Prachtig weer... en Claude François is inderdaad wel leuk, vooral haar eerste single heb ik veel gedraaid. Geen idee meer hoe ze op mijn netvlies kwam, maar ik vind de Franse 60s popvibe icm reggae wel een leuke combinatie.

Ik begin stilaan reggae en dub ook steeds meer te waarderen, al was ik nooit anti. Vooral in de 2e helft van de jaren '70 is heel veel goede dub/roots reggae gemaakt. Toen ik in december bij 33-45 records in Den Haag door de Lee "Scratch" Perry sectie stond te bladeren, stond deze mix op:
Haron - Dekmantel Festival 2019 - YouTube
Ik werd helemaal meegesleept en heb uiteindelijk maar geen dub/reggae-platen gekocht, want het kon toch niet zo goed zijn als deze mix.
Misschien voor jou ook wel een aanrader. De set van King Shiloh op Dekmantel 2019 is ook erg fijn.
King Shiloh - Dekmantel Festival 2019 - YouTube

Verder mooi de rol van Rotterdam in je verhaal. Ik heb gisteren nog een wandeling gemaakt door o.a. Delfshaven en dan geniet ik als ik dit soort klanken uit de huizen/auto's hoor komen.

LKJ is absolutely fab! Heb je ooit de kans om 'em live te zien - doen! Begeleid door 3-4 man dringt zijn muziek en zijn spoken word door tot je bare bones; impressive wat hij - klein als ie is - teweeg kan brengen.

Dit Linton Kwesi Johnson - Independant Intavenshan (1998) is de beste koop - 3 eerste album + LKJ in dub voor 11 GBP (of 6, tweedehands) bij Amazon.

Noobs kunnen beginnen bij David Rodigan - Fabriclive.54 (2010), of bij Black Uhuru - live in Essen (Gruga Halle) met Sly & Robbie, fabeltastische ritmesectie: Black Uhuru - Live in Essen (1981) - YouTube

Er zijn ook genoeg boeiende samplers/compilatie (va o.a Lee Perry) op Trojan. Claude Fontaine gaat in da book. Ter info: FKA Twigs - Magdalene was de nr 1 in mijn jaarlijst van 2019.

Yabby You - Jesus Dread 1972-1977 (1997)
Heel erg veel Roots-giganten allen geproduceerd door dezelfde man achter de knoppen. Voor mij de ideale instapper gebleken.

Lee "Scratch" Perry - Arkology (1997)

Ik noemde specifiek Trojan (label); daar vind je de meest authentieke opnames. en het is geen eenvoudig klusje om wegwijs te worden in de discografie van Lee Perry - daarvoor is deels een acceptabele verklaring: 1. de man heeft ongelofelijk veel opnames gemaakt en lang niet alles werd terdege bijgehouden ; 2. soms werd een bepaalde basistrack - ook wel "riddim" geheten - door meerdere artiesten gebruikt; het bekendste voorbeeld Lee 'Scratch' Perry feat. Davis-Words.wmv - YouTube dat in de versie van Sangie Davis een hit werd; maar ook door Lee Perry werd opgenomen en in The Upsetters box (op Trojan) is te vinden - dat nummer ken je mogelijk van Boney M - By the Rivers of Babylon.

NB: er is een hoorbaar verschil tussen ska (sneller - denk bijv Desmond Dekker; of 'de tweede golf'- The Specials), rocksteady (meer rock-feel) en reggae (loom). Er circuleert een clip van Bob Marley - die in het begin ook ska en rocksteady - waarin het duidelijk uitlegt (obv accenten in de off-beat). Bob begon ooit met zingen van rocksteady Bob Marley-Songs of Freedom-One Cup of Coffee - YouTube

1955 - 1985

Mento=>Ska=>Roots=>Early Dancehall

Rocksteady heeft m.i. een stuk meer met (uptempo) soul van doen dan met rock. Verreweg de meeste Jamaicaanse muziek overigens. De sologitaar zul je niet gauw tegenkomen als prominent instrument.

In de jaren '60 zijn er volop soulhits gecoverd door 'rocksteady'-artiesten, dus ik snap die link wel. Het tempo ligt dan meestal wel wat hoger dan bij de originelen. En als het om Lee "Scratch" Perry gaat moet Studio One (en sublabel Coxsone) waarvan hij in de 60's een van de huisproducers was ook niet onvermeld blijven. De catalogus hiervan is gelukkig wel redelijk goed in kaart gebracht door verzamelaars (en grotendeels bv. hier te vinden http://www.45cat.com/label/studio-1-jm).

