Die Jan Lul opmerking was voor Graf (en niet serieus bedoeld plus dat ging ergens anders over). Verder maakt het me sowieso niet veel uit wie wel en niet volgt. Ik vind dit soort lijsten altijd wel leuk om te doen. Moet weer eens een artiest onder de loep nemen denk ik.

86. Ella Fitzgerald - Sings the Cole Porter Song Book (1956)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4186.jpg?cb=1553417143

Favoriete track:




Voor vocale jazz moet ik in de stemming zijn. Er zijn twee zangeressen waar dat altijd wel bij lukt: Ella en Billie. Op MusicMeter is dit album van Ella behoorlijk geliefd en dat vind ik terecht. Bekende jazz-standards die niet vervelen als Ella ze zingt.
Ik heb geen speciale band met het album, er zit geen verhaal achter, behalve dat de populariteit op deze site het bij mij ook alleen maar meer onder de aandacht heeft gebracht jaren terug.

85. Peter Hammill - Fool's Mate (1971)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/21000/21183.jpg

Favoriete track:




Het was Marc Almond die ervoor zorgde dat ik terecht kwam bij Peter Hammill. Marc heeft wat nummers van Hammill gecoverd waaronder Vision. Door user Ruby1966 kwam ik weer terecht bij de verzamelaar The Love Songs, nog steeds één van mijn meest favoriete albums ooit. Maar aan verzamelaars doe ik niet in deze lijst en Fool's Mate is ook een parel.

Door axel33 kwam ik weer bij Van Der Graaf Generator terecht.
Toch doet Hammill solo me net wat meer. Soms het ietwat kitscherige randje wellicht?!
Dit album heb ik echt grijs gedraaid en eerlijk gezegd komt het de laatste tijd niet veel meer uit de kast.

Door dit topic ga ik daar verandering in brengen, want Fool's Mate is gewoon geweldig!

Tof topic.

- cosmic kid
- trebremmit
- Barney Rubble

84. Richard & Linda Thompson - I Want to See the Bright Lights Tonight (1974)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2122.jpg

Favoriete track:




Een album dat wat in mijn aandachtszone verdwenen is, maar bij het samenstellen van de lijst kwam het toch weer naar boven. En herbeluistering was voldoende: ja, dit is gewoon een ijzersterk album.

Een album dat ik heb leren kennen doordat het in allerhande lijsten wel tevoorschijn kwam. Een ware klassieker dus. Misschien een beetje een vergeten klassieker, maar ook die komen af en toe wel weer in de spotlights te staan zoals nu.

83. ABBA - The Visitors (1981)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3707.jpg?cb=1588600407

Favoriete track:




In de jaren '70 was ik als kind wel gefascineerd door ABBA. Mijn ouders hadden een Musik-Laden verzamelaar en ik playbackte maar wat graag op de (oudere) nummers van de band.

Toen ik zo rond 1981 begon met muziek kopen, voornamelijk singles, had ik op een gegeven moment de keuze tussen O.M.D met wat hun nummer 1 hit werd (Maid of Orleans) of Head over Heels van ABBA. Het werd dus de laatste. Die zuurverdiende zakcentjes konden maar een keer uitgegeven worden.

Het album The Visitors is de meest donkere van ABBA, wat niet zo verwonderlijk was gezien het feit de dames en heren in scheiding lagen. Voor mij hield het hierna al snel op. Als tiener was ABBA not done. Pas begin jaren '90 pikte ik de band weer op, mede door toedoen van toenmalige muzikale helden die uitkwamen voor hun ABBA-liefde alsmede de verzamelaar Gold. ABBA kon weer en ABBA mocht weer.

Dit wakkerde bij mij de belangstelling aan voor de albums en daarbij viel The Visitors het meest op en dan al helemaal de titeltrack. Wat een bazennummer is dat toch!

ABBA werd een band waar ik wel van ben gaan houden en dit album ben ik zelfs gaan koesteren.

82. Nina Simone - Pastel Blues (1965)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/85000/85119.jpg?cb=1542553375

Favoriete track:




Van Nina Simone heb ik behoorlijk wat albums in de kast staan. En daarmee vormt ze altijd een dilemma voor mij. Ik heb al mijn cd's en lp's op alfabet staan. Klassiek en jazz vormen aparte afdelingen; maar waar plaats ik Nina nu toch? Dan is het weer meer jazz en dan weer meer soul.

Ook in platenzaken is het elke keer zoeken: dan staat ze weer op de ene afdeling en dan weer de andere.

Nina is ongrijpbaar zullen we maar zeggen. De tragiek spat er vaak van af. Drama maar dan in authentieke vorm. Een stem die je herkent uit duizenden. Voor mij springen een paar albums er uit en uiteindelijk denk ik Pastel Blues dan toch het meest. Sinnerman is niet eens mijn favoriete Nina nummer (dat is Four Women), maar dat het een geweldig nummer is moge duidelijk zijn. Al wat jaartjes eindigt ze ook hoog in de MuMe-ladder.

81. Amy Winehouse - Back to Black (2006)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/59000/59398.jpg?cb=1644068454

Favoriete track:




Van de ene tragiek naar de andere. Amy leerde ik in 2003 kennen door haar album Frank. Ik liet het mijn partner op een luisterpaal horen in een cd-zaak (ja toen was vinyl echt wel uit het zicht in de meeste winkels) en hij kocht het gelijk. Na die koop was vooral ik het die er mee wegliep. Wat een geweldig album was (en is) dat toch.

