Wie niet, wie niet!

10. Brotherhood (1986)
9. Still (1981)
8. Substance (1987)
7. Technique (1989)
6. Substance (1988)
5. Movement (1981)
4. Closer (1980)
3. Low Life (1985)
2. Unknown Pleasures (1979)

1. New Order - Power, Corruption & Lies (1983) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5225.jpg?cb=1644139565

Weet jij nog waar je was toen je voor het eerst Blue Monday hoorde? Die vraag kreeg ik voorgeschoteld door een Duitse fan tijdens het inchecken voor de soundcheck van OMD in de AB te Brussel in 2019. En inderdaad, ik had er nooit zo over nagedacht eigenlijk. Blue Monday was een mijlpaal. Het is de plaat die van de puistige hitparadevolger die ik toen nog was een new wave fan maakte. Plots gingen vele deuren tegelijk open. En het klopt, Blue Monday stond niet op het album. Dat hoorde ik ook mijn platenboer zeggen tegen een klant die Power, Corruption & Lies wilde kopen. Precies daarom kocht ik het album niet meteen. Want anders was niet OMD's Dazzle Ships maar het New Order album mijn allereerste plaat geworden en bestond mijn avatar uit een vaas vol bloemen (geschilderd door Frans kunstenaar Henri Fantin-Latour trouwens en derhalve geen kitsch). PC&L biedt de luisteraar de perfecte symbiose tussen beats, rockgitaren en synths. Met Ultraviolence als meest perfecte voorbeeld: dat nummer balanceert voortdurend tussen een dance track en een rock song). Ik ga geen epistel schrijven over de individuele tracks: dat heb ik hier al uitvoerig gedaan op de albumpagina. Op PC&L vindt NO haar eigen geluid. En de band rekent na drie jaren rouw ook af met het verlies van Curtis. PC&L is de plaat van de bevrijding. Ik vind in elk nummer sporen die naar JD wijzen en verzen die over de verwerking van verdriet gaan. De muziek vind ik subliem maar ook tekstueel gaat deze plaat heel diep voor mij. Ze hielp ook mij door menig verdriet heen. En op die manier heeft de muziek van NO toch misschien wat onverwacht eenzelfde effect op mij als die van Joy Division.

CD1
Age Of Consent / We All Stand / The Village / 586 / Your Silent Face / Ultraviolence / Ecstacy / Leave Me Alone
+ Blue Monday / The Beach

CD2
Confusion / Confused Beats / Confusion (instrumental / Confusion (rough mix) / Thieves Like Us / Lonesome Tonight / Murder / Thieves Like Us (instrumental) / Turn The Heater On (Peel session) / We All Stand (Peel session) / Too Late (Peel session) / 586 (Peel session)

ps. Hierboven heb ik enkel de Factory albums gerangschikt. De latere NO platen ken ik wel maar ik kwam niet meer aan herbeluisteren toe. En op Republic na bezit ik ze enkel op mp3.

05. Republic
04. Monaco - Music for Pleasure
03. Power, Corruption & Lies
02. Substance

01. Electronic - Electronic

Er kan er maar één de winnaar zijn zo sprak de filosoof Henny Huisman ooit eens.... En de winnaar is met stip deze plaat. Het album staat ook gewoon in mijn Top 10 Allertijden (09) dus tja. Nu zal diegene die mij niet zo goed kent zeggen ja logisch met de Pet Shop Boys maar eigenlijk vind ik die 2 nummers tot de mindere behoren. Nou ja, mindere... De meeste andere zijn nog veel beter zeg maar!

