In de afgelopen 7 jaar is het inderdaad wel een stuk beter geworden, op beide sites. Ik kan er waarschijnlijk wel de rest van mijn leven mee vooruit.

Moet zeggen dat mijn zoektocht naar Braziliaanse muziek zich wel vooral heeft gefocust op grofweg de periode 1960-1975, van daarna ken ik nog niet zoveel. Ik ga ook maar eens een playlist maken met mijn favorieten, Divino Maravilhoso van Gal komt er ook zeker op.

En ben al benieuwd naar de reis van Aerobag.

Ik heb voor 123poetertjes een tijdje terug een playlist gemaakt. Niet per se met m'n favorieten, maar meer als een soort log, van een deel van mijn Braziliaanse reis. 1 track per artiest die langskwam op mijn reis. Deel 2 is nog in de maak.

En ook voor 1960 was er al heel veel.

Inderdaad!

@Koen: mooie sfeervolle stukken, kerel. Met een beetje mazzel staan we volgend jaar weer bij een 4-uur durende dubparty te kijken in de Ronda. Ik zou daar zowat zin in krijgen

Hoofdstuk 1: De pa(p)-lepel, ofwel chillen in een funkbad
The Essential: Earth, Wind & Fire - All 'N All (1977)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22227.jpg

Welkom op mijn muzikale reis en bij voorbaat al dank aan ieder die de moeite neemt om mee te reizen!

Ik sluit mijn ogen. Met het spreekwoordelijke potlood in hand tracht ik om de cassettebandjes van mijn gedachtengoed terug te spoelen. Ik baan mij een weg terug naar mijn allereerste muziek gerelateerde herinneringen. Dit is lastiger dan ik dacht. Kinderliedjes? Riedeltjes van tekenfilms? Wie laat zich niet koeieneren? Boes Boes!! Moeilijk te onderscheiden, muzikale vlagen zijn het slechts. Vroeger had ik wel een verzameling cassettes, maar wat stond daarop? Het paradeert rond in mijn hoofd, maar het wordt niet concreet. Denk ik het te weten, of ben ik aan het confabuleren, oftewel vullen mijn hersenen de gebroken info aan met onwaarheden?

Dan maar op zoek naar meest tastbare muziek herinnering. Het nummer Lemon Tree van Fool’s Garden dringt zich als eerste aan mij op. Het nummer blijkt uitgegeven te zijn in 1995. Mijn peuterbreintje was zich vast niet zo bewust van muziek toen, die maakte zich eerder druk om de blokkendoos. Waarom past die ster toch niet in het vierkant?

Bubbelbad van Def P meldt zich in de bovenkamer, die stond op een hits compilatie. De uitdagende tekst zorgde voor wat schaamrood op mijn kaakjes, maar bleef om dezelfde reden wel hangen. Een ode aan de schaamstreek van zo’n beetje elke vrouwelijke popster van dienst en hoogstaande literaire kunststukjes als ‘Trek de stop er maar uit/We houden alles zelf wel nat’. Het nummer komt uit 2001, dat lijkt me haalbaarder. Wanneer wordt een kind zich eigenlijk bewust van muziek?

Mijn gedachten springen naar Everybody needs somebody in de uitvoering van de Blues Brothers. Dit nummer heb ik ooit opgevoerd, inclusief suit & tie, op een bonte avond in groep 6. Dit nummer móet ik goed doorgrond hebben, ik kende de pasjes en alles. Groep 6, dat was in 2000, toen was ik 9. Ik spiek in de eindejaar-hitlijst van 2000. Jody Bernal, Anastacia, Bomfunk MC’s, die doen wel belletjes rinkelen, ik slaag er ook in ze te linken aan specifieke situaties. Een jaar verder terugspoelen, naar 1999. Vengaboys, Eiffel 65, Mambo No.5. Het zegt me nog wel wat, maar de herinneringen zijn vager. De top 40 van 1998 zegt me zelfs nog minder en ik kan het nauwelijks in een kader plaatsen.

Na deze pseudowetenschappelijke stream-of-consciousness oefening concludeer ik dat rond 9-10 jarige leeftijd mijn muzikale bewustwording begon.

