Dat vind ik erg herkenbaar.

Leuke lijst Luuk!

Dat valt nog wel mee. Ik snap eigenlijk ook niet zo goed wat hij precies wilt zeggen met het tweede deel van die zin. "Put my mouth to your hand", is dat een Engelse uitdrukking?

edit: het is overigens "or" en niet "and", wat het in ieder geval een stuk logischer maakt voor mij. Dan zal hij vast zo'n handkus bedoelen. Je weet wel, zo'n gladde Italiaan die haar "bella" noemt.

Prachtige lijst Zeker 50 topfavorieten in deze lijst (4,5-5*****) en, minstens zo belangrijk in een topic als dit, een aantal erg mooie ontdekkingen (Ultramarine, 2Bears, John Martyn, Eleven Pond en Exploding Hearts vooral).

Herkenbaar, mooi omschreven!

Bedankt Luuk voor het delen van je lijst. Ik heb dan wel niets gepost de afgelopen weken maar volop genoten van je gevarieerde smaak en een hoop (her)ontdekkingen ( MC Sar & The Real McCoy ) en ontdekkingen ( o.a. Flowered Up & Loose Joints ) gedaan!

Heel leuk om al deze positieve reacties te lezen, bedankt , ik vond het erg leuk om te doen.

Heb ook genoten van de lijst, en voor mij onbekend werk gehoord. Al zo een lijst (in jouw relatief korte bestaan op de aardkloot) is best wel knap.

Ik heb het hier en daar een beetje gevolgd. Knappe lijst, Dwejkk! Ik deel overigens het gevoel dat ik tegenwoordig nog maar amper van mijn stoel wordt geblazen en muziek als het ware anders beleef dan pakweg 8 jaar geleden. Verder dacht ik dat je enkele jaartjes ouder was, puur afgaande op je smaak, maar dat blijkt dus niet het geval te zijn

Raar, ik kan nog altijd enthousiast als een kind worden bij het horen van nieuwe goede muziek. Misschien nu zelfs nog intenser dan toen de passie net begon. Lucky me, blijkbaar

Same here.

Ja, ik ook, hoor.

Hoe dan ook: fijne top 100 om te volgen, vooral vanwege je geweldige stukjes!

Who's next?

Sandokan-veld, als ik me het goed herinner. Dat wordt sowieso ook smullen

Geinspireerd door dit topic heb ik ook maar eens een top-100 opgesteld. De top 100 van Sunderland is hier alvast te beluisteren via Spotify (binnenkort aangevuld), wellicht als pauzemuziekje nu. Al was het alleen al leuk om te zien in hoeverre deze lijst het verhoudt tov de lijst in 2020, als ik aan de beurt ben. Voor verhalen achter een nummer ben ik beschikbaar.

Edit: de top 100 is nog niet gerangschikt overigens...

- Dwejkk
- sandokan
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- tbouwh
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S
- jspr_g
- dumb_helicopter
- 00.0
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland

Oké, ik was de volgorde even helemaal kwijt, maar volgens mij heb je gelijk. Gaat waarschijnlijk zondag worden voor mijn eerste update. Even vrij spelen tot die tijd.

En bedankt voor het compliment Arthur, al gaat het al moeilijk genoeg worden om een prima lijst als die van Dwejkk_ op te volgen.

Benieuwd hoeveel R.E.M. nummers er langs gaan komen. En welke...

ik kan me hier helemaal bij aansluiten. The Chills, Feelies, Go betweens, Minutemen, Elliott Smith, Big Star, Replacements, Slint, Spain, Chameleons en ga zo maar verder. Perfect.

Ik werd een beetje verrast door de opmerking dat ik nu al aan de beurt was. Een week geleden had ik toevallig nog gekeken waar ik stond ten opzichte van Dwejkk_, en gezien dat er een flinke ruimte was tussen hem en mij op de startlijst. Zit ik nog te denken bij het lezen van de namen daartussen: 'Goh, was die niet ook al geweest?', maar natuurlijk niet doorlezen en zien dat Dwejkk_ zich in de tussentijd een heel stuk naar onderen had gezet. Aldus moest ik snel nog iets in elkaar timmeren. Maar goed, lalala, deadlines zijn gezond.

