Bij U2 - October:

2. With a Shout

Waar moet ik beginnen, de felle, maar ook gevoelige, gitaarlijnen van The Edge? De emotionele zang van Bono? With a Shout is misschien de cruciale song op October over de vertwijfeling van de band op dat moment. Geloof of de muziek? Het geloof en de (door de Sjalom-gemeenschap) vermaledijde rockmuziek, gaan echter een verbond aan in een rollercoaster van een song vol Sturm und Drang.

2. I Fall Down

‘Gloria’ opent het album krachtig, vol met vertrouwen en zelfverzekerdheid.

The door is open, You are standing there, you let me in.

Maar met het daarop volgende nummer blijft er van die zelfverzekerdheid niet veel over.

I want to get up, When I wake up, But when I get up, I fall down.

Prachtig hoe klein het nummer na het machtige ‘Gloria’ inzet, met die fraaie herfstige piano-klanken die op momenten overal op het album subtiel - en in ‘October’ natuurlijk prominent - terugkomen.

Kwetsbaar.

Maar het chorus is meeslepend, met die fraai vol aangezette open gitaarklanken van The Edge. Al meteen vanaf het begin, toen in 84, een van mijn favorieten van de band. Nu nog steeds. En een fabuleuze opstap naar mijn nummer 1.

Wat een plaat…

I fall down, I broke myself, I fall

02. Rejoice

Maar eigenlijk Is that all? Of nee, Gloria...of nee, toch....man man dit is toch niet te doen
Sowieso zit ik door dit spelletje weer helemaal in een 'U2 mood' de laatste week. En dat is absoluut geen straf!

01. GLORIA

Winter 1985. Met de opbrengst van mijn Nieuwjaarscenten trok ik naar de platenboer. Om mijn eerste U2 album te kopen. De single Pride (In The Name Of Love) zat al in mijn nog bescheiden platencollectie en The Unforgettable Fire had ik op cassette dankzij een klasgenoot. Under A Blood Red Sky leek mij een ideale keuze omdat het de bekendste nummers van hun eerste periode bundelde in een live versie. This is Gloria... two, three, four... en dan begon de beste live schijf van de jaren '80 na Stop Making Sense. Ik heb het mini-album grijs-ge-draaid.

Winter 1983. New Year's Day is een hit en er wordt druk gesproken over U2 op de speelplaats. Sommige klasgenoten zouden in War investeren (ik zou mijn eerste plaat pas in de zomer van dat jaar kopen, zie avatar). Er circuleerden foto's van een live optreden van U2 in 1981 in zaal Lux in Herenthout, twee boogscheuten en nog eens drie steenworpen verderop in een naburig dorp.

Herfst 1981. U2 trad dat jaar twee keer op in België waaronder die ene keer in zaal Lux. De single Gloria klom tot in de Humo tobbers top 20. Dat was een hitlijst die tweewekelijks in het bekende weekblad verscheen, samengesteld door de schoolgaande jeugd. Gloria is de song waarmee U2 doorbrak in Vlaanderen. In de zomer van 1982 zouden ze op het podium van Torhout / Werchter staan. Ik zat toen helaas niet in het publiek want ik was amper 13. De in Nederland live opgenomen versie van I Will Follow (met Gloria opnieuw op de b-kant) werd een eerste hitparadenotering voor U2.

Om al die redenen is Gloria voor mij het meest iconische nummer van October.

1. Tomorrow

De Ierse doedelzak aan het begin stoort niet. Waar eerdere/latere extra instrumentatie (glasgerinkel e.d.) een nummer soms wat in de weg stond, draagt het hier bij aan het melancholische eerste deel van Tomorrow.
Daarna die omschakeling naar het uithalende tweede stuk, prachtig!
Je moeder verliezen hoort bij het leven maar het verdriet verwerken neemt toch net dat tikkeltje extra tijd.

‘There’s a black car parked outside the door’.

1. Tomorrow

De opener van kant 2 wint bij mij toch weer, net als toen ik het album in 2023 beschreef. Het zit 'm in de melancholie, de ulleann pipes, het gemis. Ik voel er hetzelfde als bij een liedje van dat andere Ierse bandje, Thin Lizzy en Wild One. Bij U2 in een heel ander muzikaal jasje en bovendien fraai toewerkend naar een uptempo climax, maar het is dezelfde snaar die wordt geraakt. Verwoordt hij hier het gevoel naar zijn overleden moeder? Het nummer krijgt in Bono's boek Surrender geen eigen hoofdstuk...

