08. A reflection

Ik zit duidelijk in 'Team Alicia' Alhoewel ik dit toch een mooi instrumentaal stukje vind dat als fraai intro z'n werk wel doet. Maar toch...

Bijna onmogelijk dit album onder te verdelen in afzonderlijke parten, de intermezzo's en intro's zijn welhaast net zo essentieel als de uiteindelijke songs. Je kun Three natuurlijk los beoordelen en zeggen dat het niks is, maar tussen het melancholieke In Your House (vind ik dus één vd betere songs) en de aanloop naar The Final Sound/A Forest past het eigenlijk precies. Het enige dat je zou kunnen zeggen is dat A Reflection had kunnen worden omgewisseld met The Final Sound, was misschien nog een indrukwekkender opmars naar A Forest geweest, maargoed, daar is niet voor gekozen. En in vergelijking met andere postpunk acts was The Cure best wel prog bezig, maar ze hebben zich nooit veel aangetrokken van de puristische formules, precies waarom ik zoveel van de band, en zeker ook deze plaat, houd.

Ja! Altijd al dat gevoel gehad inderdaad.

8. At Night

Prachtsong, maar op dit punt in het albumavontuur hebben we al heel wat moois zien passeren natuurlijk, en al heel wat in deze stijl. Misschien dat ik hem daarom na mijn laatste luisterbeurt slechts op deze plek 8 gezet heb, want nu ik hem buiten de albumcontext opleg ga ik er wel lekker op. Werkt dus voor mij warempel beter los dan op plaat?

Klopt. Ik denk dat we dat allemaal kunnen beamen voor wat Seventeen Seconds betreft. Maar het ranken van de afzonderlijke titels is op zich niet het doel van dit topic. Het is enkel maar een excuus om de dieptemaat te nemen van elk nummer. Elke track verdient onze onverdeelde aandacht. Soms word je bevestigd in je luisterervaring maar evengoed werpen de bijdrages van je gesprekspartners een nieuw licht op een compositie. En wie weet ontdek je wel facetten van een song die voor jou al die tijd verborgen zijn gebleven. Dus voel je als Cure minnaar welkom om deel te nemen aan de debatten.

07. SEVENTEEN SECONDS

Ik val misschien een beetje in herhaling. Maar The Cure is zelf begonnen. Seventeen Seconds start en stopt met een lome drumslag die als een soort metronoom de ruggengraat van het nummer wil zijn. Na ruim een minuut krijgen we dan eindelijk een bevrijdende uptempo passage. Dat is het moment waarop ik meestal wakker schrik na mijn dutje tijdens At Night. En Robert gaat nog eens zingen. Maar het feestje duurt nauwelijks anderhalve minuut. En dat is me toch net iets te kort om Seventeen Seconds een plek in mijn top 5 te gunnen. Opmerkelijk trouwens dat de eerste vijf Cure albums allemaal eindigen met de titeltrack.

7. Seventeen Seconds

“Seventeen seconds, a measure of life…”

We zijn beland bij de liedjes! Ik mag Robert graag horen zingen en daarom geef ik de voorkeur aan de nummers met het stemgeluid van deze - destijds nog wat schuchter ogende - jongeheer met een kapsel dat toen nog makkelijk te kammen was. Het liedje Seventeen Seconds heeft weer zo’n typische hypnotiserende sfeer. Het geluid is kaal, ijl en melancholisch. De melodie echter spreekt mij het minst aan van alle echte liedjes op dit album.

7. At Night

Loom met een scheurend (gitaar?)effect. Ik kan er lopende het nummer dankzij de akkoordenprogressie en klaaglijke zanglijn zo fijn in verdwijnen. En dan toch maar nummertje 7. Morgen zet ik hem weer hoger.

07. SEVENTEEN SECONDS

Zo, nu hebben we de langste nummers (op één na) gehad. Te beperkt in zijn twee akkoorden al doet Simon Gallup zijn best om variatie in bas bij te brengen. Geen grootse finale van dit al korte album. Die finales vind ik op voorgaande en latere albums meer indruk nalaten.