Toen kwam de opvolger en Amy werd een wereldster. Wie had dat kunnen denken. Maar net als bij bijvoorbeeld Kurt Cobain een ster tegen wil en dank met veel persoonlijke worstelingen en alle gevolgen van dien.

Back to Black werd als album een soort allemansvriend; maar weinig mensen die het niks vinden. Je alternatieve muziekminnende vriend, je moeder en de supermarkt om de hoek.... het maakt niet uit.
Ook voor mij is het een album geworden dat onverwoestbaar is. Frank draai ik veel minder, maar dit pak ik makkelijk uit de kast.

Amy zong Love Is a Losing Game, mijn favoriete Amy nummer, ooit een keer met Prince op het podium. Helaas is daar maar een heel slecht filmpje van te vinden, maar de gitaar is onmiskenbaar Prince. Wat een sensatie moet dat zijn geweest om deze twee sterren het podium te zien delen: Prince & Amy Winehouse live: Love Is a Losing Game

Kijk, zo doe je nog eens een ontdekking. De namen van Richard & Linda Thompson heb ik wel vaker voorbij horen komen en die albumhoes komt me ook wel bekend voor, maar volgens mij had ik er nog nooit wat van beluisterd. Maar 'The Cavalry Cross' is mooi, hoor! Ik ga binnenkort dat album eens opzetten.

Mooi, ik kende dit niet. Leuk topic ook, ik ontdek allemaal nieuwe muziek.

80. Cocteau Twins - Treasure (1984)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2151.jpg

Favoriete track:




En nu tijd voor hemelse muziek. Muziek van Cocteau Twins welteverstaan.

Een band die ik leerde kennen door This Mortal Coil, en niet alleen Cocteau Twins, ook Dead Can Dance.

In de jaren '80 kende ik ze wel, maar was er (nog) niet fanatiek ingedoken. Wat kan je nog zeggen over Liz Fraser en haar maatjes?! Dat ze muziek leveren die niet van deze wereld lijkt? Dat ik me hier helemaal in kan verliezen?

Ik heb Liz 1 keer live mee kunnen maken en dat was met Massive Attack. Blij dat ik daar bij was, maar wat zal ik blij zijn als ik haar nog een keer met Cocteau Twins zou mogen aanschouwen. Ik vrees dat het nooit gaat gebeuren. Gelukkig zagen we eerder dit jaar een teken van muzikaal leven in de vorm van de EP van Sun's Signature.

Misschien moeten we gewoon blijven dromen wat ook passend is bij deze muziek. Misschien is het beter als we het houden bij de albums die we kennen. Geen tour, geen nieuw album, maar lekker blijven mijmeren. Dat past er gewoon ook goed bij. Houden zo. Niks meer aan toevoegen.

79. Janelle Monáe - Dirty Computer (2018)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/719000/719475.jpg?cb=1524842699

Favoriete track:




En toen was het 2018. Ik keek reikhalzend uit naar het nieuwe album van Janelle Monáe. Haar muziek vond en vind ik het meest in de buurt komen van Prince en ik ervaar een zelfde soort energie. Niet zo gek dus dat Janelle op dit album met hem heeft samengewerkt en kun je Make Me Feel bijna als een soort ode zien.

2018 was ook het jaar waarin ik misschien wel mijn mooiste vakantie heb beleefd in de Verenigde Staten. Ik was er al vaker geweest, maar dit jaar verbleven we er langer en bezochten we naast de gebruikelijke oostkust ook de westkust.
Maar voor wat betreft Janelle ga ik in gedachten terug naar New York. Madison Square Garden om precies te zijn, waar ik haar met dit album een waanzinnig optreden zag verzorgen in een zaal vol gillende Amerikanen. Dat ze de lgbtq community, waar ze zelf ook onderdeel van is, een warm hart toedraagt werd al snel duidelijk en was ook in het publiek terug te zien.

Het concert maakte dermate indruk dat ik haar in het najaar ook in Paradiso wilde zien, maar dat was helaas al uitverkocht. Gelukkig bood Ticketswap uitkomst en ik zag dezelfde show gewoon weer, maar dan in het veel kleinere Paradiso, waar het grote podium ook een beetje uit de toon viel. Nederlanders reageren ook wat nuchterder, maar de regenboogvlag kreeg wel een rol en ook in Amsterdam zag je diversiteit terug in het publiek.

Is Dirty Computer haar beste album? Ik neig misschien toch eerder naar The Archandroid op dat vlak, maar dit album heeft zoveel herinneringen dat ik toch echt vond dat juist deze een plaats in mijn top 100 verdiende en eigenlijk ken ik dit album ook door en door, want geloof me: het heeft dat jaar tijdens de rondrit in de States regelmatig opgestaan in de auto.

78. Marillion - Marbles (2004)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/11000/11600.jpg?cb=1507931702

Favoriete track:




Waarschijnlijk sta ik niet bekend als Marillion liefhebber, maar dat is dan toch fout gedacht.

Al in de jaren '80 boeide de band me omdat ik bij veel schoolgenoten op de middelbare spijkerjasjes zag met Marillion emblemen. Het had wel iets stoers of zo.
En uiteraard was ik bekend met de hits en albums als Misplaced Childhood en Clutching at Straws.

