Misschien kan ik dan na Choconas

Ik houd je niet tegen, hoor, ga gerust voor!

Zelf ben ik nog wel even bezig met het nodige schrijfwerk.

Fijne lijst en mooie verhalen Dim, knap werk!

Ik heb een jaar of drie geleden eens mijn album/artiesten Top 100 gemaakt en op Facebook geplaatst.
Die kan ik met een beetje schaven in etappes hier wel plaatsen. Een of twee albums per dag.
Zeg het maar Rudi S, Choconas en johan de witt, zal ik hier de boel weer een beetje losschudden?

Dat klinkt als muziek in mijn oren, EvilDrSmith. Ik kijk er alvast naar uit!

Er zit toch wel minstens 1 Smiths-album in?

https://i.postimg.cc/xCqjZ3Mc/HOES.jpg

Okay, dan ga ik meteen van start!
Het is een lijst die ik tijdens de naweeën van corona heb samengesteld, dus het is misschien niet helemaal hageltjenieuw en volledig 100% in sync met mijn smaak anno 2025, maar de details zullen te verwaarlozen zijn.

Ik begin met de artiesten die als laatste zijn afgevallen. Bands en zangers die ik hoog, héél hoog heb zitten, maar die ik toch niet in mijn Top 100 kon proppen. Als ik nu deze lijst met onfortuinlijke ongelukkigen zie, dan snap van mezelf niet hoe het mogelijk is dat ik ze niet in mijn Top 100 heb kunnen schoenlepelen. Zonder uitzondering zó waanzinnig prachtig en geweldig: van kippenvel via tranen in mijn ogen tot en met stuiterend van opwinding.

Verwacht bij mij trouwens ook geen usual suspects als Stones, Beatles, Bowie, REM, Miles Davis, Pink Floyd, Radiohead en dergelijke. Niet dat ik ze niet waardeer, zeer zeker wél, regelmatig in zeer hoge mate, maar ik heb favorietere favorieten.

En over The Smiths zal ik nog eens twee... drie... vier...honderdduizend keer nadenken.


Artiest + Album (met linkje naar het album) + (linkje naar de muziek op YouTube):

- Goblin - Suspiria (1977): de maestro's van Italiaanse horrorsynths
https://i.postimg.cc/6qkdq3tM/Claudio-me.jpg
Mister Goblin et moi (2015)

- 35007 - Liquid (2002): de beste spacerock van Nederlandse bodem

- Katharine Blake: Mediæval Bæbes - Worldes Blysse (1998) en Miranda Sex Garden - Fairytales of Slavery (1994): let's get sexxxy mediæval on me!
https://i.postimg.cc/mr1bgbZy/Baebes.jpg
De Baebes verlustigen zich aan mij (2008)

- Comus - First Utterance (1971): Krimmenele, zelfs deze geniale psychfolkfreakplaat heeft mijn Top 100 niet gehaald! Hoe dan?
https://i.postimg.cc/QtBSzybK/Vrijdag-MIDI-Theater-Comus.jpg
Comus tijdens hun allereerste optreden in Nederland (Roadburn, 2010).

- Catherine Ribeiro + 2 Bis - Catherine Ribeiro + 2 Bis (1969): Nog meer bloedstollende freaky folkpracht die mijn lijst niet heeft gehaald. What was I thinking?

- Jan Akkerman (Focus / Brainbox / Kaz Lux), verantwoordelijk voor een van mijn alltime favourite classic rocksongs van Nederlandse bodem. En nee, dan doel ik niet eens op 'Hocus Pocus': maar wel dit nummer van Brainbox: een van de vijf alleropwindendste rockminuten van Hollandsche makelij.

- Natacha Atlas - Diaspora (1995), ook bekend van Transglobal Underground, maar ik vond in de 90s vooral haar solowerk geweldig. Ik heb haar in 2003 ook nog eens gezien in de Melkweg (dank Setlist.fm), maar ik heb daar blijkbaar geen foto's van: doe de bellydance!

- Fates Warning - Awaken the Guardian (1986) / Gordian Knot / Arch/Matheos / OSI / Redemption: ik gooi deze hele bende aan bands maar even op een hoop. De kenner snapt waarom. Technisch vernuftige progmetal, waarvan de eerstgenoemde band de mosterd leverde aan Queensrÿche. Ze hebben dit specifieke album ruim dertig jaar later nog eens integraal live gespeeld en toen ik hiervan opnames luisterde, viel mijn bek ervan open. Normaliter is de tand des tijds onverbiddelijk voor vooral zangers, zeker als ze in het hoge register zingen, maar de originele zanger John Arch (die al in 1988 werd afgelost door Ray Alder) bleek op zijn ouwe dag (57 jaar) nog ijzingwekkend goed bij stem. In eerste instantie geloofde ik dit soort opgewarmde kliekjes wel, maar achteraf heb ik enorme spijt dat ik dit niet live heb gezien. De torenhoge ratings van Awaken the Guardian Live (2017) zijn dan ook niet zomaar. Dit is het origineel uit 1986.

- Warrel Dane (RIP): bij de meeste metalheads bekend als nasaal zingend boegbeeld van Nevermore, maar voor mij onsterfelijk geworden met de progressieve thrashplaat Sanctuary - Into the Mirror Black (1990). Nouja, onsterfelijk? Oud mocht hij niet worden. 56 jaar. Vier maanden voor zijn dood heb ik hem nog live mogen zien in Arnhem. En daar schrok ik me al een hoedje van zijn magere en ongezonde uitstraling. Intelligente en emotionele thrashmetal, het kan en bestaat.
https://i.postimg.cc/kGH2pTTC/Sanctuary-2.jpg
Warrel tijdens zijn laatste optreden in Nederland (Arnhem, 2017).

- Shining - Blackjazz (2010)
Dit is de Zweedse jazzmetalband, niet de Noorse blackmetalband Shining, die trouwens ook erg gaaf is). Dit album staat in mijn profiel in mijn Top 10. En toch haalt het hier niet eens mijn Top 100. Wondere wereld die inconsequente hersenpan van mij. Hun eerste liveoptreden n.a.v. dit album gaat bij mij de boeken in als een van de grootste uitputtingsslagen in mijn leven als concertbezoeker. Na afloop was ik drie keer dood, gecremeerd en begraven. En ze steken en passant ook nog even King Crimson naar kroon, thee crazy muthajazzmetalfukcers!
https://i.postimg.cc/qRPRcNqg/Donderdag-MIDI-Theater-Shining.jpg
(Roadburn 2010)

- Ronnie Montrose (1947-2012). Gitarist van Montrose, Gamma 2 (1980) en The Edgar Winter Group. Vooral zijn tweede plaat met Gamma vind ik een weergaloze plaat met een paar fantastische (hard)rockepics. Niet alles is goud wat blinkt op die plaat, maar drie nummers zijn zo monsterlijk goed - Four Horsemen (beter dan het gelijknamige nummer van Metallica), Voyager en Mayday - die behoren eigenlijk in de Canon van de Rock thuis: Rawwwwwk & rollll!

- Can - Tago Mago (1971). Ja jôh, deze giganten staan ook niet eens in mijn Top 100? Volgens mij heb ik een paar jaar geleden iets niet goed gedaan: Voor straf ga ik morgen een pan zuurkool maken. Heerlijk!

- The Congos - Heart of the Congos (1977): ik had een tyfushekel aan reggae. Tot ik eind jaren 90 in platenzaak Concerto 'Fisherman' hoorde. Het was de geboorte van mijn waardering voor reggae. Al is het een kindje gebleven dat achterloopt qua ontwikkeling: lekker op vinyl, je hoort zelfs de naald droppen en de groef kraken. Perfecte sound dus!

