Thanks.

De Spotify-lijst is overigens ook weer up-to-date.

Tbyml duurde bij mij ook n tijdje en maakte een verpletterende indruk id

Ook hier een liefhebber n.a.v. die single. Album gelijk aangeschaft en was eigenlijk meteen om

Lekker rijtje idd. To Bring You My Love idd .

Björk komt ook wel nog langs denk ik.

De langst durende top 100, al meer dan 3 maanden............nu de top 10!

Mooie nummers in het rijtje.

7. Björk - Hyperballad (/Pluto) (2009)
Te vinden op Björk - Voltaïc (2009) (dvd)

Even de beelden erbij, want die voegen zóveel toe hier. Björk ken ik vanaf Debut, wat ik als 15-jarige in eerste instantie maar een rare plaat vond. Beetje bij beetje groeide ik in haar muziek en vanaf Homogenic was ik toch wel helemaal verkocht. Later beleefde ik af en toe 'Björk-fases' en hoe meer muziek ik om haar heen ontdekte, hoe specialer ik haar muziek ben gaan vinden. Zeker op haar eerste albums weet zij popmuziek in brede zin fantastisch te combineren met de hippe electronica (veel WARP-gerelateerd) van toen. En dat doet zij ook hier, door met LFO (R.I.P. Mark Bell) een geweldige versie van Hyperballad op te voeren. Eigenlijk is het een soort van mash-up tussen haar eigen Hyperballad en LFO's Freak. Deze liveversie vind ik echt fenomenaal, de intensiteit van de muziek, de euforie bij het publiek en de geweldige muzikanten... Ik vind het ook nog altijd eeuwig zonde dat zij in 2013 haar concerten moest afzeggen vanwege stemproblemen. Hoewel ik Björk in 2003 2 keer live heb gezien, had ik graag een dergelijk optreden meegemaakt...

6. Britney Spears - Breathe On Me (James Holden Remix) (2004)

Midden jaren '00 ontdekte ik James Holden en ik was compleet verkocht. Draaide alles van hem grijs, luisterde alle releases van zijn label grijs, draaide mixsets, BBC Essential Mixes... Inmiddels is dat wat minder geworden, hoewel ik hem nog steeds heel hoog heb zitten door de manier waarop hij de brug heeft geslagen tussen avonturierstechno en krautrock in de lijn van Neu! en Harmonia. Wat mij betreft één van de grote muzikale genieën van de 21ste eeuw.
Deze nooit officieel uitgebrachte remix van Britney Spears slaat wat mij betreft alles. Alsof Dostojevski een Pinkeltje heeft herschreven. Het speelse, bijna pesterige intro vind ik al prachtig, maar zeker ook de manier waarop hij de stem heeft bewerkt. In het origineel zingt Britney sexy, hier klinkt dezelfde zang eerder als een eenzame wanhoopskreet. En dat op een bedje van psychedelische synthesizerklanken en een heerlijke beat.

Heb je stiekem mijn lijstje gehackt?

Er mag worden ingezet voor de top 5, wat verwachten jullie nog? Ik kan alvast verklappen dat elk nummer van een album met meer dan 100 stemmen komt.

Pulp, Bowie, B&S en Smiths hoop ik nog op.
En je nummer 1 van 1990 mag toch eigenlijk ook niet ontbreken

Ik vind de muziek van zowel Bjork als LFO gaaf, maar de bovenstaande mash-up vind ik daarentegen nogal rommelig! .

5. Fuck Buttons - Surf Solar (2009)
Te vinden op Fuck Buttons - Tarot Sport (2009)

De eerste keer dat ik dit nummer hoorde kan ik me nog wel herinneren: ik werd meteen volledig meegezogen in de draaikolk van nummer. Zo meeslepend had ik ze nog niet vaak gehoord. En alweer bijna 7 jaar later is er nog weinig veranderd.
De eerste keer dat ik dit nummer live hoorde kan ik me ook nog wel herinneren: ik had net Pulp gezien op Primavera Sound 2011. Wat mij betreft het beste concert ooit. Eitgenlijk kon ik toen wel naar huis, maar in de euforie ging ik nog naar Fuck Buttons, want ik wilde Surf Solar toch wel graag live horen. En daar begonnen ze mee en eigenlijk was dat het enige nummer dat de euforie op dat moment nog verder op kon voeren.
Die straffe beat, die melodie die netjes boven het lawaai uitdanst en die algehele draaikolk van extase... ja, dit is me het nummer wel.