07. Seventeen seconds.

06. A REFLECTION

October. Maar dan van The Cure. Opvallend hoe A Reflection en October op elkaar lijken. De piano doet zijn intrede. A Reflection is een prima opener van Seventeen Seconds. Het lijkt wel een ouverture waarin de belangrijkste akkoorden van het album worden aangehaald. Geen tekst zoals in October. Maar aan het einde jankt wel een kat in de verte. Eenzaam zwerft de protagonist tussen de huizen van de nachtelijke stad.

Je moet ze echt eens aan elkaar spiegelen: eerst A Reflection van The Cure en daarna October van U2.

Vandaag op

6. The Final Sound

Ik vond / vind het zó'n opvallend begin van kant 2, dat ik 'm vandaag op 6 zet. Stemmig, sferisch, onheilspellend, dat abrupte slot - plus dat ik me niet meer kan losmaken van het feit dat A Forest zal volgen, waarbij The Final Sound zó goed als opstapje werkt. Morgen staat deze weer lager en At Night op 6. Maar vandaag... Ach, hoe kún je een album als dit nou in stukjes opdelen...

06. PLAY FOR TODAY

Een publiekslieveling lees ik ergens op het web. Het springerige nummer kinkt ietwat misplaatst op Seventeen Seconds. Het hoort eerder thuis op Three Imaginary Boys en was ook ten tijde van die LP geschreven.

Eén van de weinige uptempo nummers op de plaat. Het introduceert ook de kenmerkende drumklank met een soort van zuigeffect op de snare drum.
Verder ook die flageolettonen op gitaar, iets wat vaker op platen van U2 en anderen te horen was.

Wel een mooi dromerig einde dat aansluit bij de sfeer op Seventeen Seconds.

6. Secrets

Voor als je je afvraagt: hoor ik nu een echte drummer, of is dit weer zo’n kille computer? Ik heb het voor mezelf maar even opgezocht. Want ik ben geen drummer. Ik kan hooguit met potten en pannen overweg. En een houten pollepel.

Nee, het is toch echt Lol Tolhurst op de trommels. Hoewel het geluid van de minimalistische, repetitieve drumpartijen erg lijkt op de klanken van een drumcomputer, is dit geluid afkomstig van live opnamen met specifieke microfoon- en productietechnieken. De band gebruikte in die periode wel drumcomputers, maar niet uitsluitend. Het resultaat voor de luisteraar kan echter hierdoor heel wisselend zijn. Althans, dat is mijn ervaring met dit album. Of je wordt door het monotone, ritmische geluid tot in de haarwortels het album ingetrokken en komt in een soort trance terecht, of je valt (bijna) in slaap. Zeker in combinatie met de daaropvolgende liedjes. Ik heb soms het ene, en soms het andere. Daarbij is het stemgeluid van Robert nauwelijks hoorbaar op Secrets. Tel uit je winst. Of verlies. Kan ook.

7. A Reflection

Het openingsnummer kondigt het al aan: Seventeen Seconds is The Durutti Column aan de prozac, in de dichte mist. Prachtig opmaatje, maar wel een opmaatje.

6. Secrets

Na wat omzwervingen vinden Alicia en ik elkaar toch weer terug op 6 De manier waarop de stem van Robert Smith op deze plaat met de muziek verweven zit, vind ik erg mooi, hier is het ook één van de blikvangers. Verder ook gewoon een erg mooie gitaarriedel. Duwt je na de intro van A Reflection en het geweld van Play For Today alleen maar verder de sfeer van de plaat in. Heerlijke mistroostigheid. Wel wat abrupt afgelopen.

Zo fijn dat jullie de draad weer oppakken Ik hou het bij een korte albumschets, maar doe er op mijn manier zeker aan meeIk ben benieuwd welke platen verder nog onder da aandacht komen.

