Schandelijk hoe hier met ‘A Promise’ wordt omgegaan. Top 3 werk. Dat heerlijke jagende, pompende gitaarlijntje. Twee *f…g* noten. Zo simpel, zo krachtig. Zo dragend voor de song. Heerlijk dreinend, het perfecte bedje voor de klaagzang van Ian. Ik speel ook wat gitaar, maar het is me nog niet gelukt om met zoiets simpels zo’n spanning en suspense neer te zetten. Maar ik hou hier verder mijn mond. Daar zou ik…

Je kunt ook gewoon mee doen....

Daar

Waar?

# stapt op rijdende trein

11 Turquoise Days
10 It Was a Pleasure
9 All I Want
8 Heaven Up Here


Point taken, ik haal het in.

Doe maar. Ik lees wel mee.

06. THE DISEASE

The Disease vormt de cesuur tussen de vijf tracks die ik de voorbije week intensiever heb leren kennen en de vijf nummers die om het podium zullen strijden. The Disease klinkt koortsachtig zoals het hoort. Opnieuw brengt Ian de nodige dramatiek, eerst ingehouden en aan het eind bijna wanhopig. The Disease is het October van Heaven Up Here: een bescheiden rustpunt. Blikte October van U2 met zijn pastorale toets al enigszins vooruit op The Unforgettable Fire dan doet The Disease hetzelfde met oog op Ocean Rain.

06. ALL I WANT

Deze stemmige afsluiter vond ik altijd tot de betere nummers op Heaven Up Here horen. Het contrast tussen die dromerige stukjes en het drammerige refrein wat uiteindelijk resulteert in die stilte na de storm. ‘If we make the same mistakes/Who will we blame/When we make the same mistakes’.

Een mooi slotakkoord dat voor mij een doorslag van het album omvat. Ergens tussen eb en vloed, tussen wildstilte en storm.

6. Turquoise Days

“Set Sails in Those Turquoise Days”, is dit niet juist een opmaat naar het meer romantisch getinte Ocean Rain? Effectieve gitaarlijnen van Sergeant en het nummer ademt veel ruimte, omdat De Freitas zijn drumstokken wat minder de sporen geeft.

Heaven Up Here is voor mij een krantenwijk-plaat. Ja, inderdaad, betaald uit een krantenwijk maar vooral: heel veel beluisterd van cassettebandje via de Sony Walkman. Zo'n originele voor liefst200 piek als ik het mij goed herinner. Er zijn meer van die krantenwijk-platen, die twee van The Specials, Anthem en The Changeling van Toyah, The Photos, Split Enz enz. Heaven up Here wordt hier niet meer gedraaid, de rangschikking is op basis van herinnering.

11. Turquoise Days. Makkelijke keuze want ik had anno 2026 echt geen idee meer hoe dat nummer nou ook weer ging. Dus sowieso blijkbaar de minst memorabele en een logische lantaarndrager.

10. It was a pleasure ...Slechte nummers staan er niet op Heaven up Here. Dit nummer komt in de achterhoede vanwege het iets te chaotische karakter, met name door de overdub op zangpartijen.

09. All I Want, prettig eigenwijs en up-tempo, had muzikaal wellicht wat meer invulling kunnen gebruiken. Het nummer is duidelijk niet als grandioze uitsmijter bedoeld maar het heeft imho wel de juiste 'turn the record and play again' vibes. Als u mij nog kunt volgen.

08. Heaven up Here. Eigenlijk hoort een titel nummer toch minimaal podium te halen maar ik ervaar het felle Heaven up Here als ietsje te drammerig. En die vocale uithaal ... da's niet Ian op z'n best..

05. THE DISEASE

Zoals dazzler al aangaf net als October een bescheiden rustpunt. De galmende zang in de intro wordt door een wiekend effect begeleid dat erna plaats maakt voor half-akoestische gitaar en een doemgeladen tekst en sfeervolle houblazers. McCulloch’s stem sterft erna stil in fade out weg.