Doordat een vriendin liefhebber was en de cd's in huis had ben ik ze ook in de jaren '90 blijven volgen.

En toen kwam Marbles in 2004 en daarmee wisten ze me echt te overdonderen. Het ene geweldige nummer na het andere. Vooral Fantastic Place weet me nog steeds enorm te raken. Dat is echt zo'n nummer dat binnenkomt en wat ik helemaal voel. Zo ongelooflijk mooi en zo staan er nog veel meer van dit soort parels op Marbles. Wat een plaat is dat toch!!!

Ik neem me voor om in 2023 het oeuvre van Cocteau Twins te doorspitten, dit nummer kende ik al maar herbeluistering leert me eens te meer wat voor prachtige muziek dit is, en de EP die Liz dit jaar met Damon Reece uitbracht onder de noemer Sun's Signature is van het beste wat ik heb gehoord de laatste 12 maanden.

77. Billie Holiday - Lady in Satin (1958)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/17000/17195.jpg?cb=1626170674

Favoriete track:




We hebben Nina al gehad, Amy, en laten we daar Billie dan ook maar aan toevoegen. Vrouwen met muziek waar de pijn voelbaar is.
Lady in Satin stamt voor mij uit de tijd waar ik op zoek ging naar wat makkelijker in het gehoor liggende (vocale) jazz. Billie wordt dan al snel genoemd in allerlei lijstjes waardoor het een niet te missen album is.

Ondanks alle emotie en hartzeer (plus ander zeer) die Billie eruit gooit is dit voor mij een album dat heerlijk wegdraait op een luie zondagmorgen. Koffie erbij en rustig wakker worden.
Erg, ja ik weet het, want zo'n doorleefd album verdient meer dan dat. Doet het zeker ook en soms gaat de volumeknop hoger en duik ik er goed in en dan komt het over, maar eerlijk is eerlijk: het kan voor mij ook ontspannend op de achtergrond werken en daar bedoel ik niks negatiefs mee.

76. The Slow Show - White Water (2015)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/469000/469013.jpg?cb=1640544490

Favoriete track:




Een album welke ik gelijk oppikte bij verschijnen. The Slow Show was nog geen naam van betekenis, maar oh wat was het smullen. De praatzang van Rob Goodwin was apart maar werkte goed op de schitterende muzikale ondersteuning van de rest van de band. Een verborgen juweel.

Ik was heel blij toen één van de PopUp 010 organisatoren verklapte dat ze de band geboekt hadden. Of ik nog even mijn mond kon houden. Dat kon ik zeker, maar inwendig deed ik wel een vreugdedansje, want voor PopUp begrippen was deze aanstormende band al best wel 'groot'. Let op: ze hadden nog lang niet de status die ze later kregen, maar het begon al te broeien. Ik moest nog even wachten tot 13 juni 2015, de verjaardag van mijn partner, waar de band op een dak optrad tijdens de Rotterdamse dakendagen. Ze deden dit met Halfway Station, een band waar ik contact mee kreeg en die ik ook al zo geweldig vond.

Het ging snel voor The Slow Show. De zaaltjes werden groter en de albums verkochten goed. Mijn hart hadden ze veroverd en een optreden in Haarlem, later in 2015, beschouw ik nog steeds als één van de meest magische ooit. Het was hondenweer en buiten kwamen we bonothecat tegen die net als wij even ging schuilen voordat we richting Patronaat gingen.
Ook een instore in Delft staat nog in mijn geheugen gegrift. Een praatje achteraf met Rob maakte duidelijk dat het buitengewoon bescheiden artiesten zijn.

Inmiddels zijn we wat albums verder en is mijn aandacht wat aan het verslappen. Ik koop hun albums nog steeds, maar een hoge top 10 notering aan het einde van het jaar zit er niet meer in. Misschien is 'de formule' toch wat aan slijtage onderhevig. Maar White Water is voor mij toch wel hét album.

75. Demon Fuzz - Afreaka! (1970)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/138000/138853.jpg

Favoriete track:




Het was de opvallende hoes die ooit mijn aandacht trok en toen ik er achter kwam dat dit een aangename mengelmoes was was rock, funk en jazz was ik helemaal om.

Afro-rock wordt het ook wel genoemd. Lang heeft het gezelschap niet bestaan, maar wat hebben ze met Afreaka! een monumentje afgeleverd.
Er was sowieso wel een tijd dat ik vol voor dit soort muziek ging: Urban Dance Squad en Living Colour bijvoorbeeld (die de lijst net niet gehaald heeft, maar wat vandaag zo had kunnen gebeuren). Bands die ongetwijfeld bekend zijn met Demon Fuzz.

Een album waar ik voor in de stemming moet zijn, maar misschien wel daarom dat het telkens zo goed aanslaat: het blijft ontdekken met dit album en avontuurlijk is het sowieso.

74. Benjamin Clementine - At Least for Now (2015)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/470000/470395.jpg

Favoriete track:




Een sensatie, zo wil ik dit album wel omschrijven. Het bevat veel elementen waar ik wel gevoelig voor ben: intimiteit tegenover theater. Daarbij is Benjamin Clementine nogal excentriek en dat maakt het altijd net even wat spannender.

