Arme wendyvortex. Gelukkig is het jaar aan jou gekoppeld, niet de song.

6,5

Timi Yuro - Hurt:
op zich niet slecht maar van dat uitsloverige vibrato gedoe met die stembanden krijg ik spontaan huiduitslag. 6,2

463. Count Five - Psychotic Reaction (1966) : 7

464. The Temptations - Ain't Too Proud to Beg (1966) : 7

465. Timi Yuro - Hurt (1961) : 7

Klassiekertje dit.

7,5

De vocale spierballen versie van Elvis zou een dikke 10 krijgen.

Timi Yuro - Hurt scoort 6,88 gemiddeld en staat op plek 245.

Tijd voor onze tweede worp uit het favoriete muziekjaar van Wendyvortex.


466. Ben E. King - Stand By Me (1961)




Jerry Leiber en Mike Stoller. Een iconischer schrijversduo uit de rock'n'roll bestaat niet, ik kan niet beginnen met het noteren van alle songs die de mannen op hun naam hebben staan want dan hebben we een extra pagina op MuMe nodig. Laat ik gewoon eens 5 songs noemen die zij de wereld hebben geschonken: 

Jailhouse Rock
Kansas City
Yakety Yak
Ruby Baby
Love Potion No. 9

Hit na hit na hit na hit. Natuurlijk is er altijd baas boven baas, en misschien kunnen we Stand By Me wel hun allergrootste hit en bekendste song noemen. In maar liefst meer dan 10 verschillende versies werd er een hit gescoord met dit nummer; van Prince Royce in 2010 tot John Lennon in 1975 en van Mickey Gilley in 1980 tot David & Jimmy Ruffin in 1970. 

Het begon echter allemaal in 1961. Een zekere Ben E. King, die een jaartje eerder The Drifters had verlaten, probeerde het te maken met een solocarrière. Als leadzanger van The Drifter scoorde King in 1960 nog een nummer 1-hit met Save the Last Dance for Me. Zijn poging om solo te gaan was niet direct succesvol. Zijn eerste twee singles flopten en wisten geen enkele hitlijst te bereiken. Zijn 3e single was een heel mager succesje op de US Billboard, maar het was de briljante zet om King samen met Lieber & Stoller te zetten waardoor zijn carrière een enorme boost kreeg. De eerste single die hij dankzij Lieber & Stoller uitbracht was meteen een top 10-hit, en 1 single later zou King's leven voor altijd op zijn kop gezet worden.

Stand By Me groeide uit tot Evergreen, behoort tot de Grammy Hall of Fame en wordt anno 2025 nog steeds genoemd als een van de allerbeste 60's songs. Ben E. King werd een household name, in 1986 werd zijn hit gebruikt voor de film Stand by Me en dat verstevigde de liefde tussen de wereld en de song nog meer. 

Hoe klassiek wil je ze hebben. Meest briljante is natuurlijk die prominente raspachtige percussie. Ik dacht ook altijd dat het een rasp (güiro) was maar het schijnt toch een snaredrum en hi-hat te zijn. Uitermate briljante percussie, een prachtig zingende Ben E. en een prachtige tekst en compositie: 9

9

Timi Yuro: 8.0
Ben E. King: 8.0 (prachtig nummer, maar ik word kriegel van de stem van King)

9,0

Timi Yuro; 5
Wat Wendy zegt "iets minder erg als ik dacht".

Ben E. King: 8.2

7

10

8,6 voor Ben E. King - Stand By Me en daarmee plek 2. Al zegt dat 3x niks want er zijn slechts 7 stemmen uitgebracht.... helaas een beetje het gemiddelde van de laatste tijd. Zijn de liefhebbers van de wat oudere genres dan nu echt aan het uitsterven?

Maakt niks uit. 7 is 7, en dan behoren die 7 dus duidelijk tot de crème de la crème. Ook wat waard.


1961 heeft prachtig gepresteerd en we gaan opnieuw 5 jaar verder terug in de tijd voor het favoriete muziekjaar van Les de Groot.


467. Gene Vincent & The Bluecaps - Be-Bop-A-Lula (1956)




Bill "Sheriff Tex" Davis, Gene Vincent, Donald Graves, wie heeft dit nummer nu eigenlijk geschreven? Eerst even wat achtergrond. 

Bill Davis was honkbal commentator op de radio en toen het seizoen voorbij was, werd hij gevraagd om countryplaatjes te gaan draaien. Hij bedacht zich toen zelf dat het misschien wel leuk was als een sheriff Western ging draaien, en zo gaf hij zichzelf de bijnaam "Sheriff Tex". Daarnaast was Sheriff, net als Colonel (als in de manager van Elvis) een woord dat vertrouwen opriep bij het publiek, want ja, een sheriff of een colonel zijn toch sowieso goede mensen die te vertrouwen zijn?.....