5. New Order - Get Ready
4. Monaco - Music for Pleasure
https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5225.jpg
3. New Order - Power, Corruption & Lies

Het album waar Blue Monday op had moeten staan. Rare jongens, die 80s. Nu zie ik andere mensen dat oplossen door Substance op te nemen, maar dat is ook zo wat. Als ik dat zou doen, zou het trouwens om True Faith zijn, met afstand New Orders beste, maar alsnog... dat is ook weer zo wat.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/7000/7239.jpg
2. New Order - Movement

Ja, gewoon, het debuut. Het onheilszwangere Doubts Even Here is hier met afstand het prijsnummer; Chosen Time kreeg het andere blauwe sterretje.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3992.jpg
1. Electronic - Electronic

Bij mij dus ook op 1. Met de kanttekening dat het elkaar allemaal weinig ontloopt en dat ik sowieso niet zo diep in de New Order en co zit... maar zo'n iconische opener als Idiot Country - ik geef het je te doen. Get the Message is de andere klapper hier. Getting Away with It dan weer niet echt, ook hier gaan de Neil Tennant bijdragen er niet zo soepel in. Disappointed allicht weer wel (was ook, lang leve MTV, mijn eerste kennismaking met Electronic), maar die staat dan weer niet op een album. Rare jongens, die 90s. Nu had ik dat op kunnen vangen door Get the Message (de compilatie) op te nemen, maar dat is ook weer zo wat.

1. New Order - Power, Corruption & Lies (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5225.jpg

Op 1 voor mij ook het eigenlijk debuut van New Order. Movement zie ik ook nog vooral als een voortzetting van Joy Division, maar dan zonder Ian. PC&L klinkt heel anders, ongelooflijk wat een transformatie ze doorgemaakt hebben in slechts twee jaar. Opener Age of Consent meteen één van de beste NO-songs wat mij betreft. Ik ben blij dat Blue Monday er niet opstaat, die past er niet echt op, en met The Village en 586 is de BM-vibe er evengoed wel, waarbij vooral The Village voor mij zeker zo goed is als Blue Monday, zo heerlijk euforisch. Kant 2 is dan weer de emotionele, zwaarmoedige kant, een beetje net als bij Closer. Your Silent Face is om te janken zo mooi en closer Leave Me Alone heb ik ook altijd als één van mijn NO-faves beschouwd

De gehele top-10:

1. Power, Corruption & Lies
2. Technique
3. Substance
4. Low-Life
5. Brotherhood
6. Music Complete
7. Get Ready
8. Movement
9. Republic
10. Waiting for the Siren's Call

Joy Division ook een geweldige band natuurlijk, jammer dat we die editie niet los spelen. Al had bijna iedereen dan dezelfde albums op 1 en 2 denk ik. Toch was er wel een aardige top-5 te maken volgens de regels van het spel:

1. Closer
2. Unknown Pleasures
3. Substance
4. Les Bains Douches
5. Still

Electronic vind ik niks met New Order te maken hebben, alleen dan dezelfde zanger. Maar als we de solo-projecten van Barney zouden spelen, was hier ook wel een leuke top-5 te maken:

1. Electronic
2. Twisted Tenderness
3. Raise the Pressure
4. Get the Message: The Best of Electronic
5. Never Cry Another Tear (Bad Lieutenant)

En welke artiest volgt hierna? Joshua Kadison, Snap!, Rob de Nijs... keuze zat

1. NEW ORDER - Substance (1987)

Gewoon omdat het kan…

Als liefhebber van (synth)pop en van lange versies was deze dubbel LP een geweldige oplossing voor het muzikale gat in mijn New Order collectie. De platenzaak om de hoek had alleen de Top 40 en tipparade op het schap staan waardoor ik enkel Blue Monday, Thieves Like Us en The Perfect Kiss in de kast had staan.

De vreugde was dus enorm toen ik Everything’s Gone Green en Temptation (voor het eerst) te horen kreeg. En eindelijk Subculture en BLT op vinyl kon laten schallen door mijn tiener slaapkamer. En uiteraard niet te vergeten True Faith als knallende afsluiter.

Het zou zo maar eens de beste verzamelaar in mijn hele collectie kunnen zijn. En dus kan-ie gewoon op 1.