Ook live. De eerste keer dat ik hem zag optreden was dat een solo-optreden. Blootsvoets en helemaal alleen zonder fratsen achter de piano. Een spotlicht was voldoende. Hij vond het raar dat het publiek zo muisstil was. Ja hallo bBenjamin: er mogen geen foto's gemaakt worden en er staan overal bordjes dat er niet gesproken mag worden. Maar wat was het mooi, wat was het intens. Puur genieten.

Een paar jaar daarna, toen zijn tweede album uit was, zag ik een heel ander optreden van hem. Een optreden met begeleiders en nogal arty-farty uitingen. Op een gegeven moment sloeg dat door: lang voorlezen uit een boek, mensen die de zaal verlieten en dan de show stopzetten 'want ze zullen wel naar de wc zijn gegaan', en dan rustig minuten lang wachten.
Het ging maar door. Mijn ergernis werd groter en groter, het gezelschap waar ik mee was wilde eigenlijk de zaal verlaten. Dat deden ze uit respect voor mij niet, maar veel andere bezoekers deden dat wel. De sfeer werd er niet gezelliger door. Voor de één was het hierdoor een waanzinnig optreden van een eigenzinnige artiest, voor de ander een aanfluiting.

Zelf baalde ik er van. Het begon zo bijzonder, maar naarmate het optreden vorderde kreeg ik genoeg van zijn gedrag. Dat is jammer, want vanaf dat moment heeft het altijd een schaduw geworpen op alles wat Benjamin deed. Nu ben ik wel wat bijzondere artiesten gewend die ik hoog heb zitten, maar Benjamin heeft de pech een optreden te hebben bezorgd waar ik de kriebels van kreeg.

Ach, we hebben de muziek nog en die is en blijft goed. At Least For Now is een moderne klassieker wat mij betreft, alhoewel ik ook moet toegeven dat ik zijn zang op sommige momenten dan weer niet trek. Zullen we het maar op haat-liefde houden dan?!

Ga ook maar s puzzelen.

- cosmic kid
- trebremmit
- Barney Rubble
- zaaf

73. Dungen - Ta Det Lugnt (2004)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/15000/15845.jpg

Favoriete track:




Soms ontdek je van die albums waar je gelijk hoteldebotel van bent en die dan ook nog eens echt blijvers blijken te zijn.
Ta Det Lugnt van Dungen is er zo eentje. In 2004 uitgekomen, maar in Nederland begon het pas in januari 2006.

En als je dan toch zo'n album ontdekt dan moet je ook het geluk hebben dat ze in de buurt optreden en dat gebeurde: een week na mijn euforie kon ik de band gelijk al live bewonderen in Rotterdam. Het zijn van die geluksmomentjes.....

Ook de andere albums konden me bekoren en tot op de dag van vandaag ben ik altijd weer benieuwd naar nieuw werk. De euforie is er niet meer zo, maar zelden stellen ze me teleur.

Maar de eerste keer Du E För Fin För Mig horen is zo'n beleving die je slechts af en toe meemaakt en als dat gebeurt dan weet je weer hoe fijn het is om een groot muziekliefhebber te zijn die af en toe echt enorm kan en mag genieten van iets nieuws.

73. Asaf Avidan - Different Pulses (2012)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/266000/266095.jpg?cb=1504893964

Favoriete track:




In 2009 kreeg ik op Last.fm de tip om eens naar Asaf Avidan & the Mojos te luisteren; dit zou muziek zijn die ik wel eens zou kunnen smaken.

Schot in de roos! Geweldige muziek en dat werd bevestigd toen ik de band live in Amsterdam zag in een zaal vol Israëlieten. De remix 'One Day' was nog lang niet aan de orde.

Maar Asaf liet de Mojos voor wat ze waren en bracht zijn eerste album puur onder eigen naam uit in 2012: Different Pulses. Een album waar ik echt zo ongelooflijk naar uitkeek, en dat wachten werd dubbel en dwars beloond, want dit album liet een ander geluid horen. Meer experiment, broeieriger en vooral opwindend. De Janis Joplin-achtige stem bleef, een stem waar je een beetje tegen moet kunnen.

Inmiddels was DJ Wankelmut aan de haal gegaan met The Reckoning Song en werd het nummer omgedoopt tot One Day en Asaf had ineens een grotere fan-schare. Dat was even wennen toen ik hem voor de tweede keer live zag: iedereen kwam voor dat ene nummer, en het was niet meer dat Israëlische feestje. Zo gaan die dingen soms.

Gelukkig bleef Asaf geweldige albums maken, maar de indruk die Different Pulses op me maakte heeft Asaf niet meer kunnen evenaren.

73. Asaf Avidan - Different Pulses (2012)

Jee, dit is echt heel mooi...vooral doorgaan met al die muziektips:)

Asaf moet 72 zijn trouwens

71. Stuart Warwick - The Butcher's Voice (2013)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/308000/308656.jpg

Favoriete track:




In 2013 werd ik getipt naar Stuart Warwick te luisteren. Zijn tweede album The Butcher's Voice zou echt iets voor mij zijn. En jazeker: het album sloeg in als een bom. Rufus Wainwright, Doveman, Perfume Genius, Radiohead... noem ze maar op: allemaal wel ergens terug te horen, maar het album bleek vooral heel eigen.

