We zitten duidelijk niet meer aan het begin

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8c/Kraftwerk_1975_%28cropped%29.jpg

18. Kraftwerk

Favoriete albums: Radio-Activity, The Man-Machine, Computer World
Favoriete nummers: Radio-Activity, Spacelab, Neon Lights, Computer World 2, It’s More Fun To Compute
Deep cuts: Kometenmelodie 2, Radioland, Expo 2000, La Forme (King Of The Mountains Mix)
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: vigil (51) en dazzler (13)

Kraftwerk was voor mij lang zo’n naam waarvan je wist dat hij belangrijk was, zonder er echt naar te luisteren. Zelfs David Bowie had op Heroes een nummer naar één van de leden vernoemd (V-2 Schneider). Ik kende hooguit The Model en Autobahn, tot ik een lokaal bandje zag spelen op mijn studentenvereniging en de concert-DJ na afloop op vol volume We Are The Robots de zaal in slingerde. Toen viel het kwartje.

De dag erna kocht ik The Man-Machine, een fascinerende plaat die ik inmiddels van haver tot gort ken en waarbij elk nummer wel even mijn topfavoriet is geweest. The Model had ik al oneindig vaak voorbij zien komen bij ‘Greatest Hits of the 80s’-verzamelaar-reclames van MTV; het nummer werd pas later een hit en was zijn tijd dan ook wel een paar jaar vooruit. Het is ook wel een erg fraai en voor Kraftwerk’s doen romantisch nummer. Tegenwoordig hoor ik vooral graag Spacelab, dat klinkt alsof Giorgio Moroder een studio heeft gebouwd aan boord van de Voyager 1. Ook fraai is het weemoedige Neon Lights, een liedje van drie minuten met nog een onbestemd outro van een minuut of vijf.

Nu ik eindelijk kennis had gemaakt met die illustere naam uit het verleden dook ik ook in de andere klassieke albums en dan vooral Radio-Activity, Trans-Europe Express en Computer World. Het waren na The Man-Machine vooral die twee laatstgenoemden die indruk maakten: Trans-Europe Express begint met Europe Endless, een epische track die voor mijn gevoel duidelijk verbonden is met New Order’s Your Silent Face, in die tijd een topfavoriet van een andere favoriete groep. Ook mooi is uiteraard het name-droppen van Iggy Pop en David Bowie, ik houd ervan als muzikale universa elkaar overlappen. Computer World is weer een heel ander verhaal: een baanbrekend album dat van grote invloed is geweest op de electro- en technoscenes die later in de jaren ‘80 zouden opkomen in bv. Detroit. Met name Computer World 2 en It’s More Fun to Compute zijn krankzinnig goed en gebruikt als bouwstenen voor toekomstige elektronische muziek. Wat me altijd verbaast, is dat dit album vaak als kil wordt bestempeld, terwijl zeker de tweede helft erg melancholisch is. Die spanning tussen machine en emotie is precies waar Kraftwerk interessant wordt. Maar wellicht dat de goegemeente inmiddels ook tot die conclusie is gekomen toen Coldplay succesvol de melodie van Computer Love leende voor Talk.

Inmiddels was ik al wel redelijk thuis in de bekendste platen van Kraftwerk en ook geïntrigeerd geraakt in het fenomeen Kraftwerk an sich, een soort muzikale entiteit die los van andere artiesten het verloop van de popgeschiedenis een duw richting elektronica gaf. Toen ik er wat dieper in dook, bleek Kraftwerk dan weer niet helemaal op zichzelf te staan. Die muziek ontstond niet in een vacuüm, maar in Düsseldorf, tussen industrie, infrastructuur en de strak georganiseerde Duitse wederopbouw waarin o.a. de beroemde modernistische architect Paul Schneider-Esleben een belangrijke rol speelde. Die vernieuwingsdrang zie ik ook bij Schneider’s zoon Florian, die met Ralf Hütter een aantal albums maakte met wat ik dan maar noem ‘laboratorium-muziek’, waarin zij (eerst als Organisation, later als Kraftwerk) spelenderwijs experimenteerden met hun muzikale gereedschappen tot de ideeën gaandeweg steeds systematischer en efficiënter werden uitgevoerd, zowel compositorisch als conceptueel. Voor mijn gevoel is Ralf & Florian uit 1973 het eerste album waarop je dat echt duidelijk hoort, hoewel dit nog vooral vanuit archeologisch oogpunt een interessante plaat is.

