Op 14-jarige leeftijd al DOOM in de armen sluiten en dan vervolgens als 16-jarige al Dälek blasten. Jij bent wel een echte OG, toen al too cool for skool.

DOOM Ook voor mij was dit de plaat die me aan hem verslingerd deed raken (was een paar jaar ouder). Wat een rapper...

En wat vind je nu van In da Club?

In da Club vind ik nu wel leuker dan in 2006, denk ik, maar ik zou hem eens serieus moeten beluisteren. Heb het nummer in geen jaren in zijn geheel gehoord.


Ik werd 17 in 2005, dus zowel DOOM, Aesop Rock als Dälek kwamen op die leeftijd op mijn pad. Met Aesop en Dälek was het wel instant liefde. De metal-fase had ik alweer achter me gelaten, maar Dälek maakte me opnieuw enthousiast voor harde & intense muziek.

Ah 17 jaar, dat zie ik meer voor me. Als nog was je mij ver vooruit, want op elk genre-gebied buiten rock was ik op die leeftijd een muzikale Ralph Wiggum die nog steeds krijtjes in zijn neus zat te douwen

Hier nog zo'n een. Ik wist 8 jaar terug nog maar net hoe ik Avicii moest spellen

Als je dat nu ook niet had geweten, dan was je misschien wel bij een blackmetalband beland: Avichi

Toegegeven dat het onvermogen tot beheersing van de orthografie alsmede het vermogen tot ontaal op MuMe wijd verbreid is, iets wat menigmaal mijn foeterturbo aanjaagt, is jouw bewering inzake betrokkene (Jordi met die rochelende jakhalzenmuziek) net zo lachopwekkend als de mogelijke bewering van Luuk Ikink (RTL Boulevard) dat onze koningin het liefst haar kledingaankopen doet bij C&A.

Deranged, kun jij hier wat van maken?

Het woordje orthografie zegt mij niet zoveel maar verder lijkt het mij slechts milde hardcore.

Ik overwoog om vandaag nog een stukje te posten, maar misschien willen de taalpuristen de reis vanaf hier voortzetten? Dit was vast een essentiële plaat voor jullie.

Nogal wat gekonkel over regeltjes ooit door iemand anders verzonnen.

Ga gewoon verder; ik ben hier al geweest Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis

Met enig schaamrood moet ik bekennen dat ik eigenlijk hier Vraag van de dag #2 mijn 'taalobsessie' had moeten opbiechten

MF Doom, zie ik als 1 van mijn favoriete hiphop artiesten, maar ik ken eigenlijk alleen maar madvillainy en een hoop singles waar hij gastartiest is. Ik moet dringend eens wat van zijn albums checken, zal starten met de samenwerking met Danger Mouse dan maar.

ALL CAPS jong.

Spel je de man zijn naam.

Dat is dan wel weer een regel die overduidelijk zijn bestaansrecht kent.

Deel #6 - 2006: Frustratie / Abstractie / Een soundtrack om bij te lezen

https://www.musicmeter.nl/album/9901

Meer nog dan de folk en de hip-hop kleurt een variatie aan electronische muziek mijn herinneringen aan de laatste twee jaar van mijn middelbare schooltijd. Zeven jaar na het trauma van Windowlicker werd het alsnog de soundtrack van mijn laatste jaren in Gouda.

Een moeizame periode. Ik was een onbegrepen, gefrustreerde puber (maar goed, wie was dat niet). Ik had een hekel aan school, aan het systeem, aan de manier waarop een vak als geschiedenis werd gegeven - elke keer weer over WWII, en dan ook nog vanuit zo'n beperkt standpunt. Ik had een bijbaantje bij de AH, vooral om CD's te kunnen kopen, want verder gaf ik eigenlijk vrijwel nergens geld aan uit, maar ook daar had ik het niet naar mijn zin. M'n collega's waren lui, ik moest regelmatig hun werk opknappen als ik mijn eigen paden af had. Ik was ook gefrustreerd omdat ik al mijn gevoelens niet goed onder woorden kon brengen, ik miste te veel context, oefening en zelfvertrouwen. Daarnaast kon ik het goed vinden met meisjes, veel beter dan met jongens, maar hoe ik uit die verdomde friend-zone moest komen? Geen idee. Seksueel, emotioneel, intellectueel, ik wist niet zo goed wat ik met mezelf aan moest. Eindeloze, kleine bronnen van lichte frustratie dus. Maar verder ging het prima hoor.

