Toen dat liedje einde jaren '70 veelvuldig te horen was, moest en zou ik weten wat dat " ding " nu eigenlijk was

https://secure.img1-fg.wfcdn.com/im/73481157/resize-h600-w600%5Ecompr-r85/5939/59396314/Shaver+Empire+Column+Pedestal.jpg

57. Mink Deville - Demasiado Corazon
1983

Een zomerknaller van jewelste op plek 57. Willy DeVille als frontman van Mink DeVille die ons doet dansen, zweten, zingen, klappen en fluiten. Je moet bewust tegenwerken wil je hier geen goede zin van krijgen.

Ik houd enorm van livemuziek en in 2007 ging ik naar Pinkpop Classic. De reguliere Pinkpop is niet voor mij weggelegd; niet genoeg artiesten die ik graag zou willen zien en al helemaal niet ‘mijn publiek’. Pinkpop Classic daarentegen…. Daar hebben me toch een paar fijne namen gestaan. Lekker gemütlich tussen de oude rockers onder het genot van een aantal pilsjes van muziek komen genieten; daar houd ik van. In 2007 stond onder andere Willy DeVille op het programma en ik stond vooraan. Het optreden was…uhm… apart. Willy leek knetterstoned en stopte het concert omdat hij boos was dat nog niet iedereen zijn nieuwste album gekocht had. ‘I’m gonna fucking sit here and wait till every one of you has bought my album.’ We lachten een beetje in het publiek, maar het werd al gauw ongemakkelijk toen bleek dat onze Willy helemaal geen grap maakte. Gelukkig zette hij zijn optreden voort en ben ik blij deze bijzondere verschijning live te hebben kunnen meemaken.

https://live.staticflickr.com/1014/1104674529_1e21eb368e_b.jpg

Mijn favoriete song komt helaas voor Willy niet van dat nieuwere album, maar van Mink DeVille - Where Angels Fear to Tread (1983). Het is dat opzwepende ritme dat me elke keer weer pakt. En ook al is de tekst behoorlijk droevig en ronduit depressief, de verpakking is zo opgewekt als je maar krijgen kan. Hey, opnieuw een link naar mijn thema he. Want zien we dit niet ook constant in mensen om ons heen? Het overdreven vrolijk zijn, het ‘alles gaat he-le-maal geweldig met mij’, terwijl we allemaal heus wel weten hoe die mensen zich voelen die zo ontzettend overcompenseren. Dat contrast weet Willy hier perfect in een song te verpakken. En als je niet zo bent van op deze wijze naar songs luisteren/kijken; geen enkel probleem, het is namelijk ook een track waar je heerlijk op kunt dansen en los gaan.

56. Elvin Bishop – Fooled Around and Fell in Love
1976

http://storage.ning.com/topology/rest/1.0/file/get/2219799528?profile=original

Elvin begon zijn carrière in de Paul Butterfield Blues Band om vervolgens eind jaren 60 een solo carrière te beginnen. Hij is altijd al een album artiest / genre speler geweest, maar toch wist hij één enorme hitsong te scoren, en wat voor één. Eerlijk is eerlijk: het is niet Elvin die de show steelt in dit nummer, maar zanger Mickey Thomas.

Dit nummer is rock, pop, soul, country, alles in één. Het kan een slowdance song zijn, maar ook een sexy nummer. Kleine hintjes naar 50’s / 60’s R&B, wat doowop, Elvin heeft hier een pareltje afgeleverd.

De vreemde eend in de bijt binnen het oeuvre van Elvin, maar ik kan er geen genoeg van krijgen.

Ik post de live versie met een uitblinkende Thomas.

Fijn sextet liedjes, gaande van ronduit briljant (Tim Hardin) over zonnig en feestelijk klinkend (Mink DeVille) tot simpelweg gezellig (Elvin). Hot Chocolate kende ik enkel van naam, dit is een aardig nummer met een naargeestige bijklank weliswaar. Verder een fijne plakker inderdaad van Robbie Robertson (hoewel ik zijn werk met The Band veruit superieur vind) en een aandoenlijk liedje van Anne Murray.

PS: Luistertip van mijnentwege is deze liveplaat van Hardin. Zo mooi dat ik er steevast wat ongemakkelijk van word.

55. Monti Amundson – Lesson Or Two
2000

https://www.kingbeemusic.nl/pictures/Monti%202.jpg

De muziek van Monti heb ik leren kennen middels een medegitarist met wie ik een band zou gaan vormen. De bedoeling was om een bluesrock band te starten waar voornamelijk het hardere werk niet geschuwd zou worden. Helaas is die band nooit van de grond gekomen; ik had het gevoel dat ik niet thuishoorde in een band met deze zwaargewichten. Het waren allemaal ervaren muzikanten met een instrumentbeheersing waar je u tegen zegt. Het waren ook broodspelers en ik was gewoon een jongen die het leuk vond om af en toe eens wat gitaar te spelen. Het is dan ook helaas in voorbereiding blijven hangen, maar daardoor heb ik wel de muziek van Monti leren kennen.

