Inderdaad toch ongelooflijk hoe jong ze toch waren. 'Here are the young men...'
Wat een generatie ♥

….the weight on their shoulders.

Where have you been?

ECHO & THE BUNNYMEN - HEAVEN UP HERE

De donkere wolken zijn nog niet helemaal verdreven. Ook voor Echo & The Bunnymen was het tweede album hun meest sombere. Maar we zijn ondertussen wel aan de kust beland. En misschien brengt het tij kering. Hugh Jones is de producer van dienst. Hij nam ook het album dat we na Heaven Up here zullen bespreken onder zijn deskundige handen. Maar eerst geven we het woord aan de konijnenmannen. En aan iedereen die zin heeft om elf dagen lang het album track voor track te bespreken. We beginnen er dinsdagavond aan. Nog even tijd om de plaat een draai te geven. Het is er het weer voor.

Like dit bericht als je mee wil doen.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3918.jpg

Vermits we met Casartelli een mod in de rangen hebben, vraag ik hem om de titel van dit topic te wijzigen.

Bij deze. Heb Heaven Up Here zelf op een 3½* staan, maar ik zit hier niet diep genoeg in om mee te doen; niet eens elk van de drie blauwe sterren roept onmiddellijk herkenning op. Maar maak er wat moois van.

Ik heb hem al sinds jaar en dag op ***** staan en enkel omdat meer niet mogelijk is, geweldig album.

Omdat ik toevallig wist welk album er vanaf morgenavond aan bod zou komen, ben ik de laatste dagen aan het luisteren gegaan. Want ik moet eerlijk bekennen dat ik de albums van Echo & The Bunnymen met uitzondering van Ocean Rain onvoldoende ken. Ik heb ze in huis en meermaals gedraaid maar op een viertal tracks na zat Heaven Up Here nog onvoldoende in mijn koude kleren. Vier nummers hebben zich altijd afgetekend en daar is nu een vijfde bijgekomen. De overige zes moest ik echt opnieuw leren kennen. En het viel me daarbij op hoe moeilijk het was om ze te rangschikken. Maar over die rangschikken hoeven we ons geen zorgen te maken, die is slechts bijkomstig. Maar wat zal ik bij die nummers schrijven? Dat is een ander paar mouwen. Ik leerde de groep relatief laat kennen: in mijn studententijd via een verzamelaar. Pas een jaar of twintig geleden kocht ik hun eerste vijf albums. Ondertussen bezit ik ook de box Crystal Days en een Peel Session compilatie. Maar omdat de band mij onvoldoende bekend was in mijn jeugdjaren, zal Heaven Up Here de eerste plaat in dit topic worden die niet in mijn dierbare adolescentenhart gegrift stond.

Klopt het dat pygmydanny, Premonition, Rudi S en Chameleon Day zin hebben om mee aan tafel te gaan?

Zijn er nog geïnteresseerden? Meld u dan even. Morgenavond beginnen we eraan.

Ik ken zo goed als niks van de konijnen. Een enkel los nummer in een playlist voor op het fietstje naar m'n werk verder kom ik niet (van het gelijknamige album uit 1987 als ik me niet vergis). En toch heb ik altijd iets van; oja, daar moet ik echt eens wat dieper in gaan duiken. Dus ik ga m'n best doen om van deze het één en ander mee te pikken de komende dagen.

Mogelijk, maar erg drukke week. Alleen als het lukt. Ik beloof nog niks...

Ik heb eigenlijk het zelfde.... bij mij staat die zelfs op slechts een 3*. Mooi moment om (weer) in te haken zou je zeggen maar het komt niet zo lekker uit en ook de kerstboom (die breder uitvalt dan gedacht) staat wat Echo betreft precies verkeerd voor de cd-kast.

Wat een sneue excuses eigenlijk...

Wel is dit altijd één van mijn favoriete albumhoezen geweest dat dan weer wel!

Je hoeft niet noodzakelijk elke dag op de afspraak te zijn. Sla gerust een dag over als de agenda te druk wordt en bespreek dan de volgende dag twee nummers. Het is geen spel, de regels zijn niet heilig. Het gaat om de verhalen en de impressies. Ik ga dit keer vooral goed opletten en bijleren.

Goh, tot vandaag er een beetje tegenop gezien. Ik had het album de laatste week een aantal keren beluisterd en liep telkens ongeveer halverwege vast. Ook wel vanwege het aantal nummers.