Dat verandert vanaf opvolger Autobahn, een dik 20-minuten-durende ode aan het Duitse snelwegnetwerk, misschien wel het pronkstuk van de Duitse wederopbouw. Het doet me denken aan een eindeloze snelwegscène in Andrei Tarkovsky’s Solyaris. Het lijkt ogenschijnlijk leeg en langdradig, maar werkt hypnotiserend. De rest van het album is speelser en feërieker, al ontdekte ik dat eigenlijk vooral via liveopnamen uit die tijd waarin de muziek nog organischer klinkt.

Uiteindelijk is Kraftwerk voor mij om twee redenen een groep waar ik maar bij terug blijf keren: enerzijds vanwege hun rol als muzikale pioniers. Als verschaffers van de bouwstenen waarop zoveel van mijn favoriete elektronische muziek gefundeerd is. Ik ben altijd wel gefascineerd door muziek die zich op het scharnierpunt bevindt van pop, elektronica, dance en new wave en met Kraftwerk zit je dan gebakken. Dit is ook goed hoorbaar op de eerder genoemde tracks van The Man-Machine en Computer World.

Anderzijds vind ik Kraftwerk bijzonder vanwege de nostalgische klankwerelden die ze oproepen, steeds gekoppeld aan technologie — of dat nu computers, ruimtevaart of treinreizen betreft. Hoogtepunt is wat mij betreft Radio-Activity: geen verzameling liedjes, maar een doorlopende soundscape van ruis, interferentie en stemmen die uit de ether lijken op te duiken, af en toe doorbroken door een bijna goddelijke melodie. Die geluiden brengen me direct terug naar de jaren ’70 en ’80, toen mijn vader als elektronica-fanaat experimenteerde met 27 MC-bakkies en oude buizenradio’s opknapte. Die wereld wordt in dit album opnieuw tot leven gewekt, vooral wanneer ik het op de koptelefoon luister.

Inmiddels loopt het verhaal van Kraftwerk tegen zijn einde. Na een laatste, uitstekend studio-album in 2003 (Tour de France Soundtracks) stapte Schneider uit de band. Sindsdien treedt Hütter op met drie andere leden die — zeker in hun robot-outfits — nagenoeg inwisselbaar zijn. Normaliter zou ik hier wel wat moeite mee kunnen hebben, maar eigenlijk past het wel bij Kraftwerk als een artiest die zichzelf en diens erfenis steeds opnieuw vormgeeft. Zelf zag ik hen in die hoedanigheid in 2015 nog in Paradiso met een indrukwekkende 3D-show. Eigenlijk maakte het niet uit wie er op het podium stond: de muziek en 3D-beelden spraken voor zich. Uiteindelijk zijn de vroege albums ook nooit op CD uitgebracht en ook niet te vinden op Spotify — alsof Kraftwerk hun eigen beginjaren bewust buiten beeld wil houden.

In 2022 bezocht ik Düsseldorf voor de tentoonstelling Electro: From Kraftwerk to Techno, een waanzinnig eerbetoon aan de elektronische muziek. Het bood een schat aan achtergrondinformatie en historische instrumenten: van een vooroorlogse theremin tot allerhande synthesizers, en van de nagebouwde studio van Jean-Michel Jarre tot masters van Daft Punk en Squarepusher. Door de donkere setting en de opzwepende dj-sets die Laurent Garnier speciaal voor deze expositie had opgenomen, waanden we ons midden op de dag soms meer in een club dan in een museum. Uiteraard was Kraftwerk zelf ook ruimschoots vertegenwoordigd, onder meer in een aparte zaal waar fragmenten van hun 3D-optredens te zien waren.