Ik ben wat albums van de man gaan checken en vond het allemaal best wel aardig, maar niet heel veel bijzonders. Totdat ik een akoestisch album van Monti hoorde waarop hij onder andere zijn eigen, normaal gesproken elektrisch gespeelde, songs in een nieuw jasje stak. Op dat album staat de song die mijn top 100 heeft gehaald. Wat een ge-wel-di-ge versie is dit zeg; vele malen beter dan de originele elektrische versie. Monti klinkt authentiek, flirterig en gaat als een beest tekeer op de akoestische gitaar.

Ik hoop dat die medegitarist over wie ik sprak niet op MusicMeter zit en nu meeleest want: verder vind ik het werk van Monti niet al te geweldig. Zeker wel okay, en vaak best lekkere bluesrock, maar er zijn andere artiesten in het genre die ik dan echt veel liever hoor. Dit nummer is echter van grote klasse.

54. Jay & The Americans – Cara Mia
1965

https://ourculturemag.com/wp-content/uploads/2021/10/jay-and-the-americans-e1635070020325-696x365.jpeg

Vocaal geweld, het blijft toch ontzettend belangrijk voor mij in muziek. Dit is weer zo’n typische ‘op-de-playlist-als-ik-met-mijn-broer-reis-song’. Volume op gevaarlijk en dan maar zo hard mogelijk meezingen. Dat zijn gewoon momenten van intens geluk; zo opgaan in een song dat verder heel even niets meer boeit. Dit is zo’n momentje; twee en een halve minuut vocaal spierballengedrag.

Dit was overigens niet de enige hitversie en zelfs niet de eerste: de Britse David Witfield scoorde in de 50s een enorme hit met deze song. De mannen van Jay & The Americans gingen in 1962 op zoek naar een nieuwe zanger nadat de originele Jay opstapte. De nieuwe ‘Jay’ had dit nummer op tv gezien en zong het geregeld. The Americans besloten de begeleiding op zich te nemen, maar het nummer was ze te ingewikkeld. Het waren jongens die zichzelf instrumenten hadden leren spelen en deze Italiaanse song had iets moeilijkere akkoorden en overgangen dan ze aankonden. Hup, weg met de bridge, weg met de lastige akkoorden. Basic houden en meer aansluiten bij het 60s geluid.

Het maakte daarnaast natuurlijk ook niet heel veel uit, want er is maar één element in dit nummer waar mensen naar luisteren; die machtige stem van Jay Black. Gooi alle schroom van je af en durf die keel open te zetten.

53. Matt Bianco – More Than I Can Bear
1984

https://www.maxazine.nl/wp-content/uploads/2018/01/19012017MattBiancoOrangerieRobVerbrugge5.jpg

Sow, deze band heeft een flinke transformatie doorgemaakt. Popmuziek zit er niet meer in; er wordt meer gefocust op de jazz kant. Wel goed hoor, en ze hebben er een heel nieuw publiek bijgekregen, maar een deel van de oude fans is afgehaakt want de huidige band staat ver van de bekende 80s knallers. Ik moet eerlijk zeggen dat ik beide periodes erg fijn vind. De afgelopen jaren heb ik ze twee keer live gezien (oktober wordt de 3e keer) en ze brengen een mooie mix van alle stijlen. De nieuwe Matt Bianco overheerst, maar hij is zijn roots niet vergeten.

Over die 80s songs gesproken: welkom bij mijn nummer 54.
Dit was er weer een hoor; geen idee welke song ik van deze band wilde kiezen. Ja band! De zanger heet niet Matt Bianco, van de ene kant wel geinig hoeveel mensen dat nog steeds denken.

Ik heb het al eerder over de bandjes (cassettes) van mijn vader gehad die ik in de auto draaide. Matt Bianco was een band die ook op twee bandjes stond en dan voornamelijk de Whose Side Are You On kant van Bianco. Bij de eerste keer luisteren was ik meteen verkocht en al snel werd het bandje met die songs mijn favoriet.

Het album Whose Side Are You On heb ik helemaal grijs gedraaid en kan nog steeds regelmatig voorbijkomen hier thuis.




Ook potentiële top 100 songs: Yeh Yeh, Whose Side Are You On - volledige album

De achtergrondzang van Basia Trzetrzelewska

52. Sidney Bechet - Petite Fleur
1952

https://media.npr.org/assets/img/2012/01/31/sidney-bechet_slide-930ae2cd1e46559986a5e39ca953e107641ee23a.jpg

Wat een wonderschone plaat is dit toch van deze pionier. Sidney was één van de eerste, één van de belangrijkste maar ook simpelweg één van de vervelendste jazz solisten uit de muziekgeschiedenis. De man was ontzettend koppig, behoorlijk grof en had geen geduld. Zijn rol binnen de jazz zal niet besproken hoeven te worden, maar zijn rol bij het ontstaan van de blues en het populariseren van de blues wordt nog wel eens onderschat. In een nieuw boek, onlangs uitgebracht door Chris Thomas King, wordt hier wat meer over verteld. Voor de liefhebber is dat dan ook zeker een aanrader.

