Zo erg zijn de mods hier toch niet?!

Fall on me , prachtig ( die achtergrondvocalen inderdaad ).

26. Kings of Convenience – I’d Rather Dance With You (2004)

Een ander nummer van deze koningen is een favoriet van nclo.

Ik heb tot nu toe acht keer het woord harmonie (of afleidingen ervan) gebruikt. Als je aan harmoniezang denkt, dan denk je natuurlijk aan Kings of Convenience. Niet? Meer aan Beach Boys of Simon and Garfunkel? Ja ok. Maar KoC zijn een moderne S&G, maar dan beter (al is dat laatste geen breed gedeelde mening). De schoolvrienden uit Bergen verdelen de nummers: soms zingt Øye lead, soms Bøe, soms echt samen zoals in het nummer Boat Behind of Cayman Islands. Net als bij S&G is de begeleiding vaak simpel, vaak niet eens bas of drum, wel vrijwel altijd gitaar, vaak piano, een enkele keer viool of trompet. Nooit electronica zover ik weet. Øye houdt daar wel van, maar hij kon daarvoor zijn ei kwijt in The Whitest Boy Alive (en als vocalist in Poor Leno van Royksopp) en er bestaat ook nog een Kings of Convenience remix van Drop van Cornelius.

Mijn favoriete album van van de Noren is Riot on an Empty Street en dat heeft twee redenen: de muziek en de hoes.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/12000/12219.jpg

Ook bij I’d Rather Dance With You gaat het me zowel om oor als oog. Als ik een top 100 van favoriete video’s zou maken, dan zou dit nummer nog veel hoger staan dan plek 26, vooral omdat de video enorm schattig is. Je ziet eerst een kleine versie van Øye die bij een balletles wordt weggestuurd wegens verkeerd dansen. De grote versie gaat vervolgens oefenen en mag vervolgens de kleine meisjes van de klas het voordoen. Hij doet het op een gegeven moment een beetje gek, vinden ze, maar eigenlijk is dat best wel lollig. Maar dan moeten de meisjes dansen voor publiek. Zal dat wel goed gaan? Jawel, want ze getten into the swing!

En daarmee zijn we op driekwart en is het weer tijd om



voor het antwoord op de volgende vragen:




56 van mijn tot nu toe geposte nummers hebben niet eerder in iemands top 100 gestaan.
3 van mijn geposte artiesten staan in de ladderfinale.

Als je dat extrapoleert naar 100 dan krijg je 74,67 en 4. De gokjes zijn:

jordidj1 80 & 1
Choconas 10 & 4
motel matches 53 & 7
zaaf 61 & 3
aERodynamIC 27 & 13
vigil 0 & 29
Rufus 70 & 20
Gretz 52 & 11

Virtueel aan de leiding staan Rufus voor vraag 1 en Choconas voor vraag 2. Maar er zullen toch nog wel wat mumefavorieten in mijn lijst staan?

Ahh, mooi! I'd Rather Dance with You is hier ook altijd een favoriet geweest binnen Erlend's oeuvre, ontzettend schattige en eigenzinnige liefdesverklaring.

Bankstellen

Ik denk dat Poek vooral blij wordt van het schaakbord.

Voor mij is 't de blik van de vrouw die de hoes maakt.

Het schaakbord en de dame! Maar ook een prima bank inderdaad.

KoC, mss wel mijn favoriete zachte-eitjes-muziek al is wrs Misread of Cayman Islands favoriet van dat album. Hoor ze ook liever dan S&G

Heb het ook altijd een toffe hoes gevonden. Straalt warme gezelligheid uit en die dame is niet verkeerd idd topnummer van een topband, altijd fijne muziek om op te relaxen.

Nog eens live gezien in Paradiso, dit duo. Was erg mooi. Dit is ook een briljant liedje.

Erlend heeft ook nog een mooi solo-album, wat behoorlijk elektronisch is.

En ik zocht in eerste instantie naar een poes op de hoes.

Ik in Nighttown: die gasten weten wel sfeer te maken.

25. Feist – 1234 (2007)

Ik tel nul keer Feist in dit draadje voor mij.

Van Kings of Convenience naar Feist is maar een kleine stap. Zij heeft één van de mooiste vrouwelijke stemmen van de popmuziek. Een van de liefste ook en ze moet haast wel een keurige lieve vrouw zijn. Niet iemand die “Fuck the Pain away” of “Shake Yer Dix” zou zingen, zoals die andere Canadese.