Ik heb die Fabric maar eens aangeslingerd, en Linton komt vandaag denk ik ook nog wel voorbij.

Mju legt de (abusievelijke) link met rock. Die snap ik niet .

Niet zo stellig zijn - rocksteady: the music rocks steady (zoals in rock - duidelijke maataccenten). Bij reggae zul je met name in de off-beat de sologitaar regelmatig een tsjikke-tsjikke ritme horen spelen en da's een essentiële bouwsteen. Bob legt het hier even uit: The difference between Ska, Reggae and Rocksteady - YouTube
Qua inbreng gitaar zou ik even kijken naar Black Uhuru live en deze clip
6 Styles of Reggae Guitar in 1 Song - YouTube
The difference between Ska, Reggae and Rocksteady - YouTube

Ja ik heb helemaal niets met reggae tenzij het live is, sorry (ook nooit voldoende tijd in gestoken hoor dus weet ik veel), maar wel vind ik de reis van Koenr misschien de meest boeiende in dit (toch al geweldige) topic tot nu toe.

En dat niet alleen door het persoonlijke gehalte, maar ook door de prettige schrijfstijl, de inhoudelijke variatie, en de rake bespiegelingen over alle betekenissen die muziek in het leven in kan nemen. Hulde!

Zeker ook gezien het hoge niveau van eerdere reizen in dit topic, beschouw ik dit als een enorm compliment. Bedankt. Het heeft me geraakt dat zo veel van jullie hebben meegelezen en -geleefd de afgelopen twee weken.

Ik heb nog 1 deel voor jullie, vanavond of morgen, en dan geef ik het stokje met liefde door aan de volgende reisleider.

Even een inhaalslag geleverd, dit topic was ik uit het oog verloren. De laatste maanden werd ik namelijk helemaal in beslag genomen door het meticuleus uitzoeken van de perfecte avatar.

Neen, serieus: wat een boeiende reis, Koen! Van het ene naar het andere spectrum, en weer terug. Hoogtepunten, dieptepunten. Dat alles op schitterende en ontroerende wijze verwoord. Jij voelt dat je leeft? Wel, ik voel óók dat je leeft.

Veel zaken die je aanhaalt zijn ook best herkenbaar, op de één of andere manier. Het fragment waarin dé vonk met Coltrane definitief overslaat.. Prachtig geschreven!

Niets dan hulde, Koen. Al mis ik nog een stukje over black metal, natuurlijk.

Haha. Wie weet. Misschien wel voor deel #12 of deel #15, over enkele jaren.


❤️

Jammer dat het er al weer bijna op zit. Jouw schrijfstijl is zo raak, dat doen er maar weinig na. Echt heel knap en daarom zo mooi om te lezen

Deel #10 - 2019-2020: Brazilië / Covid-19 / Digitaal reizen

https://www.musicmeter.nl/album/71624

En zo komen we aan bij mijn voorlopige eindstation. Een aantal van jullie hadden deze artiest, of op zijn minst het land van herkomst, waarschijnlijk al aan zien komen. Ik begon deze reis natuurlijk ook niet voor niets met een korte anecdote over Gal Costa.

Dit laatste deel staat in het teken van het onbekende, het onverwachte en het onvoorspelbare; van de eindeloze reizen die ik nog ga afleggen in alle uithoeken van deze planeet, zowel muzikaal als fysiek; van het genot dat ik steeds weer beleef aan het ontdekken van nieuwe muziek; van de muziek die me uit onverwachte hoek gaat raken de komende jaren; en van de verwachting, de hoop, het vooruitzicht, dat er over 20 jaar nog 10 gevarieerde hoofdstukken aan dit verhaal kunnen worden toegevoegd.

Wat doe je als je voor je gevoel alle genres al eens vrij diep bent ingedoken en hebt uitgepluisd? Dan besef je je bijvoorbeeld dat er nog een hele wereld aan muziek is die buiten de - ontzettend beperkte - Westerse hokjes valt. Hoekjes vol onontdekte parels, verstopte plekken waar je nog eindeloos kan grasduinen. En eigenlijk is er niks mooier dan grasduinen door onbekende gebieden. Het is bovendien makkelijker om dat legaal te doen dan ooit. Spotify, YouTube en Bandcamp hebben meer muziek voor iedereen beschikbaar gemaakt dan ik 15 jaar geleden voor mogelijk had gehouden. En ik vond toen al dat het aanbod enorm was. Je moet er enkel de tijd voor voor maken.

