Ik ben dit jaar behoorlijk verslingerd aan Chamber 4 - Dawn to Dusk (2021) - MusicMeter.nl
Improvisatie die mij de oren doet spitsen. Trompet, gitaar, viool en cello.

Een toplijstje over 2021... Ik heb best veel jazz beluisterd, maar eigenlijk maar weinig echt nieuwe albums. Irreversible Entanglements, Sons of Kemet en Kika Sprangers + Pynarello springen er wel uit. Allemaal crossovers, het zal wel toeval zijn...

Er is ook een metal-evenknie van Maak Kennis Met... en Beoordeel, en daar komen ook genoeg tracks langs die absoluut niet na één luisterbeurt volledig te vatten zijn. Wat dat betreft zie ik topics als deze meer als een plek waar iedereen muziek tipt, die beoordelingen zijn maar secundair. Als er al één iemand zegt: ''wow, hier ga ik de volledige plaat van beluisteren'', is het al winst.

Ik snap je frustratie wel, over beoordelingen. Toen ik bij Zware Metalen schreef hadden we een 0-100 puntensysteem. Wat me daar op een gegeven moment waanzinnig tegenstond was dat je dan echt moeite stak in een recensie, maar dat er dan in een comment-sectie alleen maar werd gezeurd over dat de score ''te hoog'' of ''te laag'' was. Daar had je inderdaad dat er veel te veel gewicht op een cijfer werd gelegd door lezers.

Om weer on topic te gaan, dit zijn de jazz-platen die ik dit jaar met plezier heb gedraaid en ontdekt, nieuw én oud:

Nieuw:

Irreversible Entanglements - Open the Gates (2021) - dynamische experimentele jazzplaat die sterk balanceert tussen funky grooves en meer ''vrije'' stukken met de gepassioneerde spoken word van Moor Mother.
Nala Sinephro - Space 1.8 (2021) - heerlijke dromerige moderne jazzplaat met een zeer sterke ambientinvloed. Voor de liefhebbers van Floating Points en Alice Coltrane een aanrader.
Floating Points, Pharoah Sanders & The London Symphony Orchestra - Promises (2021) - prachtig melancholisch en meditatief stuk
Ill Considered - Liminal Space (2021) - Britse jazzmuzikanten jammen er op los en leggen een brug tussen de "oudere" spiritual jazz van Pharoah Sanders en de ''moderne'' jazz van bijvoorbeeld een Sons of Kemet.
Muriel Grossmann - Union (2021) - Muriel heeft veel zieltjes gewonnen op MusicMeter het laatste jaar, en terecht. Erg fijne muziek die op een ontspannen manier toch constant urgent en dynamisch uit de hoek komt.
BADBADNOTGOOD - Talk Memory (2021) - BADBADNOTGOOD gaat volledig jazzrock op zijn nieuwe plaat, met zelfs een scheut prog. Het is de subtielste plaat van de band tot nu toe.
Patrick Shiroishi - Hidemi (2021) - een indrukwekkende release die volledig gebouwd is op lagen van saxofoon, schommelend tussen piepende en scheurende free-jazz en melodieuze Phillip Glass-achtige motieven.
Krokofant / Ståle Storløkken / Ingebrigt Håker Flaten - Fifth (2021) - heerlijke jazzrock/progplaat met stevige invloeden van Mahavishnu Orchestra.

Oud:

Electric Masada - At the Mountains of Madness (2005) - o.a. John Zorn, voelt als een moderne take op de Electric periode van Miles Davis, heerlijk!
Shibusashirazu - Shibuboshi (2004) - Fenomenale Japanse jazzplaat die sferen van artiesten als Pharoah Sanders, John Coltrane en Sun Ra oproept. Ook voor de liefhebber van Neptunian Maximalism een aanrader.
John Coltrane - A Love Supreme: Live in Seattle (2021)
Skalpel - Skalpel (2004) - groovende elektronische jazz

Ook eens de tijd genomen om de Electric Miles-periode uit te pluizen. Heerlijke uitgesponnen jams met vieze funky grooves en bijna proto-ambient exploraties:

Miles Davis - Big Fun (1974)
Miles Davis - Get Up with It (1974)
Miles Davis - Pangaea (1975)
Miles Davis - Dark Magus (1977)

Joe McPhee - Nation Time (1971) - Ontzettend lekkere doorleefde (free)-jazzplaat met moddervette funky grooves à la Miles Davis ten tijde van Live Evil.
Patty Waters - Patty Waters Sings (1966) - Serene vocal jazz met een licht dissonante ondertoon en een B-kant met een compleet van de pot gerukte avant-garde jazztrack met proto-Diamanda Galás-vocalen.

