Ai... Freudiaanse verspreking, kun je nu tegenwerpen... "...het goede wel, maar het geniale niet." (Ik ben wel heel diep, maar nou ook weer niet zó diep.)

Ik heb best veel Franse muziek
Maar meneer Brel zit daar nooit tussen
4.5

Generiek en virtuoos kan in mijn oren prima samengaan. Daar kan deze jongen (inmiddels middelbare man) tenslotte ook wat van. Maar je hebt gelijk: om zijn spel generiek te noemen was wellicht wat te scherp weggezet.
En Art heeft van die musicaltrack een slapstickarrangement gemaakt. Moet-ie natuurlijk lekker zelf weten, maar ik vond het, afgezien van zijn acrobatisch pianotalent, niet bijzonder. Dan luister ik nog liever naar een punkrockband die er een jazzy cocktailversie van maakte: Intermission

87. Skeeter Davis - I Can't Stay Mad at You (1963)
Vrolijk en niks-aan-de-hand-deuntje. Onschuldig, maar charmant en aandoenlijk genoeg om niet suffig en oenig over te komen. Ik hoor liever dit soort liedjes van Goffin en King, dan King later in haar solo-carrière.
7

88. Jacques Brel - Les Flamandes (1959)
Hele verhalen, maar geen idee waar hij allemaal zo druk mee is. Mon Français est abominable. Maar dat legde Shaky dus uit.
Dat mag geen verrassing zijn, want uit zijn soms vilein spuwende, soms sarcastisch klinkende dictie kon ik al opmaken dat het geen liefdesbetuiging was aan zijn landgenoten. Beetje prikkelen, daar houd ik wel van.
7,5

88. Jacques Brel - Les Flamandes (1959) : 7

Geen cijfer voor Jerry Lee "The Killer" Lewis, EvilDrSmith?

4

Skeeter 7
Jaques Brel 5

Oh, zag ik zowaar the wildest white rock&roller over het hoofd? Dat was idd zeker niet met opzet. Dank dat je mijn deelname zo minutieus in de smiezen houdt.
Ik kan me goed voorstellen dat dit nummer in de 50s niet is uitgegeven: dit staat gelijk aan goddeloze pokkeherrieblackmetal op Sky Radio draaien. Wel jammer dat hij dit nummer niet speelde op het beste live-album uit de jaren zestig en sowieso een van de allergaafste liveplaten ever. En dat wil denk ik wel wat zeggen van een metalhead die honderden metal livealbums in huis heeft.

Voor 1974 is dit natuurlijk al wat minder magisch en explosief, maar beoordelend in de tijdsgeest dat dit nummer is ontstaan, 1958, is een 8 meer dan op zijn plaats.

Ik lees nu trouwens dat het nummer tevens als de geboorte wordt beschouwd van rock&roll in Australië.
Dat origineel is trouwens ook al niet misselijk, bepaald geen miskraam: Johnny O'Keefe

Brellebel 7,1

4

7

5

Plek 80 voor Jacques Brel - Les Flamandes met 5,75.

89. Claude King - Wolverton Mountain (1962)



Afkomstig van het album: Claude King - Meet Claude King (1962)

Deze Countryzanger wist zoveel indruk te maken met deze song dat ongeveer 20 jaar nadat hij in de hitlijsten stond met deze million seller, 7 augustus werd uitgeroepen tot Wolverton Mountain Day in Arkansas.

Een van de grote Country klassiekers op deze vrijdag.

Clifton Clowers woonde op een boerderij bij Woolverton Mountain. Hij stierf in 1994 op 102-jarige leeftijd. Het was schijnbaar ook nog eens een hele aardige man: "I never used those tools for that purpose, I just used them to hunt and whittle.”

Wel een fantastische song. Ik ken dit liedje van kleins af aan: 9,2

7,5

8

Even een inhaalslag maken.

