Was ik niet van plan. Heb niet zoveel met verhaaltjes en lijstjes. Mensen op dit forum moeten zelf maar gaan luisteren en hun eigen oordeel vellen. Daarvoor is muziek tenslotte bedoeld.

Dan zou ik elke video op deze site moeten aanklikken, omdat ze mogelijk interessant zouden kunnen zijn. Als jij er wat bij schrijft, kunnen anderen beter inschatten of dat interessant is. En je kan er anderen mee enthousiasmeren.

Yep . Het laten aanklikken is juist mijn intentie. Zelfstandig een oordeel vellen zonder gladde praatjes van anderen of mijn persoontje. Dat voorkomt gemakzucht en houd je meteen scherp.

Die snap ik niet. Jij kan er iets over vertellen en dan kan een ander alsnog gewoon zelfstandig een oordeel vellen. Dit houdt me niet scherp, dit maakt me simpelweg minder geïnteresseerd.

Haha Michiel ik waardeer je optimistisch mensbeeld maar ik vrees wel dat Arrie en ohmusica hier een punt hebben hoor. Ik heb om precies die redenen die zij noemen nog nooit op 1 van jouw video’s geklikt. Heus niet omdat ik ‘gemakzuchtig’ ben maar simpelweg omdat ik niet zo heel veel tijd heb en dan aan de gang zou kunnen blijven.

Juist een kleine introductie, een stukje context of leuk persoonlijk stukje kan iemand overhalen wél te klikken. Daar is toch ook niks glijerigs aan?

Bedankt voor je reactie.
Je geeft aan zelf niet zoveel tijd te hebben om video's aan te klikken maar wil wel graag gebruik maken van mijn schaarse tijd omdat je dat beter uitkomt. Deze werkwijze heb ik ruim 20 jaar geleden al afgeschaft.

Oke man doe je ding

Muriel Grossman, met haar kwartet (sopraansax, orgel, drums, gitaar). Grossman is een echt post/neo bopper met een flinke scheut modal/spiritual jazz. Zeg maar helemaal in lijn met Coltrane en Sanders. Niet gelickt als de Gondwana-clique, maar rauwer en soms zelfs richting avant-garde.

Hier haar laatste video, speciaal voor ons:

De Gondwana clique heeft wel met ‘jazz’ ook breder publiek kunnen aanspreken. Het is maar vanuit welke perspectief je het bekijkt, Gelickt of toegankelijk?

Als je mijn stemmen bekijkt scoren GoGo Penguin, Halsall, Hania Rani, Mammal Hands allemaal heel hoog. Maar het label heeft enorm veel weerstand. Ook hier op de website, daarom kondig ik Muriel aan als zijnde een andere, rauwere benadering. Anders klikt helemaal niemand het aan.

Wat ik persoonlijk mis bij de "Gondwana clique" en ook wel bij Muriel is een origineel geluid.. Het klinkt voor mijn gevoel allemaal mooi en vakkundig , maar mist wel wat karakter en beleving. Zij borduren voort op spiritual jazz zoals dat in jaren 60 en 70 al gemaakt is, maar dan zonder de diepe persoonlijke ervaring die b.v. Coltrane er wel bij had. Veel van dit soort muziek kwam voort uit (voorzichtig hier...) de gekleurde gemeenschap. Er zat een persoonlijk verhaal achter en dat kun je horen en beleven..

Als ik moet kiezen tussen het origineel en of de huidige variatie..? Noem me ouderwets, maar dan ga ik voor het origineel.

Er is echt veel goede en interessante jazz op de markt. Grenzen worden nog steeds opgezocht en gevonden. Mogelijkerwijs moet je aan dat geluid wel even wennen en dat is iets wat in deze hap en snap tijd niet meer zo gebruikelijk is. Ik denk dat het jazz publiek in de jaren 60 meer open stond voor vernieuwing en accepteerde dat avant-garde strapatsen onlosmakelijk bij jazz hoorde.