En dan die hoes! Het blijkt hier om de transgender Buck Angel te gaan die werkzaam is in de porno-industrie.

Alsof het allemaal niet op kon raakte ik op Facebook in gesprek met Stuart en toen hij voor een optreden in Amsterdam aanwezig was herkende hij me gelijk. Toch de leuke kleine dingen die het voor muziekliefhebbers zo leuk maken.

Een ontroerend album waar helaas nooit een vervolg op is gekomen. Stuart schrijft nog wel nummers en is bezig in de muziek, maar een album is blijkbaar niet een top-prioriteit voor hem.

Hopelijk gaat het toch nog eens gebeuren, want als je parels als The Butcher's Voice weet te maken dan ben je wat mij betreft een grote artiest, ook al kent bijna niemand je.

70. PJ Harvey - Let England Shake (2011)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/207000/207518.jpg

Favoriete track:




PJ Harvey wist me enorm te verrassen met dit album. Wie niet zou ik bijna zeggen.

In de jaren '90 was mijn neef een heel grote fan. Zelf deed ze me niet heel veel. Prima albums hoor, maar ik werd er ook niet heel warm of koud van. Die waardering is er op een gegeven moment wel gekomen en groeide alleen maar, en met Let England Shake was ik echt helemaal om. Ook live wist ze me omver te blazen.

PJ Harvey slaagt er op dit album in om alle aspecten uit haar discografie te mengen en dan te komen met een resultaat dat beter uitpakt dan ooit. Een beetje kirrende gekte van CocoRosie of Joanna Newsom, de rock chick die Anna Calvi ook is, maar vooral heel erg zichzelf.

PJ vind ik erg authentiek en daar heb ik wel bewondering voor.

Twee platen waar ik ook erg goede (luister)herinneringen aan heb! Toevallig heb ik afgelopen zondag Let England Shake nog gedraaid: zat een beetje grieperig op de bank en wilde proberen of het mij ook zou lukken om een album top 100 te maken. Zonder te spoileren of Harvey de selectie heeft gehaald, wil ik me wel alvast inschrijven:

- cosmic kid
- trebremmit
- Barney Rubble
- zaaf
- Sandokan-veld

Ik had nog één twijfelgeval, maar The Butcher's Voice had ik eigenlijk nog niet eens overwogen, en die verdient toch wel een herbeluistering. Waarmee er nu dus twee twijfelgevallen zijn, dank hoor Eric.

Fijne updates weer. Die song van Demon Fuzz kende ik al, vind ik geweldig tof, het hele album maar 'ns gaan luisteren! Different Pulses heb ik wel 'ns beluisterd, maar vooral opvolger Gold Shadow werd in 2015 veelvuldig gedraaid. Met Billie kan je weinig mis doen wat mij betreft, geweldig conceptalbum van PJ ook. Dat debuut van The Slow Show vond ik destijds erg fraai, maar ik heb latere platen blijkbaar links laten liggen (met uitzondering van wat losse nummers, denk ik). Volgens mij is dat inderdaad iets met een formule en slijtage.

69. Perfume Genius - Too Bright (2014)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/446000/446722.jpg

Favoriete track:




Het was Hood van het album Put Your Back N 2 It die mijn top 100 met nummers wist te halen, maar het opvolgende album Too Bright ging net een stap verder voor mij. Ik schreef bij dat album 'Mike is boos. Heel boos. Pumps aan de voeten, lipstick vet opgesmeerd, nagellak zorgvuldig uitgekozen. Glitterpakje aan en Too Bright is een feit.'

Die boosheid hoor ik elke keer weer, maar oh man wat leverde dat een geweldig album op. Mike kwam volledig uit de kast en stak een middelvinger op naar iedereen als het niet zou bevallen.

Ik heb daar wel bewondering voor. Zelf heb ik af en toe best een grote mond, mensen kennen me ook wel zo en ongetwijfeld komt dat voort uit een stukje zelfbescherming. De middelvinger van Mike zeg maar. Toch durf ik me niet op te stellen zoals Mike dat zeker ten tijde van dit album deed. Ongetwijfeld omdat ik gewoon anders in elkaar steek, ook een enorm nuchtere kant heb waar ik Mike als behoorlijk emotioneel ervaar.
Ook merk ik dat mijn leeftijd wat zwaarder begint mee te wegen ondanks het feit dat mensen me veel jonger schatten. Ik schrik soms een beetje van het feit dat ik mezelf als een wat oude vent ervaar. Het hele LGBTQ+ alfabet? Het zegt mij weinig. Non-binair en noem het maar op. Ik ben dan toch van een andere generatie denk ik wel eens. Maar ik vind het ook bewonderenswaardig hoe jongeren daar tegenwoordig mee omgaan. Zoals ik ook bewondering heb voor Perfume Genius.

Onlangs heeft hij een duet opgenomen met Nakhane, een artiest waar ik veel liefde voor voel, en juist Nakhane vertegenwoordigt die openheid (bestempelt zichzelf als queer/non-binair) die ik zelf toch wat anders voel en ervaar. De twee artiesten hadden zeer recentelijk een live gesprek op instagram met elkaar en dat was mooi om te zien. Luisteren naar dit soort muzikale helden opent ogen en dat is voor deze 'oude vent' misschien ook wel nodig af en toe

68. Tindersticks - Tindersticks (1995)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5046.jpg

Favoriete track:




Op nummer 68 Tindersticks. Precies zo'n album waar ik niet veel over kan zeggen. Ik heb er geen speciale band mee, er hangt geen geschiedenis aan vast. Niks van dat alles. Gewoon ongelooflijk mooi. Zo mooi dat het tot mijn favoriete albums behoort. Meer niet.

