76 The War on Drugs - Red Eyes
Album: Lost in the Dream (2014)

Ik ben benieuwd waar - en met welke nummers dan zoal - The War on Drugs volgend jaar in mijn top100 zou/zal staan. Ik durfde het nog niet aan nummers van 2017 al in deze lijst op te nemen, maar uit het prima muziekjaar dat 2017 volgens mij wel was, kloppen er best wat nummers op de deur van deze top100, en zeker ook van The War on Drugs.
Voorlopig houd ik het tóch op Red Eyes, dat die typische blauwdruk voor WOD-nummers bevat: Geen ingewikkelde schema's, het traditionele patroon van couplet-refrein-bridge hoef je zelfs niet echt te verwachten. Ze zetten een sfeer neer en bouwen die steeds verder uit. En dat doen ze verdómde goed.

Zonde van het geknetter tijdens Steppin' Out... Deze bassist is trouwens wel vet strak! Overigens is alléén Steppin' Out van Night & Day met een computerbas en -drums...

Ik ken wel een nummer Chicago van Sufjan Stevens, andersom laat ik me graag verrassen... Maar de blazers in Street Player vind ik wel steengoed, het nummer echter niet zo...

75 Novastar - Wrong
Album: Novastar (2000)

Eurosonic 2001: Muziekschool Groningen. Ik stond er samen op de eerste echte date met mijn nieuwe vriendin. Joost Zweegers stond er met een drummer en gitarist in een piepklein zaaltje en ze speelden ze de sterren van de hemel! Inmiddels zijn we getrouwd, en Novastar gaat al 17 jaar met ons mee, al is het jammer dat zijn laatste album echt nergens het niveau van met name de eerste 2 albums haalde...
Wrong - zoals zoveel van Novastar's beste nummers - nodigt uit om mee te zingen, en ik denk dat ik altijd zal blijven doen. Tijdloze melodie.

Uhm....haal je nu niet iets door elkaar?

Edit: Ard had het ook al gezien

Het was natuurlijk ook wel een heel erg complexe grap ?

Grap of niet: ik moet altijd overal op in gaan. En het is natuurlijk ook sneu als Poek niet weet of mensen het wel hebben gezien... ?

74 Deacon Blue - Your Town
Album: Whatever You Say, Say Nothing (1993)

Net als in nummers als Dreams , The Bitter End en Red Eyes is het stuwende ritme de stuwende factor in mijn waardering. De akoustische gitaar die continu op de achtergrond meespeelt, drums, bas. Zij zetten de toon die door de mooie wringende stringarrangementen, het sferische koorwerk, de synths en het effect op de zang tot een heel spannend geheel leiden. De tekst is een boodschap gericht aan Margaret Thatcher ("When you leave they will curse you"), maar inmiddels heeft zanger Ricky Ross afstand genomen van die stevige en andere uitspraken die hij in het verleden heeft gedaan richting de machthebbers die volgens hem met name de Schotten onderdrukten en voorlogen. Ouder worden maakt kennelijk milder...

73 David Bowie - Space Oddity
Album: David Bowie (1969)

De positie(s) van Bowie in deze lijst zijn een beetje lastig. Eind vorig jaar, dus zeer recent, heb ik de biografie van Dylan Jones over hem gelezen, onderwijl zijn héle catalogus van A tot Z luisterend. Dat had ik sinds zijn dood nog niet gedaan, en ik moet zeggen dat het tot een volledige herwaardering van Bowie heeft geleid, kennismaking met albums en toptracks die ik nog helemaal niet kende, en dus ook het last-minute in de war schoppen van deze lijst... Een en ander is nog niet helemaal 'op zijn plek' denk ik, dus over een jaar zal deze lijst v.w.b. Bowie-entries er toch misschien weer anders uitzien...
Space Oddity is echter van oudsher mijn favoriete Bowienummer (de goede lezer zal dus hebben gemerkt dat dat inmiddels is veranderd...). Laat ik maar weer eens een MuMe-gebruikker citeren, omdat die het uitstekend heeft beschreven:
"...omdat er een wereldhit én tegelijkertijd prachtig pareltje op staat, namelijk Space Oddity. Bowie heeft daarmee één van zijn mooiste liedjes geschreven, over ene major Tom die de ruimte ingaat. Wat je hoort, is een gesprek tussen de mensen op aarde die alles in de gaten houden en contact houden met de astronout, en de astronaut dus. Dat zorgt voor een bijzondere tekst, en omdat het zo prachtig meeslepend is gezongen, en door de strijkers, is het net alsof je echt in de ruimte zweeft. Nouja, dat is wat overdreven, maar de sfeer is goed neergezet. Het eindigt nogal dramatisch, het gaat mis, ze raken het contact kwijt met major Tom, en niemand weet hoe het met hem eindigt. Prachtig nummer, absoluut!"
Nou Arrie, in ieder geval een 2e nummer na Jarrett dat je zal kunnen bekoren..

Oh heb ik dat geschreven? Ik kan het me niet meer herinneren. Mooi lied ja, maar niet meer zo'n torenhoge favoriet. Maar je lijst bevalt prima hoor, en ik vind dat je er mooie stukjes bij schrijft! Er zijn al wat favorieten langsgekomen.

