Leuk, hermans lijst is begonnen, hier ben ik wel benieuwd naar! Een user waar ik veel raakvlakken mee heb op het pop/rock-gebied, en die me via deze lijst misschien onbewust aan nog wat goede electronica kan helpen, een genre waar ik nu langzaam dieper in aan het duiken ben!

He herman op die spotify lijst staan er maar 5 van de 100

Mail ook even de beste van 2007 uit deze top door

Ah tof, lijstje van mijn onbezongen held herman. Ga ik zeker volgen en de eerste reeks is al een fijne.

Dank


Dat zijn er helaas minder dan 10...

Juist omdat ik niet veel raakvlakken heb met Hermans smaak ga ik zijn top 100 zeker met interesse volgen. Hij heeft namelijk wel een fijn gehoor voor catchy popnummers en daarnaast kan hij verrassend uit de hoek komen. Ik reis graag mee door zijn top 100.

The Shangri-Las, The Ronettes, The Orb en The Field: uitstekend begin herman! En een mij nog onbekende remix van Tame Impala, ik ben benieuwd. Sowieso heb ik de lat bij deze top-100 wel hoog liggen qua onontdekte pareltjes. Dat je het even weet

Alle vijf nummers meteen even meegepakt (Oké, The Field kende ik al (en staat nu ook in mijn top-100)) en het bevalt! Heerlijk nummer van The Shangri-Las, beter dan Leader of the Pack wat mij betreft, en The Orb is het type elektronica waar ik al een tijdje naar op zoek was. Ik denk dat ik dit lijstje nummer voor nummer ga volgen (en deze keer echt).

Eens, maar Remember (Walkin' in the Sand) is naar mijn mening nog net wat beter.

Herman

Deze ga ik uiteraard volgen.

Van deze lijst ga ik waarschijnlijk bijna niks kennen, des te meer reden om hem te volgen

Bedankt voor de leuke reacties, tijd voor update 2 (vanaf nu voorlopig sowieso wel een update per dag, gisteren was ik van huis).

http://americansabor.org/sites/default/files/imagecache/gallery_image_detail_medium/images/pprado1_0.jpg

Perez Prado - Guaglione (1958)
Te vinden op Perez Prado - Mondo Mambo: The Best of Perez Prado (1995)

Soms heb ik een zwak voor 'foute' liedjes. Guaglione is van origine een traag Napolitaans liedje uit 1956, maar in deze mamboversie flink versneld door deze Cubaans-Mexicaanse bandleider/arranger, die ook wel bekend stond als 'The King of the Mambo'. Dit nummer heb ik midden jaren '90 ontdekt, toen het nummer in Engeland en Ierland werd gebruikt in een Guiness-reclame en het daar een nummer 1-hit werd. Normaal heb ik een hekel aan hammond-orgels, maar hier word ik er altijd vrolijk van. Verderop in de top 100 komt overigens nog een van de leden uit Prado's orkest voorbij.

94. Elliott Smith - Angeles (1997)
Te vinden op Elliott Smith - Either / Or (1997)

Elliott Smith ontdekte ik eind jaren '90 en ik raakte vooral verkocht aan Either/Or. Het was ook de periode waarin ik voor het eerst een langdurige relatie kreeg. 5 april 2000 was het dan zover: ik ging met mijn toenmalige vriendin en een bevriend stel naar de Melkweg, waar Elliott Smith een akoestisch solo-optreden zou geven. Al met al werd het een perfecte avond met fijn gezelschap en een zeer relaxte Elliott die vrolijk praatte met het publiek. Afsluiten deed hij met een wonderschone uitvoering van Angeles en sindsdien is dat mijn favoriet van hem. Overigens was het een heel contrast met zijn optreden een paar maanden later op Werchter, waar hij met band hard en ongeïnteresseerd speelde. We schrokken toen ook wel een beetje van zijn uiterlijk, maar wellicht had hij gewoon een slechte dag. Angeles is hoe dan ook een fenomenaal liedje en ook eentje waar gelukkig nog wat joie-de-vivre in zit.

