten krijgt in het publiek.

Een mooie, openhartige artiest waar ik nog steeds veel bewondering voor heb. Maar zo mooi als Queen of Denmark?! Ik hoop het nog een keer mee te maken, alhoewel ik zeker nog steeds geniet van zijn muziek.

44. Red Hot Chili Peppers - Blood Sugar Sex Magik (1991)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/330.jpg

Favoriete track:




De Red Hot Chili Peppers zag ik regelmatig voorbij komen in alternatieve muziekprogramma's eind jaren '80. Baldadige kerels die het leuk vonden om met alleen een sok om op te treden en soms lieten ze zelfs die weg. Interview op de nationale tv-zender? Pik uit de broek en laten zien hoe je een helikopter nadoet. Slingeren maar. Het boeide de heren geen ene reet. Moeten ze in deze tijd mee aankomen: het zou niet meer kunnen vrees ik.

Geweldige gasten met te gekke muziek. Geen wonder dat ik enorm uitkeek naar Blood Sugar Sex Magik. Het was 1991, het jaar met zoveel geweldige releases.
De eerste single Give It Away vond ik gelijk al het beste wat ze tot dan toe lieten horen en toen Under the Bridge uitgebracht werd op single was het hek van de dam. De band werd door iedereen omarmt en ze scoorden er een mega-hit mee.

Ondanks dat ze er miljonair door werden hebben ze hun gekte wel weten te behouden. Op de laatste albums zijn de scherpe randjes er wellicht vanaf, maar ergens zie je nog steeds wel de branieschoppers van toen. Ik blijf ze volgen, want elke keer weer geniet toch van hun albums.

Ja, op 86 bijvoorbeeld. Wat een contrast met 85!

Poe, poe, Poek....

Daar denken 86 stemmers met een gemiddelde van 4,10 toch echt anders over

Misschien is Beach Boys wat voor je. GrafGantz ook weer blij

edit: laat maar, die wordt verdrietig van jouw puntjes bij Disintegration van The Cure (zou die nog voorbij komen in mijn lijst trouwens?! Die heeft immers 5* van mij gekregen).

Pet Sounds (ik noem maar een willekeurig album) scoort hoger.



Lijkt me een goed voornemen voor begin 2023: de eerste albums van The Cure naar een 5.0 herwaarderen! Rechtstreeks eentje je top 100 in.

43. George Michael - Listen Without Prejudice, Vol. 1 (1990)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7481.jpg?cb=1632170541

Favoriete track:




Okay, okay ik hoor in het kamp 'vroeger vond ik het niks en nu is ie geweldig'.

Natuurlijk vond ik Wham! in de 80's leuk, maar dat kon ik niet toegeven aan mijn jongere zus die fan was. Careless Whisper vond ik een draak.... en dat vind ik nu nog. A Different Corner categorie 'mwoah' en ook dat is nu nog zo, maar debuut Faith is uiteraard een heerlijk album, gaf ik toen niet toe en nu wel.

Toen kocht mijn zus Listen Without Prejudice, Vol. 1 en dat ging wat langs me heen en daarna raakte George eigenlijk uit beeld bij mij totdat ik de cd Older zag staan in de collectie van mijn partner. Eigenlijk was dat gewoon best een goed album. Van daaruit begon mijn waardering te groeien om aan te komen bij het heden: George is misschien wel de beste pop-zanger die ik ken en ook zijn muziek zit verdomde goed in elkaar.

Ik hoor en lees dit meer en meer: mensen die erachter komen dat George gewoon echt van een hoog niveau was. Hoe jammer dat die waardering vooral na zijn dood komt. Maar ja, dat gebeurt wel vaker.

Ik vind het moeilijk kiezen tussen Listen Without Prejudice, Vol. 1 (waren er ooit plannen voor een volume 2?) en Older. Allebei dezelfde waardering, maar door mijn zelf opgelegde regel moet ik een keuze maken. En dus werd het niet de bossa-nova getinte Older, maar de wat meer gevarieerde Listen Without Prejudice. Hier staan toch echt wel een paar krakers op. Ik had ook kunnen kiezen voor Praying for Time, maar ergens heb ik net nog een beetje meer met Heal the Pain. Ach, het hele album is ijzersterk en staat inmiddels op 5*. Dus who cares wat de favoriete track is?!

42. Belle and Sebastian - If You're Feeling Sinister (1996)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22874.jpg?cb=1581814726

Favoriete track:




En dan nu het bandje van de plaatselijke muziekschool. Ehm, watte?!