Om een goede inschattingen van de smaakontwikkelingen te maken, ontkom je haast niet aan een korte bespreking van de muzieksmaak van het ouderlijk gezag. Zij verzorgen immers grotendeels de muzikale kapstok. Mijn ouders zijn beide niet muzikaal, maar wel muziek liefhebbend. Ik doopte het eerste hoofdstuk al gekscherend om tot de pa(p)lepel. Het is vooral mijn vader die een enthousiasteling is. Mijn moeder houdt wel van een plaatje, maar die houdt ook erg van stilte en rust in huis. Mijn vader heeft 2 grote muzikale liefdes. De één zijn The Beatles. In het ouderlijk huis staat een vitrine speciaal gewijd aan dit bandje uit Liverpool. De volledige discografie is aanwezig, maar ook een scala aan boeken, live-DVD’s en verzamelaars. Ik heb het nut van een verzamelaar nooit begrepen als je al het werk al bezit, maar de naam verraadt al voor welke doelgroep het bedoeld is; De verzamelaar.

De tweede liefde van mijn vader was de swingende soul funk van bijvoorbeeld Stevie Wonder en Lionel Richie. Bakken vol platen heeft hij daarvan, maar slechts één van die platen heeft een prominente plek gekregen in de woonkamer: All ‘N All van Earth Wind & Fire. Op dit album staat het fenomenale Fantasy, de gedoodverfde favoriet van zowel mijn vader als ikzelf. Mijn vader is zo’n uitgesproken fan, dat ik voor altijd deze band direct met hem zal associëren. Sterker nog, hij heeft mij meegesleept naar een concert van EW&F wat tevens mijn allereerste live ervaring was. Op mijn beurt sleep ik hem tegenwoordig mee naar concerten van de artiesten van nu, zoals Gorillaz en Elbow.

Het belletje kwam vorig jaar op een zondagavond. Slecht nieuws lijkt altijd op zondagavond te komen, ik ben nog steeds huiverig als op zondag na 20:00 mijn telefoon afgaat. De beste man werd vorig jaar getroffen door een hersenbloeding en lag op de Intensive Care. Hij sloeg zich er echter doorheen en het motorische herstel is verbazingwekkend vlot verlopen, maar de prikkelverwerking heeft een klap te verduren gekregen. De audiovisuele stimuli die gepaard gaan met het bezoeken van een concert zouden hem nu te veel worden, tot zijn (en mijn) grote spijt. Recentelijk was mijn vader voor het eerst sinds de Corona-tijd op bezoek in mijn stek en alsof west het aanvoelde, tipte hij die week Spirit van Earth, Wind & Fire. De perfecte aangelegenheid om samen weer een volledige Earth, Wind & Fire luistersessie af te ronden. Hij trok het goed en we hebben genoten. Ik genoot vooral van het feit dat we samen nog een vader-zoon moment konden hebben.

EW&F treedt nog steeds op, alhoewel ook gehavend, maar wie weet of ik mijn vader ooit weer zo gek ga krijgen. Een mooi hersteldoel om naar toe te werken… en anders hebben we de Live-DVD’s en zeker de gekoesterde herinneringen nog.

Welja, we zijn nog niet op adem gekomen van de vorige reis en de start van de nieuwe is al veelbelovend. Ik blijf zeker nog aanhaken hier! Mooiste topic van deze site wellicht.

Boes Boes!

Die single van Def P was ik echt helemaal vergeten. Nooit meer teruggehoord - tot nu.

Ik heb ook herinneringen aan alle singles die je verder noemt. Lemon Tree is misschien wat ouder, maar die is in de jaren daarna nog lang overal stukgedraaid, dus die kan je best later hebben gehoord. Ik herinner me o.a. dat die heel vaak in de snackbar, supermarkt e.d. plaatsen langskwam. Ik vond het ook altijd een heel leuk nummer als kind.

Mooi begin! Benieuwd naar de rest van de reis.

I’m a simple man: I see aerobag, I press like. Meteen een prachtig eerste bericht!

Het blijkt steeds weer dat de muzikale reis ook een levensverhaal is.
En dat de muziekliefhebber ook een schrijver is.

Mooie aftrap, aerobag. Ik ben een klein anderhalf jaar ouder dan jij, dus die singles zeggen me ook wel wat. Op Def P na, maar wellicht was dat niet zo'n ding in Vlaanderen.

Boes Boes ken ik dan weer wel. Wat een held.

Allereerst Koen nog even bedanken, een zeer fraaie trip!