93. Motor City Drum Ensemble - L.O.V.E. (2011)
Te vinden op Motor City Drum Ensemble - DJ-Kicks (2011)

Motor City Drum Ensemble is het alias van de Duitser Danilo Plessow, die in 2011 op mijn vizier kwam met zijn mixalbum in de DJ Kicks-reeks. panjoe omschrijft die mix treffend als "een min of meer perfecte combinatie van lome soul, funk en house, en dat dan met een overdaad aan liefde en vakmanschap in elkaar gedraaid." L.O.V.E. zit ergens op driekwart van de mix (die ik voornamelijk draai tijdens het fietsen of fitnessen) en is wat mij betreft het hoogtepunt. Een heerlijk sensueel nummer waarvan de baslijn mij in de verte altijd doet denken aan die van Michael Jackson's Beat It, hoewel het er muzikaal ver van af staat.

92. Mohammed Rafi - Jaan Pehechaan Ho (1965)
Te vinden op Ghost World (2001)

Het staat me niet meer helemaal bij hoe ik dit nummer ontdekt heb. Het komt van de soundtrack van de Indiase film Gumnaam uit 1965 en werd in 2001 hergebruikt voor die van Ghost World, echter heb ik beide films nooit gezien. In ieder geval stuitte ik eens op het clipje en was ik meteen verkocht door de positieve energie. Bollywood-rock'n'roll met een hoog feelgood-gehalte.

91. Stevie Nicks - Stand Back (1983)
Te vinden op Stevie Nicks - The Wild Heart (1983)

De laatste 5 jaar heb ik beetje bij beetje een zwak ontwikkeld voor het stemgeluid van Stevie Nicks, dat zowel krachtig als kwetsbaar klinkt. Ik heb zelfs ergens een playlist met nummers waar zij op zingt, van vroeg Fleetwood Mac-materiaal tot solonummers als deze. Stand Back heb ik vorig jaar pas ontdekt, eerst via een topic op MusicMeter en later live, tijdens de nachtelijke afterparty op Primavera Sound 2014, toen het echt heel goed binnenkwam en het kwartje definitief viel.
Het nummer is blijkbaar ontstaan op toen Stevie in de auto mee humde met Prince' Little Red Corvette. Prince speelde later ook de synthesizers in op dit nummer. Stevie schreef het trouwens op haar trouwdag en nam ook gelijk een demo op. Op de een of andere manier vind ik dat ook wel hoorbaar, zoveel liefde en onoverwinnelijke kracht als er in dit nummer zit.

Angeles, prachtig nummer! ook mooi verwerkt in de film 'Good Will Hunting'

Leuk, Herman! Jij bent misschien wel degene die het meest invloed heeft gehad op mijn muzieksmaak hier op MusicMeter. En degene die het dichst bij mijn smaak zit, denk ik. Ook zo enorm breed en gevarieerd, en ik kan me heel vaak in jouw mening vinden. Logisch dus dat ik meteen opveerde toen ik zag dat jij aan de beurt bent.

In ieder geval al een tof begin, inderdaad lekker gevarieerd! Valt me op dat jij ook heel erg open staat voor van alles en nog wat.

http://static1.squarespace.com/static/551c5546e4b0c1e6d15543d6/55b8582be4b0809108363454/55b85978e4b00a794f3e2d7b/1438144888454/Sam-Sparro-Feature-620x380-2.jpg