Oeps. Ik heb overigens geen flauw idee meer hoe ik Feist leerde kennen en of ik haar eerder of later dan KoC leerde kennen. Ik denk wel dat 1234 de eerste kennismaking was, maar niet door de iPodreclame. Voor 2007 had ze dus al van alles uitgespookt, maar zonder commercieel succes. En haar doorbraak was eigenlijk ook een gelukje. Een Australische zangeres genaamd Sally Seltman had 1234 geschreven, maar vond dat het veel meer een nummer voor Feist was, met wie ze samen tourde. Ze durfde dat eerst niet aan haar te vragen, maar uiteindelijk toch wel en Feist was enthousiast. In eerste instantie speelde ze het live onder de titel Sally’s Song, daarna bracht ze het licht aangepast uit als single en haar grootste hit was geboren. En volgens Time Magazine op Rehab na het beste nummer van 2007.

Het wordt wel eens een kinderliedje genoemd, en het is inderdaad een liedje dat kinderen aanspreekt, zo bleek in Sesamstraat. Mooi is dat, een hele generatie die met zo’n prachtig liedje opgegroeid is.

Blijft een leuk liedje, dat nog niet eerder een user dit Feist liedje opgenomen heeft in zijn heilige100 is misschien wel opvallend, maar erger is dat blijkbaar ook niemand Sesame street die eer heeft gegeven
Hier is nog wel het e.e.a. op te voeden.

24. Badly Drawn Boy – Something to Talk About (2002)

arcade monkeys had een ander prachtig nummer van BDB, held!

Januari 2003 zou ik een toernooi gaan spelen in Gibraltar en samen met een schaakvriend zat ik in een vliegtuig naar Malaga. Er werd een film vertoond die ik erg leuk vond. Maar op een gegeven moment merkte ik een mogelijk probleem. Het vliegtuig begon namelijk te dalen, maar hoelang zou de film nog duren? We vlogen lager en lager en ik zag het al gebeuren dat we de laatste vijf minuten zouden missen. We landden, de film was nog bezig, maar tot mijn vreugde werd het niet afgekapt en kon ik nog net het einde zien.

Die film was About a Boy en naast de film zelf vond ik de muziek ook erg mooi. Toen ik na het toernooi (dat redelijk goed ging) weer thuis was downloadde ik de soundtrack en wat stonden er veel mooie nummers op! Het prijsnummer is echter Something to Talk About.

Om de titel te snappen is het handig te weten waar de film over gaat. Hugh Grant is een rijke slacker die zich niet wil binden. Hij raakt opgescheept met een jongen die vrienden met hem wil zijn maar ziet ook wel de voordelen ervan in: iets om over te praten met de alleenstaande moeders die hij wil daten. Natuurlijk ontmoet hij iemand waar hij zich wel aan wil binden en die relatie verloopt zoals ze bijna altijd verlopen in romantische komedies, maar o.a. de relatie tussen Hugh en de jongen geeft deze film een extra dimensie. En de muziek dus.

Om van het nummer te houden is het vast niet nodig om ook van de film te houden, maar het helpt wel. De herinneringen die de stukjes film in de clip brengen, Badly Drawn Boy die in eerste instantie een soort van cameo in zijn eigen clip heeft, het onroert me erg. En de eend, wiens einde het begin van alles is, de eend die ook een rol in het leven van BDB blijkt te hebben. Geniale clip, maar je moet de film kennen om het te snappen.

En het nummer, prachtig dus.

Ik heb je foutje even verbeterd.

23. Fairport Convention – Come All Ye (1969)

#2 in folky. FC is drie keer eerder geweest met andere nummers.

Toen ik een jaar of achttien was speelde ik voor het Witte Paard Zaanstad. Ik had een teamgenoot die een groot kenner van popmuziek tot halverwege de jaren ‘80 bleek, het type dat verzamelbandjes maakt van muziek van een bepaald jaar (dat heb ik overigens ook een tijd gedaan). Hij zorgde ervoor dat ik niet voor niets speelde: ik kreeg uitbetaald in LP’s. Ik vermoed dat ik op die manier ook Liege and Lief kreeg, het vierde album van Fairport Convention, en dat bleek een voltreffer.

Ik ben geen kenner van FC en wie er wanneer in de band zat (ze hebben nogal wat personeelswisselingen gehad), maar in 1969 waren ze ongetwijfeld op de top van hun kunnen. Sandy Denny en Richard Thompson in één band, hoe goed kun je het hebben? Sandy heeft een van de mooiste stemmen uit de folkrock en Richard is ook een topper. Van de twee is Thompson waarschijnlijk meer bekend als songwriter, maar Denny is verantwoordelijk voor het meest gewaardeerde nummer van de band, Who knows there the time goes. 1035 in de MuMeladder van 2019. Maar er is een nog mooier nummer, ook geschreven door Denny!

