Is dat naar het gebrul van Wij Zijn Nederland vd recente NSB demonstraties ?

Dat zijn m’n vrienden ja, is daar iets mee?……

Mijn god, nee zeg, ik heb die link oprecht niet willen leggen. Begrijp de associatie natuurlijk wel, nu je me er op wijst….Ik zal later op de albumpagina bij October uitleggen wat ik er kernachtig mee wil zeggen (hoewel ik denk dat sommigen dat intuïtief wel zullen aanvoelen - maar ik kan me vergissen).

Ben benieuwd hoeveel boeiende discussies hier op deze forumpagina nog gaan plaatsvinden…..ik vermoed helemaal geen. De tijd zal het leren…

Ehm.. wat gaan we nou precies doen rondom deze klassieker? Nogmaals luisteren ofzo? Dat zal dan rotatiebeurt nr. 3457 zijn bij mij ofzo

Het mag absoluut niet op de albumpagina's. Het moet in een forum topic.
Het is nu tijd om verder te gaan of het doek definitief te laten vallen over dit format.

pygmydanny en ik onthulden een paar dagen geleden onze nummer 10 al.

Als nog drie of meer deelnemers zich aansluiten, ben ik bereid om het hier nog eens te proberen.
Maar let op: dit is geen spelletje. Bedoeling is om track na track met elkaar in dialoog te gaan.
Dat wil zeggen dat je een inspanning levert om je keuze te verantwoorden.

Wat vind jij het minst sterke nummer van Seventeen Seconds?

ps. Ik heb absoluut geen zin meer in verdere discussies. Snaveltjes dicht of ik bestel een bezemwagen.

10. The Final Sound

Heeft twee voorkeursstemmen dus een kleine kans dat deze bij andere mensen (veel) hoger staat, maar ook voor mij is dit een gemakkelijke laagste plek. Het weetje dat dit de intro is van een per ongeluk niet volledig opgenomen nummer, is toch interessanter dan het 'liedje' zelf. Maar stoort verder niet dus ik kan het best hebben, op Seventeen Seconds staan mijn inziens geen missers.

Nu plots wel benieuwd of er ergens op internet ook een volledige (live?)versie van dit nummer rondzweeft. Op YouTube alvast niet.

Ik hoop echt dat er voldoende mensen aansluiten omdat ik het idee zo leuk vind en me echt zin gaf om het album te draaien. Hopelijk sluiten er users genoeg aan. PremonitionChameleon DayMjumanRonaldjKDjFrankieAliciavielip

PremonitionChameleonDayMjumanRonaldjKDjFrankieAliciavielip….?

Ken ik niet. Welke user is dat?

Aangepast bericht.

Seventeen Seconds uit elkaar halen en dan op eigen gekozen volgorde zetten? Op 9 december 2021 schreef ik mijn recensie van het album; wie wil weten hoe het mij vergaat met dit album, mag dat uiteraard lezen. Kortweg: voor mij is Seventeen Seconds een symfonie, één geheel.
Er staat daarbij geen slecht nummer op, iedere track werkt ten opzichte van de vorige en volgende track. Demonteer die orde en je krijgt muziek die als een reeks stand-alones wat verliest. Alsof je het oorlelletje bij een teen zet. Uit positie.

Tegelijkertijd is mijn nummer 10 eigenlijk een gedeelde nummer 3. Daarom toch een poging.

10. Three

Een soort van instrumentaal dat halverwege op dit album heerlijk is, maar in z'n blote ik... En dus eigenlijk gedeeld op 3, posities 4 t/m 10 zijn leeg.

PS Het slot van Three: zooo lekker: 'Doenkdoenkdoenk'doenkdoenk. Synths, wat een verandering ten opzichte van het ook al lekkere debuut!

Het album on track te herbeluisteren, viel me eigenlijk wat tegen, waarover later meer. Iets met refreinen enzo en een ongelijke balans qua songduur.