90. Sam Sparro - Happiness (The Magician Remix) (2012)
Origineel te vinden op Sam Sparro - Return to Paradise (2012)

Sam Sparro is mij verder eigenlijk alleen bekend van de pophit Black and Gold, maar dat is genoeg om te weten dat hij een heerlijke soulstem heeft die zich ook goed leent voor danceproducties. En dan kom je al snel uit bij deze remix van The Magician die in België een #1-hit was. The Magician (Stephen Fasano) was jarenlang een dj-producers/-duo met Aeroplane (Vito de Luca) en eigenlijk vind ik het nog steeds eeuwig zonde dat ze gestopt zijn. Samen waren ze namelijk toch wel beter dan apart en waren ze verantwoordelijk voor misschien wel mijn meest gedraaid mixcd ooit (de cd Disco Balearica die ze ooit opnamen voor Mixmag).
Toch heeft deze remix ook voor heel wat plezier gezorgd in een periode waarin ik een baan had waarin ik niet echt gelukkig was. Daar luisterden we wel Studio Brussel en elke keer als dit nummer voorbij kwam was dat toch wel even heel lekker. Zeker de stukken waarin de beat even wegvalt en de nadruk op de synths wordt gelegd zorgen eigenlijk nog altijd voor kippenvel.

89. City of Women - Tablakone (2000)
Te vinden op City of Women - City of Women (2000)

City of Women was een eenmalig project van twee Finnen: jazzdrummer Edward Vesala en electronicaman/allround avant-gardist Jimi Tenor. Dit nummer is voor mij één van de hoogtepunten op het Fabric-mixalbum dat James Murphy en Pat Mahoney in 2007 uitbrachten. Daarop staat veel disco, maar ook deze meeslepende drumexercitie. Lange tijd liet het internet weinig los over de oorsprong van dit nummer, gelukkig biedt Discogs inmiddels uitkomst. Ik heb het lang mogelijk geacht dat het een eigen track was van James Murphy.

88. Björk - Bachelorette (1997)
Te vinden op Björk - Homogenic (1997)

Mijn eerste Björk-herinnering dateert ongeveer uit 1994, toen we op de middelbare school zelf muziek mochten opzetten tijdens tekenles. Een klasgenootje zette Debut op, maar eigenlijk kon ik er nog niet heel veel mee: mij te experimenteel. Gaandeweg ging ik het echter toch meer waarderen en inmiddels is zij wel uitgegroeid tot mijn meest gedraaide vrouwelijke artiest allertijden. Het definitieve keerpunt kwam denk ik met de release van Bachelorette: toen ik dat destijds op Kink FM hoorde was ik direct verkocht en ben ik meteen naar de cd-winkel gegaan om Homogenic te kopen (je moest toch nog wel, in het pre-computer/internet-tijdperk). Het staat me bij dat ik Homogenic meteen keer of 20 gedraaid heb... Debut en Post had ik inmiddels al wel in huis, maar het was door Bachelorette dat ik echt fan werd van Björk's muziek. En ik kan wel verklappen dat zij veel verderop in de lijst nog eens langskomt.

87. Inspiral Carpets - Two Worlds Collide (1992)
Te vinden op Inspiral Carpets - Revenge of the Goldfish (1992)

'Een verplicht tussenstation voor een britpopadept', lees ik bij het album. En zo is het. Zoals zoveel van dit soort bands heel groot aan de andere kant van het kanaal en volstrekt onbekend in Nederland. Als tiener kocht ik eens een verzamelaar van ze, waarvan ik eigenlijk alleen Dragging Me Down (met heerlijk orgelintro) grijsdraaide, maar de laatste twee jaar ben ik wat meer singles van ze gaan beluisteren en is deze uitgegroeid tot een topfavoriet. Dit nummer klinkt als een anthem door het grootse geluid en de fantastische stem van Tom Hingley, maar wie verder luistert hoort ook een provocatieve maatschappijkritische tekst zoals bijna alleen Engelsen die kunnen schrijven. Het is trouwens puur toeval dat er twee Michel Gondry-videos zo direct na elkaar in de lijst staan.