Come All Ye begint langzaam en bouwt dan op in het intro. Zo gauw Denny begint te zingen word ik helemaal in het nummer getrokken. Prachtige stem. Één voor één worden de instrumentalisten voorgesteld: de fiddlespeler, de drummer, de bassist, en eh, de gitaristen, waarbij Thompson dan waarschijnlijk degene is met de magic touch. En natuurlijk hoor je dan het betreffende instrument met extra nadruk. Maar het mooiste is als ze zingt “So, come all ye rolling minstrels, and together we will try” en dat genot horen we zes keer. Zo mooi, en zo jammer dat ze maar kort leefde.

22. Belle and Sebastian – Sleep The Clock Around (1998)

#1 of #2 in Tweepop.
Van B&S heeft zowat het hele repertoire al in een top 100 gestaan, behalve dit nummer.

Tijd voor de plaatselijke muziekschool! Op twee twee.

Ooit, waarschijnlijk in 1997, was ik in de Melkweg (of misschien Paradiso) om te dansen. Ik denk dat het nog aan de vroege kant was en de DJ draaide een onbekend nummer dat klonk als een combinatie van The Chills en My Bloody Valentine (en nu verklap ik zomaar twee bands die nog komen). Dus ik naar de DJ, wat is dit nummer? Het bleek Le Pastie De La Bourgeoisie van Belle and Sebastian. Een beetje atypisch nummer (in dit draadje overigens maar liefst drie maal als favoriet genoemd) en het begin van een lange liefde voor de band en het genre.

Ik hou van Twee Pop, zoals mijn avatar suggereert, maar een omschrijving ervan is niet zo makkelijk. Zoals ik al eerder schreef vind ik “Muziek die lijkt op Belle and Sebastian” de beste (al schijnt B&S zelf te ontkennen tweepoppers te zijn). Typisch voor Twee Pop is dat de muziek vaak onschuldig of zelfs kwetsbaar klinkt. Het belangrijkste lid van B&S, Stuart Murdoch, zou je ook zo kunnen noemen.

Op Belle and Sebastian: From Twee Outsiders to Pop Icons - exclaim.ca staat een uitgebreid verhaal over de geschiedenis van B&S. In het kort: Murdoch heeft vanaf derde klas middelbare school last van het chronische vermoeidheidssyndroom. Hij kan niet meer naar school, maar besteed de energie die hij nog heeft aan de piano. Als het wat beter gaat leert hij gitaarspelen en liedjes schrijven. Hij ontmoet wat gelijkgestemden en schrijft ondertussen een verhaal genaamd Belle and Sebastian, vernoemd naar de gelijknamige kinderserie. Hij ontmoet daarna de acht jaar jongere Isobel Campbell en die komt ook bij de band met inmiddels acht leden. Het eerste album is een succes. The Boy With the Arab Strap ook en is vernoemd naar de band van de zanger die op plek 89 staat. Daar krijgt ie spijt van als ie de betekenis ontdekt (en bovendien is Arab Strap niet blij ermee, o.a. vanwege mogelijke verwarring). Murdoch krijgt een relatie met Campbell: ook geen goed idee. Nadat het uit is praten ze niet meer met elkaar en zij verlaat de band in 2001. Het niveau van de eerste drie albums haalt de band daarna helaas niet meer.

The Boy with the Arab Strap is het album waarop Campbell de grootste rol heeft. Ze schrijft een paar nummers en zingt lead op het ubermooie Is it wicked not to care? Die wilde ik eerst nemen, maar het manvrouwduetquotum bood nog ruimte dus heb ik toch Sleep The Clock Around gekozen. Murdoch en bel bell zingen tegelijk de tekst met tussendoor stukjes trompet (een instrument dat wat mij betreft meer gebruikt mag worden in popmuziek). En op het einde ook nog een doedelzak. Simpel maar toch ingenieus, en heel mooi.

Belle

21. The Cure – Boys Don’t Cry (1979)

#3 in (Post-)Punk/New Wave.
#52 van 123poetertjes

2 december 1989 kocht ik Three Imaginary Boys en Seventeen Seconds op lp bij Dropstyle in Hoorn. Aan deze winkel op een paar minuten lopen van mijn ouderlijk huis heb ik een groot deel van mijn vroege muzikale ontwikkeling te danken. Niet dat ze tips gaven of zo, maar ze verkochte tweedehands platen (en dus betaalbaar). Een groot deel van mijn collectie kwam hier vandaan.

Ik vermoed dat Boys don’t cry het eerste nummer was dat ik van The Cure leerde kennen, want dat was (in een iets andere versie dan het origineel) een hit in 1986 en vond ik toen meteen al mooi. Daarna kwam de hit Why can’t I be you, een niemendalletje, maar dat compenseerden ze weer met de opvolgers Catch en Just Like Heaven, twee van hun mooiste singles. En eind 1989 was het dan zover: ik ging de twee beste albums van The Cure ontdekken. Gelukkig kocht ik niet het destijds nieuwe album, want die is toch een stuk minder.