- clipping. - Visions of Bodies Being Burned (2020)
Ik moet toch minstens één (fantastische) hiphop act noemen (en die vervolgens niet eens de lijst van 100 haalt). Maar dit is hiphop zoals ik het wil horen. Duister, sinister, onheilspellend, abstract, onnavolgbaar en bezwerend. Tot mijn grote vreugde stond de band in 2024 ook op Roadburn. Een meer dan schrale troost nadat ik ze gemist had op Le Guess Who het jaar daarvoor.
En ik heb zelden een overwegend metal-georiënteerd publiek zo collectief uit hun plaat zien gaan tijdens een volstrekt ander genre: een machtige, prachtige ervaring.
https://i.postimg.cc/HLWBHxpT/Clipping-20240419-221651.jpg

Vooruit, nog een allemachtig vette hiphopact dan: Death Grips - Bottomless Pit (2016): ik kreeg bijna een hartinfarct toen ik dit voor het eerst hoorde. Eindelijk hiphop waar ik écht van uit mijn plaat ga. Fkkng heavy as shit!

- DeWolff - DeWolff (2008). De eerste de beste. Zo onstuimig als ze op hun debuut EP waren, zo waren ze later nooit meer. Helaas. Maar wat vond ik die EP fan-tas-tisch. Met name 'The Thrills That Come Along with the Landing of a Flying Saucer' die live vaak twee keer zo lang duurde. In die beginjaren heb ik ze vaak gezien en enkele malen geïnterviewd. Maar later werd de liefde minder tot ik ze op Bevrijdingsfestival 2018 zelfs vervelend en saai vond. Gelukkig hebben ze met Love, Death & In Between (2023) mijn liefde weer helemaal teruggewonnen. Zeker ook live, want de soulinjectie in hun bluesrock geeft energetische meerwaarde. 18 minuten lang een Flying Saucer attack!
https://i.postimg.cc/RZhWB5kF/De-Wolff-4.jpg
(Paradiso 2009)

- Orphaned Land - Mabool (2004).
Waar death metal en oriëntaalse (folk)muziek uit Israël elkaar vinden. 'Mabool' is mijn favoriete album van de band (daarna werd de band me ietwat te gelikt), maar mijn favoriete liedje komt van het album daarna. Ook best een toegankelijk nummer, ik denk dat het zelfs non-metalluisteraars zou kunnen bekoren. Dat nummer heb ik in dat jaar (2010) zeker het meest gedraaid. En okay, vooral gekeken, want ik ben volgens mij nog steeds verliefd op Schlomit Levi: if Natacha Atlas plays metal

- Kate Bush - 50 Words for Snow (2011)
Dat zal mijn ex niet leuk vinden dat Kate kopje-onder gaat. Ze is devoot Bush-fan en bij haar heb ik Bush's laatste studio-album eindeloos veel geluisterd. In eerste instantie was ik nogal underwhelmed en vond ik het een ietwat te abstract album, maar inmiddels vind ik het een indrukwekkender album dan al haar andere werk. Geniale vrouw. En nog (destijds) mindblowing supersexy ook. Stomtoevallig afgelopen weekend dit album nog voor een habbekrats op cd-digibook gescoord! En deze week zit ik met mijn jongste zoon het vierde seizoen van Stranger Things terug te kijken, dus Kate komt sowieso voldoende aan bod in Huize Smith: ik had dit album een paar weken geleden tijdens die sneeuwbuien weer moeten luisteren

- Virgin Prunes - ...If I Die, I Die (1982): de beste en meest ondergewaardeerde postpunkgothics around?

- Scott Walker - The Drift (2006). Al had ik ook een album uit de jaren 60 kunnen kiezen. Ik ken geen enkele artiest die zó'n lange carrière had waarbij zijn werk én fantastisch bleef tot op hoge leeftijd én zo diametraal anders werd. Daar kon zelfs Frank Zappa niet tegenop (die werd dan ook maar 52). Een bizar en dreigend experimenteel werkje dat 20 jaar later nog steeds mateloos fascineert. Zou David Bowie met zijn 'Blackstar' veel naar dit album hebben geluisterd?

- Jacques Brel - Brel (1977). Nog een keer, een laatste keer, vlak voor zijn dood, alles uit de kast. En afsluiten met zijn magnum opus, zoiets deden decennia later ook Leonard Cohen en, daar is-ie weer, David Bowie

- Agent Steel - Skeptics Apocalypse (1985): de definitie van speedmetal. Dertig minuten lang (kort) in de zevende versnelling met ultrasnelle gitaarsolo's, ADHD-drumsalvo's en een buitenaardse zanger die hoger zingt dan Bianca Castafiore. Vorig jaar trad de band met originele zanger John Cyriss zowaar weer op - hij was blijkbaar weer terug van zijn ruimtereis - maar ik heb het niet aangedurfd om te gaan, bang om in snikken en/of lachen uit te barsten (en de rest van de band heeft ook niks meer met de oorspronkelijke band te maken). Vrienden die wel zijn gegaan hielden er mixed feelings op na. Sommige uithalen haalde hij zowaar nog wel, andere weer niet, vooral omdat hij na een nummer al buiten adem was. Maar back in the day, nou nou nou, zet je schrap! Masters of metal, agents of steeeeeeeeeel!!!!

- Pearls Before Swine - One Nation Underground (1967). Ik weet niet meer precies waar en wanneer ik aanraking kwam met psychfolkzanger Tom Rapp met zijn Pearls Before Swine, maar ik vermoed dat het in de eerste helft van de jaren negentig was. Of ik nog op de middelbare school zat, of al studeerde, dat kan ik me niet meer voor de geest haalde. Wat ik nog wel weet is dat ik op slag verliefd op zijn stemgeluid raakte. De meeste zullen wrs Pearls Before Swine vooral kennen van 'The Jeweler' (van het vierde album), maar ik was (natuurlijk) gefascineerd door de Jeroen Bosch-hoes van het debuutalbum waar ik ooit een keer tegenaan liep (in een fonotheek van een bibliotheek?). Bosch was naast Dalí en H.R. Giger mijn favoriete kunstenaar, dus als een hoes zijn werk siert, dan moet het geluisterd worden. Sindsdien draag ik een warm, een knapperend haardvuurwarm hart voor Tom (1947-2019). De tuin der lusten: de hel (fragment)

- Therapy? - Nurse (1992). In de jaren 90 en 00 mijn favoriete liveband. Diverse malen ook geïnterviewd. Ik vond het wel geinig dat Andy niet te beroerd was om het slipje van mijn toenmalige vriendin (ook groot fan) te signeren. Wel laf van mij dat het een fris gewassen slipje was.
https://i.postimg.cc/W1fzXWfh/Andy-Cairns-me.jpg
Ik vind dit zo'n grappige foto met ons viertjes (Amsterdam, 2009)

- Sword - Metalized (1986)
Een relatief obscure Canadese 80s powermetalband die twee geweldige platen uitbracht. Sterk vergelijkbaar met de US-band Wild Dogs die ook één fenomenale plaat uitbracht (en wat mindere platen).
Vier-en-der-tig jaar (!) na hun tweede album bracht de band een nieuw album (2022) en al was die lang niet zo indrukwekkend als hun eerste twee platen, het bezorgde zeker geen plaatsvervangende schaamte. Maar op dit waanzinnig debuutalbum staat een van mijn alltime favoriete metalnummers ooit gemaakt, het briljante slotnummer. Denk oude Savatage, maar dan met meer ballen. Man o man, die uithalen van de zanger: ffrkng fantastisch!
Total metal insanity!