Nou heb ik door de jaren heen wel behoorlijk wat 'wereld-muziek' (ik vind het nog altijd een stomme term) geluisterd. Uiteraard lag er ook bij ons thuis een exemplaar van Buena Vista Social Club, ik heb het gevoel dat ik Chan Chan al mijn hele leven ken. Mijn ouders hadden ook een redelijk aantal Afrikaanse CD's in huis en met name Djam Leeli was een favoriet van ze. Ik vind het zelf ook een prachtplaat. Ook ben ik al jaren verliefd op de muziek van Natalia Lafourcade. Ze begon ooit als een soort Spaanstalige Lily Allen, maar ze heeft een enorme groei doorgemaakt en is inmiddels diep de rijke, muzikale geschiedenis van Mexico ingedoken. In 2017 vond ze met Musas definitief haar stem en ze bracht dit jaar - opnieuw - een prachtalbum uit. Ook had ik al verschillende reizen door de Japanse muziek afgelegd, door de hip-hop, folk, jazz, zolo, city pop, ambient en al die andere genres waar dat land een eigen scene van heeft (gehad). Maar de wereld is nog veel groter dan Senegal, Mexico, Japan en Cuba.

Maar waar te beginnen? Zo veel muziek, zo veel plekken, zo veel stromingen, een mens zou van minder overweldigd raken. Één van de vele landen op mijn daar-moet-ik-ook-nog-eens-dieper-induiken-lijstje was Brazilië. Ik had her en der wel wat meegekregen van de rijke muzikale geschiedenis van het land, ik kende wel wat albums van Os Mutantes en enkele moderne acts zoals Metá Metá, maar veel verder was ik nog niet gekomen. Toen ik in 2019 naar Brazilië kon dankzij m'n werk, was het echter direct duidelijk wat mijn volgende muzikale bestemming was; tijd om zowel de muziek als de geschiedenis van het land eindelijk eens een wat serieuzer te verkennen. 1 juni zou ik vliegen, dus mei stond automatisch in het teken van Braziliaanse cinema en muziek.

Nou blijft mijn reis die maand grotendeels beperkt tot het opzetten van enkele grote namen. Naast bossa nova kom je dan al snel uit bij Tropicália en tussen de muzikanten die ik deze maand beluister, steekt 1 artiest er voor me bovenuit: Gal Costa. Haar andere s/t en Índia doen er niet veel voor onder, maar de plaat van vandaag is mijn favoriet van haar drie grote titels. Waar die eerdere, bekendere s/t nog uit de herkenbare chanteuse, bossa nova en Tropicália vijvers vist en heel duidelijk de inbreng van Gilberto Gil en Caetano Veloso ademt, gaan hier alle remmen los. Deze plaat is één en al Gal. Alsof het allemaal geen enkele moeite kost, wisselt ze hier tussen ruw en zacht, psychedelisch en pop, speels en serieus, persoonlijk en poëtisch, Westers en Braziliaans, bossa nova en avant-garde. De plaat vliegt alle kanten op, staat vol met nummers die onverwachte wendingen nemen, maar Gal laat het allemaal vanzelfsprekend klinken en dwingt je om naar haar te luisteren. Eigenzinnig torent haar stem overal bovenuit, zelfs als ze zachter zingt. Ze klinkt sterk, sexy en speels. Excuses als het vervelend wordt, maar ik ga een andere rode draad in mijn reis ook nog eenmaal herhalen: wat een vrouw.

Heen en weer append met enkele Braziliaanse vrienden die ik in juni zal herzien, blijkt dat zij Gal ook allemaal enorm hoog hebben zitten. Een vriendin van me vertelt me dat ze een traditie heeft met een vriendinnengroep van haar middelbare schooltijd: 1 avond per jaar verzamelen ze zich en luisteren ze gezamenlijk naar Gal's beroemde live-plaat, al sinds hun tienertijd. Die moet ik ook zeker een keertje luisteren nu ik aan haar werk ben begonnen. Ik visualiseer een kamer vol Braziliaanse vrouwen in de 30 die naar de plaat luisteren - herinneringen ophalend, wijn drinkend - en ik moet glimlachen. Over enkele weken zal ik haar een knuffel geven en kunnen we misschien samen naar Gal luisteren.