Volgende uitdaging, hoe maak je een top 100 in redelijk korte tijd? Zelfs met zeeën van voorbereidingstijd is het nog bijna onmogelijk te bepalen wat nummer x beter maakt dan nummer y. Ik zat al allerlei kunstgrepen te overwegen met thema's of andere obstructies, maar uiteindelijk keerde ik terug naar de basis. Ik keek naar mijn platenkast, stemmenlijst, e.d. en intussen tikte ik in een excelfile welke nummers in aanmerking kwamen. Wel heb ik me aan één nummer per artiest gehouden, behalve bij een stuk of vijf uitzonderingen. Als je twee keer in de volgende lijst staat, ben je Een Hele Grote Artiest In De Belevingswereld Van Sander.

Vervolgens heb ik bij iedere artiest een nummer gezet, waar ik ongeveer zou denken dat die zou staan in mijn top honderd ('dat nummer? Hmm, zal wel ergens rond de 83 komen'). Vervolgens data sorteren, een beetje knippen en plakken, opnieuw nummeren, en klaar was de lijst. Redelijk efficiënt gedaan, al zeg ik het zelf.

Als ik meer tijd had gehad om echt te graven, had er waarschijnlijk meer jazz in gestaan (dit is het moment voor de haters om in zichzelf te roepen 'woehoe, er staat niet teveel jazz in!'). Verder ben ik wel tevreden geloof ik, het is allicht een leuke momentopname van hoe ik op mijn 33e terugkijk op ruim twintig jaar fanatiek muziek luisteren.

Mijn smaak is niet uitgesproken obscuur, dus ik waarschuw alvast dat we weinig onbetreden paden zullen tegenkomen (misschien hoogstens een paar minder Mume-fähige keuzes). Ik bewonder het als mensen dit topic gebruiken om ons te attenderen op een prachtig b-kantje van een vergeten postpunk-bandje uit een inmiddels opgeheven sovjetstaat, maar ik denk dat jullie het met me eens zullen zijn dat het aardig fake zou overkomen als ik expres de meer obscure dingen uit mijn collectie zou benadrukken om de lijst meer ontdekkingswaarde mee te geven.

Goed, genoeg disclaimers en aan de slag. Oh ja, bij een moderne lijst hoort natuurlijk een Spotify-lijstje. Die vind je hier

100. Chuck Berry - My Ding-A- Ling
Album: Ik zou het niet weten? Staat wel op de meeste Chuck Berry-verzamelaars die ik heb gezien.

We trappen af met een niet al te zwaarmoedige keuze. Het hoeft niet altijd dodelijk serieus te zijn. In dit geval is het zelfs één grote scheve knipoog. Opname in deze lijst moet dan weer niet als een grapje worden gezien, dit is iets wat ik geregeld luister en waar ik altijd vrolijk van word.

99. The Black Keys - Midnight in her Eyes
Album: Thickfreakness (2003)

Dit Rockduo uit Ohio staat tegenwoordig te headlinen op festivals voor drommen bewonderende meisjes, dus het is makkelijk vergeten dat ze voor hun doorbraak al een plaat of vier lekker vieze, amateuristisch opgenomen garageblues op hun naam hadden staan. Hoewel ik iedereen zijn succes gun, heeft die periode toch wel mijn voorkeur. Als je een goed rock 'n rollbandje schone kleertjes gaat aandoen, gaat er toch altijd wat verloren.