In de jaren '90 was ik bevriend met iemand die Belle and Sebastian maar niks vond. 'Dat klinkt toch als een lokaal muziekschool bandje?'.
Nog steeds vergeet ik die uitspraak niet. Ja, het rammelt wat hier en daar en Stuart is nu niet bepaald een sterzanger, maar kom op zeg.... hoorde hij dan echt niet hoe goed deze liedjes in elkaar zaten en hoe snel ze in je hoofd nestelen om daar nooit meer uit te komen?!

En de charme dan? Dit is toch gewoon heerlijk om naar te kijken en naar te luisteren?

Schitterende hoezen die doen denken aan The Smiths, beetje rammelende pop en zeer vernuftige composities. Voor mij was Belle and Sebastian indertijd een soort nieuwe Smiths.

Na een aantal albums raakte de formule wat sleets en werd de opwinding wat minder, maar nog steeds weet dit gezelschap puike liedjes af te leveren.

If You're Feeling Sinister wordt wel als hun beste album gezien. Daar kan ik inkomen, maar er zijn er nog wel een paar die dat predikaat verdienen. Maar ook hier moet gekozen worden en ga ik mee met de algemene opinie. Ik doe wel weer een huiskamerdansje.....

41. Air - Moon Safari (1998)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/25.jpg

Favoriete track:




Toen Moon Safari eind jaren negentig uitkwam trok het mijn aandacht in de platenzaak waar ik kwam. Het stond op de luisterpaal (zijn ze er nog, ik zie ze nooit meer) en elke keer was het 'nee, toch maar niet'. Zo'n twijfelgeval.

Tot het moment dat ik besloot de gok te wagen, want als ik er elke keer toe werd aangetrokken zal dat toch niet voor niets zijn.

En dat bleek ook wel..... al heel snel begon Moon Safari uit te groeien tot een enorme favoriet in mijn collectie en het bleek tevens de opmaat naar de jaren waar ik lounge leuk begon te vinden. Downtempo elektronische muziek, hip in bepaalde groepen. Blijkbaar vond ik mezelf toen ook wel hip of zo.

Lounge kwam en ging weer, maar Air was natuurlijk wel muziek op zich. Want ook na dit debuut ben ik ze blijven volgen.
Zoals zo vaak met dit soort verpletterende debuut-albums is het niet meer voorgekomen dat het geëvenaard werd, daarvoor was de impact te groot en klopte echt alles op het juiste moment.

Moon Safari is tijdloos en ik kan er na vele draaibeurten nog net zo van genieten als in 1998.

40. Arcade Fire - Funeral (2004)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/15000/15508.jpg?cb=1632036797

Favoriete track:




En weer een album waar ik in het begin bij uitkomen enorm over twijfelde: ergens boeide het me enorm, en tegelijkertijd stootte het behoorlijk af. Ik vond de zang niet te pruimen.

Maar op een geven moment (zo'n twee maanden na de release) was de klik er. Ik hoorde toen ook wat anderen erin hoorden. Vooral de opzwepende tracks deden het voor mij.
En die waardering werd in de loop der jaren alleen maar groter, met als gevolg een uitstekende positie in mijn top 100.

Op dit moment schijnen veel mensen niet meer te weten wat ze met Arcade Fire aanmoeten vanwege het gedrag van Win Butler. Ik heb daar zelf niet zo'n last van, want laten we eerlijk zijn: heel veel artiesten doen dubieuze dingen waar je persoonlijk niet achter staat. Gelukkig lukt het mij wel om dat los van elkaar te zien. Zou ik dat niet doen dan zou ik deze top 100 behoorlijk moeten aanpassen hier en daar

Hier komen weer fijne keuzes langs! Blue Train heb ik een tijdje geleden op LP aangeschaft: machtige hoes, machtige plaat. Ik heb zelf een andere Mingus als favoriet (Pithecanthropus Erectus), maar dit is ook een grote klassieker die steeds meer in mijn achting stijgt, ik zou 'm momenteel de volle 5 sterren geven.

Verder nog wat klassiekers, met het debuut van The Doors en Arcade Fire als absolute favorieten hier. Sgt. Pepper heeft me (vreemd genoeg?) nooit helemaal weten inpakken; geef mij Abbey Road of Revolver maar. Met R.E.M., George Michael en Red Hot Chili Peppers heb ik nooit veel gehad, maar ik kan er prima naar luisteren.

Dat is slechts een greep uit de albums (heb alle uitgelichte songs braafjes geluisterd), tegenvallers zitten er niet tussen hoor!

39. Depeche Mode - Violator (1990)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2755.jpg?cb=1672306223

Favoriete track:




Depeche Mode leerde ik net als U2 rond dezelfde tijd kennen: begin jaren '80. Omdat mijn oudere nicht twee posters op haar kamer had hangen van beide bands. De haardracht, de mysterieuze blikken... ze wisten mijn aandacht te vangen.