Mooi in de categorie warme, donkere muziek, een categorie waar ik graag mijn muziek zoek. Denk maar aan Nick Cave en zo kan ik nog wel wat bansd noemen. Soms is het zo troosteloos en zwaar dat je er depressief van zou worden, een opmerking die ik thuis soms wel eens te horen krijg: 'die depressieve shit waar jij soms naar luistert.'

Maar je moet van steen zijn als dit soort muziek je niet op de een of andere manier weet te raken. Vooral op de eerste albums doen de mannen van Tindersticks dat heel erg, daarna werd het wat minder op dat vlak. Maar dat lot is wel heel veel artiesten beschoren vrees ik.

Meer liefhebbers van deze band hier?

67. Spinvis - Trein Vuur Dageraad (2017)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/668000/668747.jpg

Favoriete track:




In mijn top 100 nummers was Spinvis de best scorende Nederlandstalige artiest en dat is bij de albums niet anders. Kom Terug bij de nummers en Trein Vuur Dageraad bij de albums.

Van Spinvis moet je houden en dat was bij mij al bij het debuut geen probleem. Ik snap dat mensen dit niet kunnen waarderen: knutselfrutsel muziek.

Maar laat mij maar lekker hier naar luisteren. Dit album vind ik een geweldige eenheid en misschien daarom dat ik dit zijn beste vind. Ook live bevalt Spinvis me goed.
De laatste keer ging mijn partner onverwacht mee op het laatste moment (Ticketswap bood weer de oplossing voor een uitverkocht concert in een zaal op 5 minuten lopen van ons huis). Ik was echt enorm verbaasd dat ie meeging, want als ik iets niet passend vond....

Zo zie je maar weer. Met Spinvis kun je alle kanten op.

66. Heiðrik - Illusions (2020)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/777000/777111.jpg?cb=1582217621

Favoriete track:




Persoonlijke contacten met artiesten vormt al langer een rode draad in mijn muziekliefde. Ik zoek het vaak niet eens echt op, het overkomt me. Zo ook het contact met Heiðrik die op de Faeröer eilanden woont. Ik was verknocht aan zijn debuut en een tag op Instagram zorgde voor een eerste contact.

De opvolger deed me nog veel meer, zeker ook omdat ik Heiðrik inmiddels wat vaker gesproken had. Toen kwam corona en ging hij elke avond een nummer zingen met Lea Kampmann en dat deden ze onder de naam Einangran. Uit nood geboren, want Heiðrik zat vast in Kopenhagen in haar appartement door de lockdown. Die optredens werden wel een groot succes.

Inmiddels maakt hij nog steeds muziek met Lea als Einangran, maar ook met Sigmund Zachariassen onder de naam Kóboykex en hij is daarnaast tekenaar en maakt prachtige werken.

Muziek die me weet te ontroeren en dat Heiðrik ook tot de zeer kleine gay-community in zijn land hoort schept iets meer band.

Het contact is verwaterd, wie weet als er ooit een derde album komt weer.

Ik, zei de gek. Misschien wel m'n minst favoriete PJ-album, nog altijd verre van slecht maar die hele verering van dit album als zijnde haar onbetwiste meesterwerk kan ik echt met de pet niet bij. Maar dat zal ongetwijfeld aan mij liggen

Het ligt altijd aan jou.

Ik ga maar weer eens wat Beach Boys luisteren.

Doe dat. Mij niet bellen.

65. Lenny Kravitz - Let Love Rule (1989)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2450.jpg?cb=1572321683

Favoriete track:




Van die albums waar je gelijk verliefd op wordt en waar de liefde ook niet dooft. Let Love Rule is er zo eentje. Toen dit in 1989 uitkwam viel ik als een blok voor Lenny. Twee jaar later was ie al zo groot dat ik hem moest zien in Ahoy. Een bijzondere ervaring, omdat het mijn eerste grote concert was sinds de twee grote Prince concerten die ik achter de rug had. Hoe bijzonder dat ik Lenny jaren later ooit nog samen met Prince op het podium zag. De twee waren goede vrienden van elkaar.

Wat me nog enorm bijbleef van dat optreden in 1991 was de drukte in de zaal: het was soms best eng: je kon geen kant op en je moest letterlijk meebewegen met de toeschouwers. Ik was er met een grote vriendengroep en ik weet nog dat één daarvan zelfs zijn schoen verloor. En na afloop in de metro bleef iedereen maar Let Love Rule zingen, dat was wel een magisch moment, zo'n moment die altijd bij zal blijven.

De liefde voor Let Love Rule is nooit gestopt, maar bij album nummer vier, Circus, was het wel een beetje over wat mij betreft. Lenny verdween een beetje van mijn horizon (met uitzondering van 5 die ik nog wel te gek vond).