Ik wil met dit gewauwel niemand beledigen of het idee geven dat ik het beter weet... Het is smaak en het is persoonlijk en wat dat betreft ben ik een rare pipo en voldoe ik niet aan de standaard. Ik las bovenstaand verhaal en dacht even mijn mening te geven. Geen discussie waardig verder.

Precies mijn idee fre... eh, spoon. Ook ik vind het wel mooi, maar heb om dezelfde reden niet de behoefte om op de bestelbutton te klikken. Dat heb ik wel bij contemporary jazz van mannen als Kenny Garrett, James Carter, Greg Osby, David Binney en Steve Coleman die een mix van traditie en moderne sound combineren tot iets spannends dat niet lijkt op wat er 50 jaar geleden al werd gemaakt.

Ik snap hem wel. De platen van de ''Gondwana clique'' en ook Muriel die ik heb gehoord vind ik allemaal heel fijn en ik zet ze dan ook graag op, want ze luisteren heel lekker weg, maar het raakt me in ieder geval niet enorm op een emotioneel niveau. Als je dan een Karma van Pharoah Sanders opzet krijg ik al kippenvel vanaf de eerste tonen. Daar voel je alsof de muzikanten zelf door een spirituele doorbraak gaan tijdens The Creator Has a Masterplan en je daar als luisteraar getuige van mag zijn.

Hier wordt toch weer heel veel persoonlijke beleving vertolkt. Het een wordt vergoddelijkt, het ander wordt met misprijzen afgedaan.
Er worden in de kunst en de muziek wel vaker vergelijkingen tussen tijdsperiodes gemaakt. Als je wat nu gemaakt wordt gaat afmeten op 'iets' uit een ander tijdvak, dan mist het nú duidelijk geschiedenis, rijping, de beleving van de tijd. Een tijd die ook nog interessanter was, want toen werd het een en ander uitgevonden en de artiesten waren origineler, dat waren nog echte pioniers toen.

Dan valt er niets te beleven aan wat er nú gemaakt wordt, dan ben je snel klaar, want je kan dit wel op alles plakken wat nu verschijnt.. Want dat is gelickter, bedacht, te clean of te soft, namaak, geen bezieling ...enzoverder.

Elk tijdvlak vertelt haar eigen geschiedenis, en wordt beïnvloed door een ander tijdvak. Ook toen.

Ben benieuwd hoe er over 40 jaar wordt teruggekeken naar deze ‘speciale jaren’, misschien ontdekken ze dan wel iets heel fraais .. met bezieling.

Ik bespeur bij niemand misprijzen hier. Ik ervaar eenzelfde gevoel als de andere users. Ik vind Muriel Grossman een uitstekende saxofoniste en als ze in het Bimhuis zou optreden zou ik zeker gaan! Maar een plaat kopen is weer wat anders… Ik heb voldoende aan de ‘originelen’ en dit voegt wat mij betreft niet veel extra toe. Muriel heeft mijn inziens nog geen Karma, Ascension of Four for Trane gemaakt.

En dat is helemaal niet erg. Ze spreekt weer een nieuw jazz publiek aan en mensen genieten van haar muziek. En had ik al gezegd dat ik haar een uitstekende saxofoniste vindt?

Ik vind het niet per sé het één beter dan het ander, alleen omdat het in een andere tijd is gemaakt.

Ik vind het over het algemeen goed wat ik goed vind. En daarmee vind ik persoonlijk de jaren 90 het lastigst omdat de cd's veel te lang duren, en er (mijns inziens) teveel op een plaat kwam wat in de jaren 50 t/m 80 niet op een plaat zou komen.

Gelukkig duren de platen nu weer gewoon 30-45 minuten (dankzij de lp-renaissance, denk ik), waardoor platen weer wat krachtiger en coherenter op mij overkomen.