Terug naar deze song. Als jong menneke was ik behoorlijk grote jazz fan. Duke Ellington, Miles Davis, Cannonball Adderly, ja hoor, sign me up. Die interesse ontstond door mijn vaders liefde voor het genre en hier en daar pikte ik natuurlijk het nodige op. Van de New Orleans-legende Bechet had ik nog nooit gehoord, maar vroeger had je van die hele fijne albums in de serie Giants of Jazz. Die waren goed betaalbaar en op die manier kon je als verzamelaar gemakkelijk meer artiesten ontdekken. Ik kocht Blue Horizon en Sidney Bechet - Paris 1952 om eens te zien of ik deze artiest ook interessant vond. Holy shit, die openingstrack die kwam me toch even binnen. Dat gevoel is ook nooit meer weggegaan. Deze song is pure perfectie waarbij de balans tussen kunde en gevoel niet beter tentoongesteld had kunnen worden. Laat je meevoeren door Sidney Bechet.

51. Talking Heads – Found a Job
1978

http://www.rirocks.net/images/Talking%20Heads%201978%20pic1.jpg

Talking Heads, wat een band. Als dit een ‘top 100 favoriete artiesten’ was geweest dan hadden ze vele malen hoger gestaan. Ik kom dan ook bij geen enkel album van deze New Yorkers op lager dan 4* uit. Stop Making Sense is een mijlpaal in de muziekgeschiedenis en wanneer we het over studio albums hebben dan is More Songs About Buildings and Food (1978) een potentieel top 10 album voor mij.

De eerste keer dat ik in aanraking kwam met Talking Heads was via de oude bandjes van mijn vader. Die draaide ik altijd zó graag in de auto, en op één van mijn favoriete bandjes stonden een aantal Talking Heads songs, volgens mij allemaal afkomstig van Stop Making Sense. Toen ik daarna zelf verder op onderzoek uitging en hun studioalbums begon te ontdekken, schrok ik me wezenloos. Dit leek wel een andere band! Psycho Killer, Once in a Lifetime, Slippery People, ik herkende ze bijna niet terug. Ik liet de studioalbums dan ook gauw voor wat ze waren en bleef lekker bij Stop Making Sense.

Gelukkig gaf ik mezelf een paar jaar later de kans om hun studioalbums opnieuw de revue te laten passeren. Daar heb ik logischerwijs geen seconde spijt van gehad. Wat een heerlijke mix van genres en thema’s. Byrne’s stem is perfect voor deze band en de ritmesectie is misschien wel één van de sterkste uit de popmuziek.

Slechts één nummer aanwijzen vind ik ook bijna niet te doen. De lijst met persoonlijke favorieten is lang. Uiteindelijk ben ik voor deze lekker panische song gegaan die erg hoog in de energie zit.





Ook potentiële top 100 songs: Vrijwel alles van Stop Making Sense

Met Talking Heads - Found a Job zijn de onderste 50 songs geweest en rest enkel nog "mijn top 50". Ik zet het tussen aanhalingstekens want ik wil, vooral voor mezelf, nogmaals benadrukken dat deze top 100 niet bindend is en er geen rechten aan verleend kunnen worden  ;). Zo kom ik er nu bijvoorbeeld achter dat meerdere songs die absoluut in mijn top 100 hadden moeten staan, er niet in blijken te staan.

https://c.tenor.com/DbiKnWiCN80AAAAC/frustrated-pulling-hair.gif

Is toch ook niet te doen een project als dit. Zou ik de top 100 nu opnieuw maken dan zag die er alweer anders uit. 

Hoe dan ook, ik geniet met volle teugen want wat is er nu leuker dan intensief met 100 songs die je zelf geweldig vind bezig te zijn? 

Toen ik begon gaf ik een overzichtje van de decennia die langs zouden komen. Daar is op de helft dit nog van over:

1940s: uitgespeeld
1950s: nog 2 te gaan 
1960s: nog 11 te gaan
1970s: nog 17 te gaan
1980s: nog 5 te gaan
1990s: nog 5 te gaan
2000s: nog 5 te gaan
2010s: nog 5 te gaan
2020s: uitgespeeld

Op naar de top 50!

50. Lee Rocker – Bulletproof
2003

https://bassmagazine.com/.image/t_share/MTY1NjcxNDcwMjg5MTM1Mzk3/lee-rocker---photo-image-2.jpg

Zin in 2 minuten pure energie? Ik waarschuw wel; het geluid kan niet zacht worden gezet en niet meebewegen is geen optie.

Als grote Stray Cat fan ben ik natuurlijk ook de solo carrières van Brian Setzer, Slim Jim en Lee Rocker gaan volgen. Daarvan vind ik het nieuwe pad dat Rocker is ingeslagen veruit het leukste. Slim Jim doet gewoon lekker zijn ding en Setzer is een ouderwetse gitaar god die zelfs nog even een big band fase gehad heeft, maar Rocker is voor mijn gevoel echt losgekomen na zijn periode bij de Cats.

Setzer stond erom bekend niet altijd even prettig met anderen om te gaan en ook op muzikaal gebied was hij het mannetje en de baas. Rocker mocht zo nu en dan wel wat nummertjes zingen bij de Cats maar als bleek dat er ook maar een klein beetje spotlight bij Setzer vandaan gehaald werd, dan riep hij de band tot orde en werd duidelijk gemaakt wie in charge was. Dat heeft uiteindelijk gewoon goed uitgepakt voor Stray Cats, maar heeft er ook voor gezorgd dat veel potentieel is blijven liggen. In zijn solo carrière kan Rocker wel volledig los gaan: schrijven, zingen, en natuurlijk he-le-maal losgaan op zijn standup bass.
Lee Rocker’s Big Blue was het eerste soloalbum dat ik van hem kocht en ik heb dat het eerste jaar helemaal kapot gedraaid. Deze kant van Rocker kende ik helemaal niet; hij toonde zijn bluesy kwaliteiten en wat kan hij dat goed. De albums die volgden concentreren zich weer meer op rockabilly, en uitstekend hoor, maar dat eerste album heeft wel een speciaal plekje in mijn hart. Dat was trouwens ook één van de eerste albums die ik kocht toen ik voor het eerst op kamers ging wonen.