Mooi, bedankt! Voor het volgende heb je mij in ieder geval al enthousiast gemaakt

Patty Waters - Patty Waters Sings - Diamanda vocalen in combinatie met van de pot gerukte jazz..dat worden slapeloze nachten
Shibusashirazu - Shibuboshi - Zegt me zo niets, maar met japanse jazz is het vaak net als met japanse whisky en dat is dat het vaak onverwacht bijzonder goed is

Heb alvast wat aan mijn te luisteren lijst in Spotify toegevoegd Don Cappuccino! Oh en… Nation Time

Goed idee dit trouwens spoon. Ik zal eerdaags ook eens wat in elkaar flansen.

Heel wat jazz geluisterd eigenlijk, dit jaar. In het eerste deel van het jaar vooral erg veel jaren '60-platen, waarvan volgende er voor mij bovenuit sprongen:

Joe Henderson - Inner Urge (1965): Meerdere sterke platen van Henderson, een bijzonder constante saxofonist, ontdekt dit jaar. Deze steekt er bovenuit, wat mij betreft, met o.a. het fenomenale El Barrio!
John Coltrane - Meditations (1966): Waanzinnige plaat, met ook een Pharoah Sanders in bloedvorm. Luister naar die openingstrack en denk: "Wat wenst een mens zich nog meer?" Dit jaar ook eindelijk de volle vijf sterren aan A Love Supreme uitgedeeld.
Cecil Taylor - Unit Structures (1966): Herontdekking, want deze kende ik al, maar pas dit jaar is het kwartje echt gevallen. Die prachtige grillige manier van pianospelen van Taylor ligt me ontzettend goed.
Philip Cohran and the Artistic Heritage Ensemble - On the Beach (1967): Heerlijke ontdekking. Eigenwijze big band met veel ruimte voor creativiteit en improvisatie.
Don Cherry - Symphony for Improvisers (1967): Tja, de titel zegt het eigenlijk al. Cherry en, ook hier, Sanders in opperbeste doen!
The Jazz Composer's Orchestra - The Jazz Composer's Orchestra (1968): Erg lange plaat, maar dat is absoluut niet erg, hier kan ik geen genoeg van krijgen. Wat een indrukwekkende keur aan muzikanten ook.
Archie Shepp - The Way Ahead (1968): Een artiest die dit jaar mijn hart heeft gestolen, is Archie Shepp. Klinken als Coltrane en Ayler tegelijkertijd, dat is pure magie, dit is één van zijn beste platen.

Verder dit jaar ook weer de nodige releases uit 2021 gehoord, natuurlijk.

L.U.M.E. - Las Californias: Het ensemble bestaat uit 11 leden, wat niet eens zoveel is, maar bij momenten weten ze een heerlijk big band-gevoel op te wekken, doorspekt met flink wat improv en free jazz. Tegelijk zorgt het beperkte aantal leden er ook voor dat het allemaal best kleinschalig blijft, alsof de ruimte waarin je vertoeft wat krap is. De muziek zoekt zich een uitweg, wat zorgt voor heerlijke ontladingen. Dit alles onder de kundige leiding van pianist Marco Barroso, die ook verantwoordelijk is voor alle composities.
James Brandon Lewis / Red Lily Quintet - Jesup Wagon: Vooreerst een interessant concept. Daarnaast misschien wel één van mijn favoriete jazzplaten dit jaar, James Brandon Lewis lijkt de gulden middenweg te hebben gevonden tussen avontuur en conventie.
Mathias Eick - When We Leave: Bijzonder getalenteerde trompettist met een free jazz-verleden, maar hier houdt hij het opvallend ingetogen, en wordt er volledig ingezet op sfeer, met maximaal resultaat. Mooie rol ook voor de pedal steel guitar.
Muriel Grossmann - Union; Jawel, ook hier een favoriet. Muriel Grossmann houdt van John Coltrane, dat is duidelijk te horen. De toevoeging van het Hammond-orgel vind ik hier erg geslaagd.
João Lencastre's Communion - Unlimited Dreams: Het zorgt voor een bont allegaartje, waarbij geslaagd wordt geschipperd tussen gestructureerde melodieën, vette fusion en free jazz-improvisaties. Op de titeltrack komt dat alles samen in een kolkende finale.
Patrick Shiroishi - Hidemi: Korte maar indrukwekkende luistervaring met een interessant achtergrondverhaal. De toevoeging van geflipte free jazz aan de muziek vind ik enorm fijn.

Heb nog wel wat releases uit te pluizen. Speciale vermelding voor het label Clean Feed. Dit jaar daarmee kennisgemaakt op Bandcamp en stelselmatig muziek aan het ontdekken, met die plaat van L.U.M.E. als mooiste ontdekking tot nu toe.