Van de houten buizenradio's in mijn ouderlijk huis naar de strakke beats in de stad van Schneider en Hütter: Kraftwerk blijft, ook na al die jaren, de soundtrack van de vooruitgang.

Kleine bonus, bij die expo in Düsseldorf heb ik mijn meest bizarre selfie ooit gemaakt. Het was nog volop mondkapjestijd en we staan in een ruimte naar Kraftwerk 3D te kijken...

https://scontent-ams2-1.cdninstagram.com/v/t51.82787-15/655224800_18177161176380234_8367981613059865435_n.jpg?stp=dst-jpg_e35_tt6&_nc_cat=101&ig_cache_key=MjgxNTA1NDMxMDk3Njc4MDI3Mw%3D%3D.3-ccb7-5&ccb=7-5&_nc_sid=58cdad&efg=eyJ2ZW5jb2RlX3RhZyI6InhwaWRzLjE0NDB4MTQ0MC5zZHIuQzMifQ%3D%3D&_nc_ohc=Oo70TTLmaIcQ7kNvwF9Gsuu&_nc_oc=AdqoWA60rFg7eucajh_XNAF3Ccz_ohh5AEsCwRbNTwQuqSKL5wzvI8hRNErDvi_nBuY&_nc_ad=z-m&_nc_cid=0&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent-ams2-1.cdninstagram.com&_nc_gid=6ua1hlwVORQt2WODZoEhfQ&_nc_ss=7a32e&oh=00_Af10-W6dv_d3C4vsSQ2MTMUhJCmbOFzazevvxmlt2zGUoA&oe=69D345B7

Mooie hoes, welk album wordt dat?

https://i.redd.it/5c30mi5nvtly.jpg

17. The Smiths

Favoriete albums: The Smiths, Hatful of Hollow
Favoriete nummers: Reel Around The Fountain, Handsome Devil, This Charming Man, Barbarism Begins at Home, I Know It’s Over, Bigmouth Strikes Again, There Is A Light That Never Goes Out, Stop Me If You Think You’ve Heard This One Before, William, It Was Really Nothing, How Soon Is Now?, Panic
Deep cuts: Back to the Old House, Oscillate Wildly, The Night Has Opened My Eyes
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: aERodynamIC (2), dazzler (18)

Teletekst, kent u dat nog? In de jaren ’90 las ik het wat af: de teletekst van MTV, de BBC en uiteraard ook die van onze publieke omroep. Pagina’s 101 (nieuws), 291 (de Top 100), 316 (ergernissen) en 601 (sportnieuws) waren vaste prik. Inmiddels heb ik al zeker 15 jaar geen televisie meer en is de Teletekst-app niet half zo leuk. Maar als ik bij mijn moeder ben, klik ik als informatiejunk nog steeds wel eens naar bijvoorbeeld de statistieken van de 3. Bundesliga op de WDR-tekst.

Ook was ik een vaste lezer van pagina 372, de rubriek Achterklap van de VARA, inmiddels allang ter ziele. Hierin werd dagelijks muzieknieuws bijgehouden. Op de laatste pagina stonden verzoekjes van lezers, bijvoorbeeld van mensen die op zoek waren naar concertkaartjes of contact met fans van een specifieke artiest. Zelf plaatste ik in 1997 een oproepje over Pulp, omdat ik live-opnames zocht. Ik kreeg een aantal reacties en met twee van hen heb ik jarenlang contact gehouden. Met een jongedame uit Zeeland wisselde ik muziek uit en zo kwam ik op het spoor van The Smiths, waar ik tot dan toe nog nooit van had gehoord. Ik heb haar cd-r’s ongetwijfeld nog ergens liggen, maar ik herinner me met name What Difference Does It Make?, How Soon Is Now? en Heaven Knows I’m Miserable Now. Die laatste titel lijkt een knipoog naar Heaven Knows I’m Missing Him Now van Sandie Shaw, het tieneridool uit Morrissey’s jeugd.

