Janken in de trein

Ik zit een beetje in diezelfde fase nu. Toen in maart dit jaar alles veranderde, besloot ik, om gezond deze periode door te komen, elke dag tijd in de keuken door te brengen. Om mezelf te motiveren ging ik elke dag met een andere jazz-plaat te koken, en dan om de zo veel tijd van artiest te wisselen. In mei was Coltrane aan de beurt: 14 dagen koken met 14 verschillende Coltrane platen, het was een geweldige ervaring.

Ik zag je berichtje bij Kulu Sé Mama, afgelopen week. Twee maanden geleden kwam ik tot exact dezelfde conclusie.

En dan is er nog het vooruitzicht dat er eindeloos veel jazz-platen klaar liggen om te ontdekken, heerlijk.

Ja, en daarna volgde Meditations. Holy shit man.

En de week daarna ontdekte ik ook hoe fantastisch het werk van Alice Coltrane is. ❤️

Ik heb mijn jazz-kook-reis hier bijgehouden: Free-Cookin' with Jazz, or: How I'm Staying Healthy in 2020.

Koken met jazz. Dan zou je op z'n minst deze toch wel verwachten

Miles Davis - Cookin' with the Miles Davis Quintet (1957)

Daar is de lijst wel deels naar vernoemd inderdaad. Wie weet doe ik 'm nog een keer.

Heerlijk stuk weer.

Ik ben nu sinds een tijd ook wat meer jazz aan het luisteren, kende natuurlijk wel een aantal klassiekers (en een aantal gekkige tips van The Scientist), maar heb me er verder nooit echt in verdiept. Fijn dat er nog zo'n groot genre is waarin nog zoveel valt te ontdekken voor mij.

Ik zag recentelijk een special over de beste restaurants ter wereld, waarbij ze de weg naar succes van een dergelijke business uitdiepten. Ze volgden een chef-kok die bij de opening van zijn restaurant als eerste recensie ontving: 'The Miles Davis Factor is Missing'. Als reactie hier op ging hij zich compleet onderdompelen in de muziek van Davis en overal in het restaurant posters en quotes van Davis hangen. Ook werd de muziek van Davis dagelijks gedraaid tijdens het koken. Nu heeft hij een 3 michelin sterren restaurant in New York.

The 3 Michelin-starred Swiss did his homework: he introduced the Miles Davis factor in his food

Dus wie weet waar jou jazz/kook avonturen je gaan brengen

Ontzettend mooie verhalen! Ik ben destijds qua jazz ook begonnen met Kind of Blue. Die vond ik toen echt oersaai (inmiddels vind ik hem prachtig), precies het verkeerde punt om te starten. Ik moest beginnen met ontoegankelijkere jazz die dichter bij rock/metal lag en jazz met meer groove vanwege mijn drumachtergrond (Head Hunters van Herbie Hancock). Ook blind Bitches Brew gekocht en compleet weggeblazen daardoor. Dat had ook wat meer nog die connecties met rock. Daar vanuit ben ik langzamerhand ook de meer ingetogen jazzalbums gaan waarderen.

Mooi hoe muziek die je denkt goed te kennen je dan toch zo kan overvallen soms.

Koken met jazz doet mij dan weer denken aan afwassen met jazz: vroeger hadden wij een saxofonist in de buurt die altijd oefende/speelde voor de hele buurt op het moment dat wij aan de afwas waren. Erg mooi vond ik dat altijd.

Om een of andere reden hoorde ik dit bericht in mijn hoofd met autotune, wat waarschijnlijk betekent dat ik naar te veel concerten van De Jeugd ben geweest, of zo.

Verder even wat cognitieve dissonantie over het feit dat ik genoemd word in een stuk over mijn favoriete artiest, maar dan voor een verwijzing naar een stuk dat ik geschreven heb over een andere held. Ik vind het wel nog steeds een interessant vraagstuk: als je heel veel moeite gaat steken om iets te 'begrijpen' wat op het eerste gehoor weinig indruk maakt, ben je jezelf dan niet eigenlijk aan het hersenspoelen? Aan de andere kant, ik had alle prachtige muziek niet willen missen, die ik heb leren waarderen door wat geduld te oefenen en minder snel te oordelen.