1 ding staat uiteraard als een paal boven water: volgend jaar nog meer jazz!

Voor mij een jaar waarin ik weer op mijn gemak verder bouwde aan mijn jazzbibliotheek, letterlijk en figuurlijk: aardig wat nieuwe platen leren kennen, en ook langzaam een eigen collectie vinyl opbouwend met de dingen die ik écht goed vond. Van de platen die ik nieuw leerde kennen bliezen de volgenden me echt omver:

McCoy Tyner - Expansions
Curtis Amy & Dupree Bolton - Katanga!
Miles Davis - My Funny Valentine
Andrew Hill - Passing Ships
Abdullah Ibrahim / Johnny Dyani - Echoes from Africa
Roy Haynes Quartet - Out of the Afternoon
Mal Waldron Trio - Blood and Guts
Art Blakey Quintet - A Night at Birdland, Vol. 1

Het volgende rijtje is iets minder, maar heb ik wel vaak gedraaid en enorm van genoten:

Sam Rivers - Contours
Grant Green - Idle Moments'
Chick Corea - Now He Sings, Now He Sobs
Art Blakey & The Jazz Messengers - Africaine
Joe Henderson Quartets - Tetragon
Thad Jones - The Magnificent Thad Jones
Hank Mobley & Lee Morgan - Peckin' Time
Alice Coltrane featuring Pharoah Sanders - Journey in Satchidananda
Miles Davis - Someday My Prince Will Come
Tyrone Washington - Natural Essence
Clifford Jordan And The Magic Triangle - Firm Roots (nog beoordelen)

Na jaren van goede voornemens ook eindelijk weer eens wat nieuwe releases geluisterd, waarbij ik de volgende

Muriel Grossman - Union
Muriel Grossman - Quiet Earth
Christian McBride & Inside Straight - Live at the Village Vanguard
James Brandon Lewis / Red Lily Quintet - Jesup Wagon
Damon Locks Black Monument Ensemble - Now
Johnathan Blake - Homeward Bound (nog beoordelen)
Sons of Kemet - Black to the Future

Bij veruit de meeste van deze albums heb ik al vrij uitgebreide beoordelingen staan, dus vergeef me als ik het hier voor nu even bij laat. Interessant om verder iedereens lijstjes te lezen!

Geweldig label als je van wat vrijere jazz weet te genieten. Brengen veel uit, niet alles even goed of met aandacht gemaakt. Mijn tip is om op RYM naar de albums met de meeste stemmen te gaan dan heb je de klassiekers van dit label te pakken. Stemgemiddeldes zijn op rijm ondertussen nutteloos. Volg h individuele liefhebbers en er is ook een Clean Feed list die ik zelf ook wel eens gebruik.

Druk jaartje gehad en hoewel er altijd ruimte is voor muziek, niet veel nieuwe muziek ontdekt. Pas de laatste maand iets meer tijd gekregen en dat komt goed uit want dan kun je de bekende eindejaar lijstjes uitpluizen. Ik laat het werk aan een ander over zou je kunnen zeggen...sorry, maar bedankt
Ben zoals altijd weer erg benieuwd naar de lijst van het Free Jazz Collective maar die nemen er de tijd voor en verwacht hem pas januari. Lijkt me stug dat jullie deze site niet kennen, maar je weet nooit en hier volgt dus de link: The Free Jazz Collective - freejazzblog.org
10 jaar geleden kon het mij niet zwaar genoeg zijn, Coltrone, Tyner, Evan Parker gingen er in als zoete koek. Langzaam maar (zeer) zeker schuift dit naar de wat meer melodieuze en subtielere jazzvarianten. Wel graag voorzien van donkere en dissonante tonen en ik zie en hoor ook graag iets vaags als een puur en oprecht verhaal, karakter, boodschap enz. in de jazz die ik luister.