Het nummer waar ik voor heb gekozen komt, gek genoeg, niet van dat album. Voor de song in mijn top 100 ga ik naar zijn rockabilly kant. Geen moeilijk gedoe of diepgaande teksten. Gewoon lekker een paar akkoorden raggen, macho lyrics, solo’s, 50’s vibes en ongelooflijk veel speelplezier. Het hoeft niet altijd droevig of ingewikkeld. Er wordt wel eens vergeten lol te maken, maar nu even niet. Luister en laat deze aanstekelijke rockabilly je gemoedstoestand positief beïnvloeden.




Ook potentiële top 100 songs: That's Alright Mama/Blue Moon of Kentucky [live], Ain't No Way, Upright and Underground, Love Me Good

49. Fleetwood Mac – Need Your Love So Bad
1968

https://guitar.com/wp-content/uploads/2020/07/[email protected]

Vroeger wist ik niet dat de songs van Peter Green’s Fleetwood Mac en de latere Fleetwood Mac, van dezelfde band afkomstig waren. Ik had albums als Mr. Wonderful en Peter Green’s Fleetwood Mac in de kast staan, en kende songs als Go Your Own Way en Landslide van de radio. Nooit kwam het ook maar in me op om die aan elkaar te linken. Toen hoorde ik een radiopresentator een keer zeggen; ‘en dat was natuurlijk Don’t Stop van Fleetwood Mac.’

Uhm… huh? Nee joh, dat kan toch niet? Fleetwood Mac is toch die kick-ass bluesband met Britse gitaarlegende Peter Green? Crap, dat zijn dus dezelfde…. Laat ik het erop houden dat ik die ‘nieuwe’ Fleetwood Mac niet zo heel erg goed vond. Nu, jaren later, kan ik die pop variant van de eens zo goede bluesband ook wel waarderen hoor, maar toen echt niet.

Over ‘eens zo goed’ gesproken; een aantal jaar geleden heb ik Peter Green live gezien in De Bosuil, en dat was eigenlijk best erg. Er was vrijwel niets meer van de man over. Hij vergat teksten, leek gitaarspelen grotendeels verleerd te zijn, kan niet goed meer praten, wist de helft van de tijd niet waar hij was, sprak in babygeluiden, liet constant zijn plectrum vallen. Het was schrijnend om te zien. Peter was ziek en had nooit meer aan deze tour moeten beginnen. Van de ene kant ben ik blij dat ik hem nog live heb mogen aanschouwen, maar ik vond het vooral erg voor hemzelf. Onbegrijpelijk dat hij nog op tournee werd gestuurd.

Hoe dan ook, hij heeft natuurlijk tig classics op zijn naam staan, zowel zelf geschreven als opnieuw gearrangeerde songs. De song die in mijn top 100 staat is een fantastische versie van een Little Willie John song. Heerlijk nummer om zelf te spelen, nog fijner om naar te luisteren.




Ook potentiële top 100 songs: Oh Well, Shake Your Moneymaker, Black Magic Woman, Long Grey Mare

Fijne updates weer, met Sidney Bechet, Talking Heads en deze lekkere bluescover van Fleetwood Mac als uitschieters. Vooral van Talking Heads zou ik eens wat meer moeten leren kennen, voornamelijk losse songs beluisterd en die vind ik eigenlijk allemaal goed (op zijn minst).

48. Stray Cats – I Won’t Stand in Your Way
1983

https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/fgqTK5C8hPfqvLUX2dNEAc-1200-80.jpg

In 1979 kwamen drie jongens uit Long Island met een passie voor rock and roll bij elkaar en vormden wat zou uitgroeien tot de grootste en meest invloedrijke rockabilly band aller tijden. Het duurde niet lang voordat het trio naar Engeland vertrok en furore maakten met hun liveshows waar in het publiek geregeld de grootheden uit de rock aangetroffen werden. Het was al snel duidelijk dat deze mannen iets speciaals hadden.

Ik weet niet meer zeker wanneer ik ze voor het eerst hoorde, maar ik weet wel nog dat het nummer Rock This Town was. Toen ik die song voor het eerst hoorde was ik een beetje in de war. Huh, dit klinkt heel erg 50’s, maar ook helemaal niet; het klinkt veel te nieuw om uit de glorietijd te komen. Hup, opzoeken wat dit is. Damn… een 80s band??? Ik wist niet wat ik meemaakte. Op naar de winkel om wat albums te kopen. Bij het beluisteren van het eerste de beste album was ik fan. Dit is rockabilly, dit is rebels, dit is tegendraads, dit is losbreken, en al helemaal in de 80s. Dit is gewoon een band die een dikke middelvinger opsteekt naar de standaard muziek in de 80s. De mannen laten weten dat je nog steeds mag rocken, nog steeds lol mag maken en dat je echt niet met je gezicht op half 7 levenloos voor je uit starend op een synthesizer hoeft te staan tikken.