Dat is één mening van mij, een ander mening is dat ik bij sommige muziekstijlen niet zo van vernieuwing houd (zoals bijvoorbeeld southern rock of blues(rock). Bij jazz en fusion soms juist weer wel. Maar ik merk wel dat ik bij bijvoorbeeld bop-achtige platen de sound van de jaren 40 t/m 70 lekkerder vind.

Ja, ik vind veel nieuwe muziek veel te volgepropt, niet per sé gelickt, maar gewoon te vol. Ik word overdonderd op een verkeerde manier.

Gelickt kan leuk zijn, want ik houd ook heel veel van AOR en aanverwante stijlen. Muziek uit de ECM-stal of Gondwana doen het hier prima, maar ik vergelijk het dan ook niet met Coltrane of Dolphy of Coleman etc.

Binnen de jazz is er wel vernieuwing, maar niet alles vind ik goed. Zo houd ik niet zo van veel avant-garde, houd ik niet zo van zaken met donkere randjes en electronica.

Het zou zo maar kunnen zijn dat een artiest als Halsall (die als bandleider beter is dan als muzikant) mij gaat tegenstaan op den duur, omdat het allemaal wel heel snel veel van hetzelfde is. Maar dankzij Gondwana heb ik wel weer gave platen van bijvoorbeeld Birchall en Wickham weten te ontdekken.

Muriel vind ik overigens wel buitencategorie in dezen. En ik vind het een stuk gaver dan bijvoorbeeld The Sons of Kemet of The Comet is Coming, waar iedereen zo mee weg loopt.

Verder ben ik natuurlijk ook maar een beginner, en luister ik zowel oud als nieuw door elkaar. De afgelopen 20 a 30 jaar zat ik meer gevangen in het jaren 70/80/90 idioom met al die symfonische rock en jazzrockfusion, waar ook weer niks mis mee is, maar dat mist wel swing en soul.

Een onsamenhangend verhaal van mij, maar ik wilde iets stellen in de trant van: Ik geniet net zoveel van Pharoah, Alice en John Coltrane, Doplhy, Shorter, Morgan en Blakey als van wat nieuwer spul, ook al is dat nieuwe spul wel erg binnen de lijntjes.

Wijs mij trouwens, binnen wat voor genre dan ook, een vernieuwende act aan? Iedereen is op dit moment aan het recyclen, denk ik.

Kunnen we svp "gelickt" weer terugnederlandsen naar gewoon "gelikt"?

En gewoon leuk/goed vinden wat je goed vindt? Het fijne van veel moderne muziek (ook jazz) is dat de productie (en de beschikbare technische infrastructuur) veel beter is dan 50 jaar geleden.

Om het relatieve daarvan aan te geven en dan leg ik even een link met Neil Postman (auteur van Amusing Ourselves to Death) is dat de focus daardoor van inhoud (content, zeg maar tekst of muziek) verschuift naar de vorm/weergave. Postman noemt als voorbeeld doctoraal studenten die bij hem studeerden en die - door de beschikbaarheid van tools (noem het even productiemiddelen) als dtp (Adobe, Pagemaker bijv) en een laserprinter een schitterend ogende scriptie afleverden, waarmee de inhoud/discours (zeg maar redenering en onderbouwing) geen gelijke tred hield.

Nu de muziek: Coltrane raakt me, diep; veel 'oudere' muziek is relatief eenvoudig opgenomen en mede daardoor prima op te poetsen (remasteren) en o.m. de nieuwe series heruitgaven van Blue Note maken dat beluisteren daarvan echt Genieten (met hoofdletter) is.

ECM: staat bekend om zijn fraaie producties en verzorgde uitgaven, maar regelmatig draait dat uit op Bring-the-in-laws Music (muziek voor schoonouders zeg maar), anders gezegd relatief boring. Mathias Eick is dan weer een relatieve uitzondering, maar de twee laatste van Manu Katché - een prima percussionist overigens - verduidelijken veel.