86. Thee Oh Sees - Tunnel Time (2013)
Te vinden op Thee Oh Sees - Floating Coffin (2013)

Thee Oh Sees zag ik live in 2012 (Metropolis) en 2013 (Primavera Sound) en zij gaven misschien wel twee keer het concert van het jaar. Op papier doen ze natuurlijk niets nieuws, want gierende garagerock wordt al vanaf midden jaren '60 gemaakt, maar ik geloof niet dat ik het live ooit zó sensationeel goed uitgevoerd heb zien worden. Ik denk dat opperhoofd John Dwyer na jaren optreden (hij is al actief vanaf de jaren '90) heel goed voor ogen heeft hoe zijn bands moet klinken: knallende riffs, overweldigende (soms krautrockachtige) ritmes en vooral heel veel energie. Helaas is het op plaat lang niet zo goed als live, maar de opeenvolgende songs Sweet Helicopter en Tunnel Time op Floating Coffin geven een aardig idee en heb ik dan ook eindeloos op repeat gehad.

Dank je wel. Ik denk ook wel dat wij veel overeenkomsten hebben in smaak, misschien niet eens zo zeer in specifieke artiesten, maar meer in het open staan voor veel dingen (en vooral eigenlijk ook gewoon pure popmuziek).

Goed nummer van Inspiral Carpets, Björk ook top.

http://keyassets.timeincuk.net/inspirewp/live/wp-content/uploads/sites/28/2013/09/pulp190913w.jpg

85. Pulp - O.U. (Gone, Gone) (1992)
Te vinden op Pulp - Pulpintro (1993)

Iedereen die mij hier een beetje kent weet dat ik een Pulp-liefhebber ben. Logischerwijs komen ze dan ook wel een paar keer langs in mijn top 100.
O.U. (Gone, Gone) is volgens mij een sleutelnummer in hun discografie: het is de eerste single waarin producer Simon Buller ook een hand had en volgens mij had hij een groot aandeel in het uiteindelijke geluid waarmee Pulp dan eindelijk doorbrak. Het eerdere werk vind ik ook goed, maar zo energiek en prettig hysterisch had Pulp tot dan toe nog niet geklonken. Geweldige melodie ook. Vanaf nu zou elke single van Pulp raak zijn.

84. Lacquer - Behind (2003)
Te vinden op Lacquer - Overloaded (2003)

Dit nummer heb ik ooit opgepikt uit een dj-set die Stuart Price (toen onder de naam Jacques Lu Cont denk ik) draaide op Glastonbury. In 2007 was die set toch wel zo'n beetje de soundtrack van mijn zomer, en toch wel vooral door dit lieve electropopnummer. De groep is verder volslagen onbekend, maar voor fans van bv. Phoenix toch wel de moeite waard, denk ik. De videoclip, gemaakt door Michel en Oliver Gondry, is ook de moeite waard.

83. Poni Hoax - Antibodies (2007)
Te vinden op Poni Hoax - Images of Sigrid (2008)

Zowaar twee keer Franse electropop achter elkaar. Dit nummer heb ik ontdekt via de onvolprezen mixcd Disco Balearica van Aeroplane. Helaas geen officiële release, anders zou ie zeker in mijn top 10 hier hebben gestaan. Ik vind dit een heerlijk dramatisch nummer en dat de stem nogal aan die van David Bowie doet denken is in mijn boek toch ook wel een pré.

82. Tommy James and the Shondells - Crimson and Clover (1968)
Te vinden op Tommy James & The Shondells - Crimson and Clover (1969)

Tommy James and the Shondells waren een Amerikaanse hitmachine met een aantal klassieke hitsingles. Naast Mony, Mony uit hetzelfde jaar vind ik dit toch wel hun beste liedje. Het klinkt heel weemoedig, maar de singleversie heeft ook een geweldige dynamische opbouw. Niet veel later zou Lou Reed de akkoorden van dit nummer lenen om zijn Sweet Jane te schrijven.