4. Blur - The Universal (1995)
Te vinden op Blur - The Great Escape (1995)

Dit vond ik destijds al een fraaie single, maar in 2013 zag ik Blur op Primavera Sound en toen viel dit nummer ineens helemaal op zijn plaats. Dat een nummer dat je al bijna 20 jaar kent 20 jaar later zo van toepassing kan voelen...
Destijds zat ik in een moeilijke periode. Relatief snel na de dood van mijn vader en het eind van mijn studie, kwam ik snel aan een fijne werkplek. Maar na een paar jaar was er ineens een slecht nieuwsgesprek. We hadden een nieuwe manager gekregen en die draaide de geldkraan van het project waar we aan werkten grotendeels dicht, waardoor we ineens op straat stonden. Dat was wel een klap toen en iets waar ik toen een enorme kater aan over hield. Daarnaast was het ondoenlijk een nieuwe baan te vinden, terwijl de economische crisis welig tierde en ik het sollicitatiekunstje nog onder de knie moest krijgen. Al met al vielen mijn zekerheden weg en werd ik behoorlijk met mezelf geconfronteerd. Achteraf is het wel een heel leerzame periode geweest, in een jaar thuis zitten (en nieuwe mensen ontmoeten en vrijwilligerswerk doen) heb ik meer over mezelf geleerd dan in welke baan dan ook. Maar toch, het was een moeilijke periode.
Toen ik Blur destijds live zag, wist ik nog niet dat die moeilijke periode er bijna opzat. Toch had ik eindelijk een soort rust gevonden in de situatie en kon ik eindelijk genieten van de oceaan van tijd die ik voor mezelf had (in het begin vond ik al die vrije tijd verschrikkelijk). Damon Albarn zong "When the days they seem to fall through you, well just let them go" en dat waren precies de woorden die ik nodig had. Een muzikaal hart onder de riem. Wonderlijk om dergelijke woorden te vinden in een nummer dat je al zolang kent, maar ineens viel alles samen.
Het nummer is natuurlijk sowieso prachtig, met die blazers en de gospelzangeressen. En Damon Albarn is ook een algehele muzikale held en fijne zanger, één van de weinige favorieten uit de jaren '90 die nu ook nog uitermate mooie muziek maakt.

Morgen de top 3! Johan heeft in ieder geval één naam goed.

Gaaf die live uitvoering van Hyper Ballad, die kende ik nog niet Toch maar eens achter die dvd aangaan! Alleen zie ik deze track er niet op staan...

Verder denk/hoop ik dat er in je top3 nog iets van Motorpsycho voorbij komt(?)

Mooie update, herman gaat nu vissen uit de song per jaar vijver

Haha, ja dat kan wel kloppen

Mooi verhaal bij the Universal, best herkenbaar ook...

De nummer 5 en 4 zou ik wel hebben voorspeld (Surf Solar nochtans iets hoger), beiden briljante nummers. Prachtig verhaal bij The Universal ook.

Voorspelling top 3:

3. Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
2. David Bowie - Sound and Vision
1. Pulp - F.E.E.L.I.N.G. C.A.L.L.E.D. L.O.V.E.

Edit: PJ Harvey kan dus niet, even een andere nummer 3 bedenken.

Ik denk dat we de hoogste AF al hebben gehad. Volgens mij krijgen we nog een bandje uit België. Bowie en Pulp lijkt me ook (met deze nummers).

Luigi zal er niet zo ver naast zitten zou ik zeggen, heb ik zitten slapen en NGD gemist?

Ah, dat zou natuurlijk ook nog kunnen.

The plan it wasn't much of a plan / I just started walking

Sound and Vision kan het niet zijn, Ashes to Ashes misschien wel (ben even gaan kijken naar Greatest Hits of 1965-2014 van enkele weken geleden, waar Sound and Vision in de finale 'slechts' 42 punten kreeg van herman in de finale, en Ashes to Ashes 50). Anderzijds, ik ben ook gaan kijken bij Greatest Hits of David Bowie van even daarvoor en toen zette herman Sound and Vision nog op 1, twee plaatsen voor Ashes to Ashes. Vreemd!

