Snoeperd schreef:
Net mijn lijst ingeleverd, wat een luisterplezier. 20 heerlijke platen, waarbij alleen Sigur Ròs wat uit de toon valt, hoor namelijk liever het volledige album dan de nummers los.

Mooi dat er veel recente muziek in de finale staat. Deze was mijn vice-Song van het Jaar 2019 en ik weet nog dat ie insloeg als een bom, januari vorig jaar. Die heerlijke opzwepende bas, die percussie en dan die duimpiano erover heen. Een toonvoorbeeld van hoe de Afrikaanse muziekstijlen mooi met hun tijd mee gaan en ook moderne klassiekers leveren.

Luisterde ik veel begin jaren '00, toen lounge hip was met artiesten als Kruder & Dorfmeister, Röyksopp en dus Yonderboi. De finaleplek verbaast me wel enigszins, want ik dacht dat lounge allang uit was. Of misschien is het juist wel weer terug. Röyksopp is tenslotte ook weer enorm populair. Los daarvan een prima chill-nummer.

Charmant nummer, maar ook wel een beetje de grijze muis van de finale.

Het tweede nummer in deze finale dat ik vooraf niet kende. Sloeg niet zo in als El Polen, maar is gedurende het spel wel op mij gegroeid, het heeft wel iets meeslepends.

Nummer dat ik een beetje uit het oog was verloren, mede doordat ie lang niet op Spotify stond, maar wat een geniaal nummer blijft dit! Die heerlijke distorted synths en dan die geniale tekst:

Ich möchte ein Eisbär sein
Im kalten Polar
Dann müsste ich nicht mehr schreien
Alles wär so klar

Helaas wel zo'n beetje het enige wapenfeit van deze Zwitsere neue welle-band.

jordidj1 schreef:

Nonsens, ook het album waar dit (als bonustrack) opstaat is prima. Film 2

Mijn absolute ontdekking deze finale, waarvoor nog dank naar aerobag! Heerlijk meeslepend Peruviaans folknummer. Ik weet niet of door de hitte komt, of mijn nakende vaderschap, maar tegenwoordig ben ik steeds heel vroeg wakker. Van de week ben ik in de tuin gaan zitten en mijn dag begonnen met dit nummer, een absolute aanrader! Het is overigens geen onverdeeld succes in huize Tit, want mijn partner heeft er dan over dat ik weer die Peruviaanse panfluitband aan het luisteren ben. Maar he, dat houdt wel de reuzencavia's buiten de deur!

Mijn vierde nominatie in de finale, wat een luxe absolute afrodance-klassieker, het liefst in de ongeremixte versie, maar dit is gegarandeerd dansen. Liters vocht!

hoi123 schreef:
“Ali su akyol ve gaye güçlü şimşek sizi seviyorum”, zo luidt de meest gelikete Youtubereactie onder deze video. Nu spreek ik geen Turks, maar ik kan me zo voorstellen dat deze Youtuber eigenlijk iets wilde zeggen in de trant van “Goh, wat vet dat zo’n relatief underground Turkse new-waverocker toch nog de vijfde plek in de Song van het Jaar-maandfinale weet te halen”. Raar is het zeker niet: Isyanlar (wat zich vertaalt naar “rebellieën”) heeft een redelijk unieke aanpak, waarin het geluid dat wij Nederlanders typisch zouden associëren met het Oosten wordt gecombineerd met een vrij donker post-punk geluid. De enigszins onheilspellend aandoende zang wordt voortgedreven door een grimmige baslijn en een staccato gitaarloopje dat niet uit je hoofd te slaan is, waarna de synthesizer uit de kast wordt gehaald en een klassieke Westernsample het nummer uitgeleide doet. Over een paar maanden komen deze mannen hun livereputatie waarmaken op Le Guess Who – misschien dat iemand even kan vragen of die Youtubereactie dat echt betekende.

Waar Altin Gün de blije-eikel-versie van de Turkse disco, is Lalalar die gruizige kelder met laag plafond in een obscure wijk van Istanbul. Heerlijk duister! En die baslijn, om je vingers bij af te likken!