81. The Chemical Brothers - It Doesn't Matter (1996)
Te vinden op The Chemical Brothers - Dig Your Own Hole (1997)

Zo rond 1996 hield ik ineens erg van The Prodigy, Chemical Brothers, etc. Met name Breathe van The Prodigy en Setting Sun van de Chems vond ik echt fantastisch. Inmiddels zijn die nummers wel een beetje uitgewerkt voor mij, maar deze ongecompliceerde beuktrack van Dig Your Own Hole gaat er nog altijd in als koek. Het geeft elke keer weer een enorme stoot aan energie en adrenaline, zeker als die bas erin geknald komt.

Ha, fijn lijstje, nu al. Die van Mohamed Rafi heb ik ook een tijdje grijs gedraaid. En hoewel ik zelf Dragging Me Down de beste Inspiral Carpets-single vind, zit Two Worlds Collide er niet ver vandaan.

Mooie lijst, ben al een aantal persoonlijke favorieten tegen gekomen.

Fijn om Poni Hoax eens tegen te komen in een lijstje hier, al staat m'n favoriete nummer van ze op de debuutplaat.

http://frenchmorning.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/09/221998_162417263817742_5002697_n-600x350.jpg

80. Max Berlin - Elle et Moi (Joakim Remix) (2003)
Origineel te vinden op Max Berlin's - Max Berlin's (1978)

Er was lang onduidelijkheid over de identiteit van Max Berlin. Het zou een Belg zijn die in Antwerpen woonachtig was, wat ergens ook wel weer logisch klinkt, omdat beroemd Antwerpenaar Tom Barman zijn Elle et Moi een plekje gaf in Any Way The Wind Blows, een favoriete film van mij. Maar inmiddels blijkt het de broer van de Franse discopionier Cerrone te zijn. Dit nummer heb ik in eerste instantie leren kennen in deze remix van Joakim en dat blijft voor mij ook de fijnste versie. Heerlijke meeslepende discoplaat in midtempo, inclusief Morricone-esque mondharmonicaatje.

79. Matthew Dear - Her Fantasy (2012)
Te vinden op Matthew Dear - Beams (2012)

Matthew Dear kwam in mijn vizier met zijn alias Audion, waarvan de doordenderende technoplaat Mouth to Mouth een tijdlang mijn favoriete fietsplaat was als ik haast had. Ook zijn cover van Tears for Fears' Pale Shelter van vorig jaar vind ik waanzinnig. Maar dit blijft toch het allerfijnste wat ik van hem ken. Mooie synthtechnopop met een krautrockachtig ritme.

78. Underworld - Kittens (1999)
Te vinden op Underworld - Beaucoup Fish (1999)

De eerste keer dat ik dit hoorde was tijdens een soort privéfeestje op mijn toenmalige studentenvereniging, toen een groepje bevriende dj's elkaar hun favoriete danceplaten liet horen. Het middenstuk overweldigde me nogal, zeker in combinatie met veel rook en stroboscopisch licht. Sindsdien heb ik altijd wel een zwak gehouden voor dit nummer van Underworld, al ben ik albumsgewijs meer fan van het oudere werk. Het begint met een simpele beat, neemt daarna gas terug om vervolgens groots terug te komen.

77. Loose Joints - Tell You (Today) (1983)
Ik kan zo snel geen MusicMeter-release vinden waar deze op staat.

Dit nummer van Arthur Russell heb ik denk ik een jaar of 6/7 geleden ontdekt, te samen met de 2 andere singles die hij onder het pseudoniem Loose Joints uitbracht. Dit soort 'leftfield disco' heb ik altijd wel een behoorlijk zwak voor gehad, zeker als het zo levenslustig klinkt. Wat dat laatste betreft is de geweldige cover door Robyn van vorig jaar misschien nog wel beter. Ook goed is het nummer Go Bang dat hij als Dinosaur L. uitbracht. Verder heb ik me nog niet zo verdiept in het oeuvre van deze alleskunner.

