7,5

7,5

7

7

7.4

8

7

147. De Artsen - 10 Grains 8.0

De volgende gast is Jaap van der Velde van de Friese band The Homesick. Was het makkelijk om één Nederlands postpunkliedje te kiezen, Jaap?
Jaap: Ik vond het maar een lastige taak. Minny Pops, MAM, It Dockumer Lokaeltsje, Ton Lebbink; er is te veel keuze. Als er dan toch een groep bovenuit mag springen is dat voor mij het Nijmeegse Bazooka, onder leiding van Theo Hoek. In tegenstelling tot eerder werk wat nog te omschrijven valt als post-punk of no-wave, is de laatste langspeler, De Platte Pet, bijna volledig ontsnapt uit de rock-traditie. In eerder materiaal eert de band (Igor) Stravinsky al, met name de ritmiek van de componist, maar op De Platte Pet weet de groep een compleet eigen geluid te creëren. Bazooka was misschien wel de perfecte post-punk band; omdat ze niet klinken als een post-punk band. Het nummer wat ik aandraag is ‘Blauw’ (nummer 3), maar ik zou iedereen aanraden om het hele album eens te luisteren.
Poek: Nooit van gehoord om eerlijk te zijn, dank voor de tip!

148: Bazooka - Blauw

5.5

6

L'art pour l'art
4

4

5

6

De Artsen 6,8


Bazooka 7,4

eigenaardig nummer maar kan het wel waarderen.

De Artsen: 9
Bazooka: 6,9

5,5

Bazooka - 2. Verschrikkelijk.

4

5

7.6

Zeker de moeite waard.

Poek: Hallo Lotje IJzermans! Ik luisterde vroeger vaak naar je op de VPRO. Heb je nog een tip voor een Nederlandse postpunkplaat?

Lotje: Postpunkbands in Nederland… Ik denk meteen aan namen als De Div, the Minny Pops, Mecano en Nasmak. Hoe goed ik ze in die tijd ook vond, ze waren ook allemaal een beetje arty. Dat hoorde natuurlijk wel bij de muziek van de vroege jaren tachtig: op zoek naar het experiment met ijle synthesizerklanken, gekke akkoordenschema’s en onlogische zanglijnen...

Poek: Nee, niet nog een keer arty!

Lotje: Laat me uitpraten! Wat veerde mijn rock ’n roll hart op toen ik de eerste klanken van John, Allard, Bobbie en Peter in 1984 hoorde. Ik weet echt niet of je hen nog tot de postpunk mag rekenen maar de plaat The shocking shades of Claw Boys Claw was een ware revelatie. In drie uur opgenomen, voor 500 gulden. Geen overdubs, gewoon in een keer op het vinyl geslingerd: bam! En natuurlijk was Peter te Bos ook toen al een charismatische brulboei, maar het was toch vooral de gitaar van John Cameron die hun sound zo lekker vunzig, rauw en meedogenloos maakte. Luister maar naar ‘Feed me to the Lions’.

Poek: RYM noemt het postpunk, dus dat mag vast wel!

149: Claw Boys Claw - Feed Me To The Lions

Bazooka: 5
Claw Boys Claw: 7.5

7,3

Bazooka: 4
Claw Boys Claw: 6.5

7.3

7

CBC vond ik in 1984 vooral het Nederlandse antwoord op (het inmiddels ter ziele) The Birthday Party. Live beter dan op de plaat imo, geweldig optreden in maart 84 in Vera Groningen van ze gezien.
7,3

8