05. M

Het is tijd voor de grote jongens. Omdat ik snakte naar een uptempo nummer heb ik M uit de kast getrokken. Het kon op een andere dag zomaar mijn nummer 4 geweest zijn. M is vintage Cure met oor voor fraai waaierende gitaren en een mooie melodie. En gelegenheidstoetsenist Matthieu Hartley kleurt het mooi in. Naar de bas van Simon Gallup is het even zoeken. Net geen single, daarvoor mist het lied een sterke hookline. Maar M is mooi. Vraag maar aan Robert. En al meer dan 45 jaar aan elkaars zijde.

5. In Your House

"I drown at night in your house…
pretending to swim..."

In Your House is een schoolvoorbeeld van postpunk minimalisme: ijle gitaren, een pulserende baslijn, en een hypnotiserend drumritme dat perfect past bij de melancholische sfeer. Het is een dromerig en zelfs een beetje spookachtig liedje. Alsof Robert heel even op bezoek komt en - heel stiekem, vanuit een doodstil en donker hoekje - je aan zit te staren.

05. THREE

De titel zou zomaar op het aantal gebruikte noten kunnen slaan.
Het is één van die creepy Halloween-achtige nummers waarbij ‘Scream’ tussen de flarden mist te horen valt. Die dreigende piano is een absolute meerwaarde op Seventeen Seconds. Volgens mij valt dat (nagenoeg?) volledig weg bij opvolger Faith.

5. Seventeen Seconds

Komt als een stoomlocomotief langzaam op gang, om na 78 seconden vaart te krijgen. De weemoed, de winterse sfeer, het zit allemaal in Smiths klaaglijke zang. Op 2'44 wordt teruggeschakeld naar het langzame deel en zo gaat de plaat fraai uit en constateer je dat er sneeuw ligt in je kamer. Het lied doet het niet alleen goed als afsluiter, maar werkt ook los.

06.Three.

05. In your house.

Ik ben heel erg benieuwd naar de persoonlijke verhalen bij A Forest. Eigenlijk verwacht ik wel dat iedereen deze op de eerste plek heeft staan

5. Seventeen Seconds

Nog een laatste mokerslag voor de naald zijn laatste groef afwerkt en de mist oplost. Komt idd wat traag op gang, maar wordt daarna bijna catchy, zonder de mistroostige sfeer los te laten. Hele mooie afsluiter!

04. IN YOUR HOUSE

Fade in. Het lijkt wel alsof ik door de kamer zwem. Robert Smith neemt ons mee op wandel door het lege huis van onze geliefde. Dit is minimalisme op zijn best. En wat klinken de toetsen subliem. Zoals gezegd was het een dubbeltje op zijn kant tussen deze en M. In Your House is misschien wel het meest atmosferische nummer van het hele album. Wat een trip. En wat is het contrast met het debuutalbum groot.

04. A REFLECTION

Aansluitend bij ‘Three’ en in een zelfde akelige sfeer. De piano staat vanaf het begin frontaal in de mix.

Het geschreeuw op de achtergrond zal menig vroege Cure-liefhebber minstens hebben doen verbazen. Na The Final Sound het kortste nummer op de plaat.


Ik weet niet in hoeverre toetsenist Mathieu Hartley een bijdrage heeft geleverd aan het totaalplaatje. Ik vind de toetsen (piano, synth) een enorme vooruitgang voor het geluid van The Cure.

Opvallend ook het gebruik van piano in het new wave geluid 1980-1981 (zie ook Joy Division, U2, Modern Eon en anderen).

Ook voor mij op 4. A Reflection

pygmydanny schreef hierover: Niet in mijn geval. Dat is het voordeel van piepjong zijn: je neemt de dingen zoals ze zijn. En bovendien: ik herkende dit!