Interessante band, en niet lang daarna kocht ik Hatful of Hollow bij Velvet aan de Nieuwe Rijn in Leiden, toentertijd mijn favoriete platenwinkel (en nog steeds een hele fijne). De eerste helft ervan vond ik fantastisch, maar heel eerlijk: de plaat uitzitten kostte me moeite. Gaandeweg ging de stem van Morrissey me tegenstaan en raakte ik verzadigd door alle pathos. Meestal luisterde ik tot het hartverscheurende The Night Has Opened My Eyes. Het nummer begint met een couplet over een kind dat te vondeling wordt gelegd, nadat even daarvoor is overwogen het te verdrinken. De tekst is zo beeldend (Wrap her up in the News of the World) dat het altijd heel erg binnenkomt. Slotnummer Suffer Little Children – ook al zo’n emotionele mokerslag – leerde ik pas echt goed kennen via het gelijknamige debuutalbum, waar het ook het slotnummer is, maar ik had toen al door dat The Smiths geen vrolijke kost was.

Een volgende aanschaf, een paar jaar later, was het iconische The Queen Is Dead. Dat album heeft mijn waardering voor Morrissey’s stem vergroot. Misschien is 37 minuten ook wel gewoon genoeg, al draaide ik dit album destijds rustig drie of vier keer achter elkaar. Verder natuurlijk een schitterende plaat met Bigmouth Strikes Again, dat ik lange tijd niet zo bijzonder vond, maar nu toch wel een van de sterkste nummers uit het oeuvre. Wat een enorme power en drive heeft het, ongekend binnen hun werk. I Know It’s Over is een ander hoogtepunt; veel ontroerender heb ik nummers niet gehoord. Tegelijkertijd bleek de band ook een meer humoristische kant te hebben, getuige Vicar in a Tutu en vooral Some Girls Are Bigger Than Others.

Toch was het de volgende Smiths-plaat die ik leerde kennen, waardoor de liefde voor de band echt groot werd: het gelijknamige debuut. Een groot deel van de nummers kende ik al via Hatful of Hollow, maar nu was ik ze alleen maar beter gaan vinden. This Charming Man was lange tijd mijn meest gedraaide nummer. De regel Why pamper life’s complexities / When the leather runs smooth on the passenger seat? vind ik een voltreffer en is zo’n Smiths-regel die zomaar in mijn hoofd kan schieten als ik door de stad fiets. Zoveel levenslust, zo aanstekelijk - terwijl je weet dat er bij Morrissey altijd weer flink drama op de loer ligt. Het debuut is het enige Smiths-album waar ik echt verslaafd aan ben geweest. Het klinkt muzikaal wellicht nog niet zo gestileerd als later werk, maar de composities van Marr zijn top, evenals zijn gitaarspel en de subtiele orgel- en pianopartijen die een extra laag aanbrengen. Morrissey’s zang uiteraard ook. Hier realiseerde ik me dat hij een van mijn favoriete zangers is. Enerzijds voelt de zang heel naturel: hij zet soms net voor of na de tel in, waardoor zijn stem wat los lijkt te staan van de muziek. Anderzijds legt hij veel gevoel in zijn dictie en frasering en kan hij het ene moment klinken als een sombere crooner en het volgende als een hysterische tiener op zoek naar avontuur. Zoiets noemt men dan groeimuziek.