- Toy Dolls - Dig That Groove Baby (1983)
De beste grappige punkband aller tijden, maar helaas geen ruimte in mijn lijst, laat staan dat er ruimte was voor de op één na lolligste punkband: NOFX - White Trash, Two Heebs and a Bean (1992).
Off she went with a trumpety trump... Trump trump trump
https://i.postimg.cc/c1DpKpKC/2012-10-04-21-47-21.jpg
Toy Dolls in de Melkweg 2012

En waar in hemel- en helsnaam laat ik briljante IDM/Big Beat-albums als Biosphere - Substrata (1997),
Plastikman - Consumed (1998),
Venetian Snares - Rossz Csillag Alatt Született (2005),
Squarepusher - Feed Me Weird Things (1996),
Aphex Twin - Come to Daddy (1997),
Autechre - Tri Repetae (1995),
The Chemical Brothers - Dig Your Own Hole (1997),
Underworld - Second Toughest in the Infants (1996)
en The Prodigy - The Fat of the Land (1997)?
Allemaal hebben ze mijn Top 100 niet gehaald.
Pfff, een Top 1000 zou makkelijker zijn geweest.

Morgen dan maar echt met de lijst beginnen. Als een moderator als panjoe, Casartelli, DjFrankie of cosmic kid in de tussentijd even de naam van dit draadje kan aanpassen?

Leuk slechte Dr, dit ga ik zeker volgen.
Ik heb meteen ook al mijn afspraken verzet de komende maanden gezien het feit dat jij de gewoonte hebt om enorme lappen tekst te schrijven

Kijk, dit is iets om naar uit te kijken!

Hopelijk worden teksten bij de 100 platen wat uitgebreider dan bij de introductie want die is wel wat karig

Death Grips mentioned!!

Mooie tijden waren dat

Voordat ik met de lijst van 100 begin, toch nog even een speciale vermelding voor een paar vaklui in de muziek die nooit dit soort lijstjes halen, maar wel een belangrijk deel vormen van onze favoriete tijdverspilling.
https://goldenglobes.com/wp-content/uploads/2023/10/the-producers_0.jpg?w=600?w=600
Er zijn talloze producers die een belangrijke stempel drukken op het geluid van een artiest/band, maar als ik één producer moet noemen die als een heel dikke rode draad in mijn muziekleven is verweven, noem het maar de kransslagader van mijn muziekhart, dan is het Martin Birch (1948-2020).
https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2020/08/Martin-en-Steve.jpg
Dit schreef ik op Facebook op 11 augustus 2020, twee dagen na zijn overlijden (het is de enige keer dat ik ooit iets over een producer schreef op FB):
"Nou nou, de ene legende na de andere grootheid verlaat ons. Na Ennio Morricone en Peter Green nu misschien wel de állerbelangrijkste persoon die verantwoordelijk is voor de vorming van mijn muzieksmaak. Al bijna dertig jaar met pensioen en toch met 71 jaar veel te vroeg definitief afscheid genomen. Hier een mooi overzicht van de impact van hem op de bluesrock-, hardrock- en metalgeschiedenis (check ook het supervette album van de Zwitserse rockband op 15'00")"

Voor een volledig overzicht van zijn werk, check deze link. Het aantal groene vinkjes van mij bij al deze albums is ronduit schokkend: zó veel, zo schrikbarend veel!

https://www.theprintarkive.co.uk/cdn/shop/files/2920-Art-Album-Cover-1_grande.jpg?v=1709905147
Mijn huis staat ramvol met platen en cd's. Dus het is ook niet onbelangrijk voor het oog dat die hele kolerezooi er nog een beetje leuk uitziet. Gelukkig sluit mijn muzieksmaak niet zelden aan op het artwork.
Wie kleuren zoal mijn platenkasten op de meest fraaie wijze?
Derek Riggs,
Ed Repka,
Mark Wilkinson,
Roger Dean,
Hipgnosis collectief,
Dave Patchett,
Travis Smith,
Adam Burke,
Reid Miles,
Kris Verwimp,
Paolo Girardi, etc.
Vooral Mariusz Lewandowski (1960-2022) is.... was de laatste jaren een grote held van mij.
https://static.wixstatic.com/media/96b5ff_f82c93cc79544d3d91bf9d99a471f259~mv2.jpg/v1/fill/w_740,h_369,al_c,q_80,usm_0.66_1.00_0.01,enc_avif,quality_auto/96b5ff_f82c93cc79544d3d91bf9d99a471f259~mv2.jpg https://www.angrymetalguy.com/wp-content/uploads/2020/08/Atramentus_Cover.jpg

Ik heb een kleine boekenkast vol met alleen maar boeken met/over albumhoezen. De mooiste uitgaven vind ik de And Justice For Art: Stories About Heavy Metal Album Covers. Reteduur en erg gelimiteerd (ik heb er slechts twee van de vier), maar de achtergrondinfo, foto's en diepgang over de geschiedenis van iconische metalhoezen is in deze uitgaven ongekend en onovertroffen. https://www.therockpit.net/wp-content/uploads/2019/03/Andjusticeforart.jpg

Als ik dan lees welk album deze week een Grammy heeft gewonnen voor beste hoes, dan is het andermaal duidelijk dat dat elitaire flutclubje weer eens grossiert in stuitende wansmaak en onnozel onvermogen.

Ik zit klaar hoor. Vrij epische start, keep it up!

Hell Yeah, de top 100 van de Doc kan alleen maar episch worden!!!

AAAAAAAAAA

Deze twee platen vind ik in het bijzonder heel leuk om genoemd te zien worden. Ben zelf meer van de eerste twee death doom albums van Orphaned Land, maar op 'Mabool' staan ook enkele parels die ik overwoog in mijn metal top 100 op te nemen. Sword heb ik dierbare herinneringen aan, vroeger compleet grijs gedraaid en maar 4 sterretjes? Snel gecorrigeerd naar een dikke 4,5.

Heel erg nieuwsgierig naar de rest. AAAAAAAAAAAA

Staan er ook nog platen uit Colombia, Ecuador, Guyana, Venezuela, Frans-Guyana in de top 100? Want dat kun je dan mooi combineren met een ander spel.

https://i.postimg.cc/hvDMcwCm/Thy-Catafalque-Rengeteg-100.jpghttps://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSDPvRQ_jmjJ12TnH98Z1f0guWGfiBoLbmClA&shttps://pickasso.spotifycdn.com/image/ab67c0de0000deef/dt/v1/img/thisisv3/7t8q7ikEtcPNtoaKAm9Vu6/en
The Omen versus The Fog

Het zou zomaar kunnen dat deze namen niet bij iedereen bekend zijn. Ik kan dat niet zo goed inschatten, want filmmuziek komt maar bar weinig aan bod op dit forum. En als het wel een keer het geval is, zoals de Greatest Hits van Quentin Tarantino en James Bond, dan presteert de goegemeente het ook nog eens om de échte filmmuziek het afvoerputje in te laten stromen en te kiezen voor de poptunes van de films.
En dat terwijl er ook zoveel gave filmmuziek gemaakt is die bestaansrecht heeft zonder de filmbeelden. Sowieso zou zonder de muziek er bar weinig overblijven van menig (klassieke) film.

Denk eens aan de krassende violen van Bernard Herrmann in Hitchocks Psycho, of de bloedruikende haai van John Williams in Spielbergs Jaws, de spooky combinatie van Danny Elfman met Tim Burton, de pompeuze orkestratie van Miklos Rozsa in de klassieke paardenrace in Ben-Hur, de geniale Bappi Lahiri songs in menig Bollywoodfilm, de klassieke klanktapijten van Jóhann Jóhannsson die ik liever hoor dan dat ik de films ervan wil zien, Nino Rota, Henry Mancini, Zbigniew Preisner, John Barry, ach, de lijst is eindeloos. Ik had in mijn bubbling under lijstje ook al Goblin genoemd. En iemand wel eens de muziek van Hildur Guðnadóttir van de magistrale miniserie Chernobyl geluisterd? De serie is mede dankzij haar muziek zo ijzingwekkend bloedstollend.