98. Talvin Singh - OK
Album: OK (1998)

Toen dit net uitkwam, was mijn muzieksmaak nog heel ergens anders, maar om een of andere reden vond ik dit gelijk goed. Sterker nog, ik vond het absoluut geniaal, en was er van overtuigd dat dit een wereldhit zou worden. Dat viel tegen, en ook zelf heb ik daar niets aan kunnen bijdragen: niemand aan wie ik dit liet horen vond het leuk. Onbegrijpelijk: inmiddels wel wat ingehaald door de tand des tijds, maar nog steeds een heerlijke maffe track.

97. Tapes 'n Tapes - Insistor
Album: The Loon (2006)

Waar kun je dit mee vergelijken? The Beta Band die de Pixies probeert na te doen? Het debuut van deze Amerikaanse rockband (en deze single) vond ik een tijd enorm verslavend, sindsdien ben ik ze allang weer uit het oog verloren. Maar dit wordt nog regelmatig luid gedraaid hier.

96. Elmo Hope - It's A Lovely Day Today
Album Trio And Quintet (1954)

Joepie, jazz! Geweldige naam voor een muzikant natuurlijk (voluit heet ie ook nog St. Elmo Sylvester Hope). Buiten de naam een prachtig sprankelend deuntje (maar complexer dan het lijkt op het eerste gehoor), waarvan ik zin krijg om op een zonnige dag door het park te gaan huppelen. Gelukkig kan ik me meestal inhouden.

95. Brad - The Day Brings
Album: Interiors (1997)

Ik ben nogal een kind van de jaren negentig, dus ik heb legio guilty pleasures in de grunge en postgrunge-hoek. Dit, een zijproject van Pearl Jam-gitarist Stone Gossard, heb ik ooit ergens uit een uitverkoopbak geplukt. Die hele plaat kun je wel overslaan, maar 'The Day Brings' blijft edelkitsch van het onweerstaanbaarste soort, muziek waarvan ik vreemden wil gaan knuffelen. Meestal geen goed idee, vooral als ze je net door het park hebben zien huppelen.

94. Grant-Lee Phillips - Same Blue Devils
Album: Strangelet (2007)

We blijven even in de hoek van het opgeklopte sentiment. Ik ken verder echt helemaal niets van deze man, behalve de titeltrack van Fuzzy, van zijn oude bandje Grant Lee Buffalo. Dit stond op een verzamel-cd'tje bij muziekblad Q, dat was samengesteld door de leden van REM. Dit was een keuze van zanger Michael Stipe. Het blad is al jaren geleden naar de papierrecycling gegaan, maar ik meen dat de motivatie van Stipe zoiets was als dat Phillips een hoger bestaansniveau wist te raken met zijn stem. Ik kan het na verscheidene jaren herbeluisteren alleen maar met hem eens zijn, wat dit nummer betreft.

93. Machine Head - Davidian
Album: Burn My Eyes (1994)

Wie mij live zou spreken zou mijn waarschijnlijk niet echt met dit soort gitaren-en-geweren muziek identificeren, maar waar ik als tiener woonde was het een minuut of tien fietsen naar het legendarische Dynamo Open Air Festival, en ik heb altijd veel vrienden gehad die van metal e.d. houden. Het debuut van Machine Head had nogal een impact onder de jonge metal-honden, waardoor ik op dit nummer terugkijk op een manier die waarschijnlijk vergelijkbaar is met hoe een bakvis uit die tijd terugkijkt op Backstreet's Back. In tegenstelling tot veel muziek uit mijn hardrock-jaren laat ik Davidian nog wel regelmatig met plezier passeren. Bij het onderzoeken voor deze top 100 kwam ik erachter dat het nummer gaat over de beruchte 'Waco Siege'. Het gaat dus blijkbaar nog ergens over ook. Wel heb ik ooit.

92. The Beastie Boys - Son Of Neckbone
Album: The In Sound From Way Out! (1996)

Nog meer muziek die ik vooral aan andere mensen te danken heb, de Beastie Boys-fan bij wie we vroeger thuis gingen zitten blowen en kaarten. Ik heb een groot zwak voor de Beasties om hoe gevarieerd hun albums zijn, en de producties op een plaat als 'Paul's Boutique' zijn natuurlijk geniaal, maar als rappers hebben ze me nooit veel gedaan. In plaats daarvan heb ik een hele database in mijn hoofd van gekke tussendoortjes en maffe b-kantjes van de band, waaronder deze uitermate ontspannen instrumentale jam, van een plaat vol met zulks.