Wat je ook ontwikkeld in de loop van jaren is een liefde (noem het gerust man-crush) voor een paar muzikanten die verder gaat als ratio of je eigen ego of wat je maatjes er van zouden vinden. Ze raken je op een dieper niveau en ik heb het zoeken naar de reden hiervan ondertussen opgegeven . Dit jaar heel veel geluisterd naar de volgende helden.
-Art Pepper: Deze man mag je een loser noemen. Heeft zijn leven en carriere behoorlijk verkloot maar heeft het geluk een wonderbaarlijk muzikaal talent te hebben waarmee hij een hondstrouwe schare fans en een geweldige vrouw/manager/verzorger aan zich wist te binden. Vertegenwoordigd de z.g. west coast sound en dus wat meer melodiegericht en minder "in your face" intens als jazz uit de oostelijke staten. Pepper heeft een voor de scene wat ruwe toon en dat maakt het net wat minder gladjes als b.v. Chet Baker of Paul Desmond. (met beiden is overigens ook niets mis) Met de jaren is zijn spel mooier, rijper en dieper geworden. Ik begrijp dat er mensen zijn die Pepper een duf gebeuren vinden in vergelijking tot een groot aantal andere grootheden uit jaren 60 en ik raad hem daarom ook aan niemand aan. Je moet hem zelf "ontdekken". Het weet je te raken of niet.
-Kenny Barron Bescheiden maar vol zelfvertrouwen. Pikt het op en zet het naar zijn hand. Niet dat extroverte van Keith Jarrett en ook niet dat introverte van Bill Evans. Weten wat je kunt en dat in dienst stellen van muziek. Een fris en vrolijk spel ,maar toch een lichte melancholie. Weet mij een goed humeur te geven en vooral dat maakt hem dus echt echt geniaal. kijk hoe hij deze uitgekauwde standard aanpakt



De volgende nieuwe jazz heb ik dit jaar 4,5* gegeven:
Patrick Shiroishi - Hidemi (2021) - MusicMeter.nl Jazz?? ja zoiets, maar ook veel meer. Lekker kort en gewoon erg goed. Deed me soms aan Bach denken, maar ook een verkeersopstopping in Tokyo. Zet je koptelefoon op en laat je meevoeren.
James Brandon Lewis / Red Lily Quintet - Jesup Wagon (2021) - MusicMeter.nl Toptalent, gaan we nog veel van horen. speelt veel samen met Chad Taylor en dat dat is ook een geweldige percussionist. Dit soort talenten weten ook vaak weer andere toppers aan zich te binden, dus interessant om in de gaten te houden. James Brandon heeft een eigen stijl waarbij het los gaat, maar er altijd een lijn, melodie en/of schoonheid worden gevonden. een z.g conceptalbum en dus uitgeschreven en dat zal ook meehelpen bij het gevoel dat dit album af is. James Brandon Lewis heeft meerdere albums uitgebracht dit jaar (druk baasje) en ook deze zijn echt de moeite.
Craig Taborn - Shadow Plays (2021) - MusicMeter.nl Live solo piano en klinkt meer als modern klassiek dan wat je als jazz zou beschouwen. Ik kan moeilijk onder woorden brengen waarom ik hier 4,5* heb gegeven...Beetje afstandelijk en zeker niet melodieus of lyrisch te noemen. Ik heb hem nu aanstaan en wil hem ook niet afzetten....Weet te fascineren.

Oude, maar springlevende jazz albums met 4,5* waardering
World Saxophone Quartet - Steppin' with the World Saxophone Qartet (1979) - MusicMeter.nl In het verleden wel vaker iets van dit quartet maar ook van het te vergelijken ROVA quartet geprobeerd en kwam er dan toch niet echt doorheen want 4 blazers die tegelijk iets te melden hebben kan wel eens wat te veel worden. maar goed, languit op de bank met koptelefoon had het bijna een trance achtige werking. Dat dus en de persoonlijke doorbraak in dit sub-genre zorgen dan voor 4,5*. Uitgebracht op het Black Saint label en dat verdient denk ik wel wat meer aandacht Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: Oude en nieuwe jazz ontdek je het makkelijkst via labels. De meest werken met een bepaalde signatuur en als deze je aanspreekt dan kun je eens kijken wat ze nog meer te bieden is.

Nog een vermelding voor het We Jazz label. Komt uit Finland en misschien daarom wel eigenwijs.
Weten Jazz te mixen en matchen met folk en electronic en ambient . Niet flauw en makkelijk en/of herkauwen van wat ooit al bijzonder succesvol is gedaan.

Voornemens voor volgende jaar: Ik ga Muriel Grossman nogmaals een kans geven en vooral mijn fysieke verzameling lp en cd opnieuw beluisteren en ontdekken. In de digitale jacht op nieuw en het laatste vergeet je soms het vele moois wat al hebt... Meer slow listening in 2022!

De namen die hier voorbijkomen ga ik binnenkort maar eens checken. Waardevolle bijdragen weer, waarvoor dank!

Vanavond mijn lijstje van oude en nieuwe jazz. Ik word er helemaal enthousiast van.

Leuk om zo eens wat uit te wisselen.

Ja,

er wordt hier genoeg aangedragen. Ik vind wel dat jazz of wat daarvoor doorgaat meer tijd vraagt, en aanloopje nodig bij hoog hellingspercentage

hanteer ik ook wel een streng deurbeleid in een split second anders te veel op de wachtlijst

James Brandon Lewis / Red Lily Quintet - Jesup Wagon (2021) - MusicMeter.nl
spoon staat 11 in de Volkskrant jaarlijst

Je pikt er dan toch uit wat je zelf wilt. Ik zal minder snel iets uit de avantgarde ,extreme freejazz, jazzpunk of moderne electronische genres meepikken. Die plaat van Floating Points bijvoorbeeld kan mij gestolen worden, denk ik.