Met opvolger Meat Is Murder had ik in den beginne wel wat moeite; het jeugdige, jangly geluid van het debuut is wat verzwaard en ook thematisch is dit album nog zwaarder op de hand. Toch luister ik er nu ook heel graag naar. In eerste instantie naar de Amerikaanse versie, met ook nog How Soon Is Now? erop. Ongelooflijk dat dit in eerste instantie een b-kant was. Wat een teenage angst ook. So you go and you stand on your own, and you leave on your own and you cry and you want to die. Elke keer als ik dit hoor, huil ik een beetje voor Morrissey, zelfs al is het nummer al ruim 40 jaar oud en heeft hij de aanleiding tot deze droefenis hopelijk allang verwerkt. Ook That Joke Isn’t Funny Anymore is prachtig, met de regel: I’ve seen it happening in other people’s lives, and now it’s happening in mine. Schitterend toch? Misschien heeft dit nummer ook wel het mooiste outro van hun oeuvre. Verder ben ik ook groot fan van Barbarism Begins at Home, een nummer waarop bassist Andy Rourke eens in de spotlight staat. Misschien wel het meest dansbare nummer van The Smiths.

The Smiths’ zwanenzang Strangeways, Here We Come ben ik daarentegen nooit echt gaan waarderen. Ik hoor wel dat de meeste nummers goed zijn en wezenlijk niet verschillen van eerder werk, maar ergens voelt het album te gepolijst en te vol geproduceerd. Juist het vitale geluid uit de beginjaren vind ik zo mooi. Daar hoor je nog echt een band die zoekende is, waarbij zang en muziek soms een beetje botsen, wat het spannend maakt. Op Strangeways ligt alles mij net iets te veel in de plooi. Het kan ook zijn dat Morrissey en Marr hun piek gewoon hadden gehad en dat het tijd was om uit elkaar te gaan, al ben ik van Morrissey solo ook nooit zo wild geweest als van The Smiths, op een nummer of vijf na. En misschien valt op een gegeven moment het kwartje alsnog.

Uiteindelijk is The Smiths een band geworden waar ik soms een jaar niet of nauwelijks naar luister. Vervolgens word ik weer geraakt door één nummer en draai ik in een week hun hele oeuvre. Naast de albums draai ik dan zelf samengestelde, chronologische playlists met alle A- en B-kanten, en dan heb je vrijwel alles gehoord. Soms luister ik for old times’ sake nog eens naar Hatful of Hollow. Dat is precies het soort verzamelaar dat ik nu links zou laten liggen: niet compleet, niet chronologisch, live- en studioversies kriskras door elkaar heen. Maar de muziek is raak, elk nummer opnieuw. Achteraf kan ik me niet meer voorstellen waarom ik ooit bleef hangen op de klankkleur van Morrissey’s stem; als zanger komen er hooguit nog twee in de buurt. En die hebben jullie nog tegoed.

TT372
Vara's Hittekst!

Het zal je denk ik niet verbazen dat ik daar ook dagelijks vaste gast was! De kans is groot dat ik jouw advertenties ook gezien heb. Ik zag wel altijd (elke maand wel een keer ofzo) het oproepje van Herman Van Boeyen die dan videomateriaal of krantenknipsels zocht van zijn eigen band Vitesse.

Ik heb via een oproepjespagina van teletekst wel eens stickers met Meat is Murder erop aangeboden. Daar kreeg ik zo'n tien a vijftien reacties op. Ik ben overigens nog steeds een dagelijkse gebruiker van TT.

Ja, wie was geen vaste klant van die teletekst pagina

Mooi stukje.

Met vriendelijke groet,

Johnny Marr

Zelfde hier, alleen nooit meer op de televisie zelf.

Ah niet heel verbazingwekkend, maaf wel grappig om te lezen (en ook van de andere lezers). Hittekst was het inderdaad, ik was even de precieze titel kwijt.

Dat van Herman van Boeyen wist ik dan weer niet (ik kende de band toen ook nog niet), maar er waren wel meer mensen die je daar regelmatig langs zag komen. Zo af en toe ook mensen die vroegen om een lift naar een concert. Dat is nu toch wel ondenkbaar, dat je dat via teletekst zou doen.

Idem en omdat ik daar geen doekjes om wind levert dat mij regelmatig enige hoon en spot op.