Het blinde koppel Amadou & Mariam scoorde in 2004 een bescheiden hitje met dit nummer, met dank aan Manu Chao, wiens stempel duidelijk op dit nummer te horen. Verder is dit gewoon een heerlijk nummer natuurlijk.

Woestijnblues of Toeareg-muziek luister ik graag, al had ik hier toch liever een nummer van de band die Tamikrest hier aanhaalt in de finale gezien.

De geschiedenis van het Orquestra Super Mama Djombo (vernoemd naar de natuurgeest Mama Djombo, symbool van de Guinee-Bissause onafhankelijkheidsstrijders) is een interessante. Doorgebroken in 1974, het jaar van de onafhankelijkheid, werden ze immens populair in eigen land en tevens lievelingetjes van de eerste president van het land, Luis Cabral. Het nummer Festival handelt ook over de onafhankelijkheidsstrijd van Guinee-Bissau, en hoe deze aanleiding was om te feesten. Toen president Cabral in 1980 tijdens een staatsgreep de leiding verloor aan João Bernardo Vieira, was het ook snel gedaan met de populariteit van Super Mama Djombo. Vieira zag ze als verpersoonlijking van het regime van zijn voorganger en verbood hun optredens. Na een aantal jaar aanmodderen stopte de band uiteindelijk in 1986.

Tijdens hun hoogtijdagen in de jaren '70 toerde de band ook enkele keren in Cuba, en de muzikale invloed van Cubaanse stijlen als rumba is duidelijk in hun muziek terug te horen. Festival is boven een nummer om op te dansen. Het begint ontspannen, en langzaam maar gestaag wordt het tempo in de gitaren en percussie opgestuwd, totdat je op een gegeven moment absoluut niet meer stil kan blijven zitten door een climax aan opzwependheid. Past ook makkelijk in mijn top 20 favoriete nummers aller tijden.

Teunnis schreef:
Fatoumata Diawara vertolkt de hedendaagse versie van Wassalou. Wassalou is naast een muziekgenre ook een cultureel gebied dat Mali, Ivoorkust en Guinee overlapt. Fatoumata is van Malinese origine, maar geboren in Ivoorkust. Voordat ze in 2011 doorbrak met haar debuutplaat Fatou, was ze voornamelijk bezig met een acteercarrière en dat is ze daarna blijven voortzetten. Mede door dit drukke leven, ze heeft na 2011 ook enorm veel getoerd, hebben we lang moeten wachten op een opvolger. Nu die er eindelijk is, lijkt het wachten beloond te worden. Fatoumata Diawara leek op papier een aardige kanshebber, aangezien het beide reguliere ladders won, maar achteraf bleken het twee zwak bezette ladders te zijn en is deze negende plek toch best logisch.

De tweede finalenotering van de grande dame van de Malinese popmuziek valt net buiten de punten. Wederom een mooi nummer, al heb ik andere favorieten van Fatou.

Titmeister schreef:
Ik werk als Territory Manager bij Shell en ben daarbij verantwoordelijk voor een rayon aan tankstations. Een van mijn grootste tankstations is Shell Kriterion aan de A10 in Amsterdam, een station dat in zijn geheel door studenten wordt gerund. Daarmee maak je dingen mee, die je op andere stations niet meemaakt. Toen ik er laatst was, schalde er op vrij luid volume Sigur Rós over het voorterrein. Nou is dat niet direct de meest gangbare muziek om op een tankstation te draaien; Sigur Rós wordt door het ongetrainde (en ook door menig getraind) oor nogal eens als kattengejank ervaren. Mocht je er toch voor willen kiezen, dan is Starálfur nog wel een van de toegankelijkste opties. Het begint met lieflijke zang van Jónsi en een mooi pianomelodietje, maar breekt vervolgens prachtig open, waarbij vooral de viool wonderschoon is. Overigens had ik uit hoofde van mijn functie de studenten waarschijnlijk op hun muziekkeuze aan moeten spreken, maar dat kon ik absoluut niet over mijn hart verkrijgen, dus ik heb ze gecomplimenteerd op hun muziekkeuze.