Het zou al moeilijk genoeg zijn om alleen al voor soundtracks een lijst te beperken tot een Top 100. Toch moet ik kiezen. Ik heb de lijst filmcomponisten teruggebracht tot drie, waarvan twee deze laatste plaats delen. Ondankbaar wellicht, maar als ik zie welke namen de lijst al niet eens hebben gehaald, dan zijn deze twee grootheden in ieder geval de eervolle hekkensluiters en rode lantaarndragers.

En waarom Jerry en John? Nou, ze zitten allebei toch een beetje in hetzelfde horrorhoekje.
Jerry Goldsmith (1929-2004) is verantwoordelijk voor de muziek van onder meer Planet of the Apes (1968), Chinatown (1974), Alien (1979), Poltergeist (1982), Gremlins (1984), L.A. Confidential (1997), Air Force One (1997), The Mummy (1999), Hollow Man (2001), Total Recall (1990), Basic Instinct (1992), Papillon (1973), Patton (1970) en de eerste drie Rambo films. Oja, en zijn compositievinger in Star Trek is natuurlijk heel erg dik.
Maar mijn favoriete soundtrack van hem is degene waar hij ook een Oscar voor heeft gekregen (dat wist ik tot een minuut geleden nog niet eens) en dat is The Omen (1976).
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3290.jpg
Het openingsstuk 'Ave Satani' is het engste, griezeligste en horrorste stuk muziek ooit vastgelegd. Geen enkele blackmetalband komt ook maar in de buurt qua occulte duisternis. Pik- en gitzwarte pracht!
Mike Patton heeft hier jaren geleden met Fantômas nog een diabolische grindnoisemetalcover van gemaakt.
Maar dit is de real (scary as) shit:


John Carpenter daarentegen is still very much alive! Wat heet, de beste man lijkt wel aan zijn tweede jeugd begonnen. Ondanks dat hij inmiddels tegen de 80 loopt. Sinds een jaar of tien maakt hij weer albums en die zijn echt, écht erg gaaf. Ik heb er zo'n spijt van dat ik te krenterig was om in 2018 niet naar het concert van John Carpenter te gaan in Tivoli/Vredenburg. Maar ja, je kan maar een keer je geld uitgeven. Maar waar is John ook alweer bekend van? Nou, waar Jerry óók horrorsoundtracks maakte, daar is John er toch vooral in gespecialiseerd. En dan niet alleen de muziek, nee, hij regisseerde ze ook.
Assault on Precinct 13 (1976), Halloween (1978), The Fog (1980), Escape from New York (1981), Christine (1983) en een van mijn favoriete horrorfilms: The Thing (1982). Volledige genres als darksynth (denk aan Carpenter Brut, Perturbator, Dan Terminus) zijn gebaseerd op de fenomenale creepy horrorsynths van John Carpenter.

Ik heb lang zitten twijfelen welk album ik zal kiezen: Assault on Precinct 13 of The Fog? Ik vind het thema van eerstgenoemde echt onweerstaanbaar catchy, maar The Fog is weer een veel betere film, mede ook dankzij de naargeestige en intens beklemmende muziek. Het wordt dus toch The Fog (1984), maar luister ook even naar thema van Assault on Precinct 13.


https://www.musicmeter.nl/images/cover/12000/12358.jpg?cb=1620840086

Oja, ik zal nog wel vaker sjoemelen en slecht tellen bij de volgende 99 titels.
Dyscalculie komt me soms erg goed uit.

https://i.postimg.cc/htrqbJwq/Thy-Catafalque-Rengeteg-99.jpg
Wie herkent dit menneke?
https://supersister.nl/wp-content/gallery/eindhoven-september-2010/1970-rj-p-copy.jpg

Juist 'em, het is https://www.reggehof.nl/site/assets/files/20228/rj_stips_fotograaf_rob_kloet.1280x1280.jpg
Robert Jan Stips.

Een van mijn beste vrienden heb ik rond 1987 leren kennen toen ik net heavy metal had ontdekt en hij ook van Iron Maiden bleek te houden. We hadden het alleen maar over metal en Maiden in het bijzonder, maar hij had ook een rare afwijking: hij was ook dol op (The) Nits. Het waren de tijden van In the Dutch Mountains, Adieu Sweet Bahnhof en J.O.S. Days en die vond ik allemaal wel aardig enzo, maar helemaal begrijpen deed ik zijn waardering niet. Stips speelde echter voor die tijd ook een paar jaar in de Golden Earring en daar had ik dan weer veel meer mee. Tot ik circa begin jaren negentig in aanraking kwam met Stips eerste band en toen begon ik pas echt waardering voor hem te ontwikkelen.

Supersister is/was een volstrekt eigenzinnige band. Bas, fluit, toetsen en drums, maar geen gitaar. Daar moesten mijn metaloren natuurlijk enorm aan wennen, maar dat ging me wonderwel goed af. De bizarre thema's, aparte composities en lange instrumentale passages staan eigenlijk stijf van de geestverruimende middelen, dat kan niet anders. En zelfs al waren de bandleden zo broodnuchter als een pasgeboren kalf, dan wisten ze drommels goed hoe muziek zo geestverruimend mogelijk te laten klinken. Links van Jethro Tull, rechts van Caravan, onder van Soft Machine en boven van Gong. Met als bonus een quirky gevoel voor humor die Zappa-adepten ook zullen waarderen.

Ik had de kans om ze in december 2000 in Paradiso te zien, maar ik heb dit reünieoptreden jammerlijk aan me voorbij laten gaan. Ik weet niet meer waarom. Een half jaar later overleed fluitist Sacha van Geest en kwam er een definitief einde aan de band. Nouja, er zijn later nog wel reünies gevormd en er wordt in verschillende samenstellingen nog opgetreden (o.a. met Rinus Gerritsen), maar dat vind ik niet meer 'the real thing', want inmiddels is de originele bassist Ron van Eck ook overleden. Maar als iemand ze recent heeft gezien en mijn reserves hierover kan logenstraffen, dan wil ik best een poging wagen: komende lente spelen ze weer op verschillende plekken in Nederland.

Maar de muziek was schitterend (en) origineel. Inmiddels heb ik (The) Nits ook behoorlijk hoog zitten. Gek genoeg ook nog nooit live gezien. Robert Jan Stips blijft een blinde vlek in mijn concertbezoek. Maar dat deze man actief is/was in drie van de belangrijkste en meest creatieve bands van Nederland zou hem minstens een Koninklijke onderscheiding moeten opleveren. Oh, dat blijkt ook het geval geweest te zijn, lees ik nu. In 2014 werd hij Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Goed gedaan, jochie!

Als ik moet kiezen naar mijn favoriete Supersisterplaat, dan zou het logisch zijn om een van de eerste drie albums te kiezen: Present from Nancy (1970), To the Highest Bidder (1971) of Pudding en Gisteren (1972). Maar mijn twee favoriete liedjes staan allebei niet op de reguliere uitvoeringen van deze platen.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7076.jpg?cb=1612631115
Ze staan wel op deze vroege verzamelaar Superstarshine Vol. 3 (1972). Eigenlijk een gotspe om een verzamelalbum te kiezen, maar ja: hier staan tenminste wel 'She Was Naked' en 'Wow' op. 'She Was Naked' kennen de meeste van jullie wel, maar 'Wow' is mogelijk minder bekend.

De aankondiging alleen al is legendarisch grappig. En nou niet zeggen dat ze niet stoned waren! (Al heb ik in een radiouitzending Stips horen verklaren dat hij dat echt niet was.)


Ik moet echt hoognodig de biografie 'Supersister, Looking Back, Naked' (2020) een keer zien te scoren.

