Van vijf nummers die ik niet ken naar vijf nummers die ik wél ken. Het kan verkeren.

Leuke lijst verder!

Heerlijke update. Ben ook verheugd om te zien dat High Hopes, zeer terecht, in de bovenste regionen staat van je persoonlijke favorieten. Indrukwekkend ook om te lezen welk persoonlijk verhaal er aan dit nummer gelinkt zit. Fake Plastic Trees en Subterraneans zijn daarnaast twee nummers die ik ook zeer waardeer.

5 fantastische nummers!!!!

Inderdaad . Mooie beschrijvingen erbij ook.
High hopes van pink Floyd, had ik niet zo achter je gezocht, maar gezien de persoonlijke lading van het nummer voor je, is het ook wel weer erg begrijpbaar.

Door Take Me Into Your Skin werd ik ook totaal overdonderd toen ik het voor het eerst hoorde. Ik weet nog dat jij bij de albumdiscussie toen zei dat het niet eens het beste nummer was, dat er nog wel mooiere dingen op staan. Werkelijk een fantastisch album trouwens, The Last Resort, voor mij echt een blijvertje gebleken. Maar ik ben dus benieuwd of er nog wat van gaat langskomen of dat Take Me Into Your Skin ondertussen weer je favoriet is.

Van The Stone Roses is Fools Gold nooit echt m'n favoriet geweest, ik vind o.a. I Wanna Be Adored en Made of Stone veel mooier. Maar het blijft wel erg een erg bijzondere top 10-hit in de Top 40. Geweldige ritmesectie vormen Reni en Mani ook.

Alle vijf topnummers waarvan ik de nummers van Pink Floyd en Stone Roses ook zo in mijn top 100 zou zetten.

Nooit te beroerd voor een late reactie - dit was een tof nummer!

Leuke lijst, en helemaal met je eens wb Low. Subterraneans is fantastisch.

Dank voor jullie reacties Zometeen de volgende update.

http://images.popmatters.com/music_cover_art/n/nin-myth-machine-splash.jpg

70. Nine Inch Nails - Ruiner (1994)
Te vinden op Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)

Nine Inch Nails heb ik lange tijd links laten liggen, omdat ik dacht dat het te hard voor me was. Uiteindelijk sloeg dat nergens op, natuurlijk. Ik ontdekte ze uiteindelijk via The Fragile uit 1999. In dat jaar werd ik opeens volledig gegegrepen door Nine Inch Nails. Alhoewel ik Head Like A Hole en The Perfect Drug (Van de David Lynch-film Lost Highway, een van mijn favoriete films als tiener) al kende, werd mijn enthousiasme pas echt goed aangewakkerd toen ik bij iemand thuis stukjes van The Fragile hoorde. 3 maanden later had ik zo'n beetje alles van Nine Inch Nails gekocht wat er te vinden was. Ik geloof niet dat compleetheidsdrang zich ooit zo nadrukkelijk bij mij gemanifesteerd heeft.
The Downward Spiral is waarschijnlijk wel het beste van alles wat Trent Reznor ooit uitbracht. Het album heeft me een tijdlang gefascineerd, mede door de connectie naar Charles Manson. Morbide is het gegeven dat de plaat werd opgenomen in het huis van wijlen Sharon Tate, die werd vermoord door Manson's sekte (Piggy is volgens mij een directe verwijzing hiernaar, Manson had iets met het nummer Piggies van The Beatles).
De eerste helft van het album heb ik altijd gezien als een soort interne zielsstrijd, waarin Trent Reznor het uitvocht met zijn demonen. Ruiner is Nine Inch Nails op zijn meest overweldigends, denk ik, en het nummer waarin de ik-persoon van The Downward Spiral min of meer de strijd verliest en zijn demonen over hem heen walsen. Voor mij een nummer dat altijd voor een kilometer kippenvel zorgt, al doen andere hoogtepunten op The Downward Spiral, Broken en The Fragile er nauwelijks voor onder.