Laat dat maar aan mij over…

ok.. maakt het album nog beter natuurlijk

Stuur James Brandon Lewis anders even een appje, zal hij leuk vinden.

Elke support kan ie wel gebruiken, zo rap trekt dit nog album niet.

Ik heb hem al in meerdere lijstjes zien staan en volgens mij had zelfs pitchfork voor dit album 8+ over.
Aandacht genoeg lijkt me. Het is ook pure jazz. Gaat nooit een groot publiek vinden en dat hoeft ook niet.

Als het maar uiteindelijk bij de juiste oortjes uitkomt

Zo hoog ligt dat jazz-percentage op de Helling nou ook weer niet, veel verder dan Spoken Word en een verdwaalde NLse toeteraar komt men er niet.

Verder e.e.a. heeft ook te maken met stemming en receptoren (niet zijnde "oren op recept"). Nee in Utrecht is het veelgeprezen SJU-huis verdwenen en da's een fiks verlies - veel gratis optredens en voor 10 - 15,- Tivoli heeftdat een stuk duurder gemaakt, en de programmering is veel minder gedurfd.

Tony's ontdekkingen 2021

1. Rahsaan Roland Kirk is wel DE ontdekking van het jaar voor mij. Ik had zijn naam al regelmatig voorbij zien komen, maar die triggerde eigenlijk nooit om er eens iets van te gaan luisteren. Zo gaat dat soms, dat je de handschoen die er zo duidelijk voor je ligt toch niet oppakt. Maar ik ben heel blij dat ik het uiteindelijk wel heb gedaan, want er is een klein wereldje in de jazzyverse voor me opengegaan. Het begon met The Inflated Tear (1967), inmiddels heb ik 15 albums van een veelal hoge score voorzien, omdat ik het allemaal even bijzonder en spannend vind wat hij op verschillende toeter- en blaasinstrumenten doet. Zijn stijl zit zeker in de jaren ’70 aan de lollige kant van het jazz spectrum, een beetje zoals Frank Zappa ook altijd de nodige humor en zelfreflectie in zijn muziek legt, iets dat ik blijkbaar erg kan waarderen. Albums als Case of the 3 Sided Dream in Audio Color en Return of the 5000 lb. Man (beiden 1975) vind ik daarom fantastisch.

2. Ahmad Jamal hoefde voor mij ook niet zo nodig, ik kende al genoeg jazzpianisten, vond ik lange tijd. Maar na het horen van Live at the Pershing (1958) heb ik in korte tijd een 5 tal albums van de man gekocht en draai ik hem zeer regelmatig. Laat vooral Ahmad’s Blues (1958) niet onbeluisterd.

3. Tubby Hayes had ik eind vorig jaar al ontdekt. Ik heb toen de boxset The Complete Fontana Albums 1961 – 1969 (2019) gekocht en daar ben tot begin dit jaar zoet mee geweest om allemaal te ontdekken. En er is veel te ontdekken op deze boxset, niet alleen omdat hier 7 studio albums, 3 live albums en nog wat restmateriaal van topniveau zijn samengebracht, maar vooral ook muzikaal. Geen grote avonturen, maar wel degelijke, razendsnel gespeelde bop van de allerbeste jazzmuzikant die Engeland ooit heeft voortgebracht. Je hoort hier geen enkele classic of jazz standard, het is allemaal eigen materiaal en het bijna allemaal steengoed.

4. Kenny Garrett is dit jaar definitief bij me doorgebroken. Lange tijd had ik alleen het droefgeestige Beyond the Wall (2006), inmiddels staan er 7 albums van hem in de kast, die er allemaal met grote regelmaat uitkomen. Mooie, melodieuze jazz in de traditie van Coltrane, maar met voldoende eigen smoel en eigentijdsheid om mij geïnteresseerd te houden. Zijn laatste album Sounds from the Ancestors (2021) vind ik daar een prachtig voorbeeld van. Het klinkt gewoon als jazz van nu.

5. James Carter is nog zo’n eigentijdse jazz muzikant die in korte tijd is uitgegroeide tot een van mijn absolute favorieten. Vooral zijn conceptalbums over Django Reinhardt (Chasin’ the Gypsy, 2000) en Billie Holiday (Gardenias for Lady Day, 2003) zijn bijzondere luisterervaringen. Maar eigenlijk alles wat ik van deze man heb gehoord dit jaar is op z’n minst geweldig.

