05. Republic© 

Een zeer fijn (synth)popalbum van de band. De fantastische single Regret trapt dit album af. New order aan de gitaarriff. Sowieso veel sterke en überhaupt veel singles op dit album waarvan ik Spooky nog even specifiek wil noemen. De echte die hard Joy Division fans konden denk ik niet veel meer dit album (en de voorganger Technique) maar ik vind het een meer dan prima album.

Regret vind ik één van hun allerbeste singles, hun grootste hit ook in de UK, na Blue Monday.
De andere singles ook goed inderdaad.
Het album als geheel vond ik dan weer wat minder, zeker ten opzichte van Technique, of Electronic

Interessant.

Ik vind Republic het zwakste New Order album en wel omdat het te nadrukkelijk klinkt als een Stephen Hague album (hij schreef ook mee). Daarin schuilt natuurlijk een connectie met Electronic en Pet Shop Boys. Maar het viel me op bij het opnieuw beluisteren hoe weinig ik de NO sound hoor die ik graag hoor. De single Regret steekt er bovenuit alhoewel ik die ook wel wat aan de (te) poppy kant vind. Maar het verbaast me niet dat fans van PSB dit wel een één van de betere NO platen vinden. Als je goed naar de hoes kijkt, zie je dat er niet "New Order" maar "A New Order Release" te lezen staat, wat wel wat zegt over de (in mijn ogen iets te vergaande) collaboratie met de PSB producer. Het album wordt voorgesteld als een "product".

New Order - Republic© (1993) - MusicMeter.nl

ps. Zeg het niet aan de crew dat er "A New Order Release" op de hoes staat. Stel dat ze het aanpassen. Het is al erg genoeg dat ze die C achter de titel hebben gezet.

En ms vindt vigil jouw nr. 1 wel een zwak album...

5. New Order - Movement

4. Joy Division - Closer (1980) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3714.jpg

Staan de beide Joy Division albums dan niet met stip bovenaan? Neen. Dit is mijn top 5 en die baseer ik op hoeveel de albums vandaag voor mij betekenen. En mijn top 4 is onderling inwisselbaar. Ik vind de tweede plaatkant van Closer subliem. In Heart And Soul hoor ik al Movement van New Order. Op Twenty Four Hours gaat Curtis diep, heel diep. In The Eternal trekt een rouwstoet voorbij. En Decades is mijn favoriete JD nummer. De eerste plaatkant opent intrigerend met het loodzware Atrocity Exhibition. De dansende synthesizers in Isolation zorgen voor het perfecte tegengewicht. Maar op Passover stokt het album. Dat nummer behoort niet tot mijn favorieten. En de Peel Session versie van Colony vind ik beter dan de albumversie. A Means To An End is goed maar die eerste plaatkant van Closer vind ik eigenlijk de zwakste van de vier reguliere JD helften. Maar wat is zwak? Ik praat hier immers over twee ***** sterren albums. Of beter uitgedrukt: ik praat over vier ***** albums, want mijn top 3 moet nog komen.

Ook van Closer maakte ik een definitieve 2CD versie.

CD1
Atrocity Exhibition / Isolation / Passover / Colony / A Means To An End / Heart And Soul / Twenty Four Hours / The Eternal / Decades

CD2
Love Will Tear Us Apart (Peel session) / Twenty Four Hours (Peel session) / Colony (Peel session) / Sound Of Music (Peel session) / Atmosphere / Dead Souls / Ice Age (Still) / Love Will Tear Us Apart (I) / These Days / Love Will Tear Us Apart (II) / Komakino / Incubation / As You Said / She's Lost Control (II) / The Sound Of Music (Still) / Something Must Break (Still) / Ceremony (rehearsal) / In A Lonely Place (rehearsal)

Let op, er is een kans voor een What Do You Want from Me overkill!

04. Monaco - Music For Pleasure

Waarschijnlijk ook geen album.waar onze topicleider voor warm zal lopen. Er zijn al de nodige postings over de editie van deze week geweest maar over deze band is nog met geen woord door hem gerept. En dat is best vreemd, deze band van Peter Hook heeft toch de nodige bekendheid. Tenminste dat heeft de leadsingle What Do You Want from Me zeker wel. What Do You Want from Me is wat mij betreft een ijzersterke single. Sterker nog, What Do You Want from Me is een single die wat mij betreft tot de beste singles van de jaren 90 behoort, zeker in t uptempo werk. What Do You Want from Me heeft ook wel een beetje de zelfde vibe als Regret vind ik, als ik echt moet kiezen dan ga ik toch echt voor What Do You Want from Me. Zijn de andere nummers op dit album net zo goed als What Do You Want from Me? Nee, dat niet want als dat wel zo was had dit album wel op 1 gestaan zeg maar

Ik heb met geen woord gerept over Monaco omdat ik de heisa niet nog erger wilde maken. In Monaco zit ook David Potts van Revenge als ik me niet vergis. What Do You Want From Me is een uitstekend nummer waarin je meteen de Hook signature herkent. Maar dat een Monaco, Revenge of The Other Two album (surprise me again if you dare) een top 5 lijst zou halen, had ik nooit verwacht. Ik zag gewoon Electronic een paar keren voorbij komen en ik dacht ik bereid met JD/NO plan uit tot alle gerelateerde bands.