2. I Threw a Brick Through a Window

Bij deze song besef je loud and clear wat de rol en inbreng van de ritmesectie is - Clayton en Mullen houden de song overeind en lead gitaar mag faden, flangen, uitwaaieren en staccato-ritmes spelen (funkstyle) om naadloos van de ene naar de andere stijl te switchen en de zang windt zih weer daaromheen.

De symboliek/functie van de spiegel - was links nou links en ben ik dat wel? Oefen maar eens een presentatie (mimiek, tempo/pacing, toon) voor een spiegel en blijf jezelf aankijken - hoe doe ik het en probeer dan eens niet in de lach te schieten of een afkeer te krijgen van het beeld; dat valt niet mee

Oja - vraagjes voor de "herfst is piano liefhebbers": 1. in hoeverre 'kloppen' dan de lead instrumenten van Vivaldi's Vier Jaargetijden; 2. zijn de pianoconcerten van Mozart dan herfstmuziek?

1. Tomorrow

Zoals eerder aangegeven verhaalt de song over het overlijden van Bono zijn moeder. Bono had een zeer moelijke relatie met zijn vader en dat maakte het verlies nog ingrijpender op 14-jarige leeftijd. De ingrijpende teksten zijn zeer emotioneel ingezongen door Bono. Het schijnt in 1 take opgenomen te zijn, omdat Bono het nummer niet opnieuw wilde inzingen. Live werd het nummer tijdens de October-tour maar 1 keer vertolkt en Bono haalde ternauwernoods het einde van het nummer door zijn opgelopen emoties. Pas tijdens de War-tour werd Tomorrow weer vaker live gespeeld, met Vincent Kilduff, de Uilleann-speler, die U2 meenam op een gedeelte van hun toernee. Vincent Kilduff was een van de oprichters van In Tua Nua.
Muzikaal is het nummer misschien nog wel aangrijpender dan de thematiek, een stemmig Keltisch begin uitmondend in typische Edge-gitaarerupties. Een van de mooiste U2 nummers.

1. October

“October and the trees are stripped bare...
Of all they wear...
What do I care?”

Volgens de oude natuurvolkeren is 'October' de periode waarin de sluier tussen de fysieke wereld en de spirituele wereld het dunst is. Tegenwoordig is 'October' de wijnmaand, de maand van de geschiedenis en de rozenkransmaand. Bij de buren viert men het 'Oktoberfest', bij ons is Erasmus de held op Zotte Zaterdag. Het populaire - van oorsprong Keltische - Halloween, is weer helemaal aan het einde van 'October'. 'October' is ook een uitnodiging om te vertragen, om dingen los te laten en de tijd waarin de natuur zich langzaam terugtrekt.

October is het minimalistische pianospel van The Edge, de titel van dit album en de titel van dit mooie liedje. October is bezinning. October is een rustpuntje.

En ja, dit nummer duurt veels tekort.

En ik maar denken dat ik een hoogst originele No. 1 positie zou hebben. …. Nu ff geen tijd meer om te pennen. Ergens morgen….

1. Stranger in a Strange Land.

Opnieuw fraai gitaarwerk van The Edge. Maakt ruim 40 jaar na verschijning nu een fikse impact: door een optelsom van een aantal (recente) gebeurtenissen - bedenk zelf gerust welke ... Daarnaast onterecht staande gehouden worden door een BOA en me niet kunnen legitimeren (later volgden excuses, maar het was erg onprettig) - lijkt deze song na meer dan 40 jaar nog steeds actueel; geeft het heersende gevoel t.a.v. de tijd waarin we leven goed weer - wat zijn we met zijn allen aan het doen - Going nowhere waar is de (mede)menselijkheid, wie durft de verbinding te zoeken en aan te gaan - Be My Brother.

De dagen worden ras korter en liever dan naar Halloween - goeddeels gëimporteerd uit m.n. USA en Ierland en hier vercommercialiseerd - kijk ik uit naar het feest van het licht, beginnend met Sankta Lucia (13/12).

Ik heb het van een afstand met veel plezier gevolgd, mooi om mee te lezen. Even een vraag aan dazzler. Ik haal er helaas niet uit waarom je Gloria op de eerste plek gezet hebt. Ik ga er vanuit dat er meer redenen zijn dan de openingstrack van Under A Blood Red Sky. Ik ben het volledig met jou eens trouwens dat dit na Stop Making Sense de beste liveplaat uit de jaren tachtig is. Voor mij zelf is Gloria qua sfeer het voorwerk van het The Unforgettable Fire titelstuk, voorzichtig snuffelen om daarna meesterlijk uit te pakken. Bij mij zou Fire op de eerste plek komen, een bijna christelijke triomftocht naar het heilige vuur wat diep van binnen brandt. U2 die zich klaarmaakt voor het grote succes. Nog steeds kippenvel, nog steeds diezelfde warmte. Ik juich dit initiatief toe, een top 3 maken per album is voor mij goed te doen, maar elk nummer rangschikken is lastiger, maar nogmaals, ik kan dit erg waarderen en erg van genieten.