76. The Shangri-La's - Remember (Walkin' In The Sand) (1964)
Te vinden op The Shangri-Las - Leader of the Pack (1964)

Nog een keer The Shangri-La's met wat mij betreft hun beste nummer. Het begint nog redelijk hard, maar wordt daarna dramatischer en dramatischer en op de een of andere manier blijft je als luisteraar altijd verlangend achter. Daarom kan ik dit altijd rustig 10 keer achter elkaar horen.

herman *kuch* Spotify *kuch*

Je bedoelt Go Bang. Tof nummer ja, vooral de heerlijke Hot Chip-versie daarvan heb ik heel veel gedraaid.

Inderdaad, heb de titel even aangepast. En die Hot Chip-cover is ook heerlijk.

De Spotify-playlist is weer up-to-date:

Herman's Top 100 allertijden: van 100 naar 1 on Spotify - open.spotify.com

De lijst van Herman! Dat staat garant voor mooie stukjes en, als het meezit, hier en daar ook een mooi muziekje . Dat laatste valt eigenlijk best mee, ik heb de afgelopen dagen in elk geval de eerste tien nummers beluisterd (voor zover niet al bekend). Stevie Nicks was een ah-is-dat-dit-nummer-erlebnis en The Field was een prettige herbeluistering.

Veel muziek in het lijstje van Hermen die ik (nog) niet ken. Dat is natuurlijk altijd interessant, zo leert een mens nog eens wat nieuws kennen. .

Morgen weer verder hier. Ik was een lang weekend in Kopenhagen, alwaar ik o.a. een plaat uit mijn top 25 op vinyl heb kunnen kopen.

Tomorrow, tomorrow, I love ya, tomorrow
You're always a day away!

http://leeds-list.com/wp-content/uploads/2013/03/stone-roses-ian-tilton-6-web1-668x341.jpg

75. The Stone Roses - Fools Gold (1989)
Losse single, maar ook te vinden op The Stone Roses - The Stone Roses (1989) als bonustrack

Week 46 in 1989 was een speciale week in de Britse popgeschiedenis: de Madchester Rave ON EP van The Happy Mondays kwam uit, met het machtige Hallelujah. Wat mij betreft hun eerste voltreffer. En de EP was de naamgever van de stroming die een jaar lang de boventoon zou voeren in de Britse alternatieve popmuziek.
Naast deze EP kwam ook Fools Gold uit, de song die het indiegeluid een jaar lang zou bepalen.
Van origine bedoeld als b-kant van What The World Is Waiting For?, maar uiteindelijk werden de rollen omgedraaid. Fools Gold werd een onwaarschijnlijke hit en haalde zelfs in Nederland de top 10.
Destijds was ik 11 en pakte ook ik het nummer eigenlijk al op, al had ik verder geen flauw benul van Madchester of de Stone Roses. Ik denk dat het pas jaren later zou zijn (toen Love Spreads uitkwam) dat ik een tweede nummer van de Stone Roses hoorde. Fools Gold vond ik gewoonweg een leuk dwars liedje en anno nu vind ik het nog steeds een geweldig nummer dat de volledige tien minuten blijft boeien.

74. Pink Floyd - High Hopes (1994)
Te vinden op Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Ik heb nogal tegenstrijdige herinneringen aan dit nummer. Allereerst is het jeugdsentiment, ik kan me nog herinneren dat ik toen ik 15 was op stap was met een groep vrienden en ik dit nummer op heb gezet op een jukebox in een kroeg waar we waren. Dat was in een periode waarin eigenlijk alles voor de wind ging, vol met mooie herinneringen.
Jaren later overleed mijn vader na een akelig ziekbed en moest ik de avond voor de crematie iets schrijven om te kunnen voordragen op de uitvaartdienst. Dat lukte me door alle spanning voor geen meter. Ik heb toen High Hopes op repeat gezet, waardoor ik 'brak', nog eens flink heb gejankt en vervolgens eindelijk op papier kreeg wat ik wilde. Voor mij een van de moeilijkste dagen uit mijn leven in een toch al zware periode en dit nummer heeft me toen enorm veel steun gegeven.
Het nummer gaat nota bene over opgroeien (in mijn interpretatie) en voor mij persoonlijk is het daar ook heel erg aan gekoppeld.