In 2005 was ik ook blijven zitten, ik moest 5 VWO overdoen. Eigenlijk zat dat er al jaren aan te komen: ik weigerde stomweg om te leren en ik kwam altijd te laat voor de les. Ik keek liever films, ontdekte muziek, schaatste, voetbalde, tenniste, gamede, het maakte niet uit, alles behalve studeren. Er waren slechts twee vakken die ik wel leuk vond: Engels & Gym. Tijdens een les Engels had ik op een gegeven moment een hevige discussie met de leraar, over de beperkte literatuurlijst. Net als mijn liefde voor oude muziek, ging ook mijn liefde voor oude literatuur met horten en stoten. Ik wilde iets van nu lezen, iets uit mijn tijd. Of in ieder geval iets wat geschreven was na mijn geboorte. Ik zat helemaal niet te wachten op Shakespeare. De leraar ging overstag: ik mocht mijn eigen boeken uitkiezen, los van de leeslijst, als ik hem in het Engels kon overtuigen waarom mijn keuzes het waard waren om eventueel op die lijst opgenomen te worden. Ik nam het bloedserieus. Nu, achteraf, denk ik 'ah, eindelijk een leraar die me uitdaagde'.

Na het eerdere, niet-zo-geslaagde Dntel-avontuur had ik in 2005 al wel voorzichtig wat nieuwe stappen in de electronic gezet. De Hongaarse plaat van Venetian Snares was een hype dat jaar en die mix van breakcore en klassiek was fascinerend. Het zal één van mijn eerste serieuze electronic-platen zijn geweest, maar ik luisterde er niet heel vaak naar. Het was me iets te weird en bombastisch, meer muziek voor af en toe een los nummertje. Niet direct de aanleiding om dieper het genre in te duiken dus, maar wel een belangrijke plaat in mijn reis.

Er liepen destijds ook nogal wat fascinerende figuren rond op MuMe. Waar Sven de weg naar talloze folk voor me had geplaveid, Yak me helemaal gek had gemaakt op lieve indie pop en BoordAppel me aan allemaal toffe hip-hop introduceerde, was er nog een trio illustere users waarvan de top 10 vol stond met platen die me nog niet zo veel zeiden, maar me wel intrigeerden. Allemaal geschaard onder het genre electronic. De schuldigen: Onderhond, Tovenaar en Goodfella.

Ik consumeerde zo veel nieuwe muziek in deze periode, dat ik de exacte volgorde waarin ik al de electronische albums die mijn aandacht trokken heb geluisterd helaas niet meer kan reconstrueren. Ik heb echter wel een overkoepelende herinnering aan het gevoel dat de diverse albums bij me opriepen, aan de fascinatie en het plezier dat ik vond in hun abstracte karakter. Muziek zonder zang was even wennen, maar de clicks, beats en ratels maakten het geheel op een andere manier boeiend. Het waren echter bovenal de warme waves die mijn aandacht trokken. Oooh, die eindeloze waves, wat een genot bleek het om daar op weg te zweven. Droom-muziek, dat was het. Veel andere muziek was vrij direct, inspelend op emoties en ratio, maar electronic bleek anders te werken. Dit speelde meer in op mijn onderbewustzijn. Hoog in de wolken, diep in de oceaan. Met je kop onder water, in plaats van met beide benen stevig op aarde. Hele andere associaties dan muziek tot nu toe bij me opriep dus. En ik vond het heerlijk. Een groot deel van 2006 en 2007 zouden in het teken komen te staan van mijn eindeloze dwaaltochten door het genre. Eerst door de IDM en Breakcore, vervolgens richting Minimal en Deephouse. De werelden van Warp, Ad Noiseam, Entity, Hymen, n5MD en vele andere labels zouden verkend worden.