Dan wordt het een combinatie van die drie, denk ik

Mijn favoriete TALKING HEADS album
https://i.postimg.cc/wxhXh9sV/Talking-Heads-II.jpg

Talking Heads - MusicMeter.nl

05. Talking Heads - Fear of Music (1979) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4445.jpg

Mijn nummer 5 is de nummer 3 in de catalogus van de Sprekende Hoofden. Producer Brian Eno kwam net op tijd om wat new wave credits aan de zwalpende sound van de band toe te voegen. Want hoewel ze het CBGB's etiket droegen, klonken Byrne en band een beetje droogjes op hun eerste twee elpees. Robert Fripp doet ook al mee op de opener I Zimbra. Het album met de korte titels telde met Life During Wartime slechts één single al zou Heaven het op zijn beurt tot klassieker schoppen. Cities en Memories Can't Wait zijn mijn andere favorieten. Fear Of Music is het enige TH album dat ik nog mis in zijn 2CD release uit 2006.

Ik ben niet zo van comps of live albums in mijn top 5 en alhoewel ik Joy Division zwaar overwoog (Closer had ws anders top 3 gehaald), ik vind het niet passen bij de rest, net als het eerste NO album, dus die heb ik allemaal geskipped.

5. New Order - Low-Life (1985) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3877.jpg?cb=1644139763

De eerste NO song die ik ooit hoorde was Bizarre Love Triangle, laat die nou net niet op deze staan, maakt ook niet uit verder Sterk album met id Love Vigilantes en een van hun besten The Perfect Kiss. This Time of Night ook tamelijk briljant, net als Sunrise. En Sub-culture inderdaad dat live 3 jaar geleden het hoogtepunt was.

4. New Order - Republic© (1993) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3623.jpg?cb=1592044624
Ik heb een erge zwak voor deze relaxte suave partysound van New Order. Misschien niet serieus genoeg voor echte kenners en liefhebbers, maar dat deert mij niet zo. De eerste 6 songs van Regret tot en met Young Offender zijn voor mij allemaal van hoge kwaliteit, lekker dansbaar en fijne earcandy, het glijdt er allemaal zo lekker in. Kant B is helaas duidelijk minder, maar dat mag de pret niet drukken

3. New Order - Power, Corruption & Lies (1983) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5225.jpg?cb=1644139565
Het NO album voor velen en why not Age of Consent trapten ze 3 jaar geleden ook mee af, zalig. The Village is zoooo überzalig en vrolijk, toptrack. 5 8 6 is id de BM hier. Your Silent Face is echt zwaar om te janken zo mooi, man man, was live ook een hoogtepuntje. En ook de afsluiter is hemels te noemen.

2. New Order - Technique (1989) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3775.jpg

Zeg maar Republic met een edge, maar nog een paar klassen beter. Fine Time, de heerlijke quirky openingstrack en single. All the Way lijkt op Just Like Heaven van The Cure. Round & Round is lekker punchy, doet qua sound ergens ook aan Very van Pet Shop Boys denken, heerlijke track weer. Run is een hoogtepunt met die gitaren, zalig! Mr Disco ook weer zo zalig dansbaar en doet me aan die supergroep denken En met Vanishing Point mijn absolute NO fave. Perfectie! En ook Dream Attack is een meer dan zalige afsluiter. Hun beste album over de hele lijn.

1. Electronic - Electronic (1991) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3992.jpg
En ok ok, ook al zijn de albums hiervoor steengoed in mijn top 5 is toch deze samenwerking met die gitarist van een of ander obscuur bandje toch het mooiste album dat Bernard gemaakt heeft. Een album waar ik verzot op ben en ook in mijn top 10 staat. Idiot Country waar het album mee begint is meteen een van de beste tracks met dat zalige refrein. Het hele album is top, geen slechte track te vinden, maar ik ga ze niet allemaal noemen Tighten Up dan wel, want ook die behoort bij de toppen. Zalige rush toch! The Patience of a Saint hoort ook bij de toppen. Met medewerking van de dierenwinkeljongens, zalig suave. Getting Away With It is mijn fave van deze supergroep, echt een anthem wat mij betreft en ook in mijn top 20 songs of all time, zoiets. Het heerlijk zomerse laidback Get the Message, dat me nu ineens aan Pearl doet denken van Chapterhouse, überzalig. En de rest is ook niet te versmaden. Terecht op 1!

Pearl
Die lijkt dan weer op Kiss Them For Me
Mooie early 90s sound zullen we maar zeggen!

