Het idee is ook om ontdekkingen van niet 2021, dus eventueel heel oude platen, op te noemen.

Misschien wel die ene bop-plaat uit 1950 of die Ragtime-plaat uit 1920 of die prehistorische tamtam plaat uit 9000 B.C.

@ Tony en spoon
Lijstje is in de maak. Doe eens ff rustig joh, ook in lockdown tijden moet ik gewoon lessen verzorgen aan mijn eindexamenklassen. Dan heb ik ook nog 2 jonge kinderen een veeleisende vrouw.... Iedereen trekt aan mij en nu zelfs op musicmeter

Jazz is stress

Veel mensen schijnen het er wel van te krijgen. Mijn veeleisende vrouw wel in ieder geval.

Sorry, heeft ook geen haast. Bovendien weten we al dat je hele lijstje uit obscure Wal Maldron albums bestaat

2021 is het jaar dat ik iets kritischer ben gaan kijken naar wat ik echt nog wil kopen. Op mijn werk stream ik vaak als ik zit na te kijken bijvoorbeeld en zo maak ik zelf een strenge selectie van wat ik echt nog wil kopen. Dat mag dan ook best iets duurder zijn want ik koop nu soms 1 plaat in de maand. Best wat Tone Poets erbij gekocht en ook wat spul uit de Acoustic Sounds series. Ook nog wat zeldzamere 2e hands plaatjes.

Ik zet even (ook voor mezelf) op een rijtje welke platen indruk op me hebben gemaakt. Daar ik wat conservatief in mijn smaak ben zit er niet zo heel veel echt nieuw spul bij. Niettemin kun je in de berg pareltjes uit vroeger tijden ook nog steeds nieuwe plaatjes en verassingen opduiken. Overigens heb ik wel aardig het idee dat ik betreft de decennia ’50’s t/m 80’s wel aardig richting de grenzen van het jazz-universum begin te komen. Niet dat ik alles heb gehoord natuurlijk maar het meeste is me inmiddels bekend en ik weet wel aardig waar mijn voorkeuren liggen. Goed voornemen voor volgend jaar dus om ook wat moderner werk te gaan beluisteren.

Betreft artiesten was 2021 het jaar bij mij van:
- Sam Rivers
- John Carter & Bobby Bradford
- Horace Tapscott
- Nathan Davis
- Paul Desmond
- Takeo Moriyama
- Terumasa Hino

Releases van het jaar:
- Horace Tapscott with the Pan Afrikan People's Arkestra - Live at Century City Playhouse (2021) (Nimbus) 5 sterren
Wat heb ik hier op moeten wachten zeg. Alles bij elkaar meer dan een half jaar. Uiteindelijk overtrof het alsnog mijn toch al hoge verwachtingen. Dit is zulke ontzettend spannende jazz. Afrocentrisch, swingend, schurend, vrij en vooral ontzettend uniek. Deze 3LP set blijft een sensatie vanaf het begin tot het eind. En dat met overwegend onbekende muzikanten. Terecht een beetje een cultfiguur. Zoals Tapscott is er niemand in de jazz.
- John Coltrane - A Love Supreme: Live in Seattle (2021) (Impulse!) 5 sterren
Tsja wat moet ik hier nog over zeggen. Een nieuwe Coltrane en wat voor eentje. Toegegeven: de wat mindere geluidsweergave is jammer maar de muziek maakt zoveel goed. Wat een consistentie aan kwaliteit zeg. Zo moet het hebben geklonken: Het Coltrane sextet live.
- The Cookers - Look Out! (2021) (Gearbox) 4,5 sterren
Deze bejaarden kunnen het nog steeds. Toegegeven: ik heb een grote zwak voor de heren. Dit is misschien een redelijke doorsnee postbop plaat maar de kwaliteit is van zo’n ontzettend hoog niveau. Deze mannen hoeven van mij geen nieuwe kunstjes meer te doen.
- Billy Harper Quintet - Antibes '75 (2021) (Sam) 4,5 sterren
Harper blijft één van de beste en meest passievolle saxofonisten uit de jazz. Die man blaast regelrecht je ziel binnen. Als er dan een volledig nieuwe live opname wordt uitgebracht en dat ook nog eens op het hoogstaande Sam label, ben ik direct van de partij. Een stomende freebop sessie met een ijzersterke band. Aanrader voor elke liefhebber van de wat stevigere jazz waar nog wel een lijn in te vinden valt. Dat plus een stevig potje soul.