En over het 'voelen' van jazzplaten: gisteren had ik toevallig een soortgelijke ervaring met über-jazzklassieker 'Kind of Blue'. Dat is voor mij een plaat die ik altijd eerder artistiek dan emotioneel waardeerde. Maar gisteren lag ik muziek te luisteren over de koptelefoon, na een lange en vermoeiende werkweek, met mijn hoofd op de schoot van mijn partner, en 'Flamenco Sketches', een nummer dat ik zeker al honderden keren heb gehoord maar dat me nooit veel deed, kwam ineens met volle kracht bij me binnen. Mooi dat je soms nog kunt worden overdonderd door dingen waar je dacht allang een mening over te hebben gevormd.

Prachtige verhalen, Koen.

Soms zou ik zeggen, te veel emotie. In de zin dat ik het niet aankan een hele avond of elke dag helemaal op te gaan in de meest intense muziek van John Coltrane. Intuïtief doseer ik dat.

En dat blijkt nodig bij zo'n verschroeiende intensiteit. Het muziekstuk dat mij emotioneel het diepst raakt is de Passacaglia van het eerste vioolconcert van Shostakovich. Daar aandachtig naar luisteren kan ik niet zonder een stortvloed aan tranen. Begin dit jaar had ik er nog een uitvoering bijgekocht (met Maxim Vengerov op viool) en die leek even sterk als die waar ik al 25 jaar vertrouwd mee ben (Lydia Mordkovich op viool). Ik besloot op een avond om ze eens na elkaar te beluisteren met de koptelefoon, zodat ik goed kon vergelijken. Maar dat bleek een overdosis. Emotioneel voelde ik me de rest van de avond alsof er een vrachtwagen over me heen was gereden.

Ik ervaar dat met sommige artiesten ook. Ik noem een Songs: Ohia. Zeker met de context van zijn overlijden in het achterhoofd, kan ik daar niet een hele avond naar luisteren. Coltrane's emotie's zijn anders van aard. Spiritueler, geef het maar een naam, maar ook zeker positiever, optimistischer. Voor mij in ieder geval. Daar kan ik een grotere dosis van hebben.

Panta rhei, alles stroomt. Heraclitus is zo'n beetje de enige westerse filosoof die dat goed begrepen had. Je kan geen twee keer in dezelfde rivier stappen. En je kan ook geen twee keer dezelfde muziek beluisteren.

Mooi, deze ga ik onthouden.

En nog zonder mondkapje he


Koken met Coltrane.... ik voel een nieuw tv programma aankomen.

Zelf merk ik dat ik aan jazz echt nog het meeste plezier beleef qua muziek. Heerlijk is dat. Hoe goed en hoe fijn ik zoveel andere muziek ook nog vind, jazz is net even anders.

'A Lof Supreme'
'Kulu Se Pasta'
'Giant Stamppots'
'Interstellar Spek'

Nee dit is niet wat Julius en Robert op prijs zouden stellen. Misschien dit:

Desserts:
Bakailava
Violets tot Your Furs

Cocktail: Chronic Blue

En dan begin ik nog maar

Graag GrafGantz boeken als eerste centrale gast graag, dat wordt nog leuke televisie maar niet voor hem.

Zeer rake constatering, zo voel ik het ook, bij vrijwel alle (spirituele) jazz voel ik dat positieve, optimistische, pure (denk niet EO, Andre Rieu of Gert en Hermien), maar wel uplifting. Tip: Ga de documentaire Chasin' Trane over het leven en werk van John Coltrane eens bekijken.

Complimenten, vond je jazz stukje hartverwarmend. Ik heb zelf ook ooit besloten dat ik aan jazz toe was en heb daar toen ook tijd en moeite in geïnvesteerd. Ik luister tegenwoordig meer jazz dan wat anders.