Het is misschien niet meer de echte real deal maar live is het nog steeds vermakelijk! Bovendien krijg je er een andere klassieke attractie in de vorm van Rinus voor terug. Rinus speelt toch heel andere basnootjes dan bij zijn "eigen" band

https://i.postimg.cc/pVYZ3kLR/Thy-Catafalque-Rengeteg-98.jpg
https://guitar.com/wp-content/uploads/2015/06/les-claypool.jpg
Les Claypool (1963) (Primus en zo'n honderd andere projecten en bands)

De meest onmogelijke superheld? Met zijn rare infantiele piepstemmetje. Er zijn mensen voor minder een leven lang vol trauma's gebullyd. Het was begin 1991 en de programmering van Dynamo Open Air - de belangrijkste dag van het jaar - werd bekend. Armored Saint, Metal Church, Morbid Angel, Obituary en Psychotic Waltz: allemaal te gekke bands, met name laatstgenoemde maakte me hyperblij. Er stond ook een andere band tussen: Primus. Ik was daar nog niet (zo goed) mee bekend, maar ter voorbereiding voor een uurtje pogoën en headbangen heb ik bij een vriend wat muziek ervan geleend. 'Frizzle Fry' (1990) en 'Suck On This' (1989). Maar... hoe hierop te headbangen? Laat staan te moshen? Ik vond het vooral raar. Wat een merkwaardige muziek. En dan die zang! Dat kan je toch niet serieus nemen? Wat een rare teksten, over puppies, katten, pudding en vissermannen. Is dit een gimmick? Begrijp ik de humor niet? Het heeft zeker iets funky's zoals metalbands in die tijd wel vaker deden (Mordred, Ignorance, Faith No More natuurlijk), maar ik wist niet wat ik ervan moest vinden. Ja, vooral raar.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/190.jpg

Na een spetterend optreden van Armored Saint was Primus aan de beurt. Ze stonden hoog op de programmering - vlak voor headliner Metal Church - en dat vond ik best vreemd en overdreven voor zo'n relatief onbekende band (in da mettolscene). Maar de band stond eerder die dag ook al op Pinkpop, dus er moest wat gehusseld worden in de hiërarchie van de metalladder. Ik stond zo goed als vooraan. Nou, laat maar komen dan, die handel. Even uitrusten van Armored Saint en me opladen voor Metal Church.

Ik ben nog nooit zó snel van mening veranderd. Zodra de eerste bastonen van 'To Defy the Laws of Tradition' werden ingezet was ik instant fan. Wat een sound! Wat een geluid! Wat een performance! Wat ik op plaat niet begreep, dat viel allemaal op zijn plek op het podium. Mijn hemel, wat was Primus een onstuitbaar, stuiterend feest! Het was, volstrekt onverwacht, misschien wel het beste optreden van de dag.

In ieder geval beter dan Extreme. Dat was echt het bizarre buitenbeentje in de programmering. We snapten er niks van dat die band van die kwijlballade 'More Than Words' in de line-up stond. We dachten zelfs aan een flauwe grap. Maar nee hoor, na de deathmetal van Obituary en de grungy alt.metal van Saigon Kick (wie kent die nog?) stonden daadwerkelijk de leden van Extreme op het podium. Het enige dat ik me van dat optreden nog goed herinner is mijn verbazing waar ineens al die vrouwen vandaan kwamen. In die jaren was de verhouding man/vrouw bij een metalconcert zo'n beetje 100:1, op zijn best, maar tijdens het optreden van Extreme leek het wel andersom. Women all over the place! Ik was dat totaal niet gewend, dus de reden dat ik me niks van het concert zelf herinner zal waarschijnlijk zijn dat ik te lang glazig en verwonderd heb gestaard naar al die vrouwen. Na Extreme trad Morbid Angel op en ja hoor: weg waren al die vrouwen.
Ze hadden waarschijnlijk allemaal de entreeprijs van het festival opgehoest om alleen Extreme te zien.
...Vijf hele guldens...
Enfin, ik dwaal af.

Ik bleek Les Claypool trouwens al langer te kennen, want voor Primus speelden hij en gitarist Tim Alexander in de technische thrashmetalband Blind Illusion en die had ik op tape. Of nee, ik vermoed rond die tijd ook al op cd gekocht. Maar de overeenkomsten tussen die twee bands zijn verder onmogelijk klein.

Een aantal jaar later heb ik het al evenzo fascinerende en ongrijpbare The Residents nog gezien op Dour 1999, in de tijd dat er geruchten gingen dat Claypool zich verstopte onder een van die oogballen, maar dat schijnt toch een broodje aap te zijn geweest. Al blijkt dat vrij recentelijk (2022) Claypool wel degelijk sámen met The Residents te hebben opgetreden, maar in de 90s bleef het vooral bij Claypools bewondering voor en inspiratie door deze band. Ik ben Claypools werk enigszins blijven verzamelen, maar ik heb hem nooit meer live gezien. Daar zou zomaar dit jaar eindelijk verandering in kunnen komen, want de officieuze opvolger van Dynamo Open Air, Dynamo Metal Fest, heeft Primus dit jaar op de bill staan.
Too many puppies
Too many puppies
Too many pup-pup-pup-pup-pup-pup-puppies
Too many puppies


En Les is natuurlijk ook verantwoordelijk voor de openingstune van de beste tekenfilmserie aller tijden.

Je hebt #98 overgeslagen en het is me bij jou niet helemaal duidelijk of je dit bewust hebt gedaan

Leuk stuk over de filmcomponisten. Mooi dat je de race-scene benoemt in Ben-Hur, in vele opzichten een fenomenale scene, waaronder de muziek. John Carpenter is natuurlijk een legendarische componist, nog steeds van invloed op bijv een Stranger Things.

Nits heb ik dan wel weer live gezien, was erg leuk!

Niet gedacht dat deze zin me al zo snel zou achtervolgen.
Dank voor je scherpe oog!

En ja, je hebt gelijk: Stranger Things is ook een pure hommage aan John Carpenter. Of eigenlijk aan álles waar 80s horror voor stond. Ik kwam er pas deze week achter dat Robert Englund ook een rol speelt in het vierde seizoen, hoe geweldig gedaan en verweven in het verhaal!

Ik heb ze de afgelopen jaren meermaals gezien. Het is wellicht wat minder gek dan in de hoogtijdagen, en er is uiteraard geen dwarsfluit meer bij, maar Supersister is nog steeds de moeite meer dan waard!



Doen!

https://i.postimg.cc/m27hDFMq/Thy_Catafalque_Rengeteg_97.jpghttps://i.scdn.co/image/80d6bb0b980dcf3043465c9bfaa49ca0edeb167a
Mark Sandman (1952-1999) (Morphine - Cure For Pain (1993))

Zoals geschreven had ik deze lijst een paar jaar geleden gemaakt. Al tijdens het samenstellen was het al schrappen geblazen. Oorspronkelijk had ik op deze plek Jan de Hont staan. Nee, niet De Bont, maar De Hont. Jan de Hont (1942) was gitarist van ZZ en De Maskers, Cargo, Boudewijn de Groot, Neerlands Hoop In Bange Dagen en Bram Vermeulen & De Toekomst. Met name zijn plaat met Cargo (1972) vind ik een weergaloos sterk album: een van de beste 70s rockalbums van Nederlandse bodem (en het origineel is tevens een van de duurste). Enfin, als Jan Akkerman al mijn Top100 niet haalde, dan moet Jan zich maar solidair opstellen. Grootmoedig gebaar, Jan!