Ook Muriel Grossman valt hier goed - dus @Mssr Mssr Renard keep 'em coming. Go go Penguin vind ik dan weer vrij mechanistisch, maar ik draai het wel. Smaken verschillen nou eenmaal en niet alles van een enkele artiest heeft - wat mij betreft - een gouden 'smaakrandje'- als liefhebber van Nils Petter Molvaer zijn er imo ook 'mindere' album.

Vind overigens wel dat er meer waardering mag komen van de enigszins funkende jazzo's en dan bedoel ik niet de kamerbreed uitrollende Kamasi Washington, maar eerder Theo Croker, Christian Scott Atunde Adjudah (in meerdere vormen) en - helaas helaas - de nog niet zo lang geleden overleden Roy Hargrove, ook in meerdere samenstellingen, o.a. RH Factor.

RH Factor is natuurlijk fantastisch, maar als we dan toch bezig zijn, breek ik ook graag een potje voor acid jazzers als Groove Collective, Soulive en Brooklyn Funk Essentials. De jaren had wel echt gave bandjes, alleen jammer dat die cd's zo lang duurden.

Hargrove is zo een beetje de eerste jazz-artiest die ik leerde kennen. Vreemde volgorde, maar ik ben dan ook wat vreemd soms.

Ik heb twee LPs van Muriel Grossman en ik merk dat ik die toch wel vrij geregeld draai. Hoewel ze stilistisch wel dicht op Coltrane zit, vind ik haar niet per se meer een imitator dan andere moderne muzikanten, maar ik kan me voorstellen dat mensen daar anders over denken.
Toch, bij de meeste moderne (tenor)saxofonisten hoor je wel in mindere of meerdere mate Coltrane terug. Die zoektocht naar originaliteit deel ik ook niet zo, je hebt van die mensen die alleen luisteren naar duo-platen van een bassist die ondersteboven hangend aan het plafond speelt en een saxofonist die met een boormachine gaten maakt in zijn instrument, en als ik dat hoor denk ik ook vaak, tja, dat is ook wel ooit eerder gedaan. Individualisme vind ik belangrijker dan originaliteit, en voor mij heeft iemand als Grossman meer dan voldoende vanuit zichzelf te zeggen.

George Coleman, live 1985 met Herbie Hancock, Billy Higgins en Ron Carter.

Killer line-up...




En hier het volledige concert (mindere kwaliteit):

Zo zit ik er ook in (en in andere gevallen fik ik een artiest af op een gebrek aan originaliteit, consequent zijn is saai...).

Grossmann maakt muziek die mij raakt, zij het misschien niet zoveel als de beste spiritual-platen van Coltrane, Karma of Journey in Satchidananda. Maar raken doet het me wel dus met elke nieuwe worp ben ik weer in mijn nopjes. Jammer dat de geplande optredens in Nederland geschrapt zijn...

Iemand die mij ook wist te raken was Kika Sprangers, bij het laatste concert dat ik zag - in de Nieuwe Kerk in Den Haag, samen met de strijkers van Pynarello:

De titel van deze topic ‘ maak kennis…. en…. beoordeel’ staat me behoorlijk tegen. Er gaat een bepaalde suggestie vanuit dat het daarom uiteindelijk draait, eerst kennis maken en daarna mag je erover oordelen, het (be)oordelen. Hier zit volgens mij ook een manco of misverstand en je ziet het overal terug komen, het gewicht van het oordeel, hoeveel sterren. Het werkt een bepaalde luiheid in de hand, het proberen te ontkomen aan teleurstelling, of juist de boot te missen en vooral ook erkenning en bevestiging.
Ik betrap me er ook op, een oordeel al snel klaar hebben, maar luister ik goed en neem ik daar de tijd voor?.
Dit doet de beleving van muziek, de verwondering, het ontdekken van zoiets mysterieus als muziek (in dit geval jazz) weinig goeds, lijkt mij.