10. The Final Sound

Het nummer is eigenlijk te kort om er iets van te herinneren na beluistering. En dat komt hoofdzakelijk omdat het geen liedje is. En ook wat RonaldjK zegt. Ik moet wel zeggen dat na het herhaaldelijk opnieuw beluisteren van het album deze week, ik altijd dezelfde liedjes er tussenuit pluk om wat vaker te draaien en dat de andere liedjes ergens blijven hangen in dat mistroostige winterbos.

Welke liedjes dat zijn? Dat vertel ik nu nog lekker niet.

Ik heb het gevoel dat er een grote consensus zal zijn tussen de nummers 10 enerzijds en de nummers 1 anderzijds. Het is vooral daartussen dat het volgens mij alle kanten uit kan. Ik ben nu al bang om op zere tenen te trappen met mijn nummer 9. Die komt er vanavond al aan omstreeks 20.00u. Want we zijn nu al met z'n vijven en er mogen nog altijd deelnemers aansluiten, zolang Seventeen Seconds duurt.

Ik deel het gevoel dat ik al een paar keren las. Ongeveer de helft van de nummers werken voor mij uitstekend in de context van het album. Enkel de andere helft blijft ook overeind los van het geheel.

10. The final sound.

Het is niet eens heel slecht maar het had als veel beter intro kunnen dienen voor het onvolprezen A forest. Nu kapt het te ongemakkelijk af. Vind ik jammer. Had een mooie vloeiende overgang moeten krijgen. Maar dan gaat het wellicht teveel op prog o.i.d. lijken en dat kon toen absoluut niet in de kringen waarin The Cure zich begaf

Ik doe niet mee, mijn enthousiasme is door de handelswijze van de mods in deze, helemaal weg.

Begrijp ik best. Ik had Seventeen Seconds al voorbereid en vond het zonde om het dan daarbij te laten. Misschien komt het enthousiasme wel terug als ik hem toch speel, dacht ik. En misschien komt het bij jou wel terug als je gewoon vanop afstand meeleest. We zijn al met zes spelers. Vanavond nummer 9.

09. AT NIGHT

De drone van de nacht met haar oorverdovende stilte. Opvallend hoe diep de stem van Smith in de mix zit. Als een spook in de nacht klinkt hij. At Night zit muzikaal dicht tegen Joy Division aan. Hij buiten in de kou, zij knus binnen. Het langdradigste nummer van de plaat. Na M dreig ik tijdens luisterbeurten wat in te dommelen. Maar daarvoor is de nacht natuurlijk wel gemaakt. Het nummer is me iets te monotoon en bij momenten op het randje van saai. Af en toe een basakkoord dat voor verfraaiing zorgt. Maar de drumklik en de gitaarsluiers heb ik halverwege kant 2 al net iets te vaak gehoord op deze tweede van The Cure. Begrijp me niet verkeerd: At Night is geen slecht nummer maar ik vind acht andere composities interessanter.

09. AT NIGHT

Samen met A Forest het langst durende nummer van Seventeen Seconds.. In feite zorgen de lengte van vier nummers voor 4/7de van de albumduur, in dit geval 20 van de 35 minuten. Voor de overige zes nummers is maar plaats voor 15 minuten.
Het is voor mij één van de slaapwandelaarsnummers op de plaat. Met een link naar een van de andere te volgen nummers. Een fuzz-bas met Oriëntaalse synth op een traag ritme en een monotone sfeerschets die me te lang duurt.

9. In Your House

Een sterk nummer, net als de overige negen. Het één na laatste nummer van kant 1. Dat gortdroge drumgeluid, de uiterst sobere melodie op toetsen, de kalme gitaarakkoorden. Niks mee mis, integendeel. Desondanks schatte ik bij het maken van mijn top 10 die andere nummers nét wat hoger in. Het uittro is trouwens ook zo mooi, dat drumpatroon had wel langer mogen duren.

Even een zijweggetje: onlangs liep ik hier op de site tegen Desinteresse - Onschuld aan, die Seventeen Seconds van The Cure als uitgangspunt namen en daar vervolgens niet al te ver vandaan reisden. Of beter: ze reisden níet, behalve misschien voor de hoesfoto: een boogbrug in Frankrijk, Italië, Spanje? Hoe dan ook, sympathiek plaatje. Maatje JeKo zag ze laatst live, waar geluidsproblemen de boel frustreerden. Toch had hij een positieve indruk van dit trio.