5. New Order - Get Ready
https://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6382.jpg
4. Monaco - Music for Pleasure

Hier nog een fan. De al voldoende benoemde lead single is natuurlijk een uitstekende blikvanger, maar ik breek ook graag een lans voor het 'epic' Junk. Vind de waardering hier op MusicMeter maar erg lauw.

4. NEW ORDER - Power, corruption and Lies

Oftewel dat album waar Blue Monday niet op stond. Rare jongens, die Engelsen. Album bleef daarom een tijdje buiten beeld totdat Jan Douwe Kroeske een paar jaar later enkele nummers van deze LP als classic album op Vara radio ging draaien. Dat was de eerste kennismaking met heerlijke tracks als Age of Consent en Your Silent Face. Die cassette is destijds zo ongeveer grijs gedraaid.

Later kwam het met dit album in de Deluxe edition natuurlijk helemaal goed en werd het manco uit mijn muzikale jeugd weer hersteld. En soms hoor ik de afkondigingen van Jan Douwe nog in gedachte voorbij komen.

5. Brotherhood (1986)
4. Low-Life (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3877.jpg?cb=1644139763

Op 4 hun derde album, een perfecte symbiose tussen synth en gitaren. Alweer 8 nummers, daar hebben ze wel patent op, en in precies 40 minuten. Zo'n beetje 8 keer 5 minuten dus. Beste nummers zijn meteen de eerste twee. Love Vigilantes is weer zo'n classic NO-opener, fantastisch nummer en eigenlijk gewoon een gitaarsong. Vervolgens The Perfect Kiss, de perfecte synth-song. Ongelooflijk knap zo back to back, en het werkt nog ook. Sowieso één van hun fijnste, meest satisfying singles, echte ear-candy. Hoewel dat easily de twee beste nummers zijn, blijft het niveau ook daarna bijzonder hoog, met eigenlijk stuk voor stuk prachtige nummers. This Time of Night een beetje Cure-like, Sunrise met die geweldige bas, Elegia natuurlijk, en dan ook nog die andere fijne single, Sub-culture. Topalbum!

5. New Order - Movement (1981)
4. Joy Division - Closer (1980)

3. New Order - Low-Life (1985) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3877.jpg?cb=1644139763

Ik sluit me volmondig aan bij mijn voorganger. Alleen zet ik Low Life een plaatsje hoger. Een plaat die ik nog opvallend vaak draai. Wellicht omdat samen met The Head On The Door van The Cure op een mixtape stond die een klasgenoot voor me had gemaakt. Ik leerde de plaat dus kennen van bij de release. Met de singles The Perfect Kiss en Sub-Culture (voor mij in beide gevallen nog beter in hun 12" uitvoeringen), de perfect opener Love Vigilantes, het donkere Cure-esque Sunrise, de muzkale knipoog naar Ennio Morricone op Elegia. This Time Of Night en Sooner Than You Think vind ik twee sterke albumtracks. Alleen de afsluiter doet me wat minder. De OMD-intro van Face Up kan ik uiteraard wel waarderen maar daarna lijkt het alsof het Blue Monday trucje iets teveel wordt uitgemolken. Kwestie van toch een puntje van kritiek te geven. De hoes van Peter Saville is subliem. Dat doet me eraan denken dat de Factory Benelux 7" release van The Perfect Kiss in twee verschillende uitvoeringen bestaat: telkens met twee foto's van de in totaal (2x2) vier bandleden. Ik heb die met Stephen en Gillian en ben nog op zoek naar die met Bernard en Peter.

Kers op de taart is voor mij Shellshock. Dat nummer staat natuurlijk niet op het album maar wel op mijn zelfgemaakte 2CD editie van Low Life. Ik vond het vroeger niet zo'n overtuigend nummer. Toen kende ik enkel de US remix. Pas toen ik jaren later de originele 12" single kocht, ben ik het nummer meer gaan waarderen. Het is nu zelfs één van mijn favoriete New Order singles.