Het snel een vlug beoordelen en vaak ook afserveren van platen en artiesten ligt op deze site erg op de loer.

Reden voor veel frustratie mijnerzijds, en gek genoeg ben ik er vaak genoeg in meegezogen, ik heb wel eens uit wraak een laag cijfer uitgedeeld aan een onbekende artiest/plaat omdat iemand een favoriete plaat van mij met veel te veel gemak en zonder goede onderbouwing de grond in boort.

Al vaker is er gezegd: 'als iets je ding niet is, stem dan niet'. Maar niet stemmen betekent dan weer dat je totale stemmenscore niet omhoog gaat, waar veel users ook voor lijken te gaan.

Het meest ergerlijk vind de zogenaamde 'mararthons' (zie Soft Machine), waarin een hele groep sprinkhanen langskomt, allerlei onzin verkondigt, lage cijfers uitdeelt en weer verder trekken naar de volgende discografie.

Jazz en jam-muziek in het algemeen, maar ook zorgvuldig gecomponeerde muziek, vergt tijd en aandacht. Misschien duurt het wel decennia voor een plaat 'landt'. De streamen van platen en het snel kunnen skippen van songs, zorgt er voor dat een plaat binnen 10 minuten beluisterd en beoordeeld kan worden. En dan hop! naar de volgende want FOMO enzo.

Ik hoop dat de user die ik nu ben zorgvuldiger is en meer zijn tijd neemt. U bent vrij mij te corrigeren of mij tot langzaamaan te manen.

Vandaag staat wel weer wat jazz op het programma. Mij reeds bekende afgewisseld met nieuw te ontdekken platen. Ook Grossman staat klaar om gedraaid te worden. Maar ook Coleman.

Ik was/ben deze lijst aan het beluisteren:
The 10 best jazz albums of 2021 | Jazz | The Guardian - theguardian.com

Dat is een lekker eigenwijs lijstje! Zal er ook eens induiken

Ik ken alleen Shai Maestro en Anthony Braxton uit die lijst. Verder wist ik van geen van deze platen dat ze waren uitgekomen. Mijn smaak stemt weer eens niet overeen met die van de bladen/journalisten.

Ik vond die plaat van Brandee Younger, Ill Considered, Mathias Eick en Muriel Grossman allemaal erg sterk.

Ik ben benieuwd naar de namen op dat lijstje, maar ik sla de punkjazz en de vocale platen graag over.

Eind van het jaar, tijd voor lijstjes!! Wat zijn jullie favoriete en/of meest opmerkelijke jazz vondsten/ontdekkingen van het jaar?

Gloedjenieuw of stokoud. 5,10 of 300 stuks. Pop met saxofoonsample of duo-platen van een bassist die ondersteboven hangend aan het plafond speelt vergezeld van een saxofonist die met een boormachine gaten maakt in zijn hoofd... Als jij het jazz vind is het jazz. Even iets persoonlijks er bij melden zou leuk zijn (net als met jazz zie ik op mume ook graag wat meer persoonlijk karakter ) maar is uiteraard geen verplichting Michiel Cohen.

Ga ik gebruikers noemen?...neeehhh even afwachten wat er spontaan ontstaat

Leuk.

Want ik vind een lijstje maken met ontdekkingen in een jaar veel fijner dan een lijstje met de 'beste' platen van 2021.

Mooie namen! Steve Coleman ben ik dan niet echt bekend mee. Al iets van James Brandon Lewis gehoord? Kan ik je aanraden!

Kort geleden was ik lekker enthousiast, want een nieuw (oud) jazzpareltje ontdekt. Kom ik bij het betreffende album een bericht van mezelf tegen van 13 jaar geleden.. Conclusie: Fok, ik ben oud en wederom de gedachte dat ik al meer dan genoeg jazz gehoord heb..

Rare hobby
Groetjes fre&pre

Mooi, ben benieuwd.

Uiteraard stel ik zelf ook wat samen, maar dat kost wat tijd..