Sterker nog, sowieso is The Cure beter in singles dan in volledige albums. Maar als je toch een studioalbum wil kopen, koop dan de eerste. En eventueel de tweede. Net zoals ik dus 30.5 jaar geleden.
Veel van mijn voorgangers noemden A Forest als het beste nummer van The Cure en misschien vind ik dat ook wel. In ieder geval het beste vleermuizennummer. Maar ik ga toch voor de regel ‘Het eerste nummer dat je kent blijft de beste’ met Boys don’t cry. Smith klink (vooral op de 1979-versie) alsof hij van binnen huilt. Die versie vind ik daarom ook wat beter dan de remake, de laatste heeft wel een leuke clip.

De originele versie:



De leuke clip:

Three Imaginary Boys nog steeds wel een favoriet hier, gekocht toen hij uitkwam op advies van Oor ( dat kon toen nog zonder raar aangekeken te worden).

Moet eerlijk bekennen, dat ik dat sporadisch nog wel eens doe. De laatste van het Belgische High Hi bijvoorbeeld. Heb ik nu een https://cambuuronline.nl/smf/Smileys/default/rood.gif te pakken?

Haha, The Cure beter in singles dan in volledige albums. Gekke dingen blijf ik soms lezen op dit forum.
Maar om positief te blijven: Boys Don't Cry

Belle & Sebastian Prachtig liedje van een 5*-album. Jammer dat het na dit album zoveel minder werd.

Het album ken ik niet, maar Daggers is een topnummer! Dus puntje voor Oor, vermoed ik.

20. The The – Uncertain Smile (1982)

#2 in Post-)Punk/New Wave, #1 in synthpop.
#31 van nclo, #83 van freitzen, #56 van chevy93, #41 van Outlaw104, #96 van aERodynamIC.

Een van mijn persoonlijke tradities is om met Oud en Nieuw Hootenanny te kijken. In dit programma dat iets na middernacht (onze tijd) begint op de BBC en gepresenteerd wordt door Jools Holland treden diverse Britse en internationale artiesten op (vaak begeleid door Jools en zijn orkest) afgewisseld met korte gesprekjes. Maar waar komt de titel van het programma eigenlijk van? “In folk- en countrymilieus staat 'hootenanny' voor een uitbundig, deels geïmproviseerd muziekfeest al dan niet gecombineerd met een open podium.“ Ah, goede keuze! Het leuke van het programma is ook dat er artiesten uitgenodigd worden die op dat moment hip zijn, maar ook artiesten in de categorie “Leeft die nog?” Al gaat dat niet altijd goed. Het optreden van Martha Reeves is alweer twaalf jaar geleden, maar ik herinner me nog steeds hoeveel pijn het aan mijn oren deed. Luister zelf maar als je durft, Martha Reeves and the Vandellas - Dancing in the Streets (Jools Annual Hootenanny 2008) HD 720p - YouTube

Jools Holland treedt ook zelf op en voor dit jaar staat er weer een tournee gepland met zijn Rhythm and Blues Orchestra. Eerder was hij een van de oprichters van Squeeze (waar hij de toetsen verzorgde op de eerste drie albums). Maar zijn grootste verdienste is toch wel de pianosolo op Uncertain Smile (zelfs Wikipedia suggereert dat, “Jaren later vertelde hij [Jools] mij dat hij daar meer vragen over krijgt dan over alle andere dingen die hij heeft gedaan “). Wisten jullie dat die er in eerste instantie niet eens opstond? Luister maar naar deze versie die eindigt met een saxsolo. Wat fijn dat Jools in de buurt was toen Matt een nieuwe versie van het nummer wilde opnemen! Is er een ooit een betere pianosolo op plaat verschenen? Ik ken het niet. Ook heerlijk om op te dansen!

Haha, ja er komen wel heel vaak persoonlijke favorieten van mijzelf hier voorbij.
Uncertain Smile

Kun je nog één keer vertellen wie de pianosolo speelde
Onweerwolf vergeet dat heel vaak en op menig radiostation vertikken die dj's het gewoon om dat te vermelden.

Ze zouden het gewoon 'Uncertain Smile van Jools Holland ft. The The' moeten noemen!

Ik moet opeens denken aan een stripje dat Herman laatst plaatste:

https://pbs.twimg.com/media/EZKppIXUYAAezUX?format=jpg&name=900x900

Fun fact: wisten jullie dat Real Madrid-speler Asensio een Nederlandse moeder heeft?