Was de draad van het gesprek even kwijt en het leek me dan ook volkomen terecht dat dagelijks gebruik van Tiktok regelmatig minimaal enige hoon en spot oproept. Maar daar ging het dus niet over.

Nee want voor Tiktok krijg ik dan weer duimpjes.

Terecht.

Excuses voor de vertraging!

https://images.genius.com/379fc1061af467f5d26600227588251d.1000x673x1.jpg

16. Pavement

Favoriete albums: Slanted & Enchanted, Crooked Rain, Crooked Rain
Favoriete nummers: Summer Babe (Winter Version), Perfume-V, Stop Breathin, Gold Soundz, Range Life, Carrot Rope
Deep cuts: Jackals, False Grails: The Lonesome Era, Kennel District, Type Slowly
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: itchy (15)

Ik had geen idee dat ik naar één van mijn toekomstige favoriete bands zat te kijken toen ik in 1999 Pavements Carrot Rope voorbij zag komen op MTV. Een dwars nummer met een koddige videoclip met mannen in gele regenjassen. Heel intrigerend, maar ik wist niet dat de band op dat moment op zijn laatste benen liep en er spoedig de brui aan zou geven. Van ouder werk had ik toen ook nog geen idee, maar toen ik later het Metropolis-festival bezocht en daar voor een paar gulden Brighten The Corners tegenkwam, kon ik die niet laten liggen. Zo raakte ik toch nog wat verder verstrikt in Pavement. Vooral Shady Lane beviel me goed. Al was het maar vanwege de regel "Blind date with the chancer / We had oysters and dry lancers / And check land it arrived / We went dutch, dutch, dutch", waarvan ik lang heb gedacht dat het een verwijzing naar voorbehoedsmiddelen (double dutch) betrof in plaats van het splitten van de rekening… Op de singles na was (en is) het verder geen album dat zich echt aan je opdringt, dus zo heel vaak kwam het de daaropvolgende jaren de kast niet meer uit.

Desondanks blijft Pavement verder een beetje borrelen op de achtergrond. Een tijdlang speel ik basgitaar in een bandje genaamd Malibu Stacy, waarvan een bevriende studiegenoot en zijn vriendin de muziek schrijven. Pavement is een favoriete band van de studiegenoot en pas later begrijp ik dat sommige van onze liedjes eigenlijk gewoon Pavement-naspielerij zijn, al doen we ook een cover van Neil Young. Enkele jaren daarna zwicht ik uiteindelijk voor het eerst echt voor een van hun albums als ik op een lentedag Crooked Rain, Crooked Rain opzet en alles op zijn plaats valt. Het album is veel creatiever dan Brighten the Corners en op de pieken ook melodieuzer en tegendraadser — en het zou niet de laatste keer zijn dat Pavement me verraste.

Alles komt misschien wel samen in Stop Breathin, een prachtig verstild nummer met een sublieme gitaarsolo die het halve nummer in beslag neemt. Ik ben niet per se van de gitaarsolo's, maar deze is fantastisch: lange tijd dezelfde riedel, maar elke paar tellen een andere emotie — droevig, onheilspellend, hoopvol, hopeloos en krankzinnig. Een ander hoogtepunt is het compacte Gold Soundz, vol coming-of-age-melancholie en heerlijk jengelende gitaren. Een volmaakt liedje van nog geen drie minuten. En dan is er nog Range Life, een pracht van een countryballad en misschien wel hun bekendste nummer. Destijds hadden ze een conflict met de Smashing Pumpkins over Lollapalooza en Billy Corgan kwam er in de tekst niet al te best vanaf: "Out on tour with the Smashing Pumpkins / Nature kids, I, they don't have no function / I don't understand what they mean and I could really give a fuck". Zo'n venijnige tekst op zulke mooie, landerige muziek — een heerlijke combinatie. Indertijd vond ik het nog wat dubbel, want ik had de Pumpkins heel hoog zitten, maar juist daarom ook wel prikkelend.