Gloria was er voor October in mijn beleving. Als uitstekende opener van Under A Blood Red Sky en als gespreksonderwerp op de speelplaats. Het nummer werd door mijn klasgenoten, die U2 al wat langer volgden, beschouwd als één van U2's beste songs (zie mijn vorige bericht). Voor mij symboliseert Gloria beter dan Fire wat jij in je bericht het heilige vuur noemt. De andere songs op October belichamen dan de twijfel en de groeipijnen van een band. Op het vreemde Fire na waarover ik eerder schreef dat ik niet goed wist wat ik met de eerste single van October moest aanvangen. Maar jij geeft er een mooie betekenis aan.

Mijn Top 3 zou dan dus Fire op 1 zijn, gevolgd door de mooi vorm gegeven mistflarden van Tomorrow waarachter het verdriet schuilt, en op de 3e plek het titelnummer October. Nog steeds jammer dat The Edge na New Year's Day de piano links laat liggen, er zit zoveel ontroering in zijn spel. Natuurlijk laat hij zijn gitaar spreken, maar October bewijst dat hij dat gevoel ook in het zachtere spel van de piano kan leggen.

01. I fall down.

Heerlijk groovend nummer met dat heerlijke basloopje met daar die piano en akoestische gitaar doorheen verweven. Het is bijna on-U2 of hoe je dat ook het beste uit kunt drukken. Maar toch, die lome, melancholische stem van Bono in de coupletten om dan los te barsten in het refrein verraden dat het wel degelijk om de Ierse helden gaat. De tweede stem effecten die The Edge laat horen werken ook uitstekend vind ik. Vooraf had ik niet gedacht met dit nummer op de eerste plaats uit te komen. En morgen kan het ook zomaar één van de andere nummers zijn. Maar dit I fall down is voor mij in deze hernieuwde kennismaking met het album October een heuse vergeten parel gebleken.

1. Tomorrow

Het nummer opent prachtig. Klaaglijk, verloren, pijnlijk. Bono zingt met heel veel emotie. Het verlies is voelbaar door zijn voordracht in combinatie met de muziek. Het nummer heeft ook een prachtige opbouw. Vond het destijds, in 1984, meteen indrukwekkend. Sinds het verlies van mijn eigen moeder, 14 jaar later, komt het nog meer binnen. Tot de dag van vandaag. Dit behoort tot U2’s aller, aller beste werk. Top 5, zo niet top 3, en wellicht gewoon allround no. 1.

Won't you come back tomorrow? Won't you come back tomorrow? Won't you come back tomorrow? Can I sleep tonight?

Naar aanleiding van jullie leuke initiatief weer een paar keer geluisterd deze week. Hij komt elk jaar in Oktober wel een keertje langs, maar zit toch lang niet zo vastgebakken in mijn systeem als andere U2 albums. Je hoort ook eigenlijk nooit iemand zeggen dat October hun favoriete album is van U2, maar ik beschouw het vanaf heden wel als het mijne alhoewel ik Achtung Baby ook hoog in het vaandel heb.

Deze U2 spreekt me het meeste aan, en ik heb deze nog liever dan Boy, het is allemaal lekker onbevangen en puur en ik vind de productie ook goed passen bij de sound van U2. Gloria is een heerlijke opener, maar ook wellicht iets te vaak gehoord ( Under a blood red sky grijsgedraaid als puber) . I fall down ook echt single-waardig mooie popsong. Verder vind ik kant B eigenlijk ook gewoon heel erg goed. Vooral October , With a shout en stranger in a strange land, maar ook Scarlet is een fijn rustpunt.

Hierna War wat nog wel in deze hoek zit , en we weten allemaal hoe het verder gegaan is. Het is lang geleden dat ik nog genoten heb van U2, maar dit is echt een heerlijk album. Ongeloofelijk dat dit zo wordt ondergewaadeerd eigenlijk in het oeuvre> Ik zou zeggen Leve October !

DANK

Het viel me jaarlijks aan het begin van de herfst op hoezeer October (het album) door aan aantal fans gekoesterd wordt. Ik zocht al langer naar een insteek om wat dieper op de nummers van een favoriet album te kunnen ingaan. Maak je er een spelletje op de forumpagina's van (zo leert de ervaring), dan betrek je lang niet alle die hards van de artiest of plaat die je een aantal dagen in de schijnwerpers wil plaatsen. Plus in zo'n spelletjesomgeving laten deelnemers zelden het achterste van hun hart voor de bewuste artiest of plaat zien. Dat is de reden waarom ik uitgerekend bij October iets wilde proberen. Door middel van een op zich eenvoudig format met de hoop dat het interessante gesprekken zou opleveren. En of het gelukt is... Ik had nooit verwacht dat er zo'n mooie commentaren uit zouden voortvloeien. En dat het ook een aantal mensen die op de achtergrond meelazen, heeft aangezet om de plaat een nieuwe kans te geven is dubbele winst.