David Bowie - David Bowie (1969) - MusicMeter.nl - ziedaar uw giga-bijdrage - uit 2011 alweer
En bedankt voor het compliment!

72 Florence + The Machine - What Kind Of Man
Album: How Big, How Blue, How Beautiful (2015)

Indrukwekkende persoonlijkheid. Kan alle registers bespelen. Krachtig en toch zacht. Woedend en toch kwetsbaar. Direct, open en toch mysterieus. Florence heeft het allemaal, en het zit allemaal in dit nummer over het heen- en weer geslingerd worden tussen woede, verbazing en aantrekkingskracht tegelijk. Heerlijk nummer.

71 Muse - Space Dementia
Album: Origin of Symmetry (2001)

Eerste band of artiest met een 2e notering! Dit nummer draait piano, synths en power, héél veel power rondom weer een zwaar klassiek aangezet schema waarin diverse keren heel duidelijk Rachmaninov's 2e piano concert in terug te horen is (luister voor de herkenning van minuut 1 tot ca. 2,5).
Een van Muse's meer experimentele en donkere songs, waar Matt zich tekstueel weer eens (niet voor het eerst, niet voor het laatst) begeeft in de obsessieve, destructieve masochistische relaties, en aan het eind wordt het weer behoorlijk apocalyptisch; zowel tekstueel als muzikaal.

70 The Isley Brothers - The Highways Of My Life
Album: 3 + 3 (1973)

Bij dit nummer was ik er ongelooflijk laat bij... Afgelopen jaar viel het kwartje pas, maar dan wel direct goed. Prachtige dromerige melodie en tekst over het volgen van jouw weg, en vooral: niet omdraaien en terugkeren. Ook al lijkt dat soms aantrekkelijk, het leidt tot dezelfde pijn als die je al hebt ervaren...: "Although you are the one
You're not the same
So the other side of the road
Can only take me back home"
Driving home for Christmas...? Ik dácht het niet, hè...

69 The Parlor Mob - Cry Wolf
Album: Cry Wolf (2015)

Een van de minder bekende noteringen in deze lijst, denk ik. Zeker als je het aantal views van dit nummer op Youtube als maatstaf neemt. Nog geen 5000 sinds 2015, oef...
Maar wát een geweldige incarnatie van Led Zeppelin, vermengd met elementen van Dream on van Aerosmith, is dit zeg...! Terwijl ik dit typ moet ik overigens een paar keer slikken omdat ik 1 van de 2 bands op de longlist had staan voor mijn top100, ennuh.... Tja, te laat om daar nog iets aan te veranderen...
Terug naar Cry Wolf: Gewoon rock in de beste tradities. De zanger krijst zoals het hoort, er zit een hele goeie spanningsboog in het nummer, neemt zijn tijd om op gang te komen, maar als het dan eenmaal op gang is... \O/
Overigens heb ik voor de verandering eens geen flauw benul waar het over gaat, haha, maar ik voel de emoties wel, en dat is uiteindelijk belangrijker voor mij...

68 Dire Straits - Telegraph Road
Album: Love over Gold (1982)

Lastig te plaatsen nummer. Soms komt het zó geweldig binnen, en soms heb ik er het geduld niet voor. Spaarzaam draaien dus deze track, en genieten van de keren dat het binnenkomt zoals het hoort: Prachtig verhalend nummer over de opkomst en ondergang van leven langs de Telegraph Road , waarbij je maar naar de discussies tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen hoeft te kijken om te weten dat de tekst nog steeds actueel is. Knopfler's stem - waar ik in de meeste nummers van Dire Straits weinig waardering voor op kan brengen - en gitaarspel leent zicht hier uitstekend voor, en wat natuurlijk ook niet onvermeld mag blijven is het geweldige pianospel van Alan Clark.

67 Porcupine Tree - Trains
Album: In Absentia (2002)

Van de weg naar de trein...
Eerste notering voor Porcupine Tree en het eerste nummer en album (In Absentia) waardoor ik écht in Porcupine Tree geïnteresseerd raakte. Trains is een uitermate toegankelijk nummer dat toch de proginvloeden wel in zich draagt.
Op eerste gezicht is Trains een sentimentele song over vroegere zomers bij familie en een (terugkerende?) zomerliefde die uiteindelijk niet kon voortduren. Sound en tekst gaan prachtig samen in deze kristalheldere productie. Wilson's stem is zeker niet de 'best in the business' maar heeft iets melancholisch dat me toch elke keer weer weet te raken. In de context van veel van de andere nummers op In Absentia die gaan over serial killers en de psychologie achter hun 'neergang' van jeugdige onschuld naar moord krijgt het beeld van de vergane jeugdliefde iets onheilspellends...