EY TONY

Johnny Marr let je op?

Intermezzo II - And how many times can a man turn his head / and pretend that he just doesn't see

Het is zaterdagochtend, 11 juli 2020, en ik ga straks het stuk over Coltrane posten. Het is al af, en ik ben tevreden over de woorden die ik bij de plaat heb gevonden. Ik ben benieuwd naar de reacties.

Het is vroeg nu, te vroeg nog. Een goede vriendin van me waar ik af en toe het bed mee deel, ligt achter me te slapen. Hoewel we gisteren laat thuis waren, ben ik alweer klaarwakker. Onze avonden samen zijn me dierbaar, en dit was een fijne avond, maar vanochtend was ik niet meer met haar bezig. Ik was deze introductie in mijn hoofd aan het schrijven.

….en het verbaast me, dat ik nu zo kalm en helder denken kan - om de woorden van Lennaert Nijgh te gebruiken.

Ik ben emotioneel. De zachte, zalvende klanken van Ichiko Aoba, van 0, geven me, zoals zo vaak de afgelopen maanden, rust in mijn hoofd. Toen ik twee weken geleden begon aan de eerste schetsen van de 10 stukken die deze reis zouden vormen, had ik niet verwacht dat het zo veel bij me los zou maken. Ook wist ik nog niet of het stuk dat ik vandaag met jullie ga delen, een stuk dat ik de afgelopen week in etappes heb geschreven, de site zou halen. Ik twijfelde. Of dit de juiste plek was, of jullie er op zaten te wachten, en of ik het zelf wel wilde delen.

Vanochtend besloot ik van wel, jullie reacties de afgelopen dagen hebben me overgehaald. Het is niet alleen essentieel geweest voor mij, en voor mijn verdere ontwikkeling als mens, maar ook voor mijn muziekbeleving. Dus ja, het hoort hier thuis. Deze introductie is het laatste stuk dat ik er aan toe voeg. Morgenochtend zal ik er nog een keer met een frisse blik naar kijken. Waarschijnlijk weer samen met Ichiko Aoba.


// // //


Muziek verwordt vanaf 2012 langzaam van een actieve hobby naar een passieve. Ik volg nog wel de nieuwe releases van mijn favoriete artiesten, ik luister meer jazz na de doorbraak met Coltrane, maar nieuwe artiesten ontdek ik deze periode eigenlijk nauwelijks. Ter illustratie; ik skip de plaat van Kendrick Lamar zelfs in 2012. Ik registreer de hype rond GKMC, maar na de teleurstelling van enkele andere grote platen en hypes besluit ik het gewoon links te laten liggen. Als To Pimp a Butterfly in 2015 verschijnt en het mediacircus opnieuw oplaait, haak ik pas aan. Onbegrijpelijk, in retrospect. Een mens maakt soms rare keuzes.

Maar andere zaken zijn nou eenmaal belangrijker geworden voor mij in deze periode. Mijn studie bijvoorbeeld. Na 1 mislukte studie en 1,5 jaar werken, heb ik de afgelopen jaren in Leiden eindelijk mijn plekje gevonden. Naast een studie die elk jaar beter bevalt, ontmoet ik in Leiden ook voor het eerst mensen die net zo maf zijn als ik: andere nerds, met andere gekke hobbies en voorkeuren. Eindeloze avonden op banken, gevuld met drank en een evenzo beschonken Tom Waits op de achtergrond, tot de lucht in de verte weer licht begint te worden en het tijd is om op de fiets te stappen, kleuren deze periode.

Deze vrienden waarderen bovendien mijn muziekkennis en -smaak, dat is ook nieuw. Vaak ben ik degene die de muziek uitkiest en opzet. Vooral met Albert spendeer ik veel nachten op deze manier. We kijken meestal eerst een film en de rest van de nacht luisteren we naar muziek, pratend over vrouwen, seks, films, en de eindeloze mogelijkheden die de toekomst ons te bieden heeft. Twee Morrison's zijn onze vrienden bij deze gesprekken. Van de mijne, Jim de zijne.