Dan de volgende, in inderdaad het mooiste topic van deze site, en die begint gelijk al goed. Als je bij je eerste verhaal al gelijk de legendarische koe Boes kan quoten is de reis eigenlijk al geslaagd

Eindelijk Koenr's boek uit, het was een hele mooie en persoonlijke geschiedenis! En als het op rouw/verdriet aankomt: ik ben ervan overtuigd dat praten (met de juiste mensen) of in dit geval schrijven zeker helpt als dat voor jezelf goed voelt. Buiten dat gewoon een groot compliment voor het geheel, heb ervan genoten!

---

En dan de opening van aerobag. Ik was Boes Boes net vergeten, dus bedankt daarvoor. En eindelijk iemand die The Beatles gewoon een bandje uit Liverpool noemt. Benieuwd naar het vervolg!

Andere gebruikers hebben het al mooier geformuleerd, maar nog even een diepe buiging voor je mooie en openhartige reis, Koenr!

Nou, John Lennon was Aerobag toch voor hier, hoor.

Lemon Tree

Sterk begin, aerobag!

Jemig, amper rust opeens hier. Koen legt de lat hoog en aero haalt dat niveau lachend.
Jullie verhalen

os*

Niks maakt zo veel reacties los als Boes, lol. En terecht ook, gewoon op rock'n'roll én samba kunnen dansen als een baas. Doet trouwens zeker geen afbreuk aan de rest van je deel 1. Van vader-zoonmomentjes moet ik altijd smelten.

En een fietsband repareren heh

Al mijn hele leven zing ik dat liedje als: 'rock 'n roll en over de zandbak danst hij met je mee,' en maar de hele tijd denken, wat een rare songtekst... Mijn hele jeugd komt in een ander licht te staan.

Ik mis geloof ik iets. Is hier sprake van een generatiekloof?

Gezien de jaren aan wijsheid die je al achter de kiezen heb, zou het best kunnen dat je rond 1988 een beetje uitgekeken was op cartoons

Ik kwam er zojuist ook achter dat Fool's Garden (van Lemon Tree) een Duitse band is. Dat had ik ze nooit gegeven.

Zeer aanmoedigend om iedereens reacties te lezen, erg bedankt! Morgen deel 2!

Hoofdstuk 2: De Big Boomer jaren a GoGo, ofwel de voorDoor(s) van mijn muzikale ervaring
The Essential: The Doors - The Best Of (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/11000/11330.jpg

Elk jaar hangt hij daar weer, op die grootse eiken kast net onder de trap. Een nadrukkelijke plek in de woonkamer, we kunnen er niet om heen. Een kreukelig, lichtgrijs krantenpapier met een prangende rode titel kop en daaronder de droge opsomming van 2000 nummers. De zelfbenoemde lijst der lijsten, die aan het einde van het jaar de familie in de ban houdt. Met verschillende kleuren markeerstift zijn de persoonlijke favorieten geaccentueerd, elk familielid krijgt zijn eigen kleur toegewezen. Deze bladzijde uit de muziekbibliotheek is voor mij zelfs een tijd lang de muziekbijbel geweest.

De Radio 2 top 2000 was bij ons thuis een warm ontvangen evenement. De radio stond de godganse dag aan, tegen het obsessieve aan. Ook buiten december gebruikte ik de lijst van de Top 2000 als mijn voornaamste bron om muziek te ontdekken. Deze lijst is -zeker in de beginjaren- natuurlijk een boomerfeest van jewelste, dus op vrij jonge leeftijd vertoonde ik zelf ook kortstondig een flink staaltje hogere boomerkunde. Het was classic rock dag in en dag uit. Ik kan me niet heugen of ik me ooit gewaagd heb aan een uitsprak zoals ‘moderne muziek is ruk’ of ‘Ik wou dat ik in een andere generatie geboren was’, maar ik was toen wel zo’n snotneus die dat gezegd kon hebben.

ArthurDZ had het ook al ontdekt; de bibliotheek was een prachtige plek om snel albums te scoren. Blijkbaar hebben ze daar ook boeken, maar daar ging het mij niet om. De Greatest Hits van de namen die ik herkende van de Top 2000 mochten mee naar huis. De CD’s werden vakkundig door deze kleine crimineel gedupliceerd en zo had ik na een tijdje een bescheiden Classic Rock Hall of Fame met o.a. Queen, Dire Straits, The Police, CCR en Santana. Één groep viel mij toen al extra op en kreeg aanzienlijk meer draaibeurten dan de rest. Tot op de dag vandaag heeft deze band nog steeds een streep voor bij mij. Het is een van de bands waar ik uit het niets actief zin in kan krijgen om te draaien. Ik heb het hier over: The Doors.