Reissues van het jaar:
- The Lloyd McNeill Quartet - Washington Suite (1970) (Soul Jazz) 4,5 sterren
De dwarsfluit is iets dat ik normaliter probeer te vermijden in de jazz maar dit is een hele bijzondere plaat. De muziek laat zich moeilijk vangen in een hokje maar het is funky en warm tegelijk. Er wordt uitstekend gemusiceerd in ieder geval en de muziek is bijzonder origineel. Heel verfrissend. Oh en heel toegankelijk.
- Nathan Davis with Georges Arvanitas Trio - Live in Paris (2018)(Sam) 4,5 sterren
Nathan is één van mijn onderschatte liefdes. Een tenorsaxofonist met een dijk van een geluid: veel ballen en een ruw randje maar toch reteswingend. Beetje Lester Young in een slecht humeur zeg maar. Lekkere eigenwijze composities. Het is allemaal bop maar spannend genoeg om zich toch echt te onderscheiden. Deze 3LP set is niet het beste dat ik van hem ken maar wel ontzettend goed. Dit jaar kwam er een repress en die heb ik maar gelijk aangeschaft. Wederom op het prachtlabel Sam.
- Khan Jamal - Infinity (1984) 4,5 sterren
Khan Jamal heb ik nog wat beter leren kennen door zijn bijdrages aan Sounds of Liberation met Byard Lancaster. Voor zowel Lancaster als Jamal geldt dat het unieke artiesten zijn die gemakkelijk over het hoofd worden gezien. Deze infinity werd dit jaar gereissued op vinyl. Het is allemaal zeer de moeite waard: funk, bop, blues en freejazz het komt allemaal voorbij. Mooie ballads en knetterende modale stukken: een plaat die de aandacht direct vastpakt en vast weet te houden.