The Yardbirds: 8,0
Oklahoma!: 6,0
Frank Ifield: 6,5
Linda Hayes: 6,5
Ard Tatum: 3,0
Jerry Lee Lewis: 7,5
Skeeter Davis: 7,5
Jacques Brel: 6,0
Claude King: 7,0

89. Claude King - Wolverton Mountain (1962) : 7,5

King 7,3

6.75

We gaan richting song 100, na die mijlpaal gaan we wat verzoekjes langs laten komen. Heb je een persoonlijke favoriet, een totaal onbekend pareltje of een vergeten classic die hier echt beoordeeld moet worden door ons allen? Laat me via pb weten welke song je graag wil zien langskomen. Zolang het een song is die minstens 50 jaar oud is, nog niet voorbij is gekomen en bij voorkeur niet meedoet aan de Ladder of op een andere manier een 'standaard MusicMeter-liedje' is, stuur dan gerust een verzoekje in.

6,5

Jacques nog een 6,1

Ontzettend leuk nummer, een 8. En laten we ook (Yes I'm the girl from) Wolverton Mountain van Jo Ann Campbell niet vergeten!

7

8,0

87. Skeeter Davis - I Can't Stay Mad at You (1963)
Mja, deze zit me inderdaad toch iets te dicht bij die van Sedaka. En al is dat dan niet meteen het einde van de wereld, het levert wel een strafpuntje op:
6,25

88. Jacques Brel - Les Flamandes (1959)
Die Vlamingen moeten niet zeuren; slechte publiciteit bestaat niet en ze mogen blij zijn dat die Brusselaar wat woorden aan ze wil wijden. Onbegrijpelijk trouwens, al die (dikke) onvoldoendes, want al is dit lang niet mijn favoriete Brel, goed is het wel:
8,0

89. Claude King - Wolverton Mountain (1962)
Vroeger zei ik nog wel eens dat ik een hekel had aan country. Die generaliserende woorden heb ik allang ingeslikt toen ik merkte dat er wel degelijk countrysongs zijn die ik goed vind. Maar dit is nu juist het soort cheesy country dat me tot mijn eerdere oordeel deed komen:
4,0

Het meest positieve wat ik hierover kan zeggen is dat het by far het beste nummer van het album is...

Al is het een grote klassieker en wendyvortex mag het met de paplepel zijn ingegoten en ben ik inmiddels al zo oud dat ik mezelf als verzoekje bij Shaky mag indienen, evenzogoed is dit de allereerste keer dat ik dit liedje hoor. Ik heb dan ook net als mijn bovenbuurman decennialang met een grote boog en een vies gezicht om (traditionele) country heengelopen.
Dit heeft alles in zich om me qua cijfer bij hem te scharen, maar... ik ben toch iets milder gestemd. Eigenlijk heeft het wel iets. Dat hupserige sfeertje heeft wel iets lolligs, met name dankzij de backing vocals (een onderdeel waar ik vaak juist op afknap).
Nou vooruit, ik heb vandaag allejezusgoed gescoord qua platen, cd's en boeken bij een paar kringloopwinkels, dus ik ben mild gestemd. En anders zou ik dit nummer geen vier keer achter elkaar draaien, maar gewoon in mijn nest duiken.
7

Geen toppers voor mij:
Skeeter Davis: 6.3
Jacques Brel: 4.5
Claude King: 5.7

Skeeter Davis: 7,2 Heerlijk vrolijk zomers nummertje.

Jacques Brel: 6,5
Zijn haat/liefde verhouding met Vlaanderen loopt als een rode draad door zijn ouvre.
Hier is zijn toon overigens nog licht-ironisch, maar ook hier waren de Vlamingen destijds niet zo van gecharmeerd, getuige de boycots van het lied door diverse Vlaamse radiozenders.

Claude King: Heeft wel iets grappigs met die maffe backing vocals. Ben net als EvilDr. Smith vandaag in 'n milde bui: 7