Benieuwd naar de eindstand overall

ik zag aardig rijtje!

5. TALKING HEADS - Once in a lifetime (best of 77-92)

Prettig album als basis voor een eventuele verdieping in deze band. Uiteraard ontbreekt er altijd wel een leuke single (The lady don't mind in dit geval) maar dat mag de pret niet drukken.

Per saldo in elk geval een stuk leuker dan een aantal studio albums die ik in mijn bezit heb .. daarvoor waren the Heads toch niet altijd even geïnspireerd.

5. Fear Of Music (1979)

4. Talking Heads - Little Creatures (1985) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7232.jpg

Na het new wave album van Talking Heads maken we plaats voor het popalbum. Een plaat over het familieleven: Jan, Jans en de kinderen. Met het prachtige The Lady Don't Mind (geen single in de US), het gospel geladen Road To Nowhere en het in hogere sferen vertoevende And She Was (de eerste single in de US) als troefkaarten. In Vlaanderen alle drie goed voor hitparadenoteringen. Doe er nog Stay Up Late (bestaat een videoclip van), Television Man (bestaat een extended versie van) en het country-achtige Creatures Of Love bij en je hebt zowaar een potentieel hitalbum. Voor de fans van het eerste uur misschien te lichte kost maar ik lust wel pap van hapklare pop. See him drink from a bottle. Cute cute as a button.

4. TALKING HEADS - Speaking in tongues

Ik was voor de Psycho Killer nog te jong en had Once in a lifetime in 1980 ook niet erg opgemerkt. De echte kennismaking was met de live versie van Slippery People en die beviel erg goed.

Later ben ik in de discografie van deze band gedoken en heb ook deze eens uit de bakken gevist. Het leek me wel interessant om de studio versie van o.a. Slippery People te horen. En interessant was het - vooral om te constateren dat het een briljant idee was om een aantal nummers van dit album later opnieuw en dan vooral LIVE uit te brengen.

Favoriete tracks: Girlfriend is better, Burning down the house ..

5. Fear Of Music (1979)
4. Little Creatures (1985)

3. Talking Heads - Remain in Light (1980) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1004.jpg

Tijd voor hun classic album dan. Gooit hoge ogen op MusicMeter en terecht omdat het een baanbrekende plaat werd. Maar de drie andere hoofden hadden weinig te talken in dit verhaal. Toch vooral een Byrne/Eno project zoals het gelijktijdig tot stand gekomen My Life In The Bush Of Ghosts (1981). Robert Fripp is er weer bij en Adrian Belew met tal van medewerkers met Afrikaanse wortels die deel zouden uitmaken van de tour. Kant 1 is verbluffend, kant 2 is eerder een allegaartje van soms intrigerende experimenten. De hitsingle Once In A Lifetime staat op het podium naast Psycho Killer en Burning Down The House als favoriete TH single. Maar veel van de andere nummers laten zich moeilijk matchen met de rest van hun oeuvre. Enkel Crosseyed And Painless is naast de genoemde hit aanwezig in de concertfilm Stop Making Sense. Ik draai het album ook niet zo vaak als ik eens lekker naar Talking Heads wil luisteren. Daarom brons.

3. TALKING HEADS - Remain in light

Ik heb hetzelfde gevoel, dazzler. De eerste 4 tracks zijn prima en daarna kakt het hard in. Niet geheel toevallig komen die eerste 4 ook al jarenlang voor in de MuMe Ladder competitie en gaan ze standaard 4 of 5 rondes mee. En dat weerhoudt mee ervan om het album vaak op te zetten - classic of niet. Ik hoor die nummers regelmatig voorbij komen in genoemde ladders en dat is prima.

Favoriet (uiteraard): Once in a lifetime.