Vandaag eens met de laatste nummers begonnen luisteren en toch een volgorde kunnen vastleggen. De top-3 zat al in mijn hoofd maar in de middenmoot was het zoeken. Misschien dat ik daar nog wijzigingen in breng.

Laat maar komen dazzler !

11. IT WAS A PLEASURE

Er hangt een dun laagje vernis over de producties van Hugh Jones. En dat fascineert me. Op Heaven Up Here gaat het om een blauw laagje. Alles klinkt bij de eerste draaibeurten even blauw. Van de 11 tracks lijkt It Was A Pleasure mij het moeilijkst uit de verf te komen. Ik hoor er bij momenten het zoeken naar een vorm in. Iets wat ik ook in een paar nummers op U2's October meende te horen. Ik heb in mijn luisterervaring op geen enkele manier de teksten betrokken. Het lijkt me in het geval van Ian McCullouch echter wel nodig.

ps. Ik zocht in mijn keuzes altijd naar een link tussen het huidige en het vorige album. In het geval van Organisation en Heaven Up Here zijn dat naast het "tweede" album, de onheilspellende wolken op de hoes. Maar er is nog een merkwaardig punt van overeenkomst: beide albums telden slechts één single.

11. It Was A Pleasure

Het Ian McCulloch gehalte wordt me hier te druk. Het begint met dat effect op de zang in de strofes en als die tweede stem in het refrein meedoet wordt het me te druk.

Wel een mooi ingetogen instrumentaal tussenstuk met Motown-rtime en een dreunende piano.
Ertussenin hoor ik ook echo’s van U2 in die eerste break.

Bam, we zijn het al over het eerste nummer eens

11. All I Want

Ik zie een gelijkenis met October, daar sloot U2 het album af met Is That All? Muzikaal redelijk vergelijkbaar, nogal recht toe recht aan rock. Ian heeft in ieder nog een tekst, Bono komt niet verder dan een refrein. Na de turquoise romantisch en ingetogen voorganger is All I Want wel een lichte tegenvaller op een geweldig album.

Ik dacht dat in de UK of Australie, Over the Wall ook als single is verschenen?

Australie blijkbaar

10. NO DARK THINGS

Opnieuw een nummer dat zijn weg zoekt. Vocaal interessanter dan It Was A Pleasure en daarom een trapje hoger in mijn ranking. De beat is solide en houdt het nummer overeind. De gitaarerupties van Will Sergeant dienen de song niet echt. Ze voegen weinig toe aan een track die daardoor richting mist. De laddertjes aan het einde zijn haast een verademing. Het valt me op in de songs die ik niet tot de vijf uitschieters reken: ze hebben allemaal iets wat intrigeert maar klinken tegelijk ook onaf, onvoldoende uitgebalanceerd.

10. It Was a Pleasure

Zeker geen slechte song, maar het het heeft een ongebalanceerde opbouw. Veel songs op HUH lijken muzikale schetsen, die maar niet tot een kop en staart liedje uitgroeien. Dat is op dit album niet erg, omdat op dit album erg op sfeer wordt gespeeld en dat doen ze voortreffelijk (zeker geholpen door de uitmuntende productie van Hugh Jones). Deze song mist die specifieke sfeer wat, maar dat wordt goed gemaakt door de heerlijk bijtende tekst van McCulloch;
It was a pleasure to meet you
You slapped me right on the back
Just a pleasure to meet you
You got it almost exact

10. With A Hip

Heeft lang onder aan mijn lijstje gestaan. Na een bevreemdende fade in volgt een vrij uptempo, funky nummer. De verontwaardigde uithalen (This is the one for the money/this is the one for the trees…) vind ik prima en lijken me specifiek op iets of iemand gericht.

Die tussenstukken en vooral het stukje ‘With a hip hip hop/ and a flip flap flop’ met die tweede stem vind ik minder.

09. WITH A HIP

Ik zal eerlijk zijn. With A Hip kon ik het moeilijkst van allemaal plaatsen. De commentaar van pygmydanny indachtig heb ik hem vandaag nog eens naast de drie nummers gelegd waarmee hij in de weegschaal lag. Ik vind With A Hip muzikaal completer dan mijn nummer 8. Dansbaar zelfs. Maar die laatste heeft een beter refrein, wint het dus uiteindelijk op basis van de vocalen. Ik moet zelfs opletten dat ik mijn nummer 8 niet te veel blijf draaien want hij stond aanvankelijk op 11 maar wordt bij elke draaibeurt beter.