Wanneer ik naar rock of folk luisterde, kon ik daar niet bij lezen. Twee teksten om op te letten was te veel van het goede. Met electronic was het anders, er was immers geen zang die me af kwam leiden van mijn tekst. Toen ik door kreeg dat ik op deze manier mijn favoriete hobby met lezen kon combineren, ging ik ook direct veel meer lezen. Later zou mijn voorkeur meer richting ambient verschuiven, users als Sietse trokken me steeds verder die kant op. Via hem kwam ik ook achter het geweldige huwelijk tussen folk en electronic. Lo-fi field recordings, zachte fluisterzang, knisperende beats, dekentjes ambient, bedekt met zacht geruis en gepruttel. Ahh, wanneer deze elementen samen kwamen, kon mijn geluk niet op. Wat een pracht.

Maar in eerste instantie ging het werk van Autechre het vaakst op als ik las. Vooral Incunabula; zo vaak vormde dit album de soundtrack van een middag met een boek in mijn handen, dat ik niet meer geloof dat het een regulier studioalbum betreft. Deze plaat is voor mij onlosmakelijk verbonden met de lappen tekst die ik tot me nam in mijn laatste maanden als 17-jarige op deze planeet. En dan vooral met de boeken van Jeff Noon. Het allersterkst heb ik deze associatie met Bike. Als ik dit nummer hoor, waan ik me direct weer in de weirde, wondere wereld van Vurt, het Manchester van de toekomst, met bizarre feestjes, duistere drug-trips, fascinerend voedsel en grauwe gebouwen. Een wereld waar ik 14 jaar geleden heel veel tijd in heb doorgebracht. Het was een lees-ervaring die aansloot bij hoe ik games beleefde. Het is een fijne associatie, eentje die waarschijnlijk, hopelijk, nooit meer zal verdwijnen.

Na deze ontdekking zal ik de rest van mijn leven blijven lezen, en later ook schrijven, met electronische muziek - zonder zang - op de achtergrond. Het bleek een gouden combinatie.

Kijk hiermee kan ik - en ik niet alleen denk ik - aardig instemmen. Ooit liet Sietse - where have you been, my man - in een gesprek zich ontvallen dat electronic met vocals al snel cheesy werden toen noemde ik Gui Boratto en Yagya o.m. als bewijs van het tegendeel, maar Sietse viel niet vermurwen.

Verder zit hier aardig wat herkenning in: heel veel rock is mij veels te concreet: je wordt met een hapklaar beeld opgezadeld, zo van hoppa verteer het maar - en dan heb je ook nog eens al die fake opstelschrijvers/exegeten die precies menen te moeten uitleggen, wat de songwriter bedoelt met ...
En gaat opstellist numero uno in discussie over de exacte betekenis van een bepaalde tekst met numero due.

Opvallend is voor mij ook dat ik prima kan afdraaien op bijv Biosphere, terwijl Autechre regelmatig de geest verscherpt.

Is het nou taalpurist of taalpurisd?

Zou zeggen pick je voorkeur.

Komt iemand praten sabel je 'm neer.

Dit is 2020 een futuristisch decennium in nog steeds hét land of de free de place2be.

Meerdere smaken, twee onderbroeken, doe ik allemaal niet moeilijk over.

Waarom zou jij.

Zolang je je een beetje verstaanbaar maakt, hartstikke mooi toch.

Lekker losjes gewoon gaan.

Mooi stuk weer! Ook leuk om te lezen over dat drietal users. Voor ik op MuMe aankwam was ik al wel bekend met WARP en zeker met Incunabula, maar die drie zaten er zo enorm diep in... daar heb ik ook wel een hoop van opgepikt (of juist gemerkt dat de smaak van OH niet echt de mijne was, maar toch waren zijn meningen altijd wel interessant). Ik associeer Bike/Autechre heel erg met de nachttrein naar Berlijn: niet geslapen vooraf en dan in de trein wegdommelen met deze muziek... grappig om dan zo'n uitgesproken associatie met een andere stad te lezen.