Zeker als hij een stapje opzij zet voor de ons veel en veel te vroeg ontvallen Mark Sandman. Tsjongejonge, wat baarde Morphine (bij mij) opzien met hun volstrekt eigenzinnig geluid. Had Supersister al een vrij ongebruikelijk instrumentarium voor een rockband, bij Morphine was het helemaal een onwerkelijke non-rock constellatie. Een tweesnarige slidebas, een baritonsaxofoon en een kale drumkit waar voornamelijk jazzritmes op wordt gespeeld. En alsof dat al niet voor voldoende opgetrokken wenkbrauwen zorgden, dan was het wel de diepe basbariton van Mark zelf. Wat... een.. stem! Ik ken maar een gelijke, maar die komt later in de lijst nog langs. Ik ben in ieder geval stinkend stikjaloers op zijn stem: zo'n stem wil ik ook!

Afgelopen zomer heeft motel matches nog een Greatest Hits georganiseerd rondom Morphine (en Soul Coughing), en dat was weer een heerlijke herinnering aan die broeierige, smokey "indiecrimejazzblues" van Mark en kornuiten.

Ik lees nu dat Mark een invloed was op het basspel van Les Claypool, dus dan is het ook nog eens een onverwacht mooi bruggetje (ik vermoed dat die invloed al was met Marks band voor Morphine: Treat Her Right). Het was helaas maar een kort bruggetje, want Mark presteerde het om in 1999 letterlijk in het harnas te sterven. Tijdens Morphines optreden op Nel Nome del Rock 1999 in het Italiaanse Palestrina zakte Mark tijdens (of na) het nummer 'Super Sex' in elkaar. 46 jaar. Belachelijk. Nu mijmer ik wel eens over hoe ik zou willen sterven en een van de lolligste opties is tijdens een mindblowing goede sekspartij: als je dan toch gaat, dan maar met een glunderende grijns. Mark nam dit wel erg letterlijk, op een merkwaardig figuurlijke wijze. Een combinatie van stress en hitte bleek hem de das om te doen.

Ik herinner me nog het moment dat ik over zijn overlijden las. Ik zat in de trein en ik las een klein overlijdensberichtje in de Metro of Sp!ts. Totaal niet bijzonder of belangrijk natuurlijk, behalve dan dat deze twee gratis kranten nét een paar weken bestonden en werden verspreid op de treinstations. Dus qua tijdsgeest misschien wel aardig. Hier zie je de band nog eventjes aan het werk in Portugal, twee dagen voor zijn dood.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8458.jpg?cb=1761388076
Helaas heb ik de band nooit live gezien. En ja, natuurlijk kroop ook Morphine na een jarenlange hiatus weer op de planken: Mark is dood, lang leve Mark! Maar in de hoedanigheid van 'Vapors Of Morphine' had ik geen zin om dat te zien. Ze treden nog steeds op onder die naam, maar inmiddels is de originele drummer (Jerome Deupree) uit die band gestapt en is de andere 90s Morphine-drummer (Billy Conway) ook al overleden. Ik koester de muziek wel op cd en hopelijk binnenkort ook eens op vinyl.

Mijn favoriete nummer van 'Cure For Pain', live op Pinkpop 1994.

Misschien wel de beste muziektip die je mij ooit hebt gegeven.

https://i.postimg.cc/KcLLRHbM/Thy-Catafalque-Rengeteg-96.jpg
Zal ik jou eens even lekker in je bek schijten?
https://prod-img.haarlemsdagblad.nl/public/incoming/puw0g1-bob-fosko-maakte-begin-dit-jaar-bekend-slokdarmkanker-te-hebben./alternates/BASE_WIDTH/Bob%20Fosko%20maakte%20begin%20dit%20jaar%20bekend%20slokdarmkanker%20te%20hebben.
Bob Fosko (Geert Timmers) (1955-2020) Raggende Manne - Knuppelhout (1990)

De beste metalzanger die nooit een metalplaat heeft opgenomen. Wat een fantastisch ongeleid projectiel was Bob. Ik heb het niet meer terug kunnen vinden (op YT), maar volgens mij heb ik de Raggende Manne leren kennen met een optreden in Countdown, waar ze in ieder geval hun "bijna hit" Nee's Niks in de volledige versie van zes seconden speelden. Ik was toen al verkocht. Het album Knuppelhout (1990) geleend van de bibliotheek (en later op cd gekocht) en het was volstrekt onvergelijkbaar met alles wat ik kende. Een zanger die als een bezeten incarnatie van Johnny van Doorn urgent poëtische teksten uit alle macht eruit brulde en een band die klinkt alsof het een experimentele jazzband is die garagenoiserock speelt. Liedjes van een paar seconden tot maximaal drie minuten en alles vol in het rood en met een intensiteit dat het bloed uit je oren doet spuiten.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/37000/37631.jpg
Opvolger 'Brandende Vlierbessen (1991)' was iets minder intens met iets meer (freak)jazz en stelde mij destijds een pietsje teleur, maar inmiddels vind ik dat album minstens zo boeiend en het steekt ook wat ingenieuzer in elkaar. Het bevat ook de mooiste zinsnede uit de Nederlandse popgeschiedenis.

Een paar jaar later woonde ik in een antikraakpand in Alkmaar (de voormalige rechtbank) en mijn wekelijks bezoekje aan de kringloopwinkel De Tweede Ronde vlakbij de Friese Brug (waar later ook de platenzaak Good Times zich naast nestelde) was iedere keer weer een succes. Ik weet nog dat ik het hardop uitschreeuwde van vreugde toen ik daar tussen de nieuw binnengekomen tweedehands lp's voor tien gulden hun eerste EP 5 Sessies (1988) zag liggen. Nu, ruim dertig jaar later, is dat eigenlijk de enige LP waarvan ik me nog levendig kan herinneren dat ik die daar vond. Alhoewel, ik kan me ook nog een ander moment herinneren: ik heb daar ook 'Reign In Blood' van Slayer zien liggen, maar ik had die al op cd en vond ƒ15,- voor die LP te veel
Rond die tijd - misschien iets later - heb ik ze ook een keer live gezien in een Alkmaarse concertzaal (de voorloper van de Victorie?), maar Setlist.fm kan mij hier niet bij helpen. Ik weet nog wel dat ik het publiek best wel tam vond en pas bij 'Poep In Je Hoofd' los ging.

Toen de Raggende Manne (tijdelijk) uitgeragd waren, bleef ik Bob wel volgen, maar met iets minder enthousiasme dan voorheen. Gorelev, Corrie En De Grote Brokken, SP-spotjes, (Groep) Fosko, Blunt Axe: hij hoeft echter zijn muil maar open te trekken en ik krijg een brede grijns.
Na een pauze van een jaar of vijftien begon het toch weer te kriebelen en trad de band weer incidenteel op, waaronder op Baroeg Open Air 2014. Zij waren voor mij een belangrijke reden om te gaan. Wat een feest was dat optreden!
https://i.postimg.cc/tRK3kVpn/2014-09-20-14-46-13.jpg
(Baroeg 2014)

De band kwam zelfs weer met een EP (2014) en vijf jaar later met een nieuw album, Alles Kleeft (2019), maar ook met gruwelijk kutnieuws: Bob had slokdarmkanker. Alsof hij zijn stem letterlijk naar de tering heeft geschreeuwd. Ik heb hem dat jaar nog gezien op Kaderock, het een na laatste optreden van de Raggende Manne en waar hij vocaal werd ondersteund door andere zangers. Ook dat was minstens zo'n leuk feest, maar het had wel een wrange, verdrietige bijsmaak. Ruim een half jaar later was hij definitief uitgeragd. Een paar weken voor zijn overlijden waren hij en zijn dochter nog te gast bij VPRO Mondo.
https://i.postimg.cc/cCgcHRW9/20190601-212227.jpg
(Kaderock 2019)

Hier een kort memoriam van de overige Raggende Manne aan Bob.