91. Elvis Costello - Less Than Zero
Album: My Aim Is True (1977)

Heerlijk cynische meezinger van Costello, een artiest in wie ik me verder nooit voldoende verdiept heb. Zorgt ervoor dat ik weer normaal ga lopen in het park en vreemden chagrijnig aanstaar. Ook weleens handig.

Oeh leuk, een Sandokan-veld aan de beurt.

Er zijn er meer?

Je hebt het hele kloonverhaal gemist blijkbaar.

Het begin is al goed, het leest lekker weg.

Leuk ook dat nummer van Talvin Singh, kwam destijds vaak op MTV waar ik het van ken. Brad vind ik ook tof, de rest ken ik niet. Andere nummers van Chuck Berry die ik ken vind in ieder geval erg amusant. Zijn toch wel liedjes die vaak voor een glimlach zorgen.

En ook nog even een shout-out naar de lijst van Luuk, kan toch wel merken dat onze smaken dichtbij elkaar liggen. Herkenbaar stukje ook over die zoektocht bij Debaser.

Ik vind Chuck Berry ook best leuk hoor, maar My Ding-a-Ling... Voor een keertje wel grappig, maar dan weet je het ook wel. Maar het zet wel meteen de toon als begin van je lijst.

Heerlijk bandje Tapes n' Tapes. Mijn favoriet: The Saddest of all Keys. Heerlijk die dringende en wat gehaastte stem. Doet denken aan Okkervil River.

Was voor mij ook een leuke ontdekking.

Haha ja, zou kunnen, Arrie. Maar als ik even spiek komt er nog genoeg druilerigs en melancholisch aan, dus een wat melig begin lijkt me niet echt een probleem. (<-- Edit: Dit is een reactie op het bericht van Arrie van 12:19)

Een lichte griep hield me vandaag thuis van het werk, waarbij de sunny side is: meteen nog een update.

90. The Ex - Maybe I Was The Pilot
Album: Catch my shoe (2010)

Ik kende dit groepje alleen van naam, voordat ik volledig werd overdonderd door twee liveoptredens op Primavera Sound in 2014. En dan bestaat de band niet eens meer in de opstelling waarmee ze in de jaren tachtig furore maakten als anarchopunkers, met zanger G W Sok die in 2009 stopte en werd vervangen door Arnold de Boer (Ex-Zea). Die De Boer heeft een interessant vocabulaire in het Engels, al laat zijn uitspraak wel wat te wensen over. Hoe dan ook, live was het echt een belevenis, muziek die nog steeds sloganeske punk als vertrekpunt heeft, maar door de freejazz- en wereldinvloeden een heerlijke groove meekrijgt, met fijne noisy gitaarlagen als kers op de taart. Sindsdien ook regelmatig gedraaid hier, waaronder dit nummer met een blazerssectie te gast.

89. Band of Horses - Compliments
Album: Infinite Arms (2010)

Weer een losse favoriet van een band waar ik verder eigenlijk weinig mee heb. Soms ervaar ik een remmende voorsprong als ik een nummer ontdek dat ik heel goed vind, waarbij ik dan minder geneigd ben om de rest van het oeuvre te ontdekken, om een of andere rare psychologische reden. Dit is overigens het beste nummer dat My Morning Jacket nooit maakte, of zoiets (die zangharmonieën!), met een prachtig Neil Young-ish refrein: 'If there's a god up in the air/ someone looking over everyone/ at least you got something to fall back on.'