Mijn jonge oren wisten niet wat ze hoorden. De speelse riedels van nummers als The Alabama Song en People Are Strange, afgewisseld met de zweterige, hogere sferen van Riders on the Storm en The End. Termen zoals psychedelisch en bluesy zeiden me toen uiteraard nog helemaal niks, maar ik werd helemaal om ver geblazen door die swingende ritmes en indringende stem van Morrison. Morrison was ook de eerste artiest waarbij ik zelf meer achtergrondinformatie ging zoeken. In de zomer van ’09 heb ik zelfs nog een behoorlijke omweg genomen om zijn graf in Parijs te bezoeken.

Ik noem The Doors specifiek omdat ik recentelijk een interessant werk heb gelezen over de menselijke psyche in relatie tot voorkeuren voor muziekgenres. Er werd geopperd dat de muziek die je tijdens je (pre)adolescentie beluisterd een zeer belangrijke rol speelt tijdens de muzikale beleving in de rest van je leven. Je hersens zouden de patronen, ritmes en melodieën van de toen beluisterde muziek opslaan en dit zal altijd je referentiekader blijven voor toekomstige muziek. Als je hersenen de muzikale patronen herkennen, zouden ze meer dopamine afgeven, wat de emotionele waardering voor de muziek doet toenemen. De door Koenr beschreven drang van zoveel mogelijk muziek ontdekken op jonge leeftijd is voor je brede waardering van muziek zo gek dus niet.

Bij psychiatrische patiënten die Elektro Convulsie Therapie ondergaan, wat in wezen een harde reset van de hersenen is middels een geplaatste stroomstoot, wordt beschreven dat hun muzieksmaak kan veranderen. Alsof Gretz ineens van The National zou afstappen en enkel Metallica gaat luisteren. De geopperde theorie hierachter is dat door de behandeling de verworven muzikale referenties ‘gereset’ worden. Als er enige waarheid berust in deze theorieën, dan vermoed ik dat The Doors voor mij de ‘referentie-band’ is, mijn dopamine katalysator. Hetzelfde boek noemde overigens ook dat je gemiddeld tot je 33ste open staat voor nieuwe muzikale prikkelingen, daarna wordt het een herhaling van zetten en zoeken naar wat je al kent. Ik heb nog 5 goede jaren te gaan dus.

Ohja, en mensen die naar complexe muziekstructuren luisteren, zouden seksueel aantrekkelijker zijn voor potentiële partners. Doe er maar mee wat je wilt.

Ik heb ook wel een enkele CD van de bieb geleend om thuis te kopiëren in die tijd, maar ik kan me geen enkele specifieke artiest herinneren. Ik denk dat ik toch meer tussen de boeken rondhing. Grappig dat het voor jullie wel zo'n groot ding was.



Onbewust dus toch al vrij jong begonnen met het leggen van de basis voor een fijn leven als twintiger en dertiger.





En achteraf gezien was het dus Boes die mij op jonge leeftijd al een eerste duwtje richting de Braziliaanse muziek gaf. Hopelijk is hij blij met het resultaat, 20+ jaar later.

Ik ga stuk.

Erg leuke stukken weer om te lezen!

Heerlijke schrijfstijl.

Haha, top Aero Benieuwd naar het vervolg.

Het hele concept van de bibliotheek als muziekbron is volledig aan mij voorbij gegaan. Vermoedelijk omdat tegen de tijd dat ik daarin geïnteresseerd zou zijn, ik gewoon the internetz had.

Verdomd interessant, maar gaat u verder zou Jacques Plafond zeggen. Dit is een specifieke vorm van gedragstherapie, waarbij - helaas pindakaas - de nadruk meer ligt op symptoombestrijding dan op aanpak van de diepere oorzaken. Bekend van 'sexual offenders' die prikkelplaatjes te zien kregen en als hun soldaatje in de houding sprong, prompt een stroomstoot toegediend kregen. Als je dat vaak genoeg herhaalt ontstaat er associatie tussen plaatje en gevoelens na de stroomstoot en - zo is de gedachtegang - ontstaan ook de onbehagelijke gevoelens bij het zien van een prikkelplaatje zonder dat er stroom wordt toegediend. Een dergelijke therapie heeft geen onomstreden status.

En voor wat betreft: .

Het gaat nog veel verder, mijn ex vertelde me ooit het volgende - onderzoek had aangetoond: wanneer vóór de geboorte de zwangere moeder tijdens de zwangerschap op blijde momenten een bepaalde liedje meezong of neuriede datzelfde liedje in de kindertijd van het kind (uit de zwangerschap geboren) dat liedje als een soort moment van herkenning fungeerde (=anker).