Overige ontdekkingen van het jaar:
- Sounds of Liberation - Sounds of Liberation (1972) (Dogtown, 1972) 4,5 sterren
Dit zijn van die unieke cultplaatjes die mijn aandacht trekken omdat er exorbitante bedragen voor het origineel worden betaald. Als je dan gaat luisteren blijkt er inderdaad best een stukje unieke muziek op te staan. Freefunk, zoiets? Groepje met Monette Sudler, Khan Jamal en Byard Lancaster. Het is vies, rauw maar swingt als een tiet. Ik kan er mijn benen niet op stil houden. Oh en die hoes…. Dat is gewoon kunst.
- Fred Anderson - Timeless: Live at the Velvet Lounge (2006) (Delmark, 2006) 4,5 sterren
Van de latere Coltrane discipelen (daar doe ik Anderson tekort mee eigenlijk) is Fred Anderson mijn grote favoriet. Wat een heerlijke sound heeft deze klassieke freejazz toeteraar. De muziek is ontzettend vrij en toch zo toegankelijk tegelijkertijd. Eigenlijk haalt hij nergens uit en speelt hij bijzonder ingetogen. Het is gewoon 70 minuten interactie tussen de beste freejazz muzikanten uit de Amerikaanse scene. Hamid Drake blijft een fenomeen.
- Sam Rivers Trio - Ricochet (2020) (NoBuisiness,2020) 4,5 sterren
Ik ben wel een beetje afgeknapt op de ‘kijk mij eens lekker gek doen freejazz’. Sam Rivers is alles behalve dat. Toegegeven: zijn muziek hierop is verre van toegankelijk maar dit is in essentie wat muziek moet zijn. Beetje zweverig gezegd: een kleine weerspiegeling van zijn ziel. Sam Rivers op fluit, piano, tenor en sopraan saxofoon. Een suite van 60 minuten met geschreeuw, virtuositeit, dissonantie, harmonie, stilte en intens geluid. Kakstrakke begeleiding van de flexibele Dave Holland en beest Barry Altschul achter de drums. Geweldige live opname. De hele Sam Rivers Archive Project serie van NoBuisness is fantastisch al was het laatste deel wel erg ondermaats qua geluid.
- Terumasa Hino Meets Reggie Workman - A Part (1971) (Canyon, 1971) 4,5 sterren
Geheel onterecht heb ik de hele Japanse jazz scene lange tijd links laten liggen. Hino kende ik al van een samenwerking met Mal Waldron op mijn favoriete Waldron plaat: Reminicent Suite. Deze plaat met Reggie Workman is uitstekend. Plaatje vol met Japanse talentjes die 40 minuten stoom afblazen met de geweldige Reggie Workman. Intens en spiritueel plaatje. De reissue op vinyl is een aanrader!
- Bobby Hutcherson - Patterns (1980)(Blue Note, 1980) 5 sterren
Allejezus wat heeft het me een moeite gekost deze Blue Note aan te schaffen. Het is uiteindelijk de cd geworden maar ook die is niet makkelijk te verkrijgen. Hutch wist in de ’60’s iedere keer weer de creme de la creme van muzikanten uit die periode bij elkaar te krijgen. Deze plaat staat weer vol met aanstekelijke modale postbop. Een onbeschrijfbare spanning terwijl de muziek nergens friekt of piep. Dit is echt een juweel van een plaatje. Met een jonge Stanley Cowell achter de piano en een glansrol voor levende legende Joe Chambers. De plaat heeft terecht hier op mume een hoog gemiddelde.
- John Carter & Bobby Bradford - Self Determination Music (1970)(Flying Dutchman, 1969) 4,5 sterren
Over vergeten en obscure figuren gesproken. John Carter en Bobby Bradford hadden in de jaren ’60 een baanbrekende groep die freejazz speelde van ontzettend hoog niveau. Diep geworteld in de Coltrane en Ornette Coleman school maar met een eigen schwung. Mosaic vond het zo mooi dat ze er een boxsetje cd’s van hebben gemaakt. Deze plaat uit 1970 was niet makkelijk te vinden. Maar ik blijf er nieuwe dingen in horen. Niet voor beginners maar dat mag de pret niet drukken. Als je tegen een stootje kan luistert die wel heel lekker weg.
- Hannibal - The Angels of Atlanta (1981) (Enja, 1981) 4,5 sterren
Oh jee Hannibal met een jongenskoor en een soulzangeres……. Dat kan nooit iets zijn. Of toch wel? Dit is na de bekende MPS plaat met de olifant mijn favoriete Hannibal! Project geslaagd. De muziek is ontroerend mooi hier en daar en het koor, dat niet op elke track is te horen, voegt daadwerkelijk iets toe. De zangeres in kwestie heeft een fantastische stem en levert ook maar 1 bijdrage. Verder is dit strakke postbop met een duizelingwekkende George Adams op tenor en de immer knetterende Hannibal op trompet. De longinhoud van een walvis: dit moet je altijd even verwerken. Het is de afwisseling tussen de schurende bop en de meer melancholieke nummers die de plaat maken.
- Sonny Simmons - Rumasuma (1970) (Contemporary, 1970) 4,5 sterren
Tsja Simmons is ook al zo’n vergeten figuur. Een uniek figuur binnen de freejazz scene die zich op deze plaat van zijn meer toegankelijke kant laat horen. Zijn vrouw Barbara Donald steelt de show: die dame kon echt fantastisch trompetspelen en verdiend zoveel meer dan enkele performances op andermans plaatjes.