88. Pavement - Unfair
Album: Crooked Rain, Crooked Rain (1994)

Bij herbeluistering heb ik het idee dat dit eigenlijk hoger zou moeten staan, maar aan de andere kant heb ik altijd een beetje een moeilijke verhouding met de muziek van Pavement gehad. Hun soms wat gezochte rommeligheid straalt een hipstercool uit die ik niet altijd even goed trek. Ook dit is wel een overblijfsel uit de jaren negentig, waarin kwaliteit binnen de alternatieve rock soms leek te worden afgemeten aan hoe blasé je je kon gedragen. Desondanks een echte topper dit, bij het noisy tussenstuk krijg ik zin mensen in hun gezicht te schreeuwen terwijl ik ze bekogel met afval. Ja, ze hebben wat te stellen met mij, hier in Eindhoven.

87. The Avalanches - Frontier Psychiatrist
Album: Since I Left You (2000)

Nog een stukje meligheid, iets wat vooral vijftien jaar geleden erg grappig was. Toch is dit ook gewoon enorm goed gemaakt. Mensen die het niet kennen moeten zeker het linkje even aanklikken en de video kijken, bij dit nummer is dat de halve lol. Veel meer kan ik daar niet aan toevoegen.

86: The Jimi Hendrix Experience - Bold As Love
Album: Axis: Bold As Love (1967)

Ik ben nooit echt een megafan van Hendrix geworden, maar ik hou wel heel erg van artiesten die een hele eigen, persoonlijke stijl hebben. Het valt bijna niet meer op, omdat Hendrix in de loop der jaren zelf zo´n standaard binnen de rockmuziek is geworden, maar hij had iets heel mafs, heel individualistisch, een eigen wereldje wat hij creëerde. Als je dat dan ook nog weet te uiten in wat in basis een supercatchy popliedje is als Bold As Love, heb je mij als luisteraar wel te pakken.

85. Cornelis Vreeswijk - Ik Wou Dat Ik Maar Biljarten kon
Album: Liedjes voor de Pijpendraaier en mijn zoetelief (1974)

Vreemd verhaal, dit. Vreeswijk is in Nederland geboren, maar verhuisde als kind naar Zweden. Daar geldt hij als een legendarische singer-songwriter. Sinds 1972 maakte hij ook een aantal platen in het Nederlands, maar die waren geen groot succes. De kwaliteit ervan wordt meestal ook wat gedrukt door een wat flauwe 'Tros Hitparade'-productie, Vreeswijks wat onhandige beheersing van het Nederlands, en gemeenplaatsen van bloemenkinders-folk die overal opduiken. Het kostte me wat moeite daar doorheen te luisteren, maar onder dit alles vond ik een aantal prachtige en fascinerende liedjes, een stem van iemand die zijn gebroken hart probeert te verdrinken in bier: Yeah, I've been there.
PS Als losse track is het niet op Youtube te vinden, als iemand het fimpje aanklikt is het bedoelde nummer te vinden op 12:27

84. Moldy Peaches - Nothing Came Out
Album: The Moldy peaches (2001)

'I'm just an ass in the crack of humanity'. Er mag ook wat gelachen worden, in dit liefdesliedje wat vooral lijkt te draaien om het namedroppen van zoveel mogelijk oude tekenfilms, en wat zo slecht geproduceerd is dat halverwege een telefoon gaat (bij iemand thuis opgenomen?). Op deze semi-legendarische plaat van het duo Adam Green/ Kimya Dawson zijn wel meligere dingen te vinden, maar stiekem ook een aantal liedjes in de buitencatagorie. Eigenlijk moet iedereen zich ooit in zijn leven een paar weken gunnen om helemaal aan deze plaat verslaafd te zijn. Het typeert me denk ik wel als muziekliefhebber dat ik dit tien keer zo aangrijpend vind als muziek waarbij een heel strijkorkest wordt ingezet. Een lelijk zingend meisje dat zucht dat ze wel nooit cool genoeg zal worden om bij haar crush in het gevlei te komen. Het enige wat ze wil is iemand om tekenfilms mee te kijken. 'I'm just your average... Thundercats... ho'.
Yeah, I've been there, too.