69. Black Strobe - Nazi Trance Fuck Off! (James Holden Remix) (2006)
Te vinden op James Holden - At the Controls (2006)

In 2006 ontdekte ik James Holden, al heb ik geen idee meer hoe. Ik draaide A Break In The Clouds, al zijn remixen en de BBC Essential Mix die hij met Nathan Fake opnam grijs. En alle releases die uitkwamen op zijn platenlabel Border Community.
Wat ik mooi vind aan zijn mixes is zijn vaak verrassende plaatkeuze, waar hij vervolgens vaak een broeierig en spannend geheel van weet te maken. Het schoolvoorbeeld is waarschijnlijk zijn dubbelmixalbum At The Controls uit 2006, waarvan deze remix van Black Strobe één van mijn absolute hoogtepunten is. Als dit nummer voorbij komt heb je er al een muzikaal avontuur om van te watertanden van zowat twee uur opzitten. Het origineel is een redelijke saaie EBM-track, overigens.

68. The Stone Roses - Made Of Stone (1989)
Te vinden op The Stone Roses - The Stone Roses (1989)

The Stone Roses benoemde ik al in mijn vorige update. Ze hebben een paar songs die elkaar in kwaliteit niet veel ontlopen. Een derde zal dan ook snel volgen. Ik ben niet zo'n liefhebber van ballads, maar er zijn een aantal uitzonderingen. Ik heb een top 3 van ballads van Britse makelij die ook in deze top 100 staan. Dit liedje van The Stone Roses is de eerste van de drie. Echt een nummer dat elke keer weer aankomt. Als je die schavuitenkop van Ian Brown zo ziet, zou je niet zeggen dat ie zo'n mooi gevoelig liedje kon schrijven.

67. Chromatics - Back From The Grave (2012)
Te vinden op Chromatics - Kill for Love (2012)

Afkomstig van één van mijn favoriete albums van de laatste jaren. Ik heb dit vooral veel beluisterd in 2012/2013, toen ik in een wat mindere periode zat. Zowel in professioneel als amoureus opzicht ging het niet goed, al is het achteraf toch ook vooral een heel leerzame periode geweest. Maar op momenten dat ik me eenzaam voelde, kwam dit nummer altijd wel goed aan door sombere teneur en de herkenbare tekst: "When I look at the sky Well I wish I was gone Because mother you're gone And father you're gone Love you're gone And other you're gone". En toch zit er in dit nummer ook wel iets waardoor je toch niet helemaal bij de pakken neer zit, wat ook wel een beetje blijkt uit de titel.

66. FM Attack - Yesterday (2009)
Te vinden op FM Attack - Dreamatic (2009)

Twee keer jaren '80 retro-electro achter elkaar, al is dit veel dansbaarder en opgewekter dan Chromatics. FM Attack ben ik op het spoor gekomen via een van de discoblogs die ik rond 2010 volgde. Inmiddels heb ik ongeveer de helft van het album van FM Attack helemaal grijsgedraaid, ik kan hiernaar blijven luisteren. Er wordt hier overigens gesampled uit Koo de Tah's Body Talk, een synthpophitje uit '85 in Australië/Nieuw-Zeeland.

goeie update herman! alleen, welke nummers op the downward spiral noem je nog meer? Broken en The Fragile staan er vlgs mij niet op....

edit - ik snap denk ik wat je bedoelt. tekstuele verwarring.

Thanks!

En een beetje warrige zin ook wellicht.

http://www.buzzinmusic.co.uk/files/2015/11/Underworld-karl-hyde-rick-smith-darren-emerson.jpg

65. Underworld - Juanita / Kiteless / To Dream Of Love (1996)
Te vinden op Underworld - Second Toughest in the Infants (1996)

Mijn kennismaking met Underworld had ongeveer plaats in 1996, toen ik Second Toughest In The Infants leende bij de cd-uitleen op het Levendaal in Leiden. Dat was een apart zaakje, vol met de alternatieve muziek waar de Oor bol van stond en winkelpersoneel - brutaal en alleswetend - waar ik wel wat tegenop keek. Het personeel hield er in ieder geval een aanzienlijk avontuurlijker aankoopbeleid op na dan dat van de bibliotheek, tot dan toe mijn voornaamste bron om albums te vinden.
Eerlijkheidshalve kon ik niet direct wat met Underworld: ik vond het een stuk taaier dan de toch wel toegankelijkere Chemical Brothers en The Prodigy, de andere twee van de grote drie Britse dance-acts van midden jaren '90. Ik was gewoonweg totaal nog niet vertrouwd met dit soort muziek. Maar gaandeweg ging ik er meer in horen en ben ik er wel voor gevallen. Dit nummer klinkt heerlijk meeslepend en is een jaar of drie geleden - toen ik een algehele Underworld-herwaarderingsperiode doormaakte - flink doorgestegen in mijn achting.