Een maand later loop ik op het treinstation van Salvador. Ik heb trek en zoek nog naar een snelle hap voor mijn bus vertrekt. Het wordt een lange zit, de natuur in, ik ga de Chapada Diamantina bezoeken. Terwijl ik mijn coxinha oppeuzel, valt mijn oog op het naambordje verderop. Ik moet grijnzen; volgens het bordje bevind ik me op de 'Gal Costa Foodcourt'. Van radicale, politieke, subversieve muzikant, naar de naamgever van een greasy, goedkope on-the-go foodcourt. Het contrast tussen de jaren '60 en de 21ste eeuw - hoe typisch. Gal zal er vast om kunnen lachen. Bolsonaro wellicht minder.

Dat was allemaal vorig jaar, 2020 is een ander verhaal. De afgelopen maanden veranderde immers alles, de wereld ging plots op slot. Ik was net terug uit Finland en vrijwel al mijn plannen voor april t/m juli, zowel privé als voor werk, vielen in het water. Een deel is nu weer langzaam opgestart, een ander deel zal tot 2021 moeten wachten, wellicht nog langer. Ik had ineens zeeën aan extra tijd tot mijn beschikking. Geïnspireerd door m'n tijd in São Paolo en Salvador vorig jaar, de warme, muzikale avonden en mijn nieuwe vrienden daar, de prachtige albums die ik al kende en het feit dat Gal Costa inmiddels een vaste waarde in mijn playlist was geworden, besloot ik nog veel dieper de Braziliaanse muziek in te duiken. Misschien wel dieper dan ik ooit ergens in ben gedoken. Het werd een heuse digitale reis, dwars door genres, regio's, en door de tijd.

Want ik wist dat er veel was, meer dan Samba, Bossa Nova en Tropicália. Maar zó veel? Er is Capoeira muziek, Forró, Afoxé, Vanguarda Paulista, Maracatu en Ciranda en nog vele, vele andere genres en sub-genres.

Ik dook in de oeuvres van tientallen artiesten, ontdekte parel na parel, daar hoefde ik zelfs nauwelijks moeite voor te doen. Ik heb zeker 100 Braziliaanse platen geluisterd de afgelopen maanden en er minstens net zo veel aan de site toegevoegd. Tussendoor waren er ook uitstapjes naar andere Zuid-Amerikaanse landen, naar Afrikaanse muziek, naar Aziatische platen, en uiteraard, gewoon, naar 2020-releases, maar Brazilië was drie maanden lang mijn ijkpunt. En ik heb er zo veel van genoten, dat ik mijn visum gewoon nog een keer verleng. Ik ben nog lang niet uitgeluisterd.

En dat geldt niet alleen voor Brazilië, dat is slechts een hoofdstuk in dit verhaal, een tussenstop. Het geldt voor deze hele reis. Hoewel die reis de afgelopen 10 jaar in rare, onvoorspelbare en soms moeizame bochten is gegaan, met oponthoud, afleiding en allerlei andere hobbels op de weg, ben ik sinds 2018 weer helemaal enthousiast over nieuwe muzikale ontwikkelingen en volop aan het genieten van alles wat er op mijn pad komt. Een aantal users - jullie weten wie jullie zijn - voorzien me met enige regelmaat van tips die buiten mijn eigen radar vallen. Ook de spelletjes op deze site, Song van het Jaar, de anderstalige ladder die momenteel loopt, de top 20's die ik voor zaaf maakte, de stemlijsten van vele andere users en een variatie aan overige topics, zorgen ervoor dat ik constant word uitgedaagd om net een beetje buiten mijn eigen comfortzone te treden, nieuwe dingen te blijven ontdekken. Het zijn de duwtjes die af en toe nodig zijn.

Ik ben heel benieuwd wat de komende 10 jaar gaan brengen. Ik ben ook heel benieuwd hoe muziek in mijn leven gaat passen als er weer andere dingen op mijn pad komen die alles overhoop gooien, zowel in positieve als negatieve zin. Ik zit hier goed in Rotterdam, voor nu, maar ik heb geen idee of ik hier over 5 jaar nog steeds woon. Het zal van een heleboel factoren afhangen. Ik kan hier enkel afsluiten door te concluderen dat muziek me al ruim 20 jaar ontzettend dierbaar is. Soms zal het weer even naar de achtergrond verdwijnen, dat lijkt me onvermijdbaar, maar het zal altijd aanwezig blijven. Ik heb al potentiële plekjes bedacht waar enkele volgende hoofdstukken zich eventueel af zouden kunnen spelen. Nu nog een keuze maken. Of juist niet, de speling van het lot zal ongetwijfeld een handje helpen, een klein duwtje geven of een signaal mijn kant op sturen.