CD1
Love Vigilantes / The Perfect Kiss / This Time Of Night / Sunrise / Elegia / Sooner Than You Think / Sub-Culture / Face Up
+ The Perfect Kiss (7") / Sub-Culture (7") / Shellshock (7") / Thieves Like Us (b-side)

CD2
The Perfect Kiss / The Kiss Of Death / Perfect Pit / Sub-Culture / Dub-Vulture / Elegia (full length version) / Shellshock / Shellcock

CD 2 bevat uiteraard de 12" versies. De reden waarom de 12" single van The Perfect Kiss nog een derde track telt (Perfect Pit) heeft te maken met het catalogusnummer Fac 123. Peter Saville vond dat er wat te doen viel met de nummers 1, 2 en 3 van nummer 123. Maar daarvoor had hij drie tracks nodig. Het verhaal wil echter ook dat diezelfde Saville de remix van Sub-Culture zo verschrikkelijk vond dat hij weigerde om een hoes te ontwerpen waardoor de 12" single in een zuiver zwarte hoes verscheen.

05. Republic
04. Monaco - Music for Pleasure

03. Power, Corruption & Lies

Op drie staat dat album met die tussen kunst & kitsch hoes. Ik kocht vrijwel alle albums van New Order in het begin van de jaren 90. Ik heb echter geen enkel idee meer in welke volgorde dat was. Voor mijn gevoel zat deze redelijk aan t begin van die aankopen. Een album wat ik nog steeds met veel plezier kan luisteren. Your Silent Face, Village en Age of Consent wie kent ze niet en wie houdt er eigenlijk niet van.

Doet vrind luigifort eigenlijk niet mee met de ranglijstenshow van deze week?

Nou vrind vigil, beetje drukke week en al. En wil nog wat luisteren. Mijn nr. 1 en 2 stonden al wel vast, daarachter is het dringen. Ms plemp ik vrijdag alles in 1 keer neer

Mijn zegen heb je, doe je best jongen

3. NEW ORDER - Technique

The Ibiza album. Of: het antwoord op alle Stock, Aitken & Waterman flauwekul dat de hitlijsten teisterde. Niet dat Fine Time de ideale single voor op de radio was, maar ik vond en vind m geweldig.

Het merendeel van het album had diezelfde energie: denk aan Mr. Disco, Vanishing Point en uiteraard Round & Round.

Beste track van het album blijft overigens de opener van kant 2: Run. Enigszins een vreemde eend op dit dance georiënteerde album maar met een beetje gitaar is natuurlijk nooit iets mis. Heb wel eens het idee dat deze nog van eerdere sessies (Low Life, Brotherhood) is overgebleven.

Well what’s the use in complaining ..

Run 2

Run 2 the Water?

All the Way

5. Brotherhood
4. Low-Life
3. Substance (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4821.jpg
Op 3 het eerste album dat ik van ze had en wat voor eentje. Voor mij een iconische comp, vergelijkbaar met Songs To Learn and Sing, Staring at the Sea of Louder Than Bombs. Ik leerde New Order kennen in 1987 via True Faith. Nog steeds een van mijn fave singles aller tijden. Maar verder alleen maar bangers op dit album, en ook in hun ultieme versie nog. Blue Monday, Ceremony, Temptation, Thieves Like Us, Bizarre Love Triangle, The Perfect Kiss
Ik was gelijk verkocht! Zou eigenlijk op 1 kunnen, gezien het niveau van alle songs combined, maar aangezien de twee die nog komen ook 5,0 zijn en reguliere albums zijn hebben die nog nét een streepje voor

Was ook mijn instapalbum van ze

In welk jaar?

1963
Nee, eerder 1996 of wat later nog...

Substance is een indrukwekkende collectie van singles.

Enkel jammer dat Substance van de 12 originele singles 2 remakes en 3 edits telt.
Die edits waren nodig om de speelduur van de CD te beperken tot de toen gangbare 74 minuten.
Op CD vinden we ook nog een edit van Hurt en Cries And Whispers in plaats van Mesh.