64. Suede - The Wild Ones (1994)
Te vinden op Suede - Dog Man Star (1994)

Bij The Stone Roses' Made of Stone schreef ik al iets over mijn top 3 'Britpop Ballades' en wel, dit is nummer 2 uit de top 3. Jullie houden er nog één te goed die ergens in de bovenste regionen van mijn lijst staat.
Van Suede werd ik fan ten tijde van Coming Up, maar al snel ontdekte ik Dog Man Star wat één van mijn meest gedraaide albums aller tijden is. Qua ballads vind ik hen misschien wel de beste band aller tijden, want ook Europe is Our Playground en By The Sea zijn fenomenaal, maar dit is toch de allerbeste. Alleen dat openingscouplet al...

"There's a song playing on the radio
Sky high in the airwaves on the morning show
And there's a lifeline slipping as the record plays
And as I open the blinds in my mind I'm believing that you could stay"

Romantiek ten top... ik houd van de beeldende teksten van Brett Anderson, zeker als ze zo romantisch zijn als hier. Na de eerste twee regels waan je je zo in de slaapkamer met velours gordijn van de hoes van Dog Man Star. En ligt er een prachtige dag in het verschiet.

63. The Stone Roses - She Bangs The Drums (1989)
The Stone Roses - The Stone Roses (1989)

Voor de derde keer vrij snel na elkaar The Stone Roses. Hen zien we niet meer terug, wants She Bangs The Drums vind ik net aan hun beste nummer (momenteel). Met name het instrumentale stuk van 1:42 tot 2:20 is echt fantastisch, maar ook de tekstregel 'The past is yours, but the future is mine, you're all out of time." mag er zijn. Heeft een band ooit levenslustiger geklonken?

62. Studio - Out There (2006)
Studio - West Coast (2006)

Ook te vinden op Studio - Yearbook 1 (2007), het album waardoor ik überhaupt Studio leerde kennen. Volgens mij werd ik aangetrokken door de hoes in combinatie met de woorden disco en Zweden ergens in een recensie op internet. Studio is een project van twee Zweden en doet zijn naam aan in dit nummer, want wat is dit waanzinnig mooi geproduceerd. Zo ongeveer een jaar of 5 geleden heb ik ontdekt dat er een muziekgenre genaamd 'balearic' bestaat en daar kun je dit wel onder scharen. Mooie combinatie van dub, trage disco, krautrock en op het album hier ook new wave (The Cure) en new age. Dit nummer is een prachtige trip, zeker na de wending ergens halverwege wordt het echt genieten.
Ik vermoed wel dat ze geïnspireerd zijn door Pili-Pili van de Nederlander Jasper van 't Hoff, dat net buiten mijn top 100 viel.

61. Sandra - Heaven Can Wait (1988)
Te vinden op Sandra - Into a Secret Land (1988)

Mijn 'Top 40'-periode beleefde ik zo tussen 1989 en 1993, daarna stortte ik me steeds meer op alternatievere muziek en een tijdlang moest ik ook weinig van pure popmuziek hebben. Daar ben ik ergens in de 00's wel van teruggekomen en nu luister ik eigenlijk nog vooral 'liedjes'-muziek, in welk genre dat dan ook is. Vorig jaar ontdekte ik Sandra, van wie ik natuurlijk wel Maria Magdalena kende. Around My Heart en deze Heaven Can Wait heb ik helemaal grijsgedraaid en voorlopig zijn ze voor mij nog niet over de datum. Andere hits van haar vind ik stukken minder, maar deze zijn heerlijk. Ik denk dat Sandra toch wel mijn favoriete guilty-pleasure-zangeres is, voor zover ik in guilty pleasures geloof. Twee jaar na dit nummer zou Sandra trouwens samen met de producer ervan (haar man Michael Cretu) een #1-hit scoren in Nederland met Sadeness part 1, weer heel andere koek, maar eveneens niet gespeend van sensualiteit.