Nog wat aankopen van het jaar: de complete opnames van Rahsied Ali met Frank Lowe, Julius Hemphill’s Dogon A.D. op dubbel vinyl, maar vooral ook heel veel mooi spul op Pure Pleasure Records, Sam Records en uit de Tone Poet serie. Ik kan niet wachten op 2022

Dit jaar heb ik al meer dan 70 jazzalbums uit 2021 gehoord en wekelijks hoor ik weer een uitermate sterk werk. Dit lijstje is dus niet bepaald limitatief. Er zijn zat albums die ik lager dan een 4/5 heb beoordeeld, maar waar meer potentie in zit (ik kan ze niet allemaal vaak beluisteren) of die dusdanig interessant zijn dat ik ze wel zou aanbevelen. Deze bijvoorbeeld: Weedie Braimah - The Hands of Time (2021) - MusicMeter.nl . Of neem Anna Webber's Idiom. Nou, lijstje.

1. James Brandon Lewis / Red Lily Quintet - Jesup Wagon
Vooraf moet ik dit zeggen: Geweldig album. Bedoeld als eerbetoon aan George Washington Carver. James werkt al wat jaartjes aan zijn naam en faam en met dit album meldt hij zich echt aan de top (en wordt hij ook niet zomaar ongehoord voorbijgelopen in het overvolle jazz maaiveld). Heerlijk comfortabel saxofoonspel op de tenor en een klasse band (met oa. William Parker, Chad Taylor en Kirk Knuffke van Henry Threadgill's Zooid) om hem partij te bieden. Een heerlijk ruimtelijk geheel waarbij ieder instrument helder in de mix komt en een duidelijk doel lijkt te hebben. Verdraaid ritmisch ook. Marching band-ritmes steken soms de kop op, maar zo nu en dan horen we ook wat swing van de Duke voorbij komen. Uitdagend plaatje, maar ook niet echt wars van conventies en tradities uit de 60's. Volkomen in balans.

2. Mazzarella / Håker Flaten / Ra - What You Seek Is Seeking You
Het ''nieuwe'' (hij heeft vaker samengewerkt met deze gasten) trio van Nick Mazzarella en wat mij betreft indrukwekkender dan zijn vorige (met oa. drummer Frank Rosaly). Je typische freejazz triovorm-plaat. Altsaxofoon, bas en drums. Zo simpel kan het zijn. Zeer Ayler-esque (en ik moest ook meer dan eens aan Dolphy denken). De wisselwerking tussen deze mannen werkt gewoon ontzettend goed. Ze voelen naadloos aan wanneer ze meer rustig moeten exploreren en wanneer ze vervolgens het tempo weer moeten opvoeren richting een flinke uitspatting. De setting hoeft helemaal niet zo spannend te zijn als je drie geweldige ervaren muzikanten bij elkaar zet. De magie komt vanzelf.

3. William Parker - Migration of Silence Into and Out of the Tone World
Basveteraan William Parker zit zo'n 50 jaar in het vak en dat word beloond met een commissie om een boxset met volledig nieuw materiaal op te nemen en samen te stellen. En dat deed Parker de afgelopen jaren als hij even de tijd had. Misschien wel het magnum opus van zijn carrière. Elk van de 10 cd's bestaat uit een (volledig) andere line-up (bestaande uit veteranen, maar ook jong nieuw talent) met verschillende thema's, muziekvormen en genres. Een ''jazz-odyssee'' noemt hij het. Hij doet eer aan zijn favoriete Italiaanse filmmakers, hij geeft een ode aan Harlem en Mexico en laat de nodige vocal jazz de revue passeren. Veeel variatie. Soms doet hij niet eens als muzikant mee (maar dirigeert hij de boel uiteraard wel).

4. Dave Rempis - The COVID Tapes
Dave Rempis is een (voornamelijk alt) saxofonist uit Chicago. Speelt in allerhande jazzoutfits, maar wint de afgelopen paar jaar vooral digitaal aan terrein via zijn eigen label Aerophonic. Dit werk van om en nabij de twee uur is gedurende de eerste lockdown opgenomen met verschillende artiesten (Tim Daisy, Joshua Abrams - de man achter nummer 5 in deze lijst, Tyler Damon, Tomeka Reid) die met Rempis werk hebben uitgebracht op dit label. Solo rendities van enkele classics (zoals Ellington & Strayhorn's Ishafan) wisselen vrije uitgesponnen tracks in duo- of triovorm af.