05. HEAVEN UP HERE

Het titelnummer is een snoeiharde wervelwind: het zweet spat alle kanten op. McCullouch die hoog en hard door de compositie splijt met hier en daar nog een oerkreet. Zo hoor ik hem het liefst. En er zit vaart in de track. Ik kan me voorstellen dat je hier live behoorlijk van uit de bol gaat. Het vlijmscherpe gitaarwerk van Sergeant doet me bij momenten aan het latere oeuvre van Pixies denken. De Freitas drumt zich helemaal aap. Heaven Up Here zat tussen de nummers die ik bij aanvang van deze oefening weer bij me moest oproepen. Maar na een paar draaibeurten had ik hem beet. Postpunk met de klemtoon op punk.

Hoe luider, hoe beter. Ian moet huilen als een wolf... naar the killing moon.

Desalniettemin, fijn dat je inhaakt.

07. The Disease, typisch zo'n nummer dat in een album context pas zijn rechtvaardiging vindt. Thematisch helemaal in sync met de tijdgeest, vocaal en instrumentaal juist heel verzorgd. Overigens zie ik The Disease niet als opmaat naar Ocean Rain, en Turquoise Days al evenmin. Er zit namelijk nog een zeer stekelig album tussen.

06. Met de ideale single A Promise is de plaat en ook deze lijst doormidden. Ik kocht Heaven up Here pas nadat ik die geweldige 12" had aangeschaft. Geweldig, vanwege mijn nummer 1 buiten mededinging op de flip, waar pygmydanny ook al naar verwees.

05. No Dark Things. Een tempoversnelling van Pete, Will slaat de akkoorden wat harder aan. No Dark Things is een song die opstijgt, het vliegen had wat mij betreft best wat langer mogen duren.

5. The Disease

Eigenlijk een Siamese tweeling met Zimbo (All My Colours) en de teksten zijn nogal zwartgallig. The Disease zou zeker niet op Ocean Rain passen, maar past perfect op HUH.

Voor de goede orde: ik heb nooit beweerd dat The Disease zou passen op Ocean Rain. October zou evenmin passen op The Unforgettable Fire. Maar het zijn wel twee pastorale sfeertekeningen die de kiemen in zich dragen van de groei die zowel U2 als Echo & The Bunnymen zouden doormaken richting doorbraak.

04. ALL MY COLOURS

Net als met The Disease sijpelt op kant 2 een meer pastoraal klankpalet het album binnen. De tribal drums (die mij opnieuw wat aan U2 doen denken) zorgen voor een onverwachte toets in de postpunk sound van de band. Toen ik het album ter voorbereiding opnieuw beluisterde maakte All My Colours minder indruk dan ik verwacht had. Ik denk dat ik de live versie (Zimbo getiteld) uit die periode ietsje beter vind. En dat ik vanuit dat verwachtingspatroon luisterde (ik heb het niet gecheckt). All My Colours was één van de drie tracks die tot nu toe nog niet genoemd werden. Eens benieuwd wie hem in zijn top 3 zal plaatsen.

04. OVER THE WALL

Opvallend toch hoe divers Heaven Up Here is. De productie is geweldig maar er is ook de variatie in de meeste nummers. In dit geval de prominente rol van synthesizer (bespeeld door ?).

Er wordt gekozen voor een baspatroon op een kloppende ritmebox en een zweverige synthesizer voor de strofes. In het refrein vallen de drums in die volop galopperen in de tussenstukken, waarin een afwisselend fluisterende en sprekende tweede stem klinkt.

Het langst durende nummer op Heaven Up Here met aan het eind bruisende golven tussen de windvlagen.

Synthesizers op Over the Wall? Het is al erg genoeg dat je Over the Wall op nr. 4 zet, maar ik verslikte me helemaal toen ik dit las.
Volgens mij komen die geluiden uit de gitaren van Sergeant.

4. All My Colours (Zimbo)

Op de B-kant van The Cutter, die 2 jaar na HUH verscheen, staat de ultieme versie van All My Colours. The Royal Burundi Drummers roffelen daar samen met De Freitas een lekker partijtje mee op een live uitvoering uit 1982 (die bedoelt dazzler denk ik ook). Mooi nummer, ook met die fraaie woodwind geluiden erdoor heen, maar ja, de heilige drie eenheid blijft fier overeind staan.