5. Movement (1981)
4. Closer (1980)
3. Low Life (1985)

2. Joy Division - Unknown Pleasures (1979) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/310.jpg

Mijn allereerste kennismaking met Joy Division en wat voor één. Ik weet nog perfect wat ik dacht toen de naald aan het gespleten Disorder begon. Dit is duidelijk dezelfde drummer als die van New Order. Want ik leerde zoals vele generatiegenoten Joy Division kennen via Blue Monday en (eerlijk is eerlijk) de Love Will Tear Us Apart cover van Paul Young. Ik schreef eerder al epistels genoeg bij de JD albums. Op Closer noem ik Curtis een dichter (wat ook een aardige woordspeling oplevert). Op UP is hij onze gids. Op Closer laat hij ons in de krochten van zijn diepste zelf kijken. Op UP toont hij de luisteraar de vervreemding en het verval in de wereld rondom. I've been waiting for a guide to come and take me by the hand en I've got the spirit but lose the feeling... twee onsterfelijke zinsneden en ze zitten alle twee in Disorder. En dan volgt het gitzwarte Day Of The Lords, het wanhopige Candidate, het berustende Insight en het meesterlijke New Dawn Fades: A change of speed, a change of style... alsof de band zelf ever verklaart hoe we postpunt moeten definiëren ten opzichte van punk. Geweldig toch, die ongetwijfeld onbedoelde dubbele bodems in kunstwerken. Zo leer je nog wat over jezelf: je eigen manier van luisteren. Curtis vond de woorden waar miljoenen fans naar zochten. En op de achterkant het confronterende She's Lost Control, de zoektocht naar God in Shadowplay maar ook Wilderness, een tijdreis door het tranendal, en het gebroken glas in I Remember Nothing. Enkel Interzone vind ik een beetje misplaatst. En dan bedoel ik dat letterlijk: goed nummer maar wat vreemd tussen de andere songs met die dubbele vocalen. Misschien daarom toch net niet mijn nummer 1.

CD1
Disorder / Day Of The Lords / Candidate / Insight / New Dawn Fades / She's Lost Control / Shadowplay / Wilderness / Interzone / I Remember Nothing

CD2
Digital (Factory sampler) / Glass (Factory sampler) / Exercise One (Peel session) / Insight (Peel session) / She's Lost Control (Peel session) / Transmission (Peel session) / From Safety To Where (Earcom 2) / Autosuggestion (Earcom 2) / Transmission (single) / Novelty / (b-side) / Exercise One (Still) / Walked In Line (Still) / The Kill (Still) / The Only Mistake (Still) / Transmission (withdrawn version) / Novelty (withdrawn version) / Dead Souls (withdrawn version) / Something Must Break (withdrawn version)

Hoe knap geproducet ik hun albums ook vind, als het op de singles aankomt
ga ik zowel bij Transmission als Love Will Tear Us Apart voor de Peel session versies.

2. NEW ORDER - Low-Life

Tja.. alleen al vanwege de openingstrack verdient dit album een hoge notering. In latere nummers - zoals bijvoorbeeld het veelgeprezen Regret - wordt getracht om deze topper te evenaren maar er is maar 1 Love Viligantes.

Daarentegen zijn er veel versies van the Perfect Kiss. Op dit album staat een te korte versie - gelukkig maakte de 12 inch dat jaar veel goed. Hetzelfde kan worden gezegd van Subculture: heerlijke track, maar niet de juiste versie. Ik snap dat dazzler graag de boel herschikt - dat kost Low-Life nu de eerste plek in mijn top 5.

Speciale vermelding nog voor Face Up, het stiefzusje van Blue Monday. Prima afsluiter voor deze overwegend vrolijke plaat.. zo hoor ik ze het liefst.

05. Republic
04. Monaco - Music for Pleasure
03. Power, Corruption & Lies

02. Substance

Ik ben er in principe niet voor om in dit soort lijstjes verzamel albums op te nemen maar hier kon ik er toch niet onder uit. Alleen al omdat ik door deze verzamelaar in aanraking kwam met het nummer 1963. Dat is dit op moment nog steeds mijn meest favoriete NO nummer. De A/B combi van True Faith met 1963 is één van de beste ooit. Later is dit nummer nog wel vaker in mijn collectie gekomen o.a. als cd-single in een zeer kek doosje. 1963 cd-single

Een prachtig overzicht op 2 cds welke ik eigenlijk te weinig draai maar daar hebben meer albums in mijn collectie last van

5. Brotherhood
4. Low-Life
3. Substance
2. Technique (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3775.jpg
Op 2 hun Ibiza-album Het eerste album waarvan ik de release echt meemaakte. Net op het moment dat Madchester helemaal 'in' was kwamen de godfathers van de dance/indie-crossover met een ultiem party-album. Nou ja, het werd opgenomen in Ibiza en het zou house-invloeden hebben. Dat viel nog wel mee, al was eerste single Fine Time zeker wel een verrassing. You've got love technique De andere singles zijn nog beter, dat wel, Round & Round heerlijk en zoals Ries al zei vooral Run, in de singleversie Run 2 genoemd, altijd een onweerstaanbaar nummer gevonden, vooral de dromerige tweede helft is geniaal genieten. Verder ook wel wat old school-NO, zoals Love Less, All the Way of Dream Attack, die ook zo op Brotherhood hadden kunnen staan. Twee geweldige nummers mogen niet onbenoemd blijven, de meest dance-y van het album: Mr. Disco (what's in a name) en vooral Vanishing Point, waar het feestgedruis van de openingstrack plaats heeft gemaakt voor de nodige berusting: My life ain't no holiday/I've been through the point of no return/I've seen what a man can do/I've seen all the hate of a woman too Één van hun allerbeste nummers.

VP in mijn personal top 100

Benieuwd naar je top 5