Daarnaast heeft cinema de rol die muziek eerder voor me had dan langzaam overgenomen. Ik kijk meer en meer films in mijn vrije tijd. Ik duik oude cinema in, Russische films uit de jaren '20, Franse films uit de '60s, Taiwanese films uit de '80s en Thaise films uit deze eeuw - er is zó veel. Ik kijk alles wat ik kan vinden, ik volg een minor in film aan de uni (al twijfel ik nog wel even tussen film en etnomusicologie) en ik ontmoet nieuwe mensen die mijn passie voor cinema delen. Muziek is gewoon even wat minder essentieel en verdwijnt logischerwijs naar de achtergrond. Ja, live-muziek is nog wel leuk, maar ik bezoek ook elk jaar minder concerten. Film festivals nemen mijn leven over. Kortom: ik heb even geen nieuwe muziek meer nodig, zo voelt het een beetje. Ik heb al zoveel favorieten dat ik wat verzadigd ben geraakt. Ik spendeer minder tijd op MusicMeter dan ooit.

Maar er is nog wel muziek, natuurlijk is er nog muziek. Op feestjes, bijvoorbeeld. Ik kan de hele nacht dansen op minimal, compleet in mijn eigen wereld verzonken, het liefst stoned. De zomer van 2012 associeer ik ook met de muziek van John Talabot, eindeloos lijkt zijn werk vanaf verschillende balkonnen van de studentenhuizen in Leiden te schallen. De BBQ's en huisfeestjes uit deze periode zijn ook onlosmakelijk verbonden met Inspector Norse van Todd Terje. En dan zijn er nog de vrouwen, uiteraard, altijd weer die mooie vrouwen op elk feestje. Soms bereikbaar, soms niet. Mysterieus, verleidelijk, aantrekkelijk, tot blijkt dat ze liever naar Oasis luisteren dan naar interessante muziek. Oh well - op naar de volgende.

Ik heb enkel warme herinneringen aan de zomer van 2012. Ik had voor het eerst het gevoel dat ik (het begin van) mijn pad in dit leven had gevonden. Ik had fijne vrienden om me heen en het was eigenlijk best wel lekker om single te zijn na een lange relatie. Ik voelde me vrij, alles leek mogelijk. Maar zo fijn, zorgeloos en mooi als 2012 en 2013 zijn, zo snel verandert alles wanneer mijn moeder in de zomer van 2014 hardhandig een einde aan haar eigen leven maakt. Ik ben niet in Nederland als het gebeurt, ik kom er twee dagen later op Schiphol achter. Het is alsof de wereld onder mijn voeten wordt weggetrokken. Ongeloof. Frustratie. Pijn. Woede. Verdriet. Ik weet niet waar ik het zoeken moet. Eindeloze emoties vechten het met elkaar uit in mijn hoofd.

Een week later dragen mijn beste vriend, een vriend van mijn vader, enkele familieleden, en ik zelf, haar kist op de tonen van Blowin' in the Wind de kleine kapel in. We zijn op de Veluwe, terug naar waar mijn moeder vandaan komt, het stuk grond waar ze de diepste connectie mee voelde. Het voelt logisch dat ze hier komt te liggen. Op Closing Time van Tom Waits tillen we de kist uiteindelijk weer naar buiten, naar het graf. Onze hond snuffelt wat rond. Ze is van slag, maar ze geniet ook van de natuur en de geuren. In mijn herinnering heeft het geregend, maar ik weet niet of dat waar is.

Jarenlang zal ik niet meer normaal naar Dylan, naar Wainwright III en naar Antony kunnen luisteren. Het is me te veel. Hun muziek doet me pijn. Als ik in Gouda op de bank zit, staart Dylan me vanaf de hoes van Bringing It All Back Home aan. Haar platen behoren mij nu toe, daar hoeven we het niet eens over te hebben, maar ik zal ze jaren niet willen zien. Pas vanaf 2018 ben ik in staat om ze te omarmen.