6. Greg Osby heeft me dit jaar verrast met 2 ijzersterke ontdekkingen. Het hypnotiserende Inner Circle (2002) en vooral St. Louis Shoes (2003), dat de hele jazz geschiedenis in een album lijkt te willen vangen, zijn 2 albums die wat mij betreft iedereen gehoord moet hebben. Andere albums van hem blijken soms complete misperen, als er bijvoorbeeld hiphop artiesten meedoen op zijn albums, jakkes.

7. Steve Coleman ben ik eigenlijk zelf net pas aan het ontdekken, maar wat heeft hij een mooie dingen gemaakt. Een heel intelligente jazzmuzikant, lees ik her en der, die de vrije jazz stevig verkent, wat nog wel eens ontaardt in sferische passages, maar nooit echt de freejazz overblow kant op gaat, maar altijd weer voldoende uitdagende jazz ten gehore weet te brengen om mij vooralsnog zeer geboeid te houden. Intrigerende ontdekking waar ik zelf het fijn eigenlijk ook nog niet van weet, maar mijn aandacht heeft hij met titels als On the Rising of the 64 Paths (2003), The Sonic Language of Myth (1999) en Harvesting Semblances and Affinities (2010) stevig te pakken.

Prepare Thyself to Deal with a Miracle smaakte mij wel goed, dus daarna heb ik wat oud werk (begin jaren '60) van hem beluisterd, maar daar vond ik maar weinig aan. Ik begrijp nu dat The Inflated Tear als een soort van scheidslijn aangehouden kan worden?

Nieuwe jazz heb ik dus maar mondjesmaat beluisterd, ouwe meuk zeker wel. Sowieso veel Coltrane - meneer en mevrouw - mede naar aanleiding van het spelletje dat ik eerder dit jaar organiseerde.

De geweldige uitgave van Lee Morgan - Live at the Lighthouse (1970) deed mee ook luisteren naar ander werk van Lee Morgan én ontdekken dat The Sidewinder bepaald geen unicum is in zijn carriere.

Eric Dolphy - Musical Prophet: The Expanded 1963 New York Studio Sessions (2019) was een mooie aanleiding om kennis te maken met twee albums van Eric Dolphy die ik nog niet kende. De aanschaf van fantastische live-albums hield de waardering al eerder hoog.

Verder: veel Freddie Hubbard, Don Cherry, Gary Bartz, Albert Ayler en Joe Henderson. En Miles Davis natuurlijk (daarvoor binnenkort ook een spelletje). Sowieso blijkt daarmee wel dat ik het meest houd van toeterjazz. Pianojazz kan zeker mooi zijn, maar daar heb ik toch minder mee.

Al die te onbekend gebleven artiesten die jullie noemen: ik kom er te weinig aan toe om ze allemaal te ontdekken, maar de tips worden zeer gewaardeerd!

Ik ben pas kort bezig met de pré-jaren zestig/zeventig-jazz. Ik had alleen de mainstream-platen tot nu toe gehoord.
Ik was wel al sinds jaar en dag naar de zogenaamde contemporary jazz aan het luisteren. Hieronder valt alles van fusion tot jazzrock, van acid-jazz tot nu-jazz en future jazz.

Mijn ontdekkingen van dit jaar zijn:

Moderne jazz:

1. Jaubi - Nafs at Peace

Een fantastisch mooie mix van jazzrock, spiritual jazz en worldmusic uit Pakistan. Hier gaat de band een samenwerking aan met Marek “Latarnik” Pędziwiatr (bekend uit de Poolse freejazz-scene) en Tenderlonious (labelbaas van 22a en fluitist/saxofonist). Iedere keer als ik het draai word ik weer overdonderd. Een aanbeveler dus.
Nota bene: Jaubi speelde eerder al mee op deze plaat van Tenderlonious: Ragas from Lahore uit 2020.

2. Mathias Eick - When We Leave

Ik ben eerlijk gezegd niet zo heel erg dol op ECM-platen. Van Keith Jarrett tot Eberhard Weber tot Jan Garbarek; het kan me nét allemaal niet zo boeien. Eick is voor mij de uitzondering. Ik volg hem al een tijdje en heb hem ook live gezien en gehoord. Deze plaat is nét even wat minder dan voorgaande Ravensburg en Midwest, misschien door de lichte progrock-invloeden. Maar zelfs dan steekt deze plaat met kop en schouders boven menig moderne muziekplaat uit. Waanzinnig wat een muziek deze man toch elke keer weet te componeren en te maken, en wat een band heeft hij iedere keer weer om zich heen. Dit maal ondermeer een lapsteel-gitarist in de line-up.