Verbazingwekkend dat alhoewel internet time and space in één zucht overbrugt en bijgevolg diachroon en synchroon volkomen gelijkschakelt, het in sterke mate leidt tot de-dosering en binge-watching / -listening. Als puber destijds het uiteenvallen van The Doors meegemaakt, in lineaire afleveringen zeg maar, en je kon al raden dat het niet goed af zou lopen. Ooit in '96 op Pere Lachaise gestaan en het graf van The Snakeman gezien en toen zat er een gast van rond de 20 bij dat te graf te wenen al uitroepend: Oh Jim, why did you leave us alsof het om een verloren familielid ging.

En zoveel mogelijk muziek op jonge leeftijd willen ontdekken? Internet? Bij US internetguru's leefde het idee dat Information wants to be free - tja, denk je dan Van data kom je via raffinage tot informatie en die weg vervolgend kom je bij kennis, al vergt dat competentie (het vermogen om er op de juiste wijze mee om te gaan, iets in context te kunnen plaatsen); denk bijv aan leeftijdsindicatie bij bepaalde boeken en films. Niet alle muziek is voor iedereen op elk moment geschikt.

Laat ik een voorbeeld geven: je kunt wel de kennis hebben verworven dat pc's op een bepaald moment switchten van een 8-bits naar een 16-bits architectuur en vervolgens door naar 32-bits en 64-bits (huidig), maar je moet wél de kennis hebben van wat dat inhoudt om de consequenties daarvan aan te geven. Muziek: begin Talking Heads (relatief simpel, enkele melodielijn) vs de polyritmiek van Remain in Light.

Maar ook niet te jong misschien. Dan wordt het moeilijk een basis te leggen, een zwaartepunt. Je hebt zeker tot je 33 om ontvankelijk te zijn voor nieuwe richtingen. Tijd genoeg dus om op jonge leeftijd te beginnen met wat het meest aanspreekt en een vijftal jaar de diepte van een (sub)genre in te duiken. Dat oefenen zal later bij het ontdekken van andere genres van pas komen. Beginnen bij het bekende en dan op zoek gaan naar de obscure parels. Maar wellicht komt het voor ieder zoals het komt, als gevolg van oorzaken die we zelf amper of niet bepalen.

Ik ga er even vanuit dat de 94 in niels94 voor je geboortejaar staat. Ik kom zelf uit '91 en ik denk inderdaad dat die 3 jaren verschil net de overgangsperiode van de uitgebreide internet-piraterij zat. Daarvoor sleurde mijn moeder me mee naar de bieb met het eigenlijke doel om 2 nieuwe boeken uit te zoeken. Achterin de zaal stond er een rek met CD's die je ook mee kon nemen op je bieb-pasje. Veel interessanter natuurlijk. Mijn iets oudere buurjongen leerde me hoe de CD's gekopieerd konden worden. Ik heb dat maar een korte periode gedaan, want vrij vlot daarna kwam toen volgens mij de opkomst van programma's als Kaaza en Limewire, had je de bieb ook niet meer nodig.

Misschien, al zal het er ook mee te maken hebben dat ik me pas vanaf mijn 15e of iets dergelijks echt met albums bezig ging houden. Inderdaad, het was eerst LimeWire dat de klok sloeg, niet veel later vooral thepiratebay.

Een balans tussen beide lijkt me het mooiste inderdaad. Niet enkel bingen en daardoor het gevaar lopen om de essentie van de verschillende genres te missen, maar ook de tijd nemen voor de exploratie oftewel de muzikale deepdive, in een in complexiteit toenemende mate.

Ik ben overigens altijd wel gefascineerd door onze genre-voorkeuren en vooral hoeverre wij daar nu zelf eigenlijk invloed op hebben. Hoe kan het toch zijn dat het ene individu jazz hoort als 'zenuwachtig ondoordacht gepingel' terwijl voor een ander dezelfde jazz passage een waar muziek-walhalla is. Berust de waardering op een aangeleerd patroon (waarderen kun je leren) of worden we toch al vanaf de geboorte met genetische vastgelegde voorkeuren de wereld in gestuurd. Voorkeuren die eventueel juist wel of juist niet getriggerd worden door de omgeving waar we ook weer niet al te veel invloed op uit kunnen oefenen, zeker niet in je jongere jaren.