Was trouwens wel benieuwd naar Bar Cabo Verde zat, maar blijkbaar bestaat die niet meer. Vast ergens in Middelland/Delfshaven?

Ja, waar ik altijd van genre naar genre hopte, verbaasde het me destijds wel hoe diep sommige mensen in enkele niches ronddobberden. Ideale reisleiders als ik zelf ergens in wilde duiken.

Nee, die bar bestaat niet meer. Ik ben er zelf ook nooit geweest, ik ken enkel de verhalen van mijn ouders. Ik zou de exacte locatie eens aan mijn vader moeten navragen, ze hebben op meerdere plekken in Rotterdam gewoond, maar het was inderdaad in die regio. Het is ook de regio waar ik zelf nu woon. Overigens zullen Rotterdam en Leiden - ook jouw twee steden geloof ik - nog kleine rolletjes spelen in de komende drie delen hier, inclusief een andere bar in Rotterdam, die toen al bestond en die nu nog steeds bestaat.

Ik associeer Incunabula (en vooral Eggshell) met een autrorit naar Augsburg met 4 man (waaronder Sietse), op weg naar een kunst- en muziekfestival. Was altijd discussie over de te spelen muziek omdat iedereen vaak wat anders wilde, maar Incunabula was de allemansvriend. Moet zelfs nog ergens een mp3-opname hebben waarop we gezamenlijk het bekendste melodietje van Eggshell meefluiten

Op zich wel ideaal ja, maar als muzikale veelvraat begrijp ik zulke mensen allerminst

https://media1.tenor.com/images/3bf2d3276e0a562ba21ebf82a91caf88/tenor.gif?itemid=13163237

Ja, Sietse is echt een junkie, die drinkt uit principe zelfs geen koffie of cola. Grappig feitje is wel dat we niet al te ver in Duitsland van de weg gehaald zijn door de Duitse politie, die zagen een paar jonge gasten, niet al te sjiek gekleed, in een auto met Nederlandse nummerplaat en dachten "Bingo!" Eerst is ons netjes gevraagd of we ergens drugs verstopt hadden, na onze ontkenning hebben ze de halve auto binnenste buiten gekeerd en uiteraard niets gevonden. Wisten zij veel dat we nette jongens van Jan de Witt waren

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > Het grote taaltopic

Haha, dit is wel een stukje MuMe-folklore dat een eigen plekje verdient. Hopelijk belandt die mp3 ooit ergens op de site.

Ik had zelf Autechre nooit geassocieerd met lezen, maar ik zal het dit weekend eens uitproberen. Goeie lees/schrijfmuziek is wel echt essentieel. Gelukkig is er daar heel veel van.

Verder is jouw middelbare schoolcarriere echt een op een die van mij haha. Gelukkig is het nog goedgekomen met ons.

Deel #7 - 2011-2012: Zelf-indoctrinatie / Emotie vs. Ratio / Janken in de trein

https://www.musicmeter.nl/album/396

Mijn ouders discrimineerden niet; alle muziek was welkom thuis. Behalve jazz dan, dat zat in een verdomhoekje. Ze konden best een eind meegaan in mijn reisjes door hip-hop en electronica-land, met oprechte interesse in mijn ontdekkingen, maar jazz? Nee, dat was een ander verhaal. Zenuwachtige, irritante muziek. Mijn vader maakte één uitzondering, voor die bekende piano-plaat van Keith Jarrett, maar verder was jazz in zijn ogen verschrikkelijke muziek.