64. Gabby Young & Other Animals - One Foot in Front of the Other (2014)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/424000/424653.jpg

Favoriete track:




Kennen we REVERE nog? Het is en blijft een bijzonder verhaal. Die user van Musicmeter die bevriend raakte met een band uit Londen en er bevriend mee raakte. Zanger Stephen is getrouwd met Gabby Young, die zelf ook een uitstekende muzikale carrière had opgebouwd die tijd. Sterker: ze was bekender dan REVERE, alleen niet in Nederland.

Logischerwijs dat ik ook Gabby leerde kennen. Ik ben zelfs wel eens bij het stel thuis in Londen geweest, met ze uit eten gegaan en geluncht. Ook bij mij thuis heb ik REVERE bandleden mogen ontvangen en zo ook Gabby.

Nadat ik een huiskamerconcert had georganiseerd voor REVERE (twee bandleden), ze had laten optreden op de school waar ik werk was het bijna vanzelfsprekend om dat te herhalen ene paar jaar daarna, maar dan met Gabby in de hoofdrol. Dat werd een full band performance en wederom een groot succes, zowel voor de kinderen op school als de genodigden tijdens het huiskamerconcert. Daar waren mijn ouders ook bij aanwezig en ik vond het toch wel bijzonder om te zien hoe vooral mijn moeder daarvan genoot. Ze was echt fan van Gabby geworden en vooral het nummer Fear of Flying, niet geheel toevallig ook mijn favoriete nummer van haar.

Inmiddels hebben Stephen en Gabby een kind, inmiddels al een kleuter, en staat hun muzikale leven op een zeer laag pitje. Ik heb de hoop dat er ooit nog een vervolg zal komen voor zowel Gabby als Stephen, maar tot die tijd zal ik het moeten doen met de albums die ze gemaakt heeft in het verleden waarbij ik toch wel een bijzondere band met One Foot in Front of the Other heb, een album dat inmiddels al weer 8 jaar oud is. Mooie tijden. Tijden om nooit te vergeten.


Engelse zangeres op Daltonschool De Klinker | Vlaardingen24

Daltonschool dolenthousiast bij optreden Gabby Young | Vlaardingen24

63. Coldplay - A Rush of Blood to the Head (2002)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/159.jpg?cb=1636440968

Favoriete track:




Wie had dat ooit kunnen bedenken? Het bandje met het leuke nummer Yellow dat zou uitgroeien tot de megaband die het nu is. Voor mij was het indertijd liefde op het eerste gehoor. Parachutes bleek een geweldig album te zijn en de band kreeg er gelijk al enorme bekendheid door, dat werd groter met opvolger A Rush of Blood to the Head. Ik vond en vind dat nog steeds een sterke opvolger.

Maar daarna ging het in rap tempo fout en werd Coldplay aan de ene kant de lieveling van velen en aan de andere kant raakte de band hun street-credibilty totaal kwijt.
Zelf behoor ik niet in het kamp haters, maar ik word er ook totaal niet warm meer van.

Eerlijk? Ik merk zelfs dat mijn support voor de eerste twee albums wat aan het afnemen is. De zang van Chris Martin begint me soms wat tegen te staan. Toch is dit wel hét album aan het begin van deze eeuw voor mij en ik kon het dan ook niet negeren in mijn lijst. Had me deze lijst 15 jaar geleden of zo laten maken en Coldplay had misschien net tegen de top 10 aan geleund. Vraag het me over 5 jaar nog eens en misschien hebben ze de top 100 dan wel verlaten.

Toch staat er genoeg moois op om voor nu de nummer 63 positie te bezetten.


62. Nirvana - Nevermind (1991)


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/85.jpg?cb=1628808899

Favoriete track:




Het jaar 1991 zal voor mij altijd wel het mooiste muziekjaar blijven. Op alle vlakken gebeurde er zoveel in mijn leven. Het leven van een 21-jarige. Laat ik me voor nu even op de muziek richten. 1991 was het jaar waar ik de Smashing Pumpkins ontdekte en een mega-fan werd. Het was het jaar waar ik nog steeds een enorme Prince-fan was (die ik een paar keer live zag dat jaar), maar waar ik tegelijkertijd definitief afstand had genomen van de top 40. Ik ontdekte de ene te gekke band na de andere en bijzonder genoeg werden die alternatieve bands ineens heel groot. Pearl Jam met hun debuut Ten, Soundgarden, de al genoemde Smashing Pumpkins en Red Hot Chili Peppers werden ineens mega door hun hit Under the Bridge. Daarbij brachten al bekende bands die ik goed vond zeer sterke albums uit. Denk aan U2, Pixies, Metallica of R.E.M.

En dan was er dus ook Nirvana. Nog voordat hun debuut uitkwam gonsde het al rondom deze band. Er zat iets bijzonders aan te komen en dat bleek ook wel. Het was gelijk al booming rondom Kurt Cobain. Dat was echte sensatie toen. Hij vertegenwoordigde een grote groep jongeren die voorheen niet echt in beeld waren.
Ik wilde graag naar Paradiso maar dat bleek onbegonnen werk. Dat was binnen no time uitverkocht. Wat baalde ik toen extra dat ik ze al eerder had kunnen zien als ik naar Ein Abend in Wien gegaan zou zijn, een festival waar de Pumpkins zouden optreden. Stel dat ik wel vrienden mee had kunnen krijgen?! Zou ik dan ook naar Nirvana gegaan zijn? Misschien niet eens, want hun naam was nu niet bepaald groot te noemen met alleen hun debuut op naam. Maar het idee achteraf blijft een beetje wringen.
Het Ahoy concert dat uiteindelijk afgelast werd had ik laten zitten, daar had ik al geen zin meer in. te groot, te massaal. Niet passend in zo'n zaal.