Toen ik dertien jaar was in 1983 was Construction Time Again één van de allereerste lp's die ik kocht (niet dé eerste). Ik kocht het album omdat ik echt gek was op Everything Counts, nog steeds mijn favoriete Depeche Mode nummer. De liefde voor de band werd nog groter door Some Great Reward, mede dankzij de top 40 hits die daar op stonden. Dat ging ook op voor Black Celebration en Music for the Masses.

En toen was het 1990. Het eerste jaar dat ik zonder mijn ouders met vrienden in het buitenland op vakantie ging (daarvoor bleef ik nog wat in de buurt; aan de Belgische kust bijvoorbeeld). Blanes was de bestemming. Een vakantie die ik never nooit meer over zou doen: alleen al vanwege die ellenlange busreis met opgeschoten tieners die zich echt niet konden gedragen.

Maar in Blanes was het wel feest in de disco's elke avond. Depeche Mode speelde daarin een grote rol. Enjoy the Silence was echt wel dé hit en ik heb daar flink op gedanst.

Gek genoeg kocht ik Violator toen nog niet, dat gebeurde pas een paar jaar na die vakantie toen ik iemand ontmoette waar ik verliefd op werd en die ook Depeche Mode liefhebber was. De band was even uit beeld, en werd daardoor weer helemaal herontdekt waardoor Violator werd aangeschaft.

Het is nog steeds wel mijn favoriete Depeche Mode album: een mooi scharnierpunt tussen de jaren '80 albums en de donkere periode die na dit album volgde. En ondanks dat alleen Enjoy the Silence aan die vakantie in 1990 doet herinneren, geeft het toch net een beetje iets extra's mee.

38. Morrissey - Vauxhall and I (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7596.jpg

Favoriete track:




Voor The Smiths heb ik altijd enorm veel bewondering gehad. Toen de band ermee stopte ging Morrissey solo. Zijn eerste album Viva Hate was een voltreffer. De volgende schot in de roos was Vauxhall and I.

The Smiths volgen nog in deze lijst en zoals iedereen al lang weet staan die hoog. Het is misschien een beetje valsspelen als ik kijk naar mijn zelfopgelegde regel, maar ik zie het solowerk van Morrissey toch als een eigen discografie, los van The Smiths.

Dit album bevalt vooral zo goed door de melancholie, en misschien daarom ook wel dat ik het net verkies boven Viva Hate. Maar eigenlijk is er geen verschil. En daar mag You Are the Quarry aan toegevoegd worden. Drie meesterwerken waar ik geen onderscheid in kan maken. De melancholie wint dus deze ronde.

Morrissey wordt momenteel uitgekotst door velen. Dat is gezien zijn uitlatingen niet heel vreemd, maar ook zijn gedrag is niet altijd okay. Ga je naar een Morrissey concert dan is het tot op het laatste moment spannend of hij wel komt, en als hij er staat, voor hoe lang hij dat gaat doen. Om het over zijn belachelijke eisen maar niet te hebben.
Maar zoals eerder al gezegd: ik kan de persoon los zien van de muziek en daar is telkens niet veel mis mee.

Lekker bezig, aERo, leuk om mee te lezen!

Dankjewel. Geen spannende of exotische lijst, maar ik denk ook niet dat mensen dat van mij verwachten

Is toch ook nergens voor nodig. Gewoon leuk om eens de verhalen bij je favoriete albums te lezen. Zit in ieder geval veel tofs tussen, heb in mijn beginjaren op MuMe veel tips uit jouw stemmen gehaald en veel van die parels zie ik nu weer terug.

Ik zie Morrissey als persoon ook los van de muziek, en dat heb ik bijvoorbeeld bij een Michael Jackson ook. Toch kan hij voor mij niet tippen aan The Smiths. Morrissey en Johnny Marr, wereldcombinatie. Vervolgens kwam alleen het vergelijkbare Suede met Brett Anderson en Bernard Butler in de buurt, ook als persoonlijkheden zelfs. Depeche Mode was voor mij na U2 mijn grote liefde, beide bands waren heel bepalend vanaf mijn 10e tot ongeveer mijn 21e jaar.

Air leerde ik via Sexy Boy kennen, bij Moon Safari had ik een beetje een Frans softporn jaren zeventig gevoel. Erotiek, maar dan dat het nog gewoon om 23:00 uur op RTL+ uitgezonden mocht worden. All I Need maakte toch wel het verschil voor mij, en past goed tussen het geliefde Portishead en Massive Attack werk.