FF inhalen.

67. Wanda Jackson - Funnel of Love (1961)
Oh man o man, die stem! Die gitaarsound! Ik had haar al lang niet meer geluisterd, maar wat is dit allejezusgoed en heerlijk rauw. 1961! Als ik jou helaas mag geloven: das war einmal. Maar zo'n vlijmscherpe, vileine stem kan niemand op haar/zijn 70ste nog afdoende reproduceren, dus begrijp de deceptie wel.
Maar dik 60 jaar geleden zou ik impelstimpelstapelverliefd op haar zijn geworden, zonder ook maar te weten hoe ze eruit zag.
8,7

68. Gerry & The Pacemakers - I'm the One (1964)
Na Wanda is het wel even omschakelen naar Gerry. Poeh, na die wild woman attack valt dat even niet mee met die brave huisvadermuziek. Hoe hard de meiskes ook gillen, het blijft suffig en knullig. Wanda maakt gehakt van Gerry.
5, ternauwernood.

69. Joan Baez - Birmingham Sunday (1964)
Ah, Joan.
Joan Baez >>> Bob Dylan.
Dit is ook weer een prachtig bewijs.
Ik kom net terug van vijf dagen Roadburn (voorheen een stoner/metalfestival, nu waaiert het alle kanten op, waaronder ook veel folk, zoals deze editie o.a. Lankum) en eigenlijk zou ik Mister Roadburn, Walter, eens moeten polsen of het niet mogelijk is om Joan Baez naar Roadburn te halen. Ik weet zeker dat ze nog NOOIT voor een zaal zal hebben gestaan met 5000 metalheads, laat staan dat zij haar een applaus en gejoel zullen geven zoals ze zelden zal hebben ontvangen. En zeker niet als ze 'Diamonds & Rust' gaat spelen.
Enfin, prachtig dit en alleen op haar eerste lp's kan Joni hier tegenop.
8,5

70. Arthur Godfrey - Too Fat Polka! (I Don't Want Her, You Can Have Her, She's Too Fat For Me) (1947)
Ha, leuk: een mij totaal onbekende én grappige kennismaking. Een leuke schrale troost voor het voorlopig ontbreken van Spike Jones.
Tekstueel is dit een verademing vergeleken met het krampachtige gedrag vandaag de dag. En ach, fat-shaming: zingt daar niet iemand 'She's not too fat, she's just right for me'? Mooie South Park-oplossing.
Muzikaal niet bijzonder, maar de meligheid en de lompe duidelijkheid spreken mij wel aan.
7

71. The Crickets - Oh, Boy! (1957)
De verafgoding nooit zo goed begrepen, maar vervelend is het ook allerminst. Gewoon wel lekker.
7,2

7,75

Sow, dat is een mooie score zeg. The Crickets - Oh, Boy! staat op 1 met 8,15 gemiddeld.

72. Cuby + Blizzards - Gin House Blues (1966)



Afkomstig van het album: Cuby+Blizzards - Desolation (1966)

Origineel is dit nummer van Bessie Smith, maar in 1966 gingen Harry Muskee en zijn mannen met deze song aan de haal.

De band uit Grollo wist een Edison te winnen voor het album Desolation en het betekende hun definitieve doorbraak in ons kleine landje.

8,4

Zo hé, dat had je snel beoordeeld, Wendy.
Ik moest mijn geheugen (en oren) wel weer even opfrissen, hoor.
Maar het resultaat is hetzelfde.
We hebben tenslotte een nieuwe (betere) nummer 1 nodig.
8,4

7,6

7.75

Buddy Holly: 8.5
Cuby + Blizzards: 8

8.2

7

7,2

7,2

7

Deze LP heb ik zelf, met handtekening van Harry Muskee! Ooit nog met hem in een regionaal TV programma gezeten en na afloop nog samen gegeten. Met mijn vrouw en zijn vriendin. 2 jaar voor z'n dood ongeveer. Aardige vent, grappig dat ik eigenlijk altijd eerst aan die TV opname van Vjoew moet denken. Uit 1966. Jonge twintigers toen nog. Wi-j kom'n uit Drenthe en wi-j speul'n de blues.




Regie: Harry moet jij nog langs de make-up?
Muskee: Nee, doe maar een biertje

Drente was in de jaren '60 het Texas van Nederland en Grollo het episch centrum.
En Cuby & the Blizzards was de meest pure bluesband der lage landen.

Ergens in het begin van de jaren '70 eens op de Puch naar 'n optreden van de band gereden.
Van het concert kan ik me niet veel meer herinneren, te stoned, wel dat ik 's nachts op de terugweg 'n lekke band kreeg, en nog 15 kilometer naar huis moest lopen met m'n brommer aan de hand.
Thuisgekomen wel behoefte aan 'n borrel.
Gin house Blues : 8

8,25

72. Cuby + Blizzards - Gin House Blues (1966) : 7

7

7

7,5

7

7,55 voor Cuby + Blizzards - Gin House Blues en daarmee staan de Nederlanders op plek 11.

73. Bob Dylan - Baby, Let Me Follow You Down (1962)



Afkomstig van het album: Bob Dylan - Bob Dylan (1962)

Don't Tear My Clothes is de originele versie van deze song, maar Dylan was de eerste die dit opnam onder zijn eigen titel. Deze song staat op zijn debuutalbum uit 1962 en ik zal niemand hoeven te vertellen wat voor een carrière deze man vanaf toen wist op te bouwen.

Dit nummer wist een flinke fanbase te vergaren en Dylan nam het geregeld op in zijn tour setlists. Terug naar een hele vroege Dylan.

6

Hoe spreekt die jonge stem tot mij! 9.

Ha, mooie verhalen! Dan snap ik wel dat het nummer goed in je hoofd zit. Ik heb de lp dan ook wel in huis (een reissue uit 1977), maar ik draai 'em niet bepaald dagelijks. Vond 'em verrassend sterk.

Ook ome Bob draai ik niet bepaald dagelijks. Vind 'em verrassend zwak.
Nogmaals: Bob <<< Joan
5,5

5.75

6,2

C+B.... 7
Bob Dylan.... 9

Bob Dylan begint voor mij eigenlijk pas bij The Freewheelin' Bob Dylan. Van die eerste eigenlijk nog wel eens Man of Constant Sorrow. Maar toegeven dit klinkt wel heel erg als de Freewheelin' Dylan. Ken hier eigenlijk ook geen eerdere versie van. Niet dat ik nou meteen enthousiast het hele eerste album ga doen, maar voor deze toch wel: 7,7

6