Een, twee, drie... STOP!
En sodemieter op!

https://i.postimg.cc/br4vNL5X/Thy-Catafalque-Rengeteg-95.jpg
https://i.ytimg.com/vi/YZlJtwYoEn0/maxresdefault.jpg
Steve Albini (1962-2024) (Big Black, Shellac, Rapeman, Pegboy en bikkelharde, gortdroge producer/technicus van (veel meer dan!) 1001 fokking fantastische platen) Big Black - Atomizer (1986)

Een kleine twee jaar geleden overleed op belachelijk jonge leeftijd Steve Albini aan een hartaanval. De hele alternatieve rockscene in zak en as en grauw en verdriet en misère. Ik heb toen een Greatest Hits spelletje georganiseerd rondom het (uitvoerend) werk van Steve en ben toen heel erg veel meer van hem te weten gekomen dat ik voordien niet wist. Mijn ontzag werd met de dag groter en groter. Waar die man wel niet voor verantwoordelijk was als producer en/of technicus is ongekend: check for yourself, mocht je je een paar uur vervelen. Maar je kan ook dat Greatest Hits-spelletje "even" teruglezen om je bewondering voor deze man te laten ontspruiten en/of exploderen. En voor de luieriken onder ons, dit is een heel, héél beknopt rijtje: Neurosis, Pixies, Nirvana, PJ Harvey, Vitamin X, Low, Bush, Jimmy Page en Robert Plant, Slint, Joanna Newsom, Will Oldham, The Breeders, The Stooges en tevens diverse Nederlandse en Belgische bands (o.a. The Ex, Gore, Vandal X, Cocaine Piss).

Misschien heeft de scherpe lezer het inmiddels al in de gaten: mijn Top 100 draait vooral om artiesten die een grote indruk op mij maken. Meer nog dan een specifiek album. Dat geldt voor Steve misschien nog wel meer dan bij alle andere artiesten die ik in mijn lijst van 100 zal noemen. Want als ik puur voor een specifiek album moet gaan van bijvoorbeeld Shellac of Big Black, dan zullen deze bands, hoe gaaf ik diverse albums ook vind, mijn Top 100 niet halen. Maar de wereld van de noiserock, (post-)hardcore, mathrock en experimentele rock zou er wezenlijk een heel stuk anders uit hebben gezien zonder de enorme invloed van Steve. Ik noemde hiervoor Martin Birch als belangrijkste producer voor mijn muzieksmaak/ontwikkeling. Steve zal hiervoor de zilveren medaille opstrijken. Steve heeft echter, i.t.t. Martin, ook nog in een paar kick-ass bands gezeten.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1003.jpg?cb=1703491429

In mijn persoonlijke Top 10 van dat spelletje had ik nota bene een nummer van Pegboyy op #1 staan en een EP-track van Big Black op #2. Dat zijn toch niet de platen die ik als eerste zou aanbevelen om in de Spartaanse, kurkdroge, beenharde noiserock van Steve te stappen, daarom mijn #3 van het spelletje: 'Kerosene'. Welke ook afgetekend de winnaar van het spelletje werd en algemeen wordt gezien als dé Big Black-klassieker.

Het is wel een liveversie, een modder- en moddervette, want Steve Albini was dan wel een genie in de studio, zijn muziek is LIVE helemaal een ongekende sensatie. (Zeg ik enigszins wrang en misschien wel hypocriet, want ik heb hem helaas nooit live gezien)


https://www.azquotes.com/picture-quotes/quote-find-people-who-think-like-you-and-stick-with-them-make-only-music-you-are-passionate-steve-albini-66-35-11.jpg

Ik heb Steve Albini hoog zitten als producer, maar ik bedenk me nu dat ik eigenlijk nog nooit naar zijn eigen bands heb geluisterd. Daar moet ik maar eens verandering in brengen.

https://i.postimg.cc/SNhJV7yb/Thy-Catafalque-Rengeteg-94.jpg
https://i.postimg.cc/TYf3ndcF/Donna-Giorgio.jpg
Donna Summer (1948-2012) & Giorgio Moroder (1940) - Live and More (1978)

Ik ben opgegroeid met tegeltjeswijsheden als 'Disco is shit, in hardrock zit pit' en 'Heavy metal is the best, fuck the rest', dus ik moest, toen de haarlijn terugtrok maar de muziekhorizon breder werd, wel de nodige inhaalslagen maken. Inmiddels is menig discoplaat door mij omarmd en vooral voor het subgenre Hi-NRG heb ik een zwak. Het tempo is hier wat hoger, wat energieker, niet zelden ook wat geiler. Een van de eerste platen die, achteraf, als iconisch (ook) voor dat subgenre is geoormerkt, is 'I Feel Love' van onze Queen of Disco. Misschien niet origineel, maar daar heb ik schijt aan: het is mijn allerfavorietste disco-anthem. Voor een bekrompen metalhead zou het een blasfemische voorkeur zijn, want het hele nummer is uitgevoerd op een Moog synthesizer: er komt geen enkel "echt" instrument aan te pas. Voor die tijd redelijk uniek en vooruitstrevend (gewaagd). Maar de spanning, de sensualiteit, de hypnotiserende, transcendentale trance die de bedwelmende zangpartijen van Donna opwekken: magistraal. Dus naast onze Discoqueen ook alle credits aan Giorgio die alle platen van Donna uit de jaren 70 heeft geproduceerd. Al mogen we Pete Bellotte hier ook niet vergeten, de rechterhand van Giorgio.

Een kleine vijf jaar geleden gebeurde nog het ongelooflijke. Het origineel kreeg een coveruitvoering die ik zo mogelijk nog beter vind dat het origineel. Op voorhand en tijdens de introductie van de uitvoering was mijn gedachte nog: blijf godnondeju met jullie smerige, vuile fikken van dat nummer af! Maar mijn bek viel open en stil, mijn adrenalinespiegel schoot door het dak en mijn kippenvel stuiterde mee op de beat van de uitvoering van Colin Benders (Kyteman) & Cato van Dijck (My Baby) bij het muziekprogramma van Matthijs Gaat Door. Ik ben zo benieuwd of Giorgio deze overdonderende versie gehoord heeft.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/80000/80320.jpg
Kies ik dan de plaat waar 'I Feel Love' op staat? Neen. Want de rest van de plaat vind ik goed, maar niet briljant. Daarbij heeft Donna wel ándere briljante nummers, zoals 'I Love To Love You Baby', wat mij betreft de ultieme neukplaat. Al zijn de 17 minuten natuurlijk nog lang niet lang genoeg.
Ook nummers als 'Hot Stuff', 'The Hostage' (de 'Sjef van Oekels Discohoek' mix), 'Rumour Has It', 'State of Independence' vind ik helemaal geweldig, maar ze staan allemaal op verschillende albums. Ze is toch een beetje een (extended) single-discoqueen.
En om nu, na Supersister, alweer een verzamelaar te kiezen vind ik ook wat te gemakkelijk en goedkoop.
Daarom kies ik voor haar livealbum Live and More (1978), want dan krijg je in ieder geval een paar van mijn favorieten te horen (ook al zijn ze wel wat korter dan de studioversies, het moet maar even). Daarbij als bonus een meesterlijke, epische, 18 minuten durende studioversie van MacArthur Park Suite (het 'More'-deel van het dubbelalbum). En dat niet alleen, Donna blijkt.. bleek live echt fabelachtig goed te zingen. Zó goed, dat ik een beetje argwaan krijg hoeveel ze er naderhand nog in de studio aan hebben zitten knutselen.
In datzelfde jaar, 1978, bracht Giorgio ook nog zijn beste soundtrack uit, Midnight Express. Geweldige (intense) film bovendien.