Vanaf nu wat sneller de updates na elkaar, de computerproblemen zijn opgelost.

Suede, Underworld en The Stone Roses, mooie worp hoor

En dan Sandra erbij. Ik heb The Long Play ook in de kast staan en niet (alleen) vanwege de hoes.
Tot nu wist ik trouwens niet dat zij ook bij Enigma betrokken was.

http://i.imgur.com/T5Hn6cJ.jpg

60. Stan Getz & João Gilberto - The Girl From Ipanema (1964)
Te vinden op Stan Getz & João Gilberto - Getz / Gilberto (1964)

Een jaar of 5 geleden raakte ik ineens een beetje in de ban van Braziliaanse muziek uit de jaren '60 en dan kom je ook al snel bij bossanova uit. Met name Elis Regina en Nara Leão luisterde ik heel veel, en al gauw ging ik op zoek naar meer bossanova. En dan kom je al snel terecht bij het album van de Amerikaanse saxofonist Stan Getz en Joào Gilberto, die het genre midden jaren '60 populariseerden. Voor mij is dat album er een waarbij ik vaak terugkom, met name 's ochtends werkt het heel goed, als je de tijd hebt om even op gang te komen met alles. Op de een of andere manier weet de muziek me altijd te kalmeren (niet dat dat per se nodig is). The Girl From Ipanema is dan ook een heel mooi subtiel ingetogen nummer, waaruit een hoop verlangen spreekt. Ik kan echt genieten van alle subtiliteiten, zoals het zachtjes overslaan van de stem van Astrud Gilberto of het aanzetten van Stan op de saxofoon. Je hoort de lucht er bijna doorheen stromen.

59. Can - I Want More (1976)
Te vinden op Can - Flow Motion (1976)

Voor Can viel ik in 2008 als een blok toen ik Ege Bamyasi ontdekte. I Want More ken ik echter al heel wat langer, via de fantastische soundtrack van de film Morvern Callar, die ik zo rond
Daarnet voor het eerst gehoord. I Want More kende ik al een tijdje via de fantastische soundtrack van Morvern Callar, die in 2002 op het IFFR zag. In die film vindt de hoofdpersoon Morvern haar vriend die zelfmoord heeft gepleegd. Hij laat haar een cassette na vol met favoriete muziek, waaronder naast het eerder voorbij gekomen Some Velvet Morning ook nummers van Aphex Twin en Boards of Canada. En dit nummer van Can. En hoe naar het onderwerp van de film ook is, sindsdien is dit altijd een van mijn feelgood-nummers geweest. Dansbaar, dwars, funky... ik zou graag nog eens op een feest belanden waarop iedereen lekker losging op dit nummer, maar misschien moet ik dan naar de jaren '70 geteletransporteerd worden.

58. Tame Impala - Keep On Lying (2012)
Te vinden op Tame Impala - Lonerism (2012)

Als fan van garage-/psychrock ben ik wel blij met de recente trend waarbij wordt teruggegrepen op de nuggets uit de jaren '60 (zie ook Foxygen, Unknown Mortal Orchestra, etc.). Ik vind lang niet alles even boeiend, maar Lonerism was een plaat die me op de een of andere manier wel greep en waar ik een emotionele connectie bij voel.
Bij de eerste luisterbeurt was het al raak, want die leverde me destijds meteen al het Kippenvelmoment van het Jaar op. Na een dik half uur fijne, lome rock werd ik namelijk vol in het hart getroffen door de laatste vier minuten van het kakafonische “Keep on Lying”. Het stuwende ritme, de melancholische melodieën, maffe solootjes en psychedelische effecten in combinatie met de onverstaanbare flarden conversatie wakkerden een soort eenzaamheidsgevoel aan en deden zo de titel van dit album eer aan. In die vier minuten is het alsof je wegzinkt in je eigen gedachtenwereld, terwijl je op een feestje bent en sociaal zou moeten doen. Hoe songsmid Kevin Parker het precies voor elkaar krijgt, weet ik niet, maar ik vind het geniaal dat hij dit weet op te roepen bij mij.
Keep on Lying vind ik op een bepaalde manier de ontbrekende schakel tussen de Beatles' Revolution #9 en de enige plaat van de Avalanches. De 60s vibe van de eerste, het melodieënwalhalla van de tweede en het experiment van beide. Dat inmiddels duidelijk is dat Kevin Parker ook niet vies is van disco (Daffodills, Let It Happen, The Less I Know the Better) maakt hem alleen maar een nog grotere held.