2014-2017 gaan voorbij in een waas. Eerst werk ik me kapot, al mijn energie gaat op aan mijn Master en mijn stage. Ergens in 2015 valt dit ritme weg en loop ik tegen een muur. Ik val in een diep gat. Ik ga meer drinken, minder voor mezelf zorgen. Het rouwproces sloopt me tussen 2015 en 2016, mentaal en fysiek. Daarna, ergens in 2017, besef ik me eindelijk dat het zo niet verder kan, en begin ik stappen te zetten om langzaam weer op te krabbelen. Ik wil weer genieten, leven, gezond zijn. Begin 2018 zet mijn herstel zich definitief in. Ik stop met drinken, ik ga weer sporten en ik focus me weer op mijn carrière.

Ik prijs mezelf eindeloos gelukkig met het feit dat ik in 2013 D. tegen het lijf loop. Binnen een week ben ik smoorverliefd. Onze eerste aangeschoten flirt, op een feestje in Leiden, zou het begin zijn van een prachtige, sterke relatie die ruim 5 jaar zal duren. Zij sleept me door deze periode, ik weet niet hoe ik het zonder haar had gered. Ik zal haar altijd dankbaar blijven voor onze jaren samen, voor haar steun en haar positiviteit. Ze kon me laten lachen, zelfs in de donkerste periode. We zijn alweer bijna 2 jaar uit elkaar, maar ik weet ik dat ik altijd bij haar terecht kan als er iets is.

En toch, zelfs in deze ontzettende kut-jaren, zelfs in de meest rotte fase in mijn leven, waarin ik minder muziek luister dan ooit, bieden mijn favoriete artiesten me alsnog troost, houvast, liefde, hoop, en al die andere dingen die muziek een mens kan bieden. Het is dan ook niet zo vreemd dat er zelfs in deze periode toch nog essentiële platen op mijn pad komen. Ik besefte het destijds niet, maar dat gebeurde zelfs aan het eind van 2014 al. De liefde voor muziek is te groot, de passie zit te diep. "Het bloed kruipt waar het niet gaan kan", een uitdrukking die ik misschien nog nooit heb gebruikt, komt nu ineens in me op. Het is de eeuwig veranderende soundtrack van de immer onvoorspelbare loop des levens. Shing02 verkondigde het ooit al, over een beat van de ook veel te vroeg overleden Seba Jun:

It's funny how the music puts times in perspective
Add a soundtrack to your life to perfect it

Van die stukken die zeker aankomen. Ik hoop dat het helpt het op te schrijven en hier te delen.

Daar valt verder niet eens goed op te reageren door ons meelezers. Ik hou van openheid en het kan goed werken dat te delen. Zou mooi voor je zijn........ dank dat je het aandurft. Het geeft deze site zoveel meerwaarde.

Ze zeggen wel eens dat schrijven therapeutisch werkt. Volgens mij ervaar ik dat de afgelopen week voor het eerst. Het doet me zeker goed.

Ik ben blij dat ik mijn muzikale reis hier nu deel, na twee fijne, mooie, positieve jaren. Vol nieuwe ervaringen en een grote dosis zelf-reflectie. De timing voelt juist.

Twee jaar geleden had ik bovenstaand stuk niet kunnen schrijven. En ook nog niet willen delen.

Ha, ik kan me nog een andere anekdote van jou herinneren die hierbij aansluit, volgens mij ging die specifiek over Wonderwall

Ik ben stil en maak een diepe buiging. Dank en waardering voor je openheid, deze komt binnen.

Hier word je inderdaad stil van. En wat mooi om te lezen dat je dit nu kunt delen, Koen. Dank dat je dat hebt gedaan.

De persoonlijke verhalen zijn inderdaad een van de grote meerwaardes van deze site, ik haal hier dingen uit en leer er dingen van die ik niet kan oppikken uit wat voor recensie of essay ook.

Keep it up, Koen (ook met de stukjes natuurlijk, want telkens als je weer een stuk plaatst hier, denk ik: mooi, er is er weer een )

Koen