5. Natural Information Society / Evan Parker - descension (Out of Our Constrictions)
Repetitief hypnotiserend werk van dit collectief onder leiding van bassist Joshua Abrams. Met één van de meest gewelddadige blazers ooit: Evan ''piep en knars'' Parker. Hij klinkt bij wijlen nog steeds zo vitaal als gedurende zijn trendsettende jaren in de 70's en 80's. Een van de meest magistrale concerten in Café Oto die ik tot nu toe heb gehoord.

6. Wadada Leo Smith's Great Lakes Quartet - The Chicago Symphonies
Leo Smith is natuurlijk een gigant in de (Chicago) freejazz scene. Een legende die op gevorderde leeftijd amper iets aan dadingsdrang heeft ingeboet. Ook dit jaar is hij extreem productief met meerdere boxsets die bij het TUM-label worden uitgebracht en enkele andere projecten. Dit werk met zijn fantastische Great Lakes Quartet (met onder meer Henry Threadgil) is veruit mijn favoriet. Symfonieën in jazzkwartetvorm zoals Don Cherry ooit eens in de mid-60's deed. Eigenlijk vrij toegankelijk werk gelet op de namen die hieraan meedoen, maar een symfonie heeft doorgaans ook helderde (doch complexe) structuren. Heb je even drie uur de tijd? Luisteren!

7. Sana Nagano - Smashing Humans
De meest verfrissende jazzplaat van het afgelopen jaar is afkomstig van deze Japanse violiste. Ze woont in Brooklyn en is daar onderdeel van een vooralsnog vrij obscure noise-jazz stroming die broedende is. Heerlijk speelse en chaotische muziek die als een storm voorbij kan komen. Waar de gitaarslagen en saxofoonsnerpen met de ritmesectie vaak een warrige wall of sound vormen speelt Nagano hypermelodisch daardoor heen. Zeer idiosyncratisch en dus niet voor iedereen weggelegd, maar ik word er blij van.

8. Kuzu - All Your Ghosts in One Corner
Hun studioplaat van vroeg in dit jaar was een kleine teleurstelling, maar deze liveplaat is Kuzu (= altsaxofonist Dave Rempis, percussionist Tyler Damon en gitarist Tashi Dorji) ten voeten uit. Door de naderende lockdowns (concerten dateren van de tweede week van maart 2020) gaven ze een paar geïnspireerde shows weg. Ze manoeuvreren zich een weg door freejazz en noiserock achtige invloeden richting spirituele saxofoonpassages. Vrij uniek.

9. This Is Our Language Quartet - Let the Free Be Men
Allstar freejazz kwartet onder leiding van Portugees Rodrigo Amado. Met Kent Kessler, drumgrootmeester Chris Corsano en good ol' Joe McPhee. Dit kwartet levert altijd kwaliteit en deze plaat is daarop geen uitzondering. Sterker nog, ze lijken naar mate de jaren verstrijken steeds beter op elkaar afgestemd te raken. Ieder van de vier komt vol tot zijn recht. Genieten als Amado en McPhee tegen elkaar duelleren en Kessler en Corsano driftig en zweterig het tempo opvoeren.