Dit is weliswaar niet dezelfde liveversie als van de liveplaat, maar wel freaking fkkng fantastic, dus niet mauwen maar luisteren! En mocht je hierna nog meer love willen voelen, in 2019 trad Giorgio Moroder op op Lowlands en natuurlijk kwam daar ook het ultieme Love-nummer voorbij (wie de zangeres is heb ik niet kunnen achterhalen).

De MacArthur Park suite. Wat een godennummer. Beter dan I Feel Love.

https://i.postimg.cc/tgtkpGzd/Thy-Catafalque-Rengeteg-93.jpg
https://www.rockezine.nl/wp-content/uploads/2024/09/Wardruna-2024-Morten-Munthe.jpg
Wardruna / Einar Selvik (1979) - Runaljod Ragnarok (2016)

In de jaren dat ik veel van mijn vrije tijd verspilde aan het schrijven van recensies, was het debuutalbum Gap Var Ginnunga (2009) van Wardruna een van de albums die mij het meeste tijd kostte om er een begrijpelijk, coherent verhaal van te maken waarbij ik zowel mijn bewondering wilde overbrengen als ook probeerde duidelijk te maken wát voor muziek het eigenlijk is en waar de bron/oorsprong van al deze muziek ligt. Aangezien het archief van dat e-zine op zijn reet ligt en het niet meer terug te lezen valt, plaats ik hieronder mijn recensie en verwondering over dat album

Wat heb ik nou weer aan mijn fiets hangen? Is dit spirituele black metal? Of misschien Noorse new age gothic? Viking folk? Keltische keelzang? Druilerige "didgeridoom"? True frostbitten necrokvlt ambient? Wardruna heeft een basis die diepgeworteld zit in de Noorse black metal, maar volkomen anders klinkt. En met anders bedoel ik dan ook écht anders. Selling point nummero uno is de deelname van Gorgoroth's Gaahl in dit esoterisch collectief, maar er valt geen nanoseconde snerpend black metalgekrijs te horen. Nee, Gaahl zet hier zijn meest hallucinerende stem op en we duiken de antieke Scandinavische folklore in met eeuwenoude instrumenten en muzikale verwijzingen die uiteenlopen van de Mongoolse boventonen van Huun-Huur-Tu, de ambient wereldmuziek van Dead Can Dance, de middeleeuwse gezangen van Estampie, de Noorse folktraditie van Annbjørg Lien tot de rituele ritmes van het Amerikaanse Equimanthorn. Wardruna is Noors paganisme met een caleidoscopische inslag.

Wardruna is reeds zes jaar geleden opgericht (2003) door ene Einar 'Kvitrafn' Selvik, maar nu verschijnt pas het debuut welke het eerste deel is van de trilogie 'Runaljod'. De twee delen die volgen zullen 'Yggdrassil' en 'Ragnarok' genoemd worden. Begin 2007 ontstond er reeds de eerste aandacht rondom de formatie dankzij hun deelname op de soundtrack van de documentaire 'True Norwegian Black Metal' van Peter Beste. Die aandacht is zeker niet onbegrijpelijk, ook al komt er geen gitaar, bas, keyboard, drum of normale solozang aan te pas, laat staan stereotiepe black metal. Wat in helsnaam dan wel? Tja, dat is niet zo makkelijk te vertalen in het Nederlands. Om het mysterieuze effect van hun bijzondere instrumentenequipment niet verloren te doen gaan, volgt hier de onvertaalde, Engelstalige lijst van hun historische apparaten: self-made deer hide frame drums, tagelharpe (een soort vikingviool), goat horns, tongue horns en een Hardanger fiddle. Verder hoor je nog een stapeltje fluiten en mondharpen, maar ze grijpen ook naar primaire elementen als bomen, stenen, bonen, water en vuur om deze te integreren in hun hypnotiserende geluidscollages, welke als ouderwetse field recordings á la Alan Lomax in de natuur op band zijn vastgelegd. Er schijnt hier en daar toch een keyboardsample verstopt te zitten in de muziek, maar deze is tot een minimum beperkt. De vocalen bestaan vooral gefluister, sjamanistische keelzang en veel sacraal aandoend koorzang, uitgevoerd door Gaahl, Kvitrafn en een dame genaamd Lindy Fay Hella. Slechts in 'Kauna' horen we Gaahl of Kvitrafn met een brommerige toon enigszins "normaal" zingen.

Wardruna poogt met dit album de diepte op te zoeken van Noorse wijsheid en spiritualiteit en op elk album worden acht runen van de 'Elder Futhark', het oudste runenalfabet gebezigd door de Germaanse stammen (al sinds de 2de eeuw na Gggristus), op muzikale wijze geïnterpreteerd. Ze ondersteunen dit met o.a. lang vervlogen kunstuitingen als galder (niet die gozer van Dimmu Borgir en Old Man's Child, maar een vorm van tovergezang en toverspreuken) en seidr (Noord-West Europese tovenarij of sjamanisme). Dit klinkt allemaal natuurlijk bar interessant en reuze boeiend, maar ik heb me daar nooit in verdiept en snap er derhalve geen hol van. Wel vind ik het album een machtig fascinerend hoorspel dat vooral in de nachtelijke uurtjes bijzonder stemmig en sferisch onder je huid kan kruipen. Voor de thematiek van het album logischerwijs geen oordeel - ik als onwetende leek zou niet durven, maar met de muziek zit het zwaar snor. Een bijzonder begin voor het nieuwe jaar!

Vier jaar later besprak ik ook de al evenzo enigmatische opvolger Yggdrasil (2013), heb ik de formatie twee bezwerende optredens zien geven op Roadburn (in 2011 en 2015) en kreeg de band meer en meer bekendheid, niet in de laatste plaats door hun muzikale input in de Netflixhitserie 'Viking'. Ultiem bewijs van hun commerciële doorbraak vond ik wel dat ik bij een opgieting was in een sauna en dat de betreffende "wapperaar" ons verblijdde met klanktapijten van Wardruna en het muzikaal sterk vergelijkbare Heilung. Nog nooit zo'n lekkere opgieting (meer) gehad.
https://i.postimg.cc/d0P7n7rb/Wardruna-1.jpgHier is Wardruna actief op Roadburn 2011, met op de voorgrond meesterbrein en bandoprichter Einar Selvik. Dat hij niet zomaar een van de straat geplukte pipo is die een beetje interessant zit te doen over eeuwenoude muziekmeuk bewees hij met een soort van workshop in de volgepropte kleine zaal van de 013 op Roadburn 2015, waar hij een vol uur vol vuur verhaalde over de instrumenten die ze bij Wardruna gebruiken. Op dat moment had trouwens 'Selling point nummero uno' Gaahl afscheid genomen van de band. Tevens heeft Einar een tweetal zeer fraaie albums opgenomen met Enslaved-componist en -gitarist Ivar Bjørnson (Skuggsjá (2016) en Hugsjá (2018) die je ook zeker eens moet uitproberen.

Wardruna heeft inmiddels vijf studioalbums uitgebracht, maar het derde album Ragnarok (2016), het slot van de de trilogie Runaljod, vind ik net het beste van de drie. Al luistert het nauw. Eindeloos vaak heb ik dat album destijds geluisterd op mijn MP3-speler, terwijl ik op de fiets onderweg was van en naar studie en stage.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/555000/555895.jpg
In november 2024 trad de band twee keer op in Tivoli/Vredenburg en dat was na lange tijd weer een hernieuwde livebelevenis voor mij met de band. En een belevenis was het!
https://i.postimg.cc/fbVGWKLw/20241124-210518.jpg

Ogen dicht, oren en poriën open en laat je meevoeren op symbiotische klanken van Noorse folkmuziek, dark ambient en natuuropnames. Rituele ritmes, tribale klanken, eeuwenoude instrumenten, mannelijke lamentaties en vrouwelijke esoterie bezorgen je een trancepirerende totaalbeleving.

Zoek je ruzie?!