83. Kanye West- Black Skinhead
Album: Yeezus (2013)

Bij de vorige platen van West vond ik sommige dingen erg goed, maar werd ik nooit echt een fan. Toen ik voor de eerste keer Yeezus luisterde, zat ik me vooral veertig minuten kapot te ergeren, maar toch was er was iets dat me steeds naar de plaat terug lokte. Ik zou bijna zeggen: op dezelfde manier waarop je blijft kijken naar een dronken bedelaar die steeds probeert op te staan en dan tegen andere muren aanbotst. Maar dat is dan weer oneerlijk tegen Kanye West, die hier wel degelijk iets doet wat ongehoord, origineel, en enorm verslavend is. Uiteindelijk werd 'Yeezus' bijna ongemerkt de plaat van het decennium tot nu toe voor mij. Het is bijna onmogelijk één track los te weken van de megalomane achtbaanrit die deze plaat is (ik draai deze plaat eigenlijk altijd in zijn geheel, wat sowieso voor mijn doen redelijk uitzonderlijk is), maar 'Black Skinhead is wel de logische keuze denk ik.

82. Damien Jurado - Nothing is the news
Album: Maraqopa (2012)

Ik hou van een goede opbouw, van simpele, sterke liedjes, en van dingen die niet al te 'mooi' zijn, dus dit nummer wist zich bij het uitkomen van de plaat meteen een stevig plekje in mijn hart te veroveren. Verder geen hele verhandeling nodig.

81. A Tribe Called Quest - I Left My Wallet In El Segundo (Vampire Mix)
Album: The Anthology (1999)

Ik heb, samen met een paar vrienden, een grote liefde voor redelijk cheesy hiphop-klassiekers, waarvan deze toch wel een favoriet is. Een album dat we indertijd grijs hebben gedraaid is Hiphop Hooray, dat helemaal vol staat met vooral dit soort meedeiners. Dat wil niet zeggen dat ik A Tribe Called Quest wil afrekenen op dit nummer, ik weet ook wel dat het legendes zijn enzo, maar dit is gewoon hun nummer dat me direct een gezellig en ontspannen gevoel geeft.

79. MGMT - Kids
Album: Oracular Spectacular

Geniale single. MGMT lijken in hun songwriting vooral geïnspireerd te zijn door pop, folk en prog uit de jaren zestig en zeventig, maar tegelijkertijd zit hier een dikke laag synthpop overheen gesmeerd. Ik zal niet ontkennen dat ik wel gevoelig ben voor het wat opgeklopte sentiment in dit nummer, maar het is vooral de eclectische productie die dit nummer voor mij tot favoriet maakt, alsof de leukste dingen worden gefilterd uit 60 jaar popmuziek.


78. Deftones - 7 Words
Album: Adrenaline

Dit is, beloof ik hierbij, het laatste relikwie in deze top 100 van mijn verkwiste jeugd als liefhebber van gefrustreerde metal en dergelijke. Als puber zat ik middenin de opkomst van al die Nu Metal-bandjes, en de Deftones waren altijd een beetje 'mijn' bandje. Ik ben groot fan geweest vanaf het uitkomen van 'Adrenaline' tot aan magnum opus 'White Pony' in 2000. Bij volgende platen was mijn muzieksmaak te erg veranderd, en ik kon me eigenlijk ook niet voorstellen dat ze White Pony ooit nog zouden overtreffen. Puur op kwaliteit had hier een track van die plaat moeten worden gekozen (die ik nog steeds erg goed vind), maar het gaat hier om mijn top 100, en dus ook om de liedjes die ik meegebruld heb en beluisterd heb over oordopjes terwijl ik andere passagiers in de bus donker aankeek. Als vakkenvuller heb ik ooit nog op m'n kop gekregen van mijn baas omdat ik in het magazijn keihard dit nummer aan het meezingen was. Wat overigens niet wil zeggen dat ik weet wat de zanger nou precies zingt in dit refrein. Ik durf te gokken dat zijn moeder er in ieder geval niet erg blij mee was.