De quote van Shing02 die ik afgelopen weekend al aanhaalde, is een tekst die de afgelopen 14 jaar, eigenlijk al zolang als ik dat nummer ken, eens in de zo veel tijd door mijn hoofd spookt. Want het is precies zoals hij zegt: muziek is de constante soundtrack van mijn leven. Van de mooiste momenten, van de naarste, en van alles daar tussen in. Vaak bepaal ik die soundtrack zelf, zowel bewust als onbewust, maar soms wordt hij bepaald door het toeval, de willekeur, het lot. Soms is het meteen duidelijk, soms kom je er jaren later pas achter en plaatst het dingen alsnog in een ander perspectief. Ik kan me geen leven zonder voorstellen. Gelukkig hoeft dat ook niet.

Heerlijke reis, Koen. Dank je wel!

en het boek is dicht.
Wat een fantastische trip, Koen .

Bedankt, ik ga dit zeker nog vaak gebruiken als naslagwerk.

Wat een reis, zeg! Echt met plezier gelezen, fantastisch geschreven.

Al vaker gezegd: mooi, en enorm genoten.

Maar vooral wat ons allen hier bindt: muziek, en dat op een manier die niet iedereen goed begrijpt en dat maakt dit tot een mooie gemeenschap.

Top gedaan Koen, mooie muziek en een schitterende schrijfstijl! Kom maar op met dat boek zou ik zeggen

En hierna aerobag dus? Dat wordt sowieso ook smullen!

Diepe buiging!

Prachtige reis Koen! En heerlijk om te lezen over de Braziliaanse muziek. Toen ik mijn reis hier beschreef was het debuut van Os Mutantes mijn beoogde laatste hoofdstuk, maar uiteindelijk voelde dat nog te vers om op te schrijven. Achteraf had ik het wel kunnen doen, want het was voor mij een eye-opener naar een fantastisch muziekland. Ik ben wel meer bij een beperkt aantal artiesten/albums blijven hangen, ik had er grofweg 10 die ik eindeloos draaide.

Van Gal Costa ken ik wel wat platen, maar jouw keuze (en de liveplaat) dan weer niet. Werk aan de winkel dus.

Als je trouwens ooit de kans krijgt Metá Metá live te zien zeker doen, vond het een paar jaar terug op Primavera echt geweldig.

Begrijpelijk, als ik in 2019 deze reis had gedeeld dan was Brazilië ook nog te vers geweest om te bepalen of het echt een essentieel onderdeel zou zijn. Maar de afgelopen 3 maanden is dat meer dan duidelijk geworden, het heeft mijn complete luistergedrag overspoeld.

Grappig ook dat je in jouw laatste hoofdstuk destijds schrijft "websites als MusicMeter en RateYourMusic.com zorgen ervoor dat in ieder geval de Westerse popmuziek geweldig in kaart wordt gebracht." Het vergt iets meer eigen zoekwerk en flexibiliteit, maar via RYM kan ik inmiddels toch ook wel de niet-westerse muziek voor een aardig deel uitpluizen. Van indigenous folk uit de Andes tot Indonesische pop uit de 60s, de site is een stuk completer dan hij in 2012 was. MuMe blijft nog wat achter, maar ik doe mijn best om de hiaten hier en daar wat op te vullen.

Metá Metá nooit gezien, dus die zal ik zeker nog een keer proberen mee te pakken ergens. Ik had wel het geluk om in São Paolo 1 concert mee te kunnen maken vorig jaar. Ik heb Luiza Lian daar in een SESC gezien, dat was een toffe ervaring. Ze trad op in het midden, met publiek aan 2 kanten. Op plaat is het allemaal wat minder bijzonder, maar nog steeds fijne muziek.

Hulde Koen. Machtige stukjes en je hebt inderdaad een schrijfstijl die je als lezer meesleurt het verhaal in.En Gal Costa natuurlijk . Ik kan niet ontkennen dat jou enthousiasme afgelopen jaar mijn vlam voor Braziliaanse muziek ook volledig ontstoken heeft, een werkelijke schatkist aan onontdekte parels. Mooie verhalen.