Dat smaakt naar meer, zeggen we dan met een boutade.
Zal ik bij deze een nieuwe plaat kiezen die wat herfstig aandoet?

The Cure - Seventeen Seconds (1980) - MusicMeter.nl

Vrijdagavond beginnen we eraan.

Was zeker een leuke trip! En het heeft er bij mij in ieder geval voor gezorgd dat ik sinds jaren weer eens écht naar October heb zitten luisteren. Wat betreft je voornemen om dit vaker te doen zeg ik; chapeau! En om dan gelijk met Seventeen seconds te starten is absoluut geen straf

Dank is wederzijds! Vraag: ga je nog de persoonlijke lijstjes volgens bijv songefestivaltelling verwerken om tot MuMeaanse 'gewogen' top11 te komen?

Het was erg leuk om mee te doen. Je gaat gewoon zo'n album weer met andere oren (en vooral met een ander hoofd) beluisteren. En dan zo gezamenlijk in het inmiddels verre verleden duiken. Ja, gezellig!
Bedankt, dazzler!

Is er ook nog een winnend lied?

Dank dazzler! Heel leuk om op deze manier een album met wat meer diepgang te bespreken! Zeker bij andere albums voor herhaling vatbaar.

En het toeval wil dat ik gisteren ook aan 17scs moest denken als volgende object van bespreking. Maar bij nader inzien, heb ik persoonlijk toch wat twijfel bij de geschiktheid van dat album voor een “nummer na nummer” bespreking en aanbrengen van rangorde. Leg ik hier nu niet uit. Dat komt daar wel….(heeft iets met Kid A te maken,… maar ik doe uiteraard wel weer mee!)

THE CURE - SEVENTEEN SECONDS

Zin om samen wat dieper in te gaan op deze herfstige klassieker?
Ik onthul dagelijks een nummer uit mijn Seventeen Seconds top 10.
En bij elke song probeer ik dan een impressie te schrijven.

Als je zin hebt om mee te doen, like dan dit bericht.
Vrijdagavond omstreeks de klok van 20.00u beginnen we eraan.

We zoeken niet naar een winnaar.
We hopen wel op boeiende stukjes van de fans.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1750.jpg
We probeerden het eerder met het album October van U2 en dat viel reuze mee.

Zoals je hieronder (of hierboven) zelf kan lezen.

10. THE FINAL SOUND

Een flard. Maar ook een akoestisch rustpunt op een album dat strak gedreven wordt door een monotone drumklik. Een wat vreemde maar geslaagde opmaat voor A Forest op kant 2. Ik ben wel eens benieuwd of er fans van het album zijn die The Final Sound niet op 10 zullen zetten. Het leek me de meest logische keuze.

Er hebben zich helaas geen deelnemers gemeld.

The Final Sound zou ook de doodsreutel kunnen worden van een format dat bedacht werd om op een albumpagina met fans in dialoog te kunnen gaan over dat album. Bij October van U2 leverde dat elf dagen lang mooie en diepgaande gesprekken op. De crew heeft nu beslist om er een forum topic van te maken. Ik stel voor dat we die discussie hier niet opnieuw voeren. We zien wel of het hier wat kan worden.

Zodra er een album langskomt dat ik goed ken schrijf ik zeker mee. Ik hou van dingen rangschikken en kijken naar de albumstatistieken is vaste prik.

Je kent de redenen waarom, dazzler, maar ik haak hier hier niet aan. Moet jij ook niet doen.

(En zoals ik je berichtte, jouw initiatief was (hopelijk: is) prachtig! Respect!)

Ik vind het idee te mooi om af te haken al had ik het liever elders gezien.
Mijn nummer 10 is ook The Final Sound.
Fijn dat de piano zijn intrede doet op Seventeen Seconds, maar vreemd dat een afgebroken opname (wegens volle tape) toch een plaats krijgt op het album. Een album waarvan 3 nummers zowat de helft van de speeltijd op zich nemen.
Stemmig maar ook wat akelig flardje piano.

Ik heb een stuk op de juiste plek geschreven, daar waar deze thuishoort en het meeste tot zijn recht komt.

Ik hou ermee op omdat het duidelijk niet gaat lukken op deze manier.

WIJ ZIJN MUSICMETER!!