Mooi jullie bespiegelingen en zelfs wat speurwerk. Ik ben niet zo consequent blijkbaar in mijn voorkeuren, maar dat klopt ook wel... een paar dagen voor de dood van Bowie was ik bij de tentoonstelling in Groningen en daar kwam ook de video van Ashes to Ashes voorbij. Ook hing er een kostuum uit de clip en mijn vriendin raakte daardoor geïnspireerd zelf iets dergelijks te maken (ze is daar best goed in, ik vind de jurken/kleding die ze maakt heel leuk). Al met al is mijn waardering dus wel gestegen in een paar weken, maar of dat ook hier terug te zien is een tweede.

Leuk om te lezen dat het herkenbaar is, dan heb ik het in ieder geval niet voor niets geschreven. Hopelijk ben jij ook in een gunstiger vaarwater beland inmiddels.

Er moet toch zeker nog iets van Belle & Sebastian voorbijkomen? Wordt waarschijnlijk iets van The Boy With The Arab Strap, Dirty Dream Number Two ofzo!

3. dEUS - Nothing Really Ends (2001)
Te vinden op dEUS - Pocket Revolution (2005)

Jullie kennen me aardig, want hier is inderdaad dat "bandje uit België". dEUS volg ik vanaf midden jaren '90 en dat heb ik volgehouden tot in midden jaren '00. De eerste 4 albums vind ik super, al draai ik The Ideal Crash eigenlijk zelden meer. In 2001 was er ineens een nieuw singletje, waarvan ik de van Studio Brussel geripte MP3 (toen nog een redelijk schaars goed, mp3's) grijsdraaide. In gedachten hoor ik nog de vrouwelijke dj van StuBru over het outro heen praten.
Het nummer steeg verder in waardering toen ik dEUS live zag in Nighttown in 2005, wat echt een uitzonderlijk goed concert was (ik geloof dat het bij aERodynamIC) zelfs in zijn concert top 10 aller tijden staat). Destijds was ik al verslingerd aan Pocket Revolution en dat werd na dat concert alleen maar meer, het warme geluid spreekt me erg aan en wat intieme liedjes betreft is dEUS hier op zijn best. Naast deze vind ik ook Include Me Out en The Real Sugar (destijds in Nighttown opgedragen aan de overleden Morphine-zanger Mark Sandman) fantastisch.
Een paar jaar terug beluisterde ik Pocket Revolution op de terugweg van een werkdag en kwam het album geweldig binnen. Nothing Really Ends begint lieflijk, maar het heeft ook iets bedrieglijks op een hele subtiele manier. Eigenlijk vind ik dit een soort tegenhanger van Instant Street: dat heeft een lange extraverte climax, hier is 'ie ook minutenlang, maar juist heerlijk subtiel en daardoor des te spannender. Het liedje wekt een bepaald soort verlangen op dat niet wordt ingelost, dus het enige wat rest is het nog maar eens opzetten. En nog eens en nog eens.
Vorig jaar bedacht ik dat dit maar op mijn begrafenis (over 50 jaar ofzo) gedraaid moet worden. En nu staat het hier dus bijna bovenaan...

Perfecte omschrijving, Herman! Ik leerde dEUS pas écht waarderen dankzij dit nummer. Behoort nog steeds tot één van mijn favoriete nummers!

2. Pulp - F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.LO.V.E. (1995)
Te vinden op Pulp - Different Class (1995)

Pulp's Different Class staat al jaren op 1 in mijn top 10 hier, dus dat mijn favoriete nummer ervan heel hoog in mijn top 100 prijkt lijkt me alleen maar logisch. Door de jaren heen heb ik hier al in diverse topics mijn liefde voor het album betuigt, maar ik geloof dat dit toch wel mijn topfavoriet is. Het hoogtepuntje is voor mij het moment waarop Jarvis zingt "I've got that taste in my mouth again", waarna je weet dat hij maar op één ding uit is.

Elke keer als ik dit nummer hoor denk ik weer even terug aan mijn kamer in het ouderlijk huis, waar ik mijn Pulp-bandje steeds vaker draaide. De motivatie daarvoor was Hannah, een Engels meisje dat ik in de zomer had ontmoet op vakantie. Ik was 17 en zij was eigenlijk het eerste meisje waar ik op af had durven stappen. Op de een of andere manier vond ik haar veel interessanter dan de meisjes in mijn directe omgeving. Ze bleek groot fan van Pulp, dus logischerwijs draaide ik het bandje dat ik daarvan had ineens veel vaker. We hielden contact: ik schreef en belde haar vanuit dezelfde kamer. In de kerstvakantie zag ik haar uiteindelijk voor het laatst, daarna verwaterde het contact. De liefde voor Pulp was inmiddels echter definitief. De daaropvolgende zomervakantie kocht ik mijn tweede Pulp-cd en vanaf dat moment ging het hard.