Die heb ik onlangs toegevoegd

9. Three

Robert Smith en co. waren op dat moment volop aan het experimenteren met sfeer en minimalisme. Three is daar een perfect voorbeeld van. Het is weer zo'n track die weigert zich als een normaal liedje te gedragen en daarom maar liever in een wolk van vaagheid blijft hangen. De focus ligt meer op het verkennen van nieuwe muzikale wegen dan op het voldoen aan gevestigde normen. En dat is natuurlijk ook prima. Het nummer geeft mij echter wel het gevoel van vervreemding. Als ik het nooit meer zou horen, zal ik het zeker niet missen.

09. Three

Niks aan de uitleg van Alicia toe te voegen eigenlijk. Leuk als experiment maar als song niet heel serieus te nemen. Waarmee ik eigenlijk tot de conclusie kom dat dit deel op het album (Three en The final sound) eigenlijk niet heel sterk is.

9. Three

Ik kom tot dezelfde conclusie als de vorige twee sprekers. Three stoort de flow van de plaat mijn inziens totaal niet, integendeel, maar op zichzelf wordt het liedje meer ondersteunt door de rest dan dat het de rest helpt ondersteunen, ofzo. Seventeen Seconds is in al zijn wazige impressionisme een plaat waarop dit prima kan, gelukkig.

08. THREE

Laten we even de instrumenten stemmen, jongens. Keyboard, piano en gitaar. Dan valt de drummachine in. Speelt Lol echt live? Ik hoor een achterwaartse beat. En nu galoppeert de bas mee. Spook Smith roept nog wat in de achtergrond. Wat op een soundcheck lijkt, gaat over in een jam en krabbelt overeind als een miniatuurtje dat op eigen benen kan staan. Verrassender dan At Night en daarom netjes op 8.

ps. Wat vroeger vanavond wegens professionele verplichtingen.

08. A Reflection



… dit schreef ik - onder andere - een paar dagen geleden bij het betreffende album. Het openingsnummer blijft voor mij echter nog altijd in nevelen gehuld. Hoe sfeervol ook, instrumentale nummers - met name in de popmuziek - raken mij zelden. En als albumopener vind ik dergelijke inleidingen nog minder overtuigend.

Dus begint mijn Seventeen Seconds eigenlijk pas morgen, bij het eerste 'echte' liedje.

Ook de Babbelbox is reuze benieuwd en vraagt zich af: in welke volgorde ga je - morgen en overmorgen - die leuke ‘echte liedjes’ presenteren?

08. IN YOUR HOUSE

Slaapwandeling #2. Ook dit nummer blijft in eenzelfde midtempo sfeer hangen. De enige afwisseling is het instrumentale tussenstuk. De Flange-klank op gitaar is elders beter genietbaar. Het nummer komt voor mij over als lusteloos wat natuurlijk perfect de bedoeling geweest kan zijn.

Het zal voor vroege Cure-liefhebbers en ook in de pers een kleine shock geweest zijn, die overgang naar refreinloze sfeerstukken zonder songs met kop, staart en middenlijf.
In het geheel vind ik het album dan ook mooier dan de losse tracks.

8. Secrets

Praat- en ijle zang tegelijk, bovendien piano én een akoestische gitaarsolo. Een aangenaam tussendoortje.

NB Ik ontrafel en daarmee demystificeer ik dit album. Daarom nogmaals de toevoeging: de som van de tien nummers is kleiner dan het uiteindelijke totaal. Als geheel groeit dit namelijk uit tot een (bijna-)symfonie.

Ik ga akkoord. En toch wel een bijzondere vaststelling bij een band die met The Top, The Head On The Door en Kiss Me Kiss Me Kiss Me drie bonte platen op een rij maakte met voor elk wat wils in de tracklijst. Allemaal nummers die perfect op zichzelf konden staan. Seventeen Seconds is echt het andere uiterste.

Ja hè, dat herken ik! Die bonte platen zijn inderdaad veel diverser in stijl, waar je veel makkelijker singles uit kan halen.