Nou, als puber snapte ik ze wel. Jazz maakte twee reacties bij mij los: óf ik werd er zenuwachtig van, óf ik vond het bombastische herrie. De kitscherige lift-jazz die ik uit films kende, hielp ook niet mee. Vooral met koperwerk had ik behoorlijk wat problemen. In 2005, toen ik volop in mijn pop/rock/folk-fase zat, was er toch al één jazz-release die mijn aandacht wist te trekken: Polar Bear - Held on the Tip of Fingers. Indie-jazz? Ik weet nog goed dat ik één nummer op het album echt geweldig vond: To Touch the Red Brick. Die sax, dat ritme, die drums? Catchy, swingend, bijna rock-achtig zelfs. Maar verder dan dat kwam mijn omarming van jazz dat jaar nog niet.

Een jaar later, nadat ik zowel hip-hop als electronic in mijn hart had gesloten, besloot ik dat andere genres dan ook wel goede dingen te bieden moesten hebben. Opnieuw tijd om verder te kijken dus. Tijdens het afstruinen van allertijden-lijstjes en de 5*-lijsten van andere users hier, viel het me op dat jazz toch wel heel erg prominent aanwezig was. Ik besloot alle drie de grote namen eens een keer uit te proberen. Ik haalde het bekende trio - Kind of Blue / The Black Saint and the Sinner Lady / A Love Supreme - van SoulSeek af en ging er eens goed voor zitten. Met een open mind, hoopte ik. En die ervaring beviel eigenlijk wel, beter dan ik had verwacht.

Kind of Blue klonk het meest toegankelijk en was eigenlijk best rustig voor 'echte' jazz. Ik vond het zelfs wat aan de saaie kant, en snapte niet direct hoe mensen daar zo enthousiast van konden worden. Mingus was anders. Grootser, bombastischer, ongrijpbaar, met rare gitaartjes en stukken klassiek. Ik vond het interessant, maar niet echt mooi. En dan was er die plaat van Coltrane. Oef, dat was duidelijk de moeilijkste van de drie voor mijn 18-jarige oren. Zijn sax klonk schel en die drummer deed onnavolgbare dingen. De muziek was raar, vloog uit de bocht en ging onverwachte richtingen op. Ik was wel gefascineerd door wat ik hoorde, maar jazz ging toch nog maar even de koelkast in.

In de jaren die volgden kwam er altijd wel ergens wat jazz langs. Op MuMe, bij vrienden, in kroegen, op de uni, in films, in hip-hop, etc. Mijn oren wenden er steeds meer aan en ik raakte er langzaam van overtuigd dat jazz toch wel toffe muziek was. Ook ontdekte ik via users als The Scientist de Noorse avant-garde scene, het Rune-label, met acts als Scorch Trio. Net als Polar Bear voelde dit meer als rock dan als jazz, maar het was ontzettend tof. Een soort warme, noisy chaos. Ik zag Scorch Trio live in Utrecht in 2007 en genoot enorm van het optreden, met name van de intensiteit van de drummer. Het idee van 'zenuwachtig getoeter' had ik al lang van me afgeschud, maar jazz bleef verder toch wat hangen in de periferie van mijn muzikale bewustzijn.

Ergens richting het einde van 2010 komt daar verandering in. Ik ben inmiddels naar Rotterdam verhuisd en ik ga met enige regelmaat wat drinken in Dizzy, een jazz-café hier. Ik vind dan dat het tijd is om een serieuze poging te wagen om wat dieper in het genre te duiken. Tijd om wat meer platen te proberen, in verschillende stijlen. 2011 zou muzikaal in het teken van jazz staan, zo besloot ik. Het leek me een goed voornemen. Een plaat die me direct goed beviel tijdens deze nieuwe ontdekkingstocht was Saxophone Colossus van Sonny Rollins. Dit was de eerste 'pure' jazz-plaat die ik na 1 luisterbeurt meteen heel erg tof vond. Niet dat de muziek me raakte, maar alles leek gewoon te kloppen op die plaat. Gefascineerd door de saxofoon, besloot ik mijn aandacht ook maar weer eens op die ongrijpbare Coltrane te richten.