Sindsdien heb ik ze een paar keer live gezien en veel beter ga je bands live niet tegenkomen. De energie is ongekend en als je ze live wil gaan zien kun je er maar beter vroeg bij zijn want hun shows zijn steevast stijf uitverkocht. Ga de haarlak maar halen, zet je ‘don’t mess with me’ gezicht op en bereid je voor op een dikke twee uur dampende rockabilly.

Sja, nu verwachten we natuurlijk allemaal een uptempo, gitaarscheurend, bass slapping nummer, maar niets in minder waar. Voor mijn top 100 heb ik een werkelijk totaal andere song van de mannen gekozen. The odd one out binnen hun repertoire. In 1983 scoorde ze in de US voor het laatst een top 40 hit. Die hit vind ik als ik eerlijk ben niet heel erg geweldig, maar als b-kantje van die single besloten ze de instrumenten even weg te leggen om het puur op de vocals te gooien. Waaaaaaatt??? Stray Cats, mannen, wat flikken jullie nu? Dit is gewoon goud. Deze mannen hebben soul. Het is een soort doo-wop ode geworden met een versie die in de 50s hoge ogen gegooid zou hebben.

Mijn, misschien ietwat vreemde, keuze van de Stray Cats:




Ook potentiële top 100 songs: (She's) Sexy & 17, Stray Cat Strut, Rock This Town

I Won’t Stand in Your Way

Na Lee komt Brian dus nog

47. The Moody Blues – Can’t Nobody Love You
1965

https://raythomas.co.uk/images/stories/moody-blues-1964-1966/clip-02.jpg

Toen ik jong was hadden we het niet bepaald breed thuis. Vakanties zaten er niet in, weekenden bleven we thuis, etc. je kent het wel. Hoe dan ook, mijn vader probeerde er altijd voor te zorgen dat mijn broer en ik af en toe verrast werden met leuke dingen. Later kwam ik er pas achter dat dit meteen verstrekkende gevolgen had voor mijn ouders, maar als kind ben je je daar niet van bewust. Ik vond het gewoon geweldig als er plots iets leuks gebeurde. Een van die dingen was dat mijn vader wel eens thuiskwam met een cd voor mij. Dan was hij voor het werk ergens en nam hij ergens uit een winkel een cdtje voor me mee; geweldig. Zo kreeg ik op een gegeven moment een verzamelalbum van The Moody Blues.

Wie? Geen idee. Zei me echt helemaal niks. Ik vroeg mijn vader nog wat voor muziek dat was, en hij zei: ik zou zeggen, luister ernaar en kom erachter, vind je het niks dan geef je de cd weg, vind je het leuk, dan heb je er een cd bij.

Hmm.. fair enough. Ik zou het album wel eens luisteren. Owwwww, Nights in White Satin, okay, dan heb ik The Moody Blues wel al eens gehoord. Go Now, I’m Just a Singer in a Rock and Roll Band en Time Is on My Side vond ik ook erg fijne songs op dat album. Er was echter één nummer dat me vanaf de eerste seconde greep en niet meer losliet.

De originele versie is van Solomon Burke (kwam ik pas veel later achter) en The Zombies waren ook nét iets eerder dan The Moody Blues, maar toch vind ik deze derde versie veruit de beste.

Het nummer heeft iets ontzettend treurigs over zich in de versie van The Moody Blues, vooral ook omdat het erop lijkt dat ze één woordje in de tekst veranderd hebben, maar die verandering is zo onwaarschijnlijk belangrijk dat het nummer meteen een veel diepere laag heeft. Waar de originele versie over ‘they’ zingt, spreken de mannen over ‘I’.

Origineel:



Moody Blues:



Ho, wow, stop the presses! Dit is een andere song. Het origineel is een standaard love song; “niemand kan zoveel van jou houden als ik; anders kunnen dat niet." Maar deze nieuwe versie is een crisis versie (ha, ja hoor, weer mijn thema van pijn en ongemak in de muziek); deze man vraagt zich iets heel anders af; “kan niemand anders van jou gaan houden, want de wijze waarop ik van jou hou of zou moeten houden, kan ik niet meer, dat houd ik niet langer vol.”

Dit is pijn, dit is een schreeuw om hulp. Is de relatie niet meer goed? Wat is hier aan de hand?

Okay, volgende coupletje dan:


Bffff, mind blown: “weet je wat; we bedrijven gewoon constant de liefde want dan is tenminste alles okay. Praten lukt ons niet meer, ik zou zo graag met je willen praten, maar ik weet gewoon niet meer hoe. Kan alsjeblieft iemand het stokje van me overnemen want ik ga kapot.”

Ik vind dit een ongelooflijk goede zet van The Moody Blues. Het is een nummer geworden over de onmogelijkheid van gelukkig zijn.

Kippenvel. Een lovesong met stiekem veel diepere psychologische lagen dan op het eerste ogenblik lijkt. Dit is een cover maken: het origineel verbeteren.