Ik hoor hierop toch brede synthwaaiers, maar misschien ben ik inmiddels hardhoors geworden
Over 1 nummer in de top-3 zijn we het alle 4 wel eens

Count me out

4. All My Colours

Oftewel Zimbo van Echo & The Burundimen. Eerlijk gezegd krijg ik bij die WOMAD uitvoering een tikkeltje een Paul Simon vibe al was die festivalversie nog van vóór Graceland. Doe mij het origineel maar en dan zijn de toe te passen kleuren vooral groen en geel (*)

Dat origineel moet toch wel het meest atypische nummer van de konijnenmannen zijn. Weinig venijnig gitaarwerk maar wel bakken sfeer, Brendan Perry spitste de oren. Het is vanwege het getoonde lef om buiten de kaders te treden waarom ik het nummer wel kan waarderen en dan smaakt ie inderdaad het beste na *The Disease.

03. OVER THE WALL

Omdat ik geen hechte binding heb met dit specifieke album, zal het wel al zijn opgevallen dat ik in mijn commentaren weinig over mijn beleving schrijf. Ik heb geen grote geschiedenis met de individuele nummers al kan ik mezelf heel goed in de koortsachtigheid van Over The Wall vinden. Zoals in het begin aangegeven heb ik me niet in de teksten verdiept en ga ik zuiver op de totaalimpact van de songs af. Over The Wall verplettert mij. Op zijn best geeft Ian stem aan mijn diepste wanhoop. En hij doet dat expressiever dan die andere Ian die veel te vroeg uit het leven stapte. Daarom hoort Over The Wall zonder twijfel in mijn top 3.

In zijn boek geeft Sergeant aan dat op HUH geen synthesizers zijn gebruikt, maar voornamelijk gitaareffecten en veel overdubs. Als Big Mac dit had geschreven, had ik wel meer twijfel gehad....

3. With a Hip

Eigenlijk zijn Show of Strength, With a Hip en Over the Wall onlosmakelijk met elkaar verbonden, net als Shallow Then Halo/The Hollow Men en The Eternal/Decades. Losmaken kan, maar is niet wenselijk, altijd na elkaar draaien dus. Maar goed, dit spel gaat om de individuele nummers te ranken en dan is With a Hip (met enige pijn) wel de mindere van de andere twee.

Helemaal met u eens.

Maar wat vind je dan zo sterk aan dit nummer?

op deze live versie hoor ik dezelfde klanken maar minder op de voorgrond (ofwel een opgenomen bandopname).

Even goed, in het boek Turquouise Days lees ik dat het nummer ook 2 door Les Pattinson geschreven gedichten bevat die in die gesproken/gefluisterde stukken te horen vallen.

Ook lees ik hier dat veel nummers rond door hem begonnen jamsessies vorm kregen tijdens de opnames. In ieder geval is de band hier enorm op elkaar ingespeeld wat resulteert in een mooi divers album.

03. TURQOUISE DAYS

Ik heb een zwak voor dit nummer vanwege de sfeer die het oproept. Een sfeer die ik ook terug hoor in bij voorbeeld All I want en Show Of Strength. Pure magie voor mij wanneer na 1 minuut de versnelling invalt met die heerlijke dynamiek. Fijn ook die combinatie ritmebox en drums.

En bij voorbaat mijn excuses (All My Colours staat wel in mijn top-3).

Schijt op het tapijt! Hebben Premonition en ik hetzelfde podium?

3. With a Hip

Ik deel de mening dat de eerste drie nummers van HuH meteen de prijsnummers zijn, waarbij With a Hip enigszins gesandwiched wordt tussen de echte prijsbeesten. Het nummer klinkt in eerste instantie als een uitloopgroef van voorganger Show of Strength, maar blijkt al snel speels, wulps, funky en catchy. Dat het refrein zich melig vult met hip hap en flip flap nemen we maar voor lief, want het chorus staat als een huis en de song eindigt superieur