Hoe het met Nirvana is gegaan weten we. Zelfs nu nog zie je jongeren met Nirvana shirts lopen, zoals ik als tiener met Jimi Hendrix of The Doors rondliep. Dat heeft toch wel iets moois.

Is Nevermind een album welke ik vaak draai? Nee, die tijd is geweest. Het is inmiddels pure nostalgie geworden. En dat is niet erg. Hoor ik het weer eens voorbij komen dan kan ik er toch wel weer van genieten. Het staat voor een mooie tijd in mijn leven.

Nooit van gehoord. Misschien eens wat promotie doen?

61. Shey Baba - Requiem (2019)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/757000/757293.jpg?cb=1557678023

Favoriete track:




Een vrij recente ontdekking en dan al lekker hoog die top 100 in. Ja dat kan! Afgelopen zomer keek ik naar een Netflix serie en daar kwam ineens een prachtig nummer voorbij. Shazam vertelde me dat het om Shey Baba ging met het nummer Requiem.

Ik was gelijk nieuwsgierig naar meer en kwam bij zijn album met dezelfde titel uit. Een album uit 2019: compleet gemist in die tijd. Misschien niet zo vreemd, want heel erg bekend is deze uit de VS afkomstige (met Perzische roots) artiest nu niet echt.

Het werd tijdens onze vakantie in Zweden dit jaar een zeer belangrijk album: we bleven het maar draaien en ik heb er dan ook goede herinneringen aan, maar het is vooral de prachtige muziek en waanzinnig fraaie zang die dit album voor mij in korte tijd zo belangrijk hebben gemaakt.

I Want It All zal liefhebbers van Fleet Foxes bekend in de oren klinken: de gitaar riff is een sample die gebruikt wordt.

Een ruwe diamant die misschien weer wat extra aandacht krijgt door dit topic?

60. The Velvet Underground - The Velvet Underground (1969)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3299.jpg?cb=1632307246

Favoriete track:




The Velvet Underground & Nico vind ik een geweldig album en bevat naar mijn mening een paar van hun beste nummers. Toch vind ik dit titelloze album uit 1969 constanter en geef ik als geheel de voorkeur.

Niet alles wat deze band laat horen vind ik even te gek: zodra het een beetje freakerig wordt haak ik af. De jengelende viool en raggende gitaren vallen gewoon niet altijd in de smaak. Daar moet ik dan echt voor in de stemming zijn.

Ondanks dat ik Lou Reed altijd op afstand volgde (en ik wat van de man in de kast heb staan, net als Nico trouwens) durf ik mezelf geen Velvet Underground fan te noemen en weet ik er ook niet heel veel over. Misschien een soort desinteresse en hou ik het bij een aantal albums van ze, meer niet. Maar het moet gezegd: dit alum doet het in dat opzicht dan zeker niet slecht.

59. Scott Matthew - There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That's So Violent to Cross It Could Mean Death (2009)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/156000/156452.jpg

Favoriete track:




Het album met de lange titel. Scott Matthew zag en hoorde ik voor het eerst in cultfilm Shortbus. De reden dat ik zijn debuut opzocht en waar ik enorm van genoot. Een nieuwe artiest kon aan mijn ritje grote favorieten toegevoegd worden. Opvolger There Is an Ocean... vond ik nog veel sterker en beschouw ik als mijn persoonlijke favoriet. Toch deden de albums die hierna kwamen me nog net zo veel. Typisch een artiest die maar geen slechte muziek aflevert.

Live ook een waar genot om naar te kijken. De man is altijd vrolijk en heeft humor, terwijl ik hem er van verdenk privé misschien best wat zwartgallig of depressief te zijn (dat is slechts een vermoeden op wat ik wel eens over hem lees).

Maar misschien is het de fles rode wijn die hem altijd vergezelt op het podium?! Hoe dan ook een authentieke bard met baard.

58. Franco Battiato - La Voce del Padrone (1981)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/88000/88489.jpg?cb=1625027135

Favoriete track:




De Italiaanse Franco Battiato leerde ik kennen door zijn Songfestival bijdrage met Alice in 1984: I Treni Di Tozeur. Helaas won het duo niet. Ze werden slechts gedeeld 5e (The Herreys uit Zweden gingen er met de winst vandoor). Ik blijf dat nog steeds onbegrijpelijk vinden, maar ik ben dan ook bevooroordeeld want ik beschouw I Treni Di Tozeur als het beste Songfestivalnummer ooit.

Franco was een grootheid in zijn land. In 2021 overleed hij in de Songfestivalweek waar Italië eindelijk weer eens won.

Dit album uit de jaren '80 is een klassieker van zijn hand. Hier in Nederland misschien wat minder bekend en ik heb het zelf ook pas jaren later leren kennen, in elk geval niet in de jaren '80.
Misschien gedateerd hier en daar, maar je hoort wel dat het sterke composities zijn. Je moet er van houden denk ik en dat doe ik zeer zeker!