Inmiddels had ik ook het debuut Slanted & Enchanted af en toe gedraaid en die plaat nestelde zich langzaam in mijn geheugen. Eerst vond ik het een wat slordige plaat, met liedjes die soms wel erg nonchalant voelden of überhaupt niet af, maar gaandeweg ben ik allerlei details juist wel gaan waarderen en het meer als gecontroleerde gekte gaan voelen waarbij de band soms prettig uit de bocht vliegt. Inmiddels is het mijn referentiekader voor Amerikaanse alternatieve rock geworden — meer nog dan de bands die ik destijds daadwerkelijk lief had en eigenlijk bijna nooit meer draai. Dat hoor je al in de opener Summer Babe: op het eerste gehoor misschien niet eens zo'n bijzonder nummer, maar het ging hoe langer hoe meer als een soort plaatsvervangend jeugdsentiment voelen. Misschien is het stukje met "I've got a lot of things / I want to sell / BUT NOT HERE BABE, YOU TOOK IT AAAAALLLLLLLLLL" wel mijn ultieme Pavement-moment. Uiteindelijk bleken al die slordigheden juist precies te kloppen; ik zou het niet meer anders willen horen.

Inmiddels is Wowee Zowee de plaat die ik het meeste draai, al heb ik nog lang niet het gevoel dat ik er volledige grip op heb. In coronatijd maakte ik vaak 's avonds fietstochtjes en tijdens zo'n tochtje kwam het album volledig binnen, maar dat euforische gevoel heb ik sindsdien niet meer gehad - wat het album op een vreemde manier nog kostbaarder maakt. Gevoelsmatig staan er ook weer wat countryballads op in de geest van Range Life, zoals Father to a Sister of Thought en Rattled by the Rush — die laatste met een opmerkelijke toevoeging van een mondharmonica. Hoe dan ook: per luisterbeurt klinkt het minder dwars en des te meeslepender. Dat laatste geldt zeker voor het prachtige Grounded, dat opent met Slint-achtig gitaarspel en een tekst bevat die gemeend aanvoelt — al weet je dat bij Malkmus natuurlijk nooit zeker waar hij het over heeft.

Omdat ik Pavement tijdens hun hoogtijdagen helemaal nog niet kende, voelt het wat vreemd ze zo hoog te zetten. Ook omdat ik ze nooit echt als een mythische ontdekking heb ervaren. Het is eigenlijk bij uitstek een band die een beetje in de smaak valt en zich gaandeweg opwerkt tussen je favorieten. Enerzijds komt dat door hun eigenzinnige muziek, waarin ik steeds meer herken. Anderzijds voelt de band ook steeds meer als een logisch referentiepunt voor nieuwe favorieten als Parquet Courts, Wednesday en Horsegirl. Andersgezegd: Pavement heeft mijn smaak niet gevormd, maar verklaart het wel voor een deel.

PS. Wie de band een warm hart toedraagt kan ik van harte de documentaire Pavements aanraden. Heel tof hoe hier verschillende verhaallijnen door elkaar heen lopen - de echte band die repeteert voor een reeks concerten, een musical over Pavement (met o.a. Stranger Things-acteur Joe Keery die Malkmus speelt en met een logopedist diens manier van zingen bestudeert alsof Malkmus een soort genetisch zangwonder is), een biopic en de opening van een Pavement-popupmuseum.

Huh, er is niemand hier die over dat dagje meer of minder valt hoor

Pavement
Pavements
Ik had een ticket voor wat later hun één-na-laatste optreden zou blijken te zijn. Dat ticket had ik verkocht want ik was een beetje moe.
Eeuwig spijt... Maar volgens vrienden die wel gingen was het een trieste bedoening (Malkmus die de rest van de band continue liep af te zeiken).

Ik kan jou op mijn beurt dan de documentaire over de eerste drummer van Pavement heel warm aanraden: Louder Than You Think. Bijna tranen in de ogen op sommige momenten. Echt absurd goed.