73. Radiohead - Fake Plastic Trees (1995)
Te vinden op Radiohead - The Bends (1995)

Als ik ooit een top 5 van meest gedraaide platen ooit zou moeten maken, zou The Bends zeker daarin komen.
Ik kan me nog goed herinneren dat ik High And Dry op de radio hoorde en betoverd werd. De volgende dag meteen naar de bibliotheek gefietst, alwaar The Bends tussen de verse CD's lag. Hij was net een week uit... Ik heb de CD toen op tape gezet en helemaal stuk gedraaid... Het ene mooie liedje na het andere. Later kocht ik The Bends op Cd, zette ik iets anders op de tape, maar dat klonk voor geen meter. Ik had het bandje blijkbaar zo vaak gedraaid dat de muziek nog steeds vaag doorklonk...
Inmiddels is Fake Plastic Trees overgebleven als topfavoriet. De televisiebeelden van Thom Yorke in regenjas op Pinkpop '96 zitten nog steeds in mijn geheugen, evenals het meedeinende hoofd van mijn schoolgenootje op de eerste rij. Radiohead is later natuurlijk nog steengoede muziek gaan maken, maar op de een of andere manier staat Radiohead hier tekstueel en daardoor emotioneel een stuk dichterbij me.


72. David Bowie - Subterraneans (1977)
Te vinden op David Bowie - Low (1977)

Over de jaren heen is David Bowie toch wel mijn favoriete artiest. Lange tijd heb ik geen uitgesproken favoriete Bowie-album gehad en wisselden Heroes, Low, Ziggy Stardust elkaar netjes af, maar de laatste jaren is het toch wel Low wat de klok slaat hier. De A-kant staat vol met schetsen van bijna achteloos sublieme popsongs; vaak worden ze afgebroken als net de lijnen zijn uitgezet. De b-kant staat vol met sombere ambient en is sterk beïnvloed door de krautrock van bands als Harmonia en Neu! Maar als wel vaker in zijn carrière zou Bowie (in dit geval bijgestaan door o.a. Brian Eno) een perfecte symbiose weten te smeden van zijn invloeden en zijn eigen gouden popklanken.
Subterraneans is voor mij het pronkstuk van Low. Naar verluidt heeft Bowie met Eno hier de somberheid van Oost-Berlijn in de Koude Oorlog op plaat willen vatten. Het saxofoonspel is als een echo naar het verleden, waarin jazz nog populair mocht zijn in de stad (totdat de nazi's de grote jazzclubs sloten).
David Bowie zien we nog terug in mijn top 100 en wel een heel stuk hoger.

71. Trentemöller - Take Me Into Your Skin
Te vinden op Trentemøller - The Last Resort (2006)

Er zijn van die nummers waarvan je je nog heel scherp de eerste keer dat je ze hoorde kunt herinneren. Take Me Into Your Skin, de opener van Trentemöller's magnifieke debuutalbum The Last Resort, is er zo een. De intieme, glasheldere productie is subtiel en hartverwarmend, maar het nummer klinkt toch ook wel weer zo dwingend dat je er helemaal in op wordt gezogen. En dan komt op een gegeven moment die magistrale climax, die me bij het schrijven van dit stukje ook weer kippenvel geeft van kruin tot tenen. Echt een nummer dat ik uren achter elkaar kon draaien in het begin en waar ik fijne herinneringen aan heb.