Op plek 47 deze schreeuw om hulp van de mannen van The Moody Blues

Nee, wij gingen ieder weekend naar Center Parcs

46. Imelda May – Call Me
2017

https://www.austinchronicle.com/binary/2b13/RESIZED.dh-aclfestival-imeldamay-55.jpg

Wow, als je het hebt over jezelf opnieuw uitvinden. Imelda May was een on-ge-loof-lijk goede rockabilly artiest. Haar stem is rauw, haar stage presence uitstekend en haar songwriting skills (gecombineerd met die van haar toenmalige man / gitarist) toonden al de nodige kwaliteit. Niet verwonderlijk dat ze de hottest act in rockabilly was tussen 2008 en 2014. Het ene na het andere festival werd gespeeld en haar albums uit die periode zijn een feestje.

Toch schrijf ik ‘was een rockabilly artiest’. Zo rond 2014 verdween Imelda uit de spotlights, bewust. Ze had tijd voor zichzelf nodig. Wie was ze eigenlijk en waar ging ze naartoe als mens? Haar huwelijk was stukgelopen, ze merkte dat ze gezien werd als ‘die rockabilly vrouw’, en begon te voelen dat haar inhoud vergeten werd doordat er enkel naar het plaatje gekeken werd. Even een stapje terug om vervolgens KEIHARD terug te komen als…. Imelda May. Yup, gewoon dezelfde vrouw, maar nu zonder alle opsmuk. Puur, rauw, hard, rechtdoorzee, naturel, prachtig. Ze keerde terug naar de muziek en bracht het album Life Love Flesh Blood uit. Dat was even slikken voor een hoop fans van het eerste uur. Sterker nog, heel veel fans lieten haar vallen. Dit was niet wat zij mocht doen. Hallo Imelda, jij gaat hier niet zomaar zelf eigen keuzes maken, kom nou zeg.

Nou, dat deed ze dus wel. Gelukkig maar. Imelda de dichter kwam langzaam naar voren. Life Love Flesh Blood is een volwassener album, met prachtige ballads en diepere teksten dan op haar voorafgaande werk. Toch was ook dit nog niet dé Imelda die ze echt is. Die kwam later; ze ging zich toeleggen op haar serieuze werk. Meer poetry (geen onnodig Engels! ‘poezië’ is zo’n gruwelijk truttig woord) en inzetten voor haar heritage. Imelda is Iers en ongelooflijk trots op haar afkomst. De laatste jaren heeft ze veel betekent voor haar community en is ze betrokken bij allerlei goede campagnes. Haar imago is dan ook volledig omgeslagen. Het is nu Imelda de dichteres, die ook albums uitbrengt. Haar gedichtenbundel A Lick and a Promise - Imelda May (2021) - BoekMeter.nl kent prachtige gedichten waarvan You Don't Get to Be Racist and Irish is uitgegroeid tot een moderne klassieker.

https://evoke.ie/wp-content/uploads/2021/02/shutterstock_editorial_9165881k.jpg

Jullie vragen je misschien af wat dit allemaal nu met mijn top 100 song te maken heeft. Alles.
Ik heb haar tijdens haar rockabilly periode leren kennen en voor mij was ze de ook de stem van de nieuwe rockabilly generatie. Het feit dat ze zich wist los te rukken van wat anderen wilden om te gaan doen wie ze echt is, was ook voor mij even wennen. Plots verscheen ze op Facebook zonder al die rockabilly kleding, make-up en haarstijlen en toonde ze Imelda de artiest. Ik geef toe, ik was teleurgesteld dat mijn favoriete rockabilly zangeres verdwenen was. Die teleurstelling was in 1 klap verdwenen toen ik Call Me hoorde. Imelda had al geregeld op haar socials (gedver, dat ik dat woord gebruik… eerste en laatste keer deze top 100, beloofd) gesproken over deze song en over hoeveel het voor haar betekende. Holy shit wat kwam die song binnen toen die eindelijk een release kreeg. De sceptici waren in één klap om, een hele groep nieuwe fans kwamen erbij en de critici prezen haar voor haar eigenheid. Voor mij zijn er dan ook 2 Imeldas; de rockabilly versie en de echte.

Imelda is zo oprecht in deze song. Vanaf de eerste regel krijg ik een brok in mijn keel en die gaat ook niet meer snel weg. Breek vrij Imelda!





Ook potentiële top 100 songs: 11 Past the Hour, Smotherin' Me

45. Mel Tormé – Games People Play
1969

Ja hoor, daar is hij dan eindelijk. De harde kern MusicMeter users zat natuurlijk van te voren allemaal al te roepen ‘als Mel Tormé maar in de lijst staat!’…. hehe, nee ik snap dat dit weer een ver-van-mijn-bed-show is voor de meeste gebruikers hier, maar hey; daarom is dit ook mijn persoonlijk top 100.

Mel Tormé, de man met de stem als boter die maar niet ouder ging klinken. Naast zijn über smoothe stem, staat hij vooral bekend om zijn perfecte articulatie. Zijn glorietijden wanneer we het over hits hebben was 1945 – 1950. Mel was een jazz zanger en hield daarnaast ongelooflijk veel van klassieke muziek. Iets waar hij totaal niet tegen kon was rock’n’roll, dat vond hij echt gewoon het laagste van het laagste. Mel en ik zitten dus niet helemaal op één lijn op dat gebied.

https://marcmyers.typepad.com/.a/6a00e008dca1f0883401b8d1774a4b970c-500wi

Na 1950 waren de hits op en ging hij zich nog meer toeleggen op het arrangeren van songs, en hoe! De hele muziekindustrie stond in de rij om met hem te mogen werken waardoor zijn carrière alles behalve afgelopen was. Zelf bleef hij, naast televisiewerk en acteren in films, natuurlijk ook gewoon albums uitbrengen en niet bepaald onverdienstelijk.