Ja, nu aan mij om na deze titanenstrijd van Koen met iets degelijks op de proppen te komen
Ik heb al wat voorbereidingen getroffen, ik zal vanavond of morgenochtend hoofdstuk 1 plaatsen.

Het is al gezegd: geweldige reis, dank dat je ons mee wilde nemen en er zoveel moeite in hebt gestopt. En nu ben ik ook wel benieuwd naar Braziliaanse muziek, ken ook daar weinig van. En ik ben al zo moedeloos over de enorme hoeveelheden muziek die ik nog moet beluisteren...

Bedenk je gewoon dat je pas op 1/10e van je muzikale reis zit, dan valt het allemaal best mee.

Vroeger had ik er ook last van, het feit dat er zo veel films, boeken, muziek, etc. waren en dat ik het nooit allemaal tot me zou kunnen nemen. Het kan verlammend werken inderdaad. Nu vind ik juist dat het wel zijn charme heeft, je bent nooit uitgeluisterd, er is altijd wat te ontdekken. En je hoeft niet alles te kennen. Ik vind het ook makkelijker dan ooit om dingen te laten liggen als het niet klikt. Wie weet probeer ik het over een aantal jaar nog eens, het is blijkbaar niet voor nu.

Het zorgt er bovendien ook voor dat iedereen zijn reis compleet anders verloopt.

Kan ook niet zeggen dat ik er in een diepe depressie door raak ofzoiets

Maar inderdaad, overweldigend is het soms wel. Ken naar mijn smaak ook nog te weinig klassiek en te weinig elektronische muziek, bijvoorbeeld. Ach ja.

Mooi slotakkoord, Koen. Je weet daarin de huidige uitzonderlijke situatie waarin de wereld zich bevindt, mooi te vatten.

Ik heb de laatste maanden zelf ook gemerkt meer tijd te hebben dan anders, en dan vul ik die graag in met het ontdekken van nieuwe muziek, films en tv-reeksen, sporten, en het eindelijk lezen van enkele onontgonnen parels die in mijn boekenkast al enkele jaren stof lagen te vergaren.

Nu is het aan aerobag. Dat wordt ook ongetwijfeld een uiterst interessante reis.

Niet voor niets heeft de topic-starter - Who Is It? - de metafoor muziek = reizen gemaakt.

Reizen draait in mijn beleving vooral om ont-moeten en het lijkt me echt een 'millenial-ding' om "enorme hoeveelheden muziek nog moeten beluisteren". Bij de meeste 'oudere' users merk je dat die veelal - obv van keuzes in hun 20s - nicely carved out a niche for themselves en is die drang er veel minder of ontbreekt ie volledig.

Even naar reizen: op pad gaan met een beperkt budget - het idee Zweden te gaan verkennen en dan 3 weken blijven hangen in Zuid-Zweden, (Skane, Blekinge - Malmö, Lund, Kullaberg), alle nog geen 200 km van Kopenhagen, maar wel het voordeel van die streek een beetje te leren kennen. Bij Inter-railen vaak Amerikanen tegengekomen die in één maand Europa wilden 'doen', sure 'nuff! Of al liftend op de raarste plaatsen komen - omdat daar die vrachtauto toevallig heenging en dan sta je met een onhandige Japanner op een heuvel in Midden-Engeland je (tweede, vrij complexe) tent op te zetten in de motregen.

Kortom: nix mot alles mag - nog een tip: vraag waar je ook bent locals - bijv in een platenzaak - naar de beste plekken, lokaal, voor live muziek - en in mijn geval, electronic - kan leiden tot meewarige blikken ("wat mot zo'n OL daar nou?") - maar wel goede tips.

Koenr je hebt een tien met een griffel verdiend en je het 't iig voor elkaar gekregen dat ik een Brazzolijst ga maken. Danke, Tack sa mycket, gracias por la musica!

Ja, prachtig. Dit vat alles toch samen? Laat je verrassen, omarm het toeval en de mooiste dingen verschijnen op je pad.

Zelfs als het op het moment zelf soms tegen lijkt te vallen, blijkt het vaak achteraf alsnog een bijzondere ervaring, een nieuwe vriendschap of een prachtig verhaal op te leveren.