3. Muriel Grossmann - Union

De moderne tijd is ook de tijd van vrouwelijke jazzmuzikanten. Naast Nubia Garcia, Yazz Ahmed en bands als Kokoroko (onder de bezielende leiding van trompettiste Sheila Maurice-Grey, is Muriel Grossman al geruime tijd flink aan de weg aan het timmeren (toeteren). Bijna elke plaat van haar staat garant voor hoogwaardige modal jazz, met een spiritual randje en wat fusion-elementen (electrisch orgel, gitaar). Haar laatste plaat Union is echt een meesterwerk, ook al is het een live-in-de-studio-plaat, of juist daarom.

4. The Cookers - Look Out!

Dé ontdekking van dit jaar is wel deze supergroup (een term die lijkt voorbehouden aan bluesrock en progrock). Maar als ik zeg supergroup, dan bedoel ik ook supergroup: Billy Harper, Graig Handy, Donald Harrison, David Weiss, George Cables, Billy Hart en Cecil McBee. Allemaal waanzinnige solisten en ritmisten die hun sporen al lang en breed hebben verdiend. Hier in een lekker enthousiaste en vurige post-bop/neo-bop collectief waar de jongelingen nog wat van kunnen leren!

5. Brandee Younger - Something Different

Houd je van Alice Coltrane, dan moet je deze zeker eens proberen. Fijne harp-jazz, met een jazzrock-kantje. Soft en stevig, alles komt wel voorbij. Met Ron Carter(!) op contrabas. Op Impulse! verschenen, en die vergissen zich niet snel.

6. Ill Considered - Liminal Space

Deze band volg ik al een tijdje, en ook hun offshoot Wildflower die wat kalmer is, en ook een plaat uit heeft. Een belachelijk productief gezelschap rond Idris Rahman en Emre Ramazanoglu, die op hun laatste plaat goed van leer trekken door allerlei muzikanten uit te nodigen voor een aantal flinke jazz-jams. Hier wordt echt hard en vuig gespeeld. Ook een echte aanrader.

7. Daniel Herskedal - Harbour

Vergelijkbaar met Mathias Eick. Dus gecomponeerde muziek en niet veel ruimte voor improvisatie. Een kruising eerder tussen jazz, neoklassiek en folkmuziek. Typisch scandinavisch. Daniel speelt tuba en bastrompet, wat niet vaak als leadinstrument wordt ingezet (Theon Cross is andere tubaspeler, maar neigt meer naar urban jazz en hiphop). Op Harbour is verder alleen een piano en percussie te horen, wat de plaat misschien wat kaal maakt, maar de tuba en bastrompet zijn erg warme instrumenten, dus kaal is het nergens.

Verder deze twee liveplaten van oude meesters: Art Blakey And The Jazz Messengers - First Flight to Tokyo (2021) - MusicMeter.nl
John Coltrane - A Love Supreme: Live in Seattle (2021) - MusicMeter.nl

Overigens zie ik dat ik 53 jazzplaten uit 2021 heb geluisterd en beoordeeld.

______________________________________________________________________________________________________

Oude platen die ik heb geluisterd en direct of langzaamaan in mijn hart heb gesloten zijn:
Art Blakey & The Jazz Messengers - Free for All (1965) - MusicMeter.nl
(De beste plaat van dit collectief, in de beste bezetting van dit collectief. Dit is heavy metal, zonder gitaren)

Billy Harper - Capra Black (1973) - MusicMeter.nl
(Billy Harper is een artiest die ik ga ontdekken, want dit smaakt naar zoveel meer, gelukkig hebben we dus The Cookers)

Clifford Jordan Quartet - Glass Bead Games (1974) - MusicMeter.nl
(gehoord en direct gekocht. een eerbetoon aan Coltrane en gewoon de beste 70's jazzplaat die ik ken)

Cedar Walton / George Coleman / Sam Jones / Billy Higgins - Eastern Rebellion (1975) - MusicMeter.nl
(ge-wel-dig!)

Eric Dolphy - Out There (1961) - MusicMeter.nl
(Als dit geen bijzondere plaat is, wat dan wel. Dolphy is van een totaal ander kaliber dan wie dan ook. De absolute meester, wat mij betreft)

Joe Henderson - Power to the People (1970) - MusicMeter.nl

John Coltrane Quartet - Crescent (1964) - MusicMeter.nl
(Wat mij betreft de mooiste, niet de beste, maar de mooiste plaat van John en zijn kompanen)

Lee Morgan - Live at the Lighthouse (1970) - MusicMeter.nl
Lee Morgan - Search for the New Land (1966) - MusicMeter.nl
Lee Morgan - The Last Session (1971) - MusicMeter.nl
(Lee Morgan is Lee Morgan, de ene keer frivool en mainstream en even later tegendraads. Search for the New Land is progressive rock voordat de term was uitgevonden)

McCoy Tyner - Echoes of a Friend (1972) - MusicMeter.nl
McCoy Tyner - Enlightenment (1973) - MusicMeter.nl
McCoy Tyner - The Real McCoy (1967) - MusicMeter.nl
(McCoy is gewoonweg de beste toetsenist, en één van de beste componisten en arrangeurs die ik heb mogen ontdekken. Als er één man is die de spirit van Coltrane voortzet is hij het wel. Enlightement is wel zijn crown achievement).