In 1969 zou er een pauze volgen van ruim 7 jaar, maar voordat Mel deze pauze inlaste nam hij twee albums op (op dringend verzoek van de platenmaatschappij) met covers van songs die op dat moment erg populair waren. Jullie moeten je indenken dat mijn muzikale helden uit het genre dit allemaal deden rond deze periode want de mannen raakten het jonge publiek kwijt. Vrijwel niemand van de hep-cats en cool chicks luisterde meer naar de crooners van weleer; popmuziek was de nieuwe standaard. Platenmaatschappijen wilden geld verdienen, dus hun daadwerkelijke supersterren moesten ook maar dit soort songs gaan opnemen. Je kunt je voorstellen dat dit niet altijd even goed uitpakte. Tony Bennett kwam bijvoorbeeld met één van de aller slechtste coveralbums of all-time: Tony Bennett - Tony Sings the Great Songs of Today! (1969). Voor Mel Tormé was het een ander verhaal. Hij besloot de albums op te nemen, maar er dan wel zijn eigen ding mee te doen.

Een van die covers heeft zelfs deze hoge positie in mijn top 100 te pakken. Mel swingt erop los, hij klinkt nog even jong als in de jaren 40 en het speelplezier spat van deze opname af. Hier krijg ik ook gewoon echt ontzettend goede zin van en dit is één van de weinige nummers die ik niet maar één keer luister, deze moet gewoon 2 of 3 keer achter elkaar. Zo lekker dit.

44. Go Cat Go – Please Mama Please
1994

https://i0.wp.com/rockabillywillie.com/graphics/GoCatGoPromo.jpg

Deze Amerikaanse rockabilly band heeft een legendarische status onder de rockabilly fanbase. Het leek erop dat deze mannen een geweldige toekomst tegemoet zouden gaan en misschien wel in één zucht met de Stray Cats genoemd zouden gaan worden.

Toen ging het mis. Zanger/gitarist Darren Spears werd overvallen door drie snotneuzen die hun ogen hadden laten vallen op het geweer waarmee Darren op duiven joeg. Darren ging zijn bezit niet zomaar afstaan en de jongetjes schoten hem dood. Er kwam een abrupt einde aan het leven van zowel Darren als de band Go Cat Go.

De cd die Go Cat Go zelfs tot op de dag van vandaag nog nieuwe fans oplevert is LET'S HEAR IT ONCE AGAIN FOR... en daarop staat ook het nummer dat ik in mijn Top 100 heb opgenomen.

Ik ben erachter gekomen dat die cd in 2019 een re-issue heeft gekregen, by popular demand, en de platenmaatschappij heeft er een nieuwe titel aan gegeven: Please Mama Please. Dus ook zij hebben in de gaten wat het prijsnummer van deze band is. Dat kun je ze ook niet kwalijk nemen, wat een dijk van een song. Oorspronkelijk het B-kantje van hun single Who Was That Cat, maar uitgegroeid tot hun signature song.

Onbegrijpelijk dat dit uit de 90’s komt. Authentiekere rock’n’roll ga je bijna niet vinden. Die bijna gesproken intro met tokkel akkoorden en die overgang naar het fast-paced, rockabilly neigende, onweerstaanbare ritme doet mijn muziekhart sneller kloppen. Flashbacks naar de rockkant van Ricky Nelson komen voorbij, Stray Cats hintjes, Carl Perkins invloeden; wat een prachtige mix.

Hands down; beste authentieke 90’s rockabilly/rock’n’roll act.

43. James Brown – Super Bad
1970

https://assets.bigcartel.com/product_images/124917276/jamesBrown.jpg?auto=format&fit=max&h=1200&w=1200

Alsof de hardest working man in showbusiness kan ontbreken in mijn top 100. Dacht het niet!
Man man man, James Brown. Wat een gigant. Van zijn opwindende 50’s energie tot zijn 70’s funk, de man is hors categorie. Dat wil zeggen; de muzikant James Brown. Als persoon was het een heel pak minder. In deze top 100 draait het om de muziek, dus laten we bij die kant blijven.

Zolang als ik me kan herinneren ben ik fan van de muziek van James Brown. Als klein jochie ging ik uit mijn dak als Sex Machine op de radio voorbijkwam en werd ik stil van het machtige It’s a Man’s, Man’s, Man’s World.

Toen mijn muziekcollectie pas begon te ontstaan zal James ook bij mijn eerste tien cd’s hebben gezeten. Ondertussen ben ik ruim twintig jaar ouder en geniet ik nog evenveel van zijn muzikaliteit.

Die funk en soul pakt me elke keer weer. Ik kan niet stil blijven zitten en moet mee funken. Ik kan ook lastig een favoriete periode van James aanwijzen. Van songs als Try Me geniet ik evenveel als Funky Drummer. Het was dan ook niet gemakkelijk om één song uit te kiezen voor mijn top 100. Ik ben gegaan voor het nummer dat ik automatisch steeds een beetje harder zet als ik het luister. Wat gaat de band tekeer op deze song. Strakker dan strak en dan James die eroverheen staat te schreeuwen en krijsen als een losgeslagen leeuw die zijn imponerende kracht wil, née moet, tonen.