De eerste plaat die ik kocht (op cassette, ik bezat slechts zo'n Philips radio-cassettespeler) was Low van David Bowie. Een beetje een toevalstreffer, want in datzelfde jaar hield ik ontzettend van Smokie en Boney M en in de nazomer volgde Status Quo. Maar single Sound and Vision van Bowie met dat práchtige drumgeluid, ja, daar viel ik compleet voor.
Al in januari '77 was Low verschenen en ik herinner me koude wintermiddagen dat ik die afdraaide. Ik speelde nog met Lego én ik zette daar op die zolder bouwpakketten van vliegtuigen in elkaar, terwijl een felrode gaskachel donkerrood kleurde van de hitte die hij uitstraalde.
Van de B-kant snapte ik níks. Maar ja, ik had maar één album en dus weinig keus: Hilversum 3 of Low. Omdat spoelen zo lang duurde, speelde ik toch maar regelmatig die B-kant af en langzaam kroop de mystiek ervan tussen mijn oren. Semi-instrumentale muziek die zich vervolgens onder mijn huid nestelde.

Zo'n vier jaar later leende ik Seventeen Seconds uit de bieb. De meditatieve soundscape van A Reflection deed me denken aan Warsawa, Art Decade, Weeping Wall en Subterraneans.
Een paar jaar terug kreeg ik de bio 'Cured' van Lol Tolhurst cadeau. In het hoofdstuk 'Seventeen Seconds in the USA' schrijft hij inderdaad: "With Seventeen Seconds we combined elements of music we really admired and gave it our own twist. Both Robert and I really loved David Bowie's Low album, and Robert was also a fan of Nick Drake's music. Listening to it years later I can hear those influences in Seventeen Seconds, but more than that, I hear Robert's musical genius coming through for the first time."

4. At Night

"I hear the darkness breathe…
I sense the quiet despair…
Listen to the silence at night…
Someone has to be there..."

Als de wereld om je heen slaapt, moet er toch iemand wakker blijven om de boel in de gaten te houden. Dan heb ik natuurlijk het liefst dat Robert Smith de hele nacht over mij waakt.

Dat ongerieflijke gevoel herken ik maar al te goed. Alsof je in je onderbewustzijn bang bent de controle over bepaalde dingen te verliezen, en daarom alert - dus wakker - moet blijven. Gelukkig heeft de verraderlijke nacht ook haar goede kanten.

Anders dan het tempo van dit bezwerende liedje doet vermoeden, ontstaan er juist in de nacht - in het brein, op de grens van waakzaamheid en totale rust - soms wilde, soms absurdistische, en soms ronduit prachtige beelden. Als in een lange flits. Meestal zijn dat beelden van indrukwekkende berglandschappen of fraaie, oude stadsgezichten… en dan ben ik natuurlijk weer mijn camera vergeten.

Ja, Robert. Wat je zegt, klopt helemaal. Bij het vage licht van de lantaarnpaal ontstaan vaak de mooiste dingen.

04. At night Heerlijk naargeestig, bijna luguber sfeertje. De vervormde bas (?) heeft daar een voorname rol in uiteraard. Maar ook het synth werk is heerlijk. Simpel maar zó treffend. Duurt een tikkeltje te lang misschien maar daat gaan we niet moeilijk om doen lijkt me.

Ik zie trouwens dat ik 3 2 keer heb genoemd U kent dat wel; weinig tijd, toch mee willen doen en dan dingen niet meer helder hebben in alle haast...
Die op 06. moet Secrets zijn kom ik net achter. For what it's worth

03. PLAY FOR TODAY

Zelden stond "single" in zo'n koeien van letters op een song uit de beginjaren van The Cure. Hup met de beentjes. En ja, hij doet nog wat denken aan Boys Don't Cry, Jumping Someone Else's Train of Killing An Arab uit 1979. Maar hij blikt ook al vooruit op In Between Days, Just Like Heaven en Friday I'm In Love. Vooral Just Like Heaven hoor ik er in. Robert Smith weet in welke hoek de popingrediënten moeten gezocht worden. Een beetje merkwaardig dat Play For Today zo vroeg in de tracklijst zit. Want terugkeren naar de dansvloer doet The Cure pas op kant 2 van Seventeen Seconds. Al speelde men met A Forest als single misschien minder op safe dan met met Play For Today gekund had. Eerherstel zou volgen op de verzamelaar Staring At The Sea.

Grappig, die vergelijking van Play For Today met Just Like Heaven viel mij pas bij toeval ook op. Mooi om dat zo terug te lezen