Wayne Shorter - Adam's Apple (1966) - MusicMeter.nl
Wayne Shorter - Speak No Evil (1966) - MusicMeter.nl
Wayne Shorter - The All Seeing Eye (1966) - MusicMeter.nl
(die platen van Wayne Shorter uit de jaren '60 raken mij echt diep in de ziel, en The All Seeing Eye is echt fabeltastisch, The Adam's Apple is gewoonweg bloedmooi.)

__________________________________________________________________________________________________

Waarbij direct duidelijk wordt dat mijn favoriete nieuwe artiesten de volgende zijn:

Art Blakey, Eric Dolphy, Lee Morgan, Wayne Shorter, Clifford Jordan en McCoy Tyner.

Daarnaast ben ik wat dieper gedoken in de oeuvres van Dexter Gordon, George Coleman, Woody Shaw, Billy Harper, Tina Brooks, Clifford Brown, Ornette Coleman, Curtis Fuller en meer maar allemaal namen droppen is ook weer zoiets.

Eric Dolphy zal intussen mijn allermeest favoriete artiest zijn geworden, samen met McCoy Tyner, Lee Morgan en Wayne Shorter.

Art Blakey is gewoon een fantastische vent en wie hij allemaal om zich heen verzamelt, is om duizelig van te worden. Ik vind zijn kwintetten, sextetten soms gaver dan die van Miles Davis.

In 2022 ga ik dieper in op die oude jazzplaten en dan proberen wat minder die platgetreden BlueNotes, al is daar ook niets mis mee. Maar ik heb labels ontdekt waarvan Tony en Soledad wel weten welke ik bedoel (Strata East, Enja, Steeple Chase, etc.)

Ik hoop dat 2022 ook wat moderne jazz brengt, maar ik vind de discussie bij oudere platen wat fijner, en merk dat nieuwe platen snel worden afgekraakt. Ik ben daar best gevoelig voor.

Nog één tip, ik luister al langer dan afgelopen jaar naar een andere (onbekende meester): mijn held Yusef Lateef, en hij spreekt op deze plaat een mooi stukje in: Web Web x Max Herre - WEB MAX (2021) - MusicMeter.nl

Verder blijf ik een voorvechter van goede fusion/jazzrock en bands als GoGo Penguin, Vels Trio, Foehn Trio, Ruby Rushton zal ik ook blijven volgen. Vooral als het ook nog eens lekker funkt.

Ik ken nog niet alles van hem, maar zou met de albums die ik ken zeggen dat de scheidslijn ergens in 1965 getrokken kan worden. In dat jaar zien resp. het beginnende experiment (studio) op Rip, Rig and Panic als ook de beginnende gekte (live) van Here Comes the Whistleman het levenslicht. Dat is wel een ferme stap in de richting die hij in de beginjaren '70 veel verder zou uitbouwen.

Ben zo blij dat jij ze noemt!!

Van alle users op Musicmeter hebben wij wel veel overlap, tot en met Eloy aan toe. Alleen Allman Brothers (nog) niet.

De jaren 70 jazzplaten die zijn ontsproten uit de black consciousness zijn van een buitencategorie.

Vandaag ook maar weer een The Cookers-plaatje streamen op werk, denk ik.

+ Brunniepoo

Rahsoon Roland Kirk ben ik ook vanaf jaren 60 aan het ontdekken, en ook al is het allemaal heerlijk gek en apart, echt supergoede platen ben ik (nog) niet tegengekomen.

Als je van experimenteren met blaasinstrumenten houd, is Yusef Lateef ook gaaf. Hij blaast dan wel niet 3 instrumenten tegelijk, maar wel zowat alle blaasinstrumenten denkbaar.

Intussen stug door luisteren bij die heerlijke gekke Rahsaan Roland Kirk!

"the greatest saxophonist britain ever produced"


Mijnenveld inderdaad. Gisteren dit geluisterd Greg Osby - Banned in New York (1998) - MusicMeter.nl Die gaat je bevallen kan ik voorspellen.

Ben benieuwd..

Tip: Tenderlonious - The Piccolo (2020) - MusicMeter.nl

Een nieuw album.

Ik geloof een of andere remake.