Pavements wil ik wel heel graag eens zien, maar waar kan ik 'm bekijken?

Goede tip, die Louder Than You Think had ik nog nooit van gehoord.

Pavements is in België te zien via Amazon Prime of Apple TV, zie ik.

Oeh serieus!? Ik heb Amazon Prime dus vanavond ga ik vlug kijken thanks!

Ook mijn ultieme fietsen-in-de-zomer-album!

TT https://cdn.prod.website-files.com/659d658cb84934d6ada1f11f/65bebd2ea4d1806f474a58c7_L%26F%20Update.jpg]Lovers & Friends Unite ♥︎

Ik ben wel wat later ingestapt (rond de tijd dat de 401-410 pagina's met opmerkelijk nieuws hip waren). Waarschijnlijk een paar jaar voordat [insert verboden woord] ⚽️ nieuws verhuisde naar 801 en we er niet bij waren in 🇯🇵 & 🇰🇷

Het heerlijke medium dus pas in de 00s ontdekt door het leeftijdsverschil, maar ook vooral omdat mijn ouders lange tijd - t/m m'n basisschooljaren - een oudere tv hadden zonder teletekst. Uiteindelijk alsnog helemaal voor de bijl gegaan dus. Er waren dagen dat ik meer tijd spendeerde aan het lezen van de pagina's van NOS, RTL en VRT dan dat ik daadwerkelijk televisie keek. De TT van de muziekkanalen heb ik nooit kunnen ontdekken, denk dat die toen alweer ter ziel was in de 00s?


Daarover gesproken, kwam toevallig op Twitter deze week deze vergelijking tegen (ben je ook kaartnerd?)

[url=https://ibb.co/Q30m7xxn[/url]
Blijft jammer dat TT niet zo goed werkt voor foto's en kaartjes, anders zou ik het waarschijnlijk nog steeds grotendeels als primair nieuwsmedium gebruiken maar de app blijft sowieso m'n meest gebruikte nieuwsapp

ik dacht dat je vast naar een bekend racecircuit zou verwijzen. Ene die laatst in de Sport-Muziekquiz #3 van DenDimi en Silent_shout verwerkt zat, waarbij we het kaartje moesten koppelen aan Ashes to Ashes van David Bowie

Toch iets misgegaan in de opvoeding Rudi. Je had je kinderen beter afhankelijk kunnen maken van de eerste TT, die heeft minder schadelijke neveneffecten

Gezien op m'n (so far) enige festival over de grote plas, de legendarische editie van 2023. Toen was hun comebacktour al even bezig. Sinds ik Pavement live zag is het kwartje bij hun muziek een stuk beter gevallen

Een paar duizend groupies (waaronder ondergetekende) werden nog gelukkiger toen bleek dat het optreden van Pavement er hoogstpersoonlijk voor zorgde dat deze B-side na lange tijd weer eens live gespeeld werd door de organisator van het festival in Cincinnati, Ohio.

Na bijna een vol jaar naderen we nu toch wel zo zoetjes langzaamaan gestaag de top 15 van Herman. Dit moet welhaast een record zijn!

Wacht maar totdat ik ooit zover ben om mijn https://www.musicmeter.nl/forum/18/1226/5760#8203456]Artiesten Top 500 van Last.fm te presenteren


(screenshot van de [url=https://finale.app/]Finale-app, die kan ik jou als #lastjmjunkie ook aanraden herman)

johan de witt en luigifort deden 3,5 jaar over hun top 100 vrouwelijke artiesten.

En EvilDrSmith is nou al bijna vier maanden bezig te bedenken wat zijn nummer 91 is.

Dus Herman is nog best snel!

Nog altijd 4,5 miljoen Nederlandse gebruikers per week, weet niet of Tiktok daarbij in de buurt komt
https://ibb.co/Zzz2pmw9

Gelukkig hebben we de Top 100 van.... in liedjes nog... oh wacht, toch niet