7.75

6

5,8

7,1

5

5,8

Marvin Gaye was ook een drummer? Die man doet ook alles om maar in de buurt van vrouwen te kunnen zijn. Nu ik dit weet ga ik dan toch extra op het drumwerk letten. En Mister Casanova lijkt zich gigantisch uit te sloven: wat een druk drumwerk. Het lijkt veel te veel voor het nummer dat, mede daarom, nogal rommelig overkomt. Tevens niet al te indrukwekkend gezongen. Nu ben ik best een sucker voor 60s soul, en Motown soul kan bij mij ook weinig verkeerd doen, maar dit is niet een van de beste voorbeelden.
Mager 6je. (5,8)

6

“Please Mr. Postman” vind ik prachtig. Het donkere stemgeluid van de leadzangeres, in combinatie met de kinderlijke stemmetjes van de achtergrondzangeressen, vormt een perfecte harmonie die de smeekbede naar de postbeambte versterkt. Het drama lijkt een vroeg voorbeeld van "ghosting".

Enkele nummers verder op de LP wordt er dan toch een brief gebracht. Nu blijkt de inhoud van die brief de dames niet te bevallen.
Hoewel het type muziek mij goed ligt, vind ik “You don’t want me no more” veel minder dan “Please Mr. Postman”, vooral om twee redenen:

1) Papa Gordy heeft weer eens een compositie van hem razendsnel gerecycled. Wyatt (Big Boy) Shepherd heeft het nummer in 1960 al een prachtige versie gegeven die moeilijk te overtreffen is.

2) Mama Gordy pingelt er op los op haar prehistorische keyboard. Dat soort instrument werkt perfect bij Del Shannon en “Runaway”. Maar hier past de combinatie niet goed, vooral met de achtergrondzangeressen en de drummer die hier ook Benny Benjamin kan zijn.
Het goedkope geluid doet sterk denken aan een keyboard dat ik ooit bij de Aldi heb gekocht voor mijn kinderen. De batterijen waren duurder dan het apparaat zelf. Dat eindigde dan ook razendsnel in de kringloop. Het is wellicht het product dat ik het snelst heb gerecycled.

6,3

12. The Marvelettes - You Don't Want Me No More (1961) : 7,5
(maar eens met Marzipaintree dat “Please Mr. Postman” veel beter is)

Precies wat twee gebruikers hier vóór mij noemen: dat gekke orgeltje (ik kon eerst niet eens onderscheiden of het nou een sax was of niet) en de algehele indruk van rommeligheid. Ook de zang vind ik niet altijd overtuigen. Een 5.

6

6.5

7,0

Zang vind ik zo slecht nog niet. 6,5

Gonna Make You: 6
You Don't Want Me No More: 6,3

Na een paar keer luisteren kan ik er wel een voldoende aan kwijt, maar wat is het rommelig!

6,25

5

Wat een rommeltje, kneiter slecht gezongen, en het nummer blijft ook nog eens totaal niet hangen. What's not to love?

6

Vocalen zijn niet erg zuiver. Prettige melodie wel. Please Mr. Postman is merkelijk beter al wordt die overtroffen door de Beatles-versie.

7

7

Rest assured ladies, wij willen jullie wel gewoon nog hoor. The Marvelettes - You Don't Want Me No More
scoort namelijk een nette voldoende met 6,27 gemiddeld. Ze staan daarmee op plek 11.

13. Chuck Berry - Sweet Little Sixteen (1958)



Afkomstig van het album: Chuck Berry - One Dozen Berrys (1958)

Wat een manier om een album te openen. Sweet Little Sixteen was één van de twee songs waarmee Berry de 2e plek in de US Billboard wist te bereiken. 

Berry was iconisch, maar ook niet bepaald vies van herhaling; deze melodie gebruikte hij in '55 ook al voor een song (en later zouden er nog wel meer songs volgen die nogal op elkaar leken). Dat mag de pret niet drukken, never change a winning team; ik snap die Chuck wel. 

Over winning teams gesproken, check die lijst muzikanten voor dit album:
Hubert Sumlin – electric guitar
Johnnie Johnson en Lafayette Leake – piano
Willie Dixon – bass
Fred Below en Ebbie Hardy – drums

Dat is niet niks nee, die sidemen. Inderdaad één van die nummers die inwisselbaar zijn of lijken, maar ook wel erg lekker, en ik hou wel van Berry's tongue-in-cheek-enthousiasme. Een 8.

7

.....8

Roll over Beethoven kan altijd wel

7,2

7

7

7.3

7,1