66 Meg Myers - Desire
Album: Sorry (2015)

Voor dit nummer heeft niemand een exegeet nodig, lijkt me... Damn, bij dit nummer kun je me wegdragen, en dat is volgens mij ook precies de bedoeling. Het is verlangen en geilheid tot ver over de rand. Zodanig dat het pijn doet en je degene waarnaar je verlangt die pijn ook wil laten voelen. Sterker nog: je wilt die ander 'verzwelgen' en de fixatie bepaald niet meer gezond te noemen is... Meg is hier redelijk letterlijk in de interpretatie daarvan, t/m "I wanna kill you, I'm gonna lay you in the ground" toe... Voor wie niet zonder beeld kan en wil (en dat kan ik me levendig voordstellen ).... hierbij de clip, die helaas behoorlijk mono klinkt, vandaar dat ik hierboven een andere link heb gebruikt.
Ook leuk dat er een oldskool gitaarsolo in zit van Steve Stevens (gitarist van BIlly Idol).
BTW: 2015 moet wel een goed muziekjaar zijn geweest, aangezien dit nu al de 3e track uit dat jaar is in 10 nummers tijd en de 4e in totaal tot nu toe...

Trains!

Meer van dat aub.

Trains is indeerdaad mooi. Ik geniet daarentegen even weer van de Telegraph Road.
Waarlijk een monumentaal nummer!

65 The Mission - Tower Of Strength
Album: Children (1988)

Voor zover ik The Mission ken is dit een verrassend hoogtepunt, want voor de rest vind ik The Mission niet bijster bijzonder. Op het album Children is dit ook een totaal afwijkende track tussen veel vrij plichtmatige en niet zo heel goede standaard Engelse rocknummers. Dit nummer echter: Wow. Fantastische sfeer en opbouw. Met name de stringarrangementen en de gitaarsolo's die het 2e deel van het nummer versterken zijn geweldig.

64 The Intersphere - I Have A Place For You On Google Earth
Album: Interspheres >< Atmospheres (2010)

Duitse rockband die volkomen ten onrechte nog geen grote bekendheid geniet, en gezien het verloop van hun carrière vrees ik dat het er ook niet meer van gaat komen... Dit is van hun 2e album een van de meest prog-gerelateerde en meer experimentele nummers die ze gemaakt hebben. Invloeden van o.a. Muse zijn inderdaad niet te ontkennen, maar voordat er bij mensen haren te berge rijzen: ook weer niet zó prominent aanwezig dat de band niet een heel eigen karakter heeft. De zanger Christian Hessler is het grote compositorische brein van deze band, maar stuk voor stuk zijn het uitstekende muzikanten, de gitaristen zijn echte 'geluidenmakers', en de drummer is één van de beste drummers die ik live heb gezien, wát een beest. Overigens was dat hele concertbezoek een hele aparte, even geweldige als hilarische ervaring...
Buiten de geweldige muzikale invulling is de tekst ook een niet te versmaden commentaar op de invloed van het 'gewetenloze' internet (in dit nummer als de verteller en ik-figuur opgevoerd) op mensen en hun gedrag.
Om nog even de kwaliteiten van deze band te illustreren; hun gehele 3e cd werd live in de studio opgenomen, en als je meer wil zien, begin dan hier of hier en klik daarna gewoon verder door de live-opnames van die 2 sessies: Spitzenklasse!

De versie van Beyond The Pale op van The Mission op Children is ook de moeite waard.

Ok, ik zal er nog eens naar gaan luisteren. Wat ik destijds, nadat ik Tower of Strength leerde kennen, heb gehoord vond ik erg tegenvallen.Misschien is er inmiddels e.e.a. veranderd in mijn smaak...

63 Midlake - Head Home
Album: The Trials of Van Occupanther (2006)

Tijdloos nummer dat een klassieker zou moeten zijn (en veel beter is dan Roscoe!), maar het helaas niet is. Wel kenmerkend voor de ontwikkeling van mijn smaak is dat ik vroeger een gitaarsolo zoals in dit nummer wordt gespeeld compleet zou hebben weggelachen. Krakkemikkig klinkend, met een soort 'line out-oversturing' ipv mooie buizenversterking en volledig op gevoel 'ingerammeld'.
Tegenwoordig kan ik dat dus (in de juiste context geplaatst) ontzettend waarderen. Verder: Bescheiden maar smaakvol arrangement, en mooie meerstemmige zang. Heerlijk sfeertje!

Mooie opbouw, de single versie is net als bij Tower of Strenght minder.

Helemaal mee eens, hun beste nummer. Jammer dat ze dat niveau nooit meer gehaald hebben. Leuke lijst tot nu toe.

Ik weet niet of je de remix van Nicolas Jaar kent, maar die is echt majestueus. Stond ook in mijn eigen top 100 denk ik (en anders had ie erin moeten staan of was ie nog net niet uit).

Het origineel had ik eigenlijk nooit gehoord (of het is niet blijven hangen), maar klinkt ook zeker goed al vind ik het wat meer rechttoe rechtaan. Maar Florence heeft altijd wel wat, Ship to Wreck vind ik ook mooi.

Mooie lijst trouwens en ook leuk om te lezen.

Ik wilde de Nicolas Jaar-remix ook noemen, maar dat leek me wel erg ver van Grafmats smaak af te staan.