In het Facebook-tijdperk heb ik nieuwsgierig als ik was haar nog wel eens opgezocht, maar ik kon haar helaas niet vinden. Totdat ze mij ineens toevoegde in de periode dat Pulp een reünie aankondigde. Wat bleek: ze was inmiddels getrouwd en had dus een andere achternaam aangenomen. Ook was ze verhuisd naar Kingston-upon-Hull, de meest sexloze (zeker in het weekend) stad waar ik ooit ben geweest. Nogal een contrast met Sheffield Sex City, waar Jarvis zo vaak over zingt. Ik vond het wel een mooi contrast.

Later dat jaar zag ik Pulp live op Primavera Sound 2011 (mijn vaste festivalprik en goed voor zoveel legendarische concerten) en toen was gevoelsmatig de cirkel rond. Het beste concert dat ik ooit zag en de bevestiging dat Pulp's Different Class de ultieme klassieker van mijn tienertijd is.

Mooie anekdote bij 1 van Pulps beste nummers.

1. Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
Te vinden op Arcade Fire - Funeral (2004)

Ik heb enorm lang getwijfeld over welk nummer ik nu uiteindelijk op 1 moest zetten. Als Different Class de ultieme klassieker van mijn tienertijd is, dan is Funeral van Arcade Fire dat wel van mijn twintiger en dertiger jaren. En de reden dat er überhaupt zo'n plaat is, is eigenlijk de reden om dit nummer nét boven Pulp te verkiezen. Ik heb veel leeftijdsgenoten zien afhaken of in de jaren '90 blijven hangen als het op muziek aankomt, terwijl er nu ook zoveel moois wordt gemaakt. Ik ben ergens wel blij dat de muzikale honger altijd is gebleven. Maar bovenal staat dit nummer op 1, omdat het me ook gewoon diep in het hart raakt.

Funeral is een plaat over verlies, rouwverwerking, terugkijken, maar vooral ook weer verder gaan. Ik vind het knap dat een plaat me zo op sleeptouw kan nemen als Funeral dat doet met de ongekende geldingsdrang van de muziek. En dat ligt ook zeker aan 'Tunnels', dat nog rustig aftrapt, maar na een minuut of twee ineens aan intensiteit wint en dan is er geen weg meer terug. In 2010 had ik een telefoon waarbij ik een liedje als wekkertune in kon stellen en dat werd 'Tunnels'. Een met zo'n wake-up-song 's ochtends begin je de dag wel goed. Vaak draaide ik dan ook meteen het hele album af en dan kan je dag al bijna niet meer stuk. Maandenlang wakker worden met dit nummer heeft mijn waardering zeker goed gedaan.

Het nummer dwingt me er bijna altijd toe verder te luisteren en dat doe ik ook graag. Funeral heeft echt een fantastische opbouw en spanningsboog: van het opzwepende Tunnels tot de emotionele ontlading van In The Backseat. Beide nummers zie ik eigenlijk als een soort ode aan de zorgeloze jeugd, aan een periode waarin het leven niet zo gecompliceerd was en je je niet druk hoeft te maken over verlies en moeilijke keuzes in het leven.

Wat me muzikaal ook wel aanspreekt is de wat lo-fi-achtige productie, die me doet denken aan alternatieve bands uit de jaren '90. Zeker na The Suburbs en Reflektor valt op hoe dit door de jaren heen veranderd is bij Arcade Fire en hoewel ik die albums ook erg graag luister, gaat er niets boven Funeral. Een album over de dood, maar gelukkig nog meer over het leven!

Tunnels, dus toch.

Machtige mooie verhalen herman! Binnenkort maar eens je volledige top 100 achter elkaar beluisteren.

Mooie nr 1 en 2..je verhaal bij nr 2 doet denken aan Disco 2000..Hannah do you recall

Nou, dat was het hem dan. Dank voor jullie interesse en ook zeker geduld, had nooit gedacht dat het zolang zou duren.

Nog even de Spotify-lijst geüpdatet:

Herman's Top 100 allertijden: van 100 naar 1 on Spotify - open.spotify.com