7

7,3

Little Junior Parker: Ik ben fan.
Zijn album "Driving Wheel" is een van mijn favoriete on the road cd'tjes.
Dat kan ik op 'n lange rit met gemak 'n paar keer achter elkaar beluisteren zonder dat het me gaat vervelen.
Next Time You See Me: 7,5

Junior Parker and Bill Harvey's Band: 8

8

Junior Parker and Bill Harvey's Band - Next Time You See Me belandt op plek 45 met 7,28 gemiddeld.

148. Marilyn Monroe - The River of No Return (1954)



Afkomstig van het album: n.v.t. Single only

Dit nummer werd in mei van 1954 op single uitgebracht nadat Marilyn het al ten gehore had gebracht in de film River of No Return (1954). Diamond Are a Girl's Best Friend (haar signature song) en Happy Birthday Mr. President (we weten waarom) zijn haar bekendste songs, maar The River of No Return wordt gezien als haar beste muzikale worp.

Nu moest Marilyn het echt niet van haar stem of muzikale talent hebben, maar toch wist dit nummer positieve reacties los te weken bij critici en publiek. 

Ik wil jullie de filmversie niet onthouden; beoordeel gerust de versie die jou het meeste aanstaat.

Uit de film:

7

8,5

6

Monroe èn Mitchum... 8.

Junior Parker 8
Monroe 6,7

Marilyn had duidelijk meer talent voor acteren dan voor zingen. Bij Elvis was het net andersom.
Toch kwamen ze d'r beiden goed mee weg, puur door hun uitstraling.
Deze is niet eens zo slecht: 6,5

148. Marilyn Monroe - The River of No Return (1954) : 6,5

8,0

7

7,3

The Prisonaires: 6,5
Django Reinhardt (Quintette du Hot Club de France): 5,5
Junior Parker and Bill Harvey's Band: 7,0
Marilyn Monroe: 6,5

Marilyn Monroe: 8.5
Ben wel fan van Marilyn. Vroeger door mijn broers om uitgelachen. Heb nog een CD en LP van haar. Blijft een schoonheid.

Heerlijk om die films te zien, en die korte clipjes. Verder kan ze natuurlijk voor geen meter zingen.

6

7,11 is plek 58 voor Marilyn Monroe - The River of No Return.

149. Van der Graaf Generator - Darkness (11/11) (1970)



Afkomstig van het album: Van der Graaf Generator - The Least We Can Do Is Wave to Each Other (1970)

Peter Hammill, de grote man in de band, startte dit project in Manchester, maar vertrok al snel naar Londen om een platencontract in de wacht te slepen.

Anno 2024 treden ze nog steeds op, en zelfs Hammill zelf is er nog bij.

Dit was het enige album van deze Britse progrockband dat de top 50 van de UK Album Chart wist te halen. Vandaag gaan we luisteren naar het openingsnummer van dat album.

7,5

7

De favoriete band van mijn voornaamste muziekvriend, uit de tijd dat hij en ik elkaar nog niet kenden. Tegenwoordig zitten we allebei diep in de prog, maar niet altijd in dezelfde bands. Zo heb ik zelf nooit aan Hammills stem en VDG(G)'s muziek kunnen wennen, hoe knap het ook in elkaar steekt. Een 6.

9,3

6,9

Als je zingen wil horen moet je naar opera's luisteren.

5.5

2,0

148. Marilyn Monroe - The River of No Return (1954)?
Bij dit liedje doen stem en muziek aardig hun best om op te wegen tegen de verpletterende uitstraling.
Lukt natuurlijk niet helemaal, maar ze komen best een aardig eind.
7

149. Van der Graaf Generator - Darkness (11/11) (1970)
BoyOnHeavenHills kritiek op Hammills stem kan ik me levendig indenken. Eigenlijk vind ik hem ook geen prettige zangstem hebben, maar toch: daardoor schuurt het net even wat steviger en is het net weer wat lastiger om de sound van VDGG te doorgronden. En de moeite loont. Zo'n typische 'leren luisteren'-band, net zoals een 'leren kijken'-schilderwerk van bijvoorbeeld James Pollock: je kan er helemaal in opgezogen worden. Geweldig rauw saxofoonwerk ook, wat mij betreft het prijswinnend element van hun sound. Was ook danig onder de indruk toen ik de band een jaar of twintig geleden in Paradiso zag optreden. Veel intenser en harder dan ik - met mijn metaloren - op voorhand had verwacht.
8,5

Van der Graaf Generator: you love it or you hate it.
Pawn Hearts heb ik in de jaren '70 vaak gedraaid, maar toch vooral als ik stoned was. Net of ik het dan beter snapte.
Daarna is de band bij mij 'n beetje in de vergetelheid geraakt, en dit album kende ik vreemd genoeg niet,
Maar als dit nummer representatief is voor de rest van het album wil ik het graag horen.
De stem van Peter Hammill heb ik nog steeds moeite mee, maar hier kan ik hem wel hebben.

Instrumentaal is het allemaal dik in orde. Vooral dat vette basgeluid en daar die scheurende sax overheen doen het voor mij: 8,5