77. Gorillaz - Sweepstakes
Album: Plastic Beach

We duiken van de ene levensfase in de andere: waar de vorige keuze een overblijfsel is van Sander de gefrustreerde puber, kwam dit nummer in het leven van Sander de dertiger, die stopte met roken, zijn leven anders ging aanpakken, weer met een studie is begonnen, enz. Dit is mijn favoriete track van hun 'Plastic Beach'-album, al zullen weinig mensen dat met me eens zijn. Ik krijg hier gruwelijk veel energie van. Ook een goede track voor tijdens het hardlopen, trouwens, nog zo'n goede gewoonte die ik probeer op te doen de laatste jaren. Aim high man why not.

76. Vampire Weekend - Step
Album: Modern Vampires Of The City

'Modern Vampires of the City' vind ik een van de beste popplaten die ik tot nu to deze eeuw hoorde. Ten opzichte van hun nogal gehypete debuutplaat ruilt de band een stukje speelsheid in en krijgt daar een flinke dosis emotionele diepgang voor terug. De teksten lijken helemaal nergens over te gaan en blijven toch achterin je gedachten zitten jeuken uren nadat de plaat is afgelopen. Ik had met gemak een stuk of zes andere nummers van deze plaat kunnen kiezen.

75. Louis Armstrong - Willie The Weeper
Album: The Complete Hot Five and Hot Seven Recordings
(o.a.: talloze verzamelaars zijn verkrijgbaar van deze muziek)

Pas het tweede jazznummer in de lijst, valt mee toch? Dit is van Armstrong's 'Hot Five' en 'Hot Seven'-opnames ('Hot' was een beetje het 'swag' van de jaren twintig van de vorige eeuw), typisch zo'n plaat die je tegenkomt in bijna elk serieus lijstje van belangrijke jazzplaten. Het is lastig om bijna een eeuw later nog 'in' deze muziek te komen, maar ik vind het vooral bij jazz leuk om me af en toe eens te verdiepen in iets wat buiten mijn normale referentiekader valt. Deze opnames van Armstrong zijn bedrieglijk simpel, bij vlagen zelfs behoorlijk melig. Toch is het een van die platen waar ik steeds naar wordt teruggetrokken, en waarvoor ik elke keer meer waardering krijg. Er is iets aan de manier van spelen van Armstrong, alsof hij bij elke noot zijn olijke, warme, licht melancholieke persoonlijkheid door de bochten van de trompet naar buiten weet te blazen. Dat zijn het soort spelers die je als jazzfan in de eregalerij zet.

74. Kelis - Trick Me
Album: Tasty

Gewoon een geniaal geproduceerde popsingle, eigenlijk. In de parade van meervoudige persoonlijkheden die hier voorbij komen, zou ik dit nummer plaatsen bij de Sander die graag soms op stap gaat met een groep vrienden om dan iets te veel biertjes te drinken en slechte dansjes te wagen.

73. Martha & The Vandellas - Dancing In The Street
Album: Vele, vele verzamelaars.

Ik heb een grote soft spot voor dit soort oude soulclichés, al uit zich dat meestal in liefde voor losse liedjes dan dat ik er echt obsessief mee bezig ben. Zoiets als Dancing In The Streets duurt gewoon nog geen drie minuten, en wat betreft pure pop-genialiteit zou je er eigenlijk niets aan kunnen verbeteren al zou je het vandaag de dag maken, met alle financiële en technische mogelijkheden die artiesten tegenwoordig tot hun beschikking hebben. Ik vind overigens muziek gespeeld met 'echte instrumenten' niet per definitie beter dan electronische muziek, maar ik denk dat soul als genre wel baat heeft bij begeleiding door een band, 'moderne' soul doet mij over het algemeen gewoon veel minder (een beetje vreemd nadat ik één track eerder de lof heb gezongen over Kelis, maar hypocrisie is nou eenmaal onvermijdelijk als je zoiets als smaak onder woorden probeert te brengen).