10. Ivo Perelman / Gordon Grdina / Hamin Honari - The Purity of Desire
Ivo Perelman is een saxofonist uit Sao Paolo met een CV van hier tot, euhm, Sao Paolo. Met zo'n beetje elke grote naam uit het freejazzwereldje gewerkt (vooral met Matthew Shipp) en ook op inmiddels 60 jarige leeftijd een bezig baasje met meerdere releases per jaar. Deze is toch een vreemde eend in de bijt. Ietwat toegankelijker dan het meer intellectuele/abstracte werk dat hij meestal voorschotelt. Ook zijn kenmerkende scherpende geluid is iets ingetogener (doch zeker niet afwezig). Meer afgestemd op zijn sparringspartners die vooral uit de Noord-Afrikaanse jazztraditie voortkomen, zo lijkt het. Het idee van dit album is om de werken van een 13e eeuwse Perzische Sufipoëet in muziek om te zetten. Grdina is een gitarist die voornamelijk de Oed bespeeld en freejazz met Arabische tradities vermengt (zoals hier). Homari is een percussionist op voornamelijk traditionele instrumenten, hetgeen een meer intiem en akoestisch geluid oplevert. Perelman is vooral een academische virtuoso, dus hoe op gemak hij is met meer mystieke thema's en meer spiritueel melodisch spel is bewijs van zijn kunde en instrumentbeheersing.

Verder zeker aanbevolen:
11. The Rempis Percussion Quartet - Sud des Alpes
Jep, weer Dave Rempis. Jep, met percussie.
12. Patrick Shiroishi - Hidemi
Zie aerobag
13. William Parker - Painters Winter
Jep, weer William Parker. Nope, geen 10-delige boxset.
14. Roscoe Mitchell / Mike Reed - The Ritual and the Dance
Jep, wéér een freejazzlegende uit Chicago. Oa. bekend van zijn meesterwerk ''Sound'' en zijn werk met Art Ensemble of Chicago. Wie die zin wat zegt weet wat voor vlees er dan in de kuip ligt.
15. Hafez Modirzadeh - Facets
Misschien wel de meest fascinerende plaat van het jaar. Zeker vanuit tonaal en compositorisch standpunt. Daarmee misschien ook eerder interessant, dan een hele lekkere luisterervaring. Niettemin wil ik 'm toch blijven noemen. Lees de achtergrond hier: Facets | Hafez Modirzadeh - hafezmodirzadeh.bandcamp.com
16. Punkt​.​Vrt​.​Plastik - Somit
Trio van Kaja Draksler (bracht vorig jaar één van de beste platen van het jaar uit), Peter Eldh (van Koma Saxo) en Christian Lillinger. Lekker Europees dus. Piano trio-vorm, maar dankzij Kaja Draksler's spel en verrassende klanken (ze speelt op twee verschillende buffetpiano's) geen moment uitgekauwd.
17. Ches Smith and We All Break - Path of Seven Colors
Beetje hetzelfde idee hierbij als nummer 15. Traditioneel Haïtiaanse (percussiegedreven) muziek meets meer Westerse freejazz. Ontiegelijk fascinerend en zo nu en dan ook prachtig om te horen. Anderzijds soms iets too much van hetzelfde.
18. Thumbscrew - Never Is Enough
Mary Halvorson, Michael Formanek en Thomas Fujiwara. Moet ik meer zeggen?
19. Ben Goldberg - Everything Happens to Be.
Zie mijn bericht: Ben Goldberg - Everything Happens to Be. (2021) - MusicMeter.nl
20. [Ahmed] - Nights on Saturn
Ronkende liveshow o.l.v. Pat Thomas met een muzikale hommage aan innovator Ahmed Abdul-Malik die een voorloper was in de fusie van Amerikaanse jazzmuziek en traditionele muziek uit het Midden-Oosten en Afrika.

Misschien dat ik op een later moment nog wat oudere ontdekkingen doorneem, maar daarvoor moet ik wat dieper nadenken. In ieder geval heb ik dit jaar enkele oeuvres uitgeplozen van onderbelichte jazzmuzikanten die vooral in de jaren 80 geweldig werk hebben uitgebracht. Ik noem een Ronald Shannon Jackson, een John Carter (echt indrukwekkend), een Gerry Hemingway. Daar echt wat magistrale werkjes van ontdekt.

Grappig. John Carter kende ik al een tijdje als klarinetvirtuoos, maar zijn jaren 80 werk bij Black Saint en Grammavision is dan weer voor mij de ontdekking van het jaar gebleken. Betreft een ambitieuze 5-delige albumreeks (met oa. James Newton, Bobby Bradford en Roberto Miranda) over de historie van Zwarte Amerikanen. Onverwacht hoog niveau.