Sandokan-veld had het in zijn stuk over Neil Young, jaren geleden, over een vorm van zelf-indoctrinatie: "jezelf helemaal onder te dompelen in iets totdat je het begrijpt". Iets vergelijkbaars deed ik met Coltrane. Ik had inmiddels ook zo vaak gelezen en gehoord dat jazz tijd kostte om te waarderen, dat ik besloot om die tijd dan ook maar eens te gaan investeren. Ik wilde in ieder geval een serieuze poging wagen. A Love Supreme was de plaat die ik uitkoos voor mijn experiment. Ik zette hem op mijn iPod en maandenlang luisterde ik met enige regelmaat naar dit album. Soms 4x in de week, soms een tijdje niet, soms een los nummer. Soms haalde ik het einde niet, maar meestal luisterde ik hem helemaal.

Zo ging een deel van 2011 voorbij. Alles wat eerst vreemd was, werd langzaam bekend. De plaat ging in mijn systeem zitten, maar bleef tegelijkertijd ook intrigeren. Het was niet zoals bij rock of folk, waar je de albums op een gegeven moment door en door kent. Ook na 30x luisteren bleven de nummers en wendingen me hier verrassen. Ik waardeerde de muziek steeds meer. Ik vond het fascinerend om naar te luisteren - ik genoot er zelfs van - maar een emotionele klik bleef uit. Jazz was muziek voor het intellect, besloot ik, en niet voor het hart. Muziek voor hele serieuze muzikanten. Maar ik was blij dat ik het nu ook kon waarderen.

Ik bleef in die overtuiging tot een zekere zomeravond in 2012. Op weg naar huis van een feestje loop ik door de stromende regen in Rotterdam. Met mijn aangeschoten kop stap ik half doorweekt de trein in. Ik ga zitten, zet mijn koptelefoon op en doe mijn ogen dicht. A Love Supreme / A Love Supreme / A Love Supreme scandeert Coltrane enkele minuten later in mijn oren. Ik open m'n ogen en kijk door het raam naar de natte straten, naar de donkere hemel en naar de patronen die de regendruppels in de plassen achterlaten. Het zal een combinatie van allerlei factoren zijn - de alcohol, het juiste moment, de zwoele zomernacht, de herinnering aan een fijn gesprek en de zoen met een mooi meisje - als Coltrane's saxofoon ineens tot diep in mijn ziel doordringt. Mijn ogen worden vochtig en de haren op mijn armen en rug zijn overeind gaan staan. Voor ik door heb wat er gebeurt, zit ik te janken in de trein. Jazz geen emotie? Hoe mis kon ik het hebben.

Mooi geschreven weer. En herkenbaar. Ook voor mij was jazz zo'n genre waar ik me echt toe moest zetten. Het was in de tijd dat ik alles wat hier hoog gewaardeerd werd ook wilde doorgronden, en jazz was een van de hardste noten om te kraken. Een totaal andere manier van luisteren: ik die begindagen zocht ik naar melodieën die raken e.d., zo kende ik muziek, maar daar draait jazz natuurlijk nauwelijks om. Wel erg blij dat ik me daartoe heb gezet.

Voor mij was The Black Saint juist de plaat die de definitieve doorbraak veroorzaakte. Nog steeds mijn favoriete jazzplaat.

En toevallig ben ik nu in een stormachtige ontdekkingsbui waarin ik achter elkaar nieuwe jazzalbums opzet en er enorm van geniet. En jawel, juist bij Coltrane - die ik natuurlijk al jaren ken, maar slechts een beperkt deel van de discografie - valt mijn mond achter elkaar open, vooral van al dat prachtwerk van na A Love Supreme.

Gevonden, en net nog even naar geluisterd maar is echt niet om aan te horen
Al zal de 2007 opnamekwaliteit daar ook vast mee te maken hebben, plus het feit dat we op dat moment met pak hem beet 150-160 km p/uur over de Autobahhn reden. Hoe dan ook, hier is ie in al zijn glorie:

https://wetransfer.com/downloads/b50ee3b544d89ab1e2d8d6cf83c2d56820200711082625/44b31e

Te horen op deze legendarische opname zijn (naast ondergetekende) Sietse (oftewel Orphax), Wouter van Veldhoven, en nog een vierde persoon die niemand hier kent.