5. Fear Of Music (1979)
4. Little Creatures (1985)
3. Remain In Light (1980)

2. Talking Heads - Speaking in Tongues (1983) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4477.jpg

Over naar hun dansplaat. De ritmesectie van Talking Heads had ten tijde van Remain In Light wat succes verzameld onder de naam Tom Tom Club (Wordy Rappinghood, Genius Of Love, Under The Boardwalk). En dat is precies wat we krijgen op Speaking In Tongues: de dance grooves van Tom Tom Club op tekst van David Byrne. Grijsgedraaid tijdens mijn eerste jaar aan de unief en fan van zowat alle nummers. Niet zo moeilijk om in te stappen als je Stop Making Sense al kende want de helft van de nummers keert daar terug. Misschien wel een onderschatte plaat in hun catalogus. Niet door Ries_72 gelukkig die hem op 4 zette.

2. TALKING HEADS - Little Creatures

Dazzler's nummer 4 is mijn nummer 2. Na het succes van de Slippery People kwamen de Heads met het nog veel leukere The Lady Don't Mind dat nog altijd mijn favoriete track van de pratende hoofden is.

Daarna kwamen we terecht op de Road to Nowhere met een legendarische clip en hoorden we ook And She Was terecht in de hitparade voorbij komen.

Het album kreeg ik pas jaren later in bezit en daarop stond mijn favoriete track 2 maal. En voor deze keer vond ik dat prima. De 4 of 5 singles op het album zijn een stuk beter dan de overige tracks maar per saldo een lekker 'poppy' album en daarom mijn nummer 2 - maar wel met een behoorlijke afstand tot het ongenaakbare album dat mijn lijst (en waarschijnlijk ook die van dazzler) aanvoert.

Ik heb inderdaad ook het gevoel dat we dezelfde nummer 1 zullen hebben.

5. Fear Of Music (1979)
4. Little Creatures (1985)
3. Remain In Light (1980)
2. Speaking In Tongues (1983)

1. Talking Heads - Stop Making Sense (1984) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4437.jpg

Ja, hoor! Ook ik leerde de Talking Heads kennen via hun live versie van Slippery People dat in de Lage Landen een hit werd en in dezelfde hoes zat als de eerder verschenen live versie van Once In A Lifetime. Beide singles waren immers afkomstig van het weergaloze Stop Making Sense en hadden ook dezelfde b-kant: de live versie van This Must Be The Place (Naive Melody). Ik denk dat Slippery People hier op single verscheen omdat een cover versie van The Staple Singers in de herfst van 1984 een hit werd bij ons. Maar wat een feest is Stop Making Sense toch en meteen een mooie samenvatting van de eerste vijf albums. Ik vind alle live versies op het originele negen tracks tellende album beter dan hun studioversies met uitzondering van Burning Down The House en Once In A Lifetime. En ik had Swamp graag vervangen door Heaven. Nu staan er net iets te veel nummers van Speaking In Tongues op. Wel leuk dat What A Day That Was er op terug te vinden is. Ondertussen verscheen de volledige playlist van het concert op zowel DVD als CD. Ik moet bekennen dat de beelden van de concertfilm hielpen om dit album tot op nummer 1 te duwen.

1. TALKING HEADS - Stop Making Sense

Unaniem verkozen tot beste plaat van The Heads. Hooguit kan er worden gediscussieerd over de vraag of de nieuwe (volledige) versie beter is dan de highlights (9 tracks) uit 1984. Uiteraard ben ik vooral bekend met de originele samenvatting en die bevalt me prima. Het swingt, het danst, het beweegt en laat vooral horen waarom muziek live meestal zo veel beter klinkt.

Ben benieuwd of dat bij de volgende keuze van dazzler ook het geval is..

Dankjewel om van deze editie toch nog een spelletje te maken, Ries_72.

Je zal daar voor beloond worden wat de keuze van de volgende artiest betreft.

Ja, dit bleef een onderonsje voor jullie. Talking Heads zijn mij best sympathiek (vooral sinds het indrukwekkende optreden van David Byrne op Down the Rabbit Hole 2018 waarin (logischerwijs) ook het nodige Talking Heads materiaal aan bod kwam), maar met de twee bekendste studioalbums houdt het hier eigenlijk ook wel weer op en echt diep zit ik daar ook niet in. Stop Making Sense kwam late to the party en toen ik die voor het eerst hoorde, was dat helemaal een what's all this fuzz about?

Maar vraag het me over tien jaar nog eens.