72. Talking Heads - The Great Curve (live)
Album: The Name Of This Band Is Talking Heads

Ergens in mij zit een grotere Talking Heads-fan dan ik vooralsnog ben. Eigenlijk weten alleen hun twee liveplaten me tot nu toe echt te pakken, en bij vlagen komen 'Fear of Music' en 'Remain In Light' ook nog wel voorbij hier. Het staat vast dat er in ieder geval een live-nummer van hen in mijn top 100 moet. David Byrne vind ik echte een weergaloze performer. Zijn brein lijkt alle mogelijke invloeden op te zuigen en vervolgens weer uit te spugen op een manier die zowel volkomen waanzinnig is als tot in de puntjes gestileerd. Dit nummer is buiten dat ook een mooie demonstratie van hoe een goede band staat of valt met een goede ritmesectie. Perfect nummer eigenlijk. En toch komen er nog 71. Vreemd.

71. Belle And Sebastian - We Rule The School We Rule The School
Album: Tigermilk

Ik moet hierbij een beetje denken aan de opmerkingen van Dwejkk_ en Arrie eerder in dit topic, over of muziek die je op jongere leeftijd leert kennen een grotere 'impact' maakt. Ik kon me eerste wel iets bij het commentaar van Luuk voorstellen, misschien ook omdat je tegenwoordig zo'n enorme bak muziek over je krijgt uitgestort, en je al zo veel kent, dat het pure enthousiasme toch wel wat zeldzamer lijkt te worden. Maar toen ik mijn uiteindelijke top 100 bekeek, was het een beetje 'all over the board' op het gebied van in welke levensfase ik dingen heb leren kennen.
De reden dat het interessant is om dit hier aan te halen, is dat Luuk volgens mij de laatste is die ik de loftrompet heb horen steken over Belle And Sebastian, vorig jaar bij Primavera Sound in Barcelona. Ik haalde toen mijn schouders op, als tiener had ik 'The Boy With the Arab Strap' van iemand cadeau gekregen, en ik luisterde die plaat nooit. Maar volgens mij hebben ze naar Luuk geluisterd daar in Catalonië, want dit jaar staat de band op Primavera geprogrammeerd. Omdat ik in mei weer erbij hoop te zijn, had ik een Spotify-playlist gemaakt met een aantal dingen die ik nog eens beter wilde beluisteren van acts die daar spelen. Die plaat had ik op Shuffle gezet toen ik laatst wat vervelende schilderwerkzaamheden moest doen in mijn huis. Ineens kwam er een nummer voorbij dat me totaal overdonderde. Even later kwam ik erachter dat ik al vier minuten in trance met mijn hand tegen een net beschilderd stuk trap aan het leunen was. Ik herkende aan de stem van de zanger dat het Belle And Sebastian was, later kwam ik erachter dat het ging om 'We Rule the School'. Dat was een week of drie geleden, sindsdien staat het oude werk van de band hier redelijk grijs te draaien.
Moralen van het verhaal: 1) In ieder geval is het soms nog mogelijk om nog net zo hard geraakt te worden door muziek als toen ik jonger was (al is het in dit geval geen nieuwe muziek natuurlijk). 2) Belle And Sebastian is een Meesterlijke band. 3) Koppie erbij houden bij het schilderen.

Mooie liedjes en heel toffe schrijfstijl. Van mij mag je gerust uitbreiden naar een top 200!

Toffe top tot nu toe, Sandokan! Sweepstakes is ook één van mijn Gorillaz-favorieten trouwens

Fijne lijst tot nu toe! Ik ken niet zo heel veel nummers van Kelis, maar Trick Me is ronduit fantastisch.
En elke top100 met Damien Jurado verdient een

We Rule the School is inderdaad één van de mooiste van Belle and Sebastian.