09. NO DARK THINGS

Blijft zowat het hele nummer in dezelfde akkoorden en gitaarthema van 4 tonen hangen wat wordt gecamoufleerd door stukjes fel hakkende ritmegitaar of een afwijkende basmelodie. Dat deden ze mooier en beter op een imposante B-kant uit dezelfde periode.

Ik had deze bij nadere beluistering misschien lager moeten oplijsten want toch een pak minder spannend dan With A Hip.

Deze stond bij mij op voorhand onderaan de lijst, maar nu vind ik hem steeds beter vinden. Muzikaal en productioneel toch een klein pareltje. Toch echt een goed gepolijste band die op Heaven Up Here te horen is. Ook mooi gevarieerd in dit nummer.
De zang is bij mij soms (zoals hier) struikelblok.

9. No Dark Things

Dat het nummer in dezelfde akkoorden blijft hangen vind ik juist wel fraai. Het nummer eindigt bijna als een mantra met het herhalen van "No Dark Things". Toch kan het niet opboksen tegen de nummers, die nog volgen.

08. TURQUOISE DAYS

Mijn nummer 8 is alweer een plaatsje opgeschoven en duwt Turquoise Days naar beneden. Beschouw ik de laatste drie songs in mijn ranking als "degelijk" dan durf ik op de nummers 6 tot 8 het etiket "goed" kleven. Turquoise Days is zo'n nummer dat qua dramatiek wat aan Jim Morrison doet denken. En ik vind eigenlijk dat de band er wonderwel in slaagt om een soliede brug te slaan tussen The Doors en de post punk. Het is een van de factoren die Echo & The Bunnymen voor mij optillen boven de concurrentie. Dat gezegd zijnde mist Turquoise Days een climax. Het bouwt vier minuten op naar een apotheose die er nooit helemaal komt.

08. HEAVEN UP HERE

Uptempo stamper met springerige bas, fel hakkende drums en jankende gitaar. Terwijl de critici twijfelen hoe ‘groovy’ en hip de band is en zich afvraagt waar de band op dat moment staat, tonen zij zich ‘heaven up here’.
Het laat de band toe te improviseren zoals in die vreemde brug en de abrupte stop.

8. Heaven Up Here

Ik moet bij dit nummer altijd denken aan Doubt van Faith. Je wordt als het ware even wakker geschut uit een koortsige droom. Samen met All I Want het rockerige nummer op HUH en dat is soms nodig om de dynamiek van een album overeind te houden.

07. ALL I WANT

Hier is hij dan. Punt is dat hij een klein oorwormpje is geworden. En dan vooral het refrein. Ik vind Ian McCullouch een geweldige zanger en vooral als hij fors uithaalt. En dat doet hij in het refrein van All I Want. Net zoals hij dat bijvoorbeeld in Do It Clean deed, één van mijn favoriete Bunnymen songs. Met halverwege fraai gitaarwerk. Het nummer is dansbaarder dan ik aanvankelijk dacht. Mijn top 4 blijft mijn top 4. Maar er zijn de afgelopen week twee nummers bijgekomen die zijn blijven hangen. All I Want is er eentje van.

07. A PROMISE

Een kruising tussen Joy Division (bas), U2 (galmende, bombastische zang) en Echo & The Bunnymen (de krassende ritmegitaar en de Oosterse klank op de tweede gitaar). Zelf gaven ze aan deels door Talking Heads te zijn beïnvloed, maar die fel krassende gitaar doet me eerder aan Gang Of Four denken
De drums nemen voor een keer een vrij onopvallende rol op zich.

Wat te veel galm in dit nummer, te veel pathos en op het einde toe ook veel te druk.

Een onverwacht geflopte single. Ik vind veel van hun singles aan de magere kant, maar heb deze op 12-inch vanwege het fenomenale Broke My Neck in de lange versie op de B-kant.

7. A Promise

De enige single in Europa, die van dit album kwam en dat is toch wel opmerkelijk. Als ik Korova was geweest, had ik (ook) gekozen voor Show of Strength. A Promise heeft een sterk refrein, maar kan qua compositie en dynamiek niet tippen aan een Show of Strength.