57. Nancy Sinatra & Lee Hazlewood - Some Velvet Morning (1967)
Te vinden op Nancy Sinatra - Movin' with Nancy (1968)

Net als Can's I Want More heb ik dit nummer ontdekt via de soundtrack van Movern Callar. Geschreven door Lee Hazlewood, in wiens werk ik me nog eens meer moet verdiepen. Zijn diepe stem contrasteert hier mooi met het engelachtige stemgeluid van Nancy, maar dat is niet het enige contrast. Ze zingen om beurten, hij in een vierkwartsmaat en zij in een driekwartsmaat, wat het nummer een heel aparte sfeer geeft. Verder een heel zwierig nummer, waar ik nooit helemaal de vinger op kan leggen. Het blijft zijn mysterieuze sfeer behouden, hoe vaak ik het ook beluister.

56. Pulp - Seconds (1994)
Te vinden op Pulp - The Sisters EP (1994)

Seconds leerde ik kennen via 'Second Class', de bonusschijf die bij mijn editie van Different Class zit. Daarop zijn de b-kanten van Pulp uit 1994/1995 verzameld en ik moet zeggen dat die in kwaliteit nauwelijks onder doen voor hun allerbeste werk. Tekstueel weer up to par ("But sometimes second best / is all you're gonna get") en muzikaal vol dramatiek en lichte hysterie.

En de Spotify-playlist is ook weer geüpdatet.



Herman's Top 100 allertijden: van 100 naar 1 on Spotify - open.spotify.com

Mooi hoor Herman.

oh ja! die van Nancy en die specifieke track van Can! heel fijn

Nancy & Lee . Ik denk dat ze mijn lijst ook halen maar dan met Summer Wine. Deze Velvet Morning is een goede tweede op het album.

Ik ben bang dat mijn lijst even in een impasse komt. Ik had gehoopt afgelopen weekend een hoop stukjes te schrijven, maar ik ben door een overlijden in de familie heel het weekend van huis geweest dus dat is er niet meer van gekomen. En aankomende week elke dag werken en elke avond van huis en vervolgens 4 avonden kerstdiners (een beetje maar toch ook wel heel veel gezelligheid) en daarna de begrafenis en weer werken. Eigenlijk is de avond van 30 december pas weer het eerste moment dat ik echt even goed de tijd heb voor dit soort dingen. Ik zal tussentijds wel af en toe een update plaatsen, maar het tempo zal laag zijn...

Summer Wine is ook een supernummer.

Gecondoleerd herman

herman. Heftig. Gecondoleerd. Hoewel ik enkel voor mezelf kan spreken, denk ik dat we allemaal wel willen wachten op jouw schrijfsels, gezien de omstandigheden.

Dank jullie wel. Hoewel degene liefst 100 is geworden en al even duidelijk was dat hij aan zijn allerlaatste eindje bezig was, is het toch verdrietig. De kerstdiners (met vriendin, moeder, schoonfamilie en vriendengroep) zijn gelukkig wel iets om naar uit te kijken.

Gecondoleerd herman

Gecondoleerd.

Dat zijn verdrietige dingen, gecondoleerd Herman.

Gecondoleerd Herman. Neem verder rustig je tijd, ik denk dat velen van ons in een drukke periode zitten. Dus het is niet erg als dit topic eventjes stilligt.

Sterkte Herman! Je musicmeter-verplichtingen kunnen wel wachten!