Die reeks was me al even ontschoten. Thanks voor de reminder, die gaan weer op de lijst

Voor diegenen die interesse hebben gekregen in The Cookers:

Jongens, wat een schatkamer aan goeie tips. Met de lijst van Soledad alleen al kan ik weer weken vooruit. Gelukkig bleek ik bij het checken van een aantal albums deze al wel beluisterd te hebben, maar die gaan dan maar weer in de herhaling. Vaak heb ik mijn interesse verloren als zo'n album niet onder de €100 te krijgen is. Maar ook andere users hebben me weer geïnspireerd om de komende weken weer veel afzondering te zoeken en te gaan luisteren. Laat ik nou 2 weken vakantie in het verschiet hebben? Komt wel goed Tony, probeer rustig te blijven....

Lockdown + 3 dagen verlof + hoofdtelefoon = jazzfuntime!

Ja dit was een top idee jongens. Ik voeg de tips gewoon toe aan een speciale Spotify playlist en luisteren maar. Ben benieuwd!

aERodynamIC hangt trouwens ook vrij veel bij de jazz rond de laatste jaren en vindt het wellicht ook leuk een steentje bij te dragen. Edit: Barney Rubble was ook nog nergens getagd.

Deze kwam bij mij nog voorbij vandaag. Indertijd heb ik ze ontdekt via een of andere Amerikaanse site. Weet niet of ze vandaag de dag nog actief zijn.

Fijn dat je me hierop wijst. Dit is wel ineens een heel interessant topic geworden, ik heb even teruggekeken en de tips vlogen me hier om de oren. Ik zal kijken of ik binnenkort ook mijn steentje hieraan kan bijdragen.

Ja, dit lijkt me echt wel iets voor Barney. Ook voor pauljojo, denk ik.

Ik heb eerlijk gezegd dit jaar vrij weinig jazz beluisterd. Sowieso was 2021 voor mij een matig jaar qua muziekexploratie ; i.v.m. combinatie werk en studie. Ga de komende dagen het e.e.a beluisteren van de bovenstaande tips. Verder graaf ik even in mijn geheugen naar namen die ik nog kan toevoegen. Bedankt voor de tags, i.i.g

Je hebt in elk geval Muriel Grossman en Daniel Herskedal beluisterd, dus ik ben al tevreden, haha

Met enige research (in 5 minuten) kan je erachter komen dat achter Black Gold 360 een Engelse producer zit die vanuit Utrecht werkt met Hollandse gasten en ook in 2021 een single hebben uitgebracht.

en OOR:
Recensie: BLACK GOLD 360 - Black Gold 360 (album) | OOR

Dat blaadje lees ik niet.

Fantastische freejazz van een artiest die ik niet ken en waarschijnlijk niet meer bestaat. Geen idee eigenlijk, want ik heb het niet geluisterd, en geen behoefte ook aan. Veel plezier ermee.

10 uur meuk

Ik heb uren door kerstreuteljazz gebaggerd om uiteindelijk dit te vinden. Ik hoop dat jullie het weten te waarderen

Ik heb een zwak voor en een aantal lp's van Dexter Gordon. Goede tip voor de kerst. Maar het is van voor 2000 dus eigenlijk gewoon shit.

Was een paar jaar geleden nogal een ontdekking Uit Parijs kwamen ze volgens mij. Kan er alleen niet meer van vinden na 2018. Ook niet op hun Facebookpagina.

Wat is jazz?

Op TIDAL stond het volgend bijschrift bij een lijstje met moderne jazz.

“ Jazz is at its core an accoustic musical tradition focused on the real time interactions of flesh and blood artists. But it’s also a wide open creative process able to accomodate any number or style, including those crafted laptops or sequenzers “ .

Wat is jouw / jullie gedachte hierbij?

Ik vind dat best een mooie en treffende definitie

ik niet