Ook potentiële top 100 songs: It's a Man's Man's Man's World, The Right Time (The Night Time Is the Right Time)

42. Solomon Burke – Cry to Me
1962

https://www.rollingstone.com/wp-content/uploads/2018/06/rs-104631-003_SOL.jpg?w=401

R&B mengen met Soul, daar was deze man één van grondleggers van. Hij heeft heel wat lekkere songs op zijn naam staan, maar er is een bepaald nummer dat daar voor mij met kop en schouders bovenuit steekt. Gezien mijn voorkeuren die overduidelijk worden tijdens deze top 100 reis, is het niet zo gek dat het een nummer is dat een ode is aan eenzaamheid en verlangen. In een mengelmoes van stijlen brengt Solomon deze heupwiegende, intense song.

41. Radiohead – Creep
1992

https://happymag.tv/wp-content/uploads/2020/10/kida-1-1-870x524.jpg

Dit is er weer eentje uit de categorie ‘bij een top 100 artiesten kwamen ze nog niet eens in de buurt van de longlist’, maar het gaat om de songs, niet de uitvoerenden.

Creep is een song die ik eigenlijk pas sinds een jaar of 15 kan waarderen. Daarvoor liet ik Radiohead volledig links liggen en dat kwam niet in de laatste plaats door het hautaine gedrag van de ‘fans’. Toch ook deze band een kans gegeven en sodejuu wat hebben ze een paar fijne songs op hun naam staan zeg. Ik heb er dan ook echt geen spijt van gehad dat ik deze mannen meer ben gaan beluisteren. Er blijft echter één song voor mij bovenuit steken en dat is Creep.

Tekstueel past het weer perfect in mijn top 100 en dit is toch wel het lijflied voor een hele generatie buitenbeentjes, einzelgängers, ongelukkigen. Kom maar door Thom, verwoordt onze gedachten.

Ik vind het een interessante top 100 tot nu toe

40. Thin Lizzy - Still in Love with You
1974

https://townsquare.media/site/295/files/2021/11/attachment-GettyImages-551392741.jpg?w=980&q=75

Live and Dangerous, één van de albums in de lijst 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Ook zo’n onmogelijk op te stellen lijst, maar ik begrijp wel dat deze de selectie heeft gehaald. Phil Lynott en zijn mannen leveren een juweeltje af.

Het was dan ook het eerste Thin Lizzy album dat ik ooit kocht/hoorde en dat was een goede zet. Vind je dat album niks, dan hoef je ook niet verder te spitten in hun discografie; even goede vrienden, maar dan is het jouw ding niet.

Op dat album staat een song die me totaal omver blies toen ik ‘m voor het eerst hoorde. Deze versie is zo ontzettend veel beter dan de originele versie uit 1974 van dezelfde band dat die eigenlijk best vergeten mag worden. Dit is de versie die telt en waar Phil Lynott zich van zijn allersterkste kant laat zien. De band speelt het nummer live een halve toon lager, het tempo wordt iets teruggeschroefd en de luisteraar wordt meegenomen in de zielen van de muzikanten.

Deze kleine 8 minuten aan pure perfectie kent zoveel hoogtepunten dat het gewoon niet eerlijk meer is voor andere songs. Zelfs binnen hun eigen repertoire komen ze nergens ook maar in de buurt van het niveau van deze song.

Phil Lynott is slechts 36 jaar oud geworden, maar wat heeft deze man de muziekwereld veel moois gebracht.

Eindhoven is toch één groot Center Parcs?

39. Beth Hart & Joe Bonamassa - I'd Rather Go Blind
2011

https://vanzguitars.files.wordpress.com/2014/03/joe_bonamassa_and_beth_hart_js_190214.jpg

In het begin van mijn top 100 had ik het er al over dat ik een artiest moet geloven, en als er iemand is die met overtuiging zingt dan is het Beth Hart wel in deze hartverscheurende cover van een Etta James song. Je voelt haar pijn en je volgt het verhaal dat ze vertelt. Dit is ook helemaal geen song meer, dit is gewoon een therapiesessie waarbij Beth haar hart uitstort bij haar miljoenen luisterende oren.

Joe Bonamassa is vaak een beetje te, maar hij voelt het hier goed aan en past zijn solo aan naar het verhaal dat Beth vertelt. Geen overdreven gedoe of showboating, maar een beheerste en uiterst gevoelige solo is het gevolg.

Tel daarbij de dijk van een band op en je hebt een muzikale ervaring die maar lastig geëvenaard kan worden.

Beth zit er volledig in en zorgt ervoor dat de luisteraar naar haar luistert, kijkt en met haar meevoelt. ‘…. I’m scared to be by myself.’ Kippenvel Beth, kippentjesvel.




Ook potentiële top 100 songs: Beth Hart - Leave the Light on [live], Beth Hart - Am I the One [live]

Eindhoven , prima stadje en je kunt er prima voetbal zien.

Ik hou van dit nummer. Ook jaren met de band gespeeld en dan een versie geïnspireerd op deze. Wat een lekkere plaat om te spelen. En Beth weet hem geweldig te raken. Altijd weer kippenvel.