Tex ging talentenjachten organiseren omdat hij niet voor altijd plaatjes wilde blijven draaien op de radio. Hij ging op zoek naar "the next big thing". In 1956 kwam een zekere Gene Vincent op krukken naar één van de talentenjachten van Tex om een cover van Heartbreak Hotel te zingen. Tex was zwaar onder de indruk en liet Gene wat demo's opnemen die Tex dan naar platenmaatschappijen kon sturen. Vanaf dat moment begon de samenwerking tussen Tex en Gene. Die samenwerking was trouwens erg moeizaam. Tex was ongeduldig en wilde zijn eigen Elvis Presley. Hij zag en hoorde dit in Gene Vincent, maar Gene had veel last van een motorongeluk dat hij gehad had in 1955/1956. Daar kon Tex niet mee omgaan en hij sprak uit dat hij er gek van werd dat Gene constant een dokter nodig had in elke stad dat ze optraden. 

Toen Tex later bij Monument Records werkte en Gene wanhopig op zoek was naar een nieuw platencontract liet Tex hem stikken en negeerde de smeekbedes van zijn vroegere protegé. 

Wat betreft Be-Bop-A-Lula zijn er verschillende verhalen, maar meerdere bronnen denken dat de volgende versie waarschijnlijk het dichtst bij de waarheid ligt:

Gene lag na een motorongeluk in het ziekenhuis waar hij Donald Graves ontmoette. Terwijl Gene de muziek schreef, nam Donald de tekst voor zijn rekening. Sheriff Tex zag goud in dit nummer en kocht de songwriting credits over van Graves voor een bedrag ergens tussen de 25 en 50 dollar. 

Hoe dan ook, het werd de signature song van Gene en volgens vele muziekcritici (en liefhebbers) de belichaming van de rock'n'roll. 

9

8

Sweet Gene Vincent en zijn meest bekende song. Nu noem ik mijn vriendinnetje Poepie,maar Be-Bop-A-Lula zou eigenlijk ook wel een geweldig koosnaampje zijn geweest: 9,3

6,5

Oeh, ik loop nogal achter, dat ga ik zittend even inhalen.

457. The AndrewS Sisters - Bei Mir Bist Du Schön (Means That You're Grand) (1937)
Wel een beetje laf dat ze bijna de hele bups in het Engels zingen. Evenzogoed ijzersterk om hiermee de nazi's muzikaal in de luren te leggen.
7,5 (het origineel die Marzipaintree plaatste bevalt ook mij wat beter en krijgt een 8. Die is wat langzamer, slepender, sensueler en mysterieuzer: voor late night jazzcafé's. Die remake (?) is meer voor feestjes en cocktailbars.)

458. Rocco Granata - La Bella (1960)
Gelukkig heeft de uploader een fantastische collectie aan prachtige foto's van superlekkere wijven... vrouwen, wat jij wil, bij elkaar verzameld.
Al die voldoendes zijn wel een beetje verdacht van jullie: luisteren doe je met je oren, dame en heren!
4

459. Vanilla Fudge - Faceless People (1968)
Kijk, dat gaat hier een stuk makkelijker en eerlijker. De muziek van deze lillike draken hoef je niet te bekijken. Deze muziek voel je met je oren en je middenrif.
De Fudge gruwelijk lang niet geluisterd en ik vind ook zeker niet alles goed van de band, maar je hebt hier wel een kræckert van jewelste te pakken, Shaky.
Ik zie dat ik deze LP nog eens gescoord had bij een opruiming bij het Nederlands Instituut Voor Beeld & Geluid.
8,5

Ah, mijn fuck-up: ik las het verhaal bij Shaky verkeerd. Daar stond dat beide songs "in een dag opgenomen waren": ik las dat als "beide songs waren samen op een en dezelfde dag opgenomen".
Nou, daar komt die Larry dan goed mee weg, want anders had ik een half punt lager gegeven.

460. Freddie Hubbard - The 7th Day (1963)
Ik heb al zijn albums uit de eerste helft van de jaren zestig op cd aangeschaft, toen, lang geleden inmiddels, al die RVG-editions (Rudy van Gelder) voor hele zachte prijsjes in de cd-bakken lagen.
Maar gek genoeg zit daar dit album niet tussen.
Het is weer wat minder gek als blijkt dat dit album door Impulse is uitgebracht.
Maar het is toch weer gek dat zowel de albums vóór als ná dit album door Blue Note zijn uitgebracht.
Afijn, ik weet nu dat ik deze nog mis en op basis van dit nummer ook zeker wil hebben.
In tegenstelling tot wat ik vermoed van captain scarlets verlanglijstje, volstaat bij mij een eenvoudige reissue (op vinyl, dat dan weer wel).
8

461. Osborne Brothers - Once More (1958)
Nee, once is more than enough.
4,5

462. Donnie Brooks - Mission Bell (1960)
Als Donnie zijn Cliff Richard-wannabe muil had gehouden en de vocalen had gelaten bij de charmante zangeresjes, dan had ik er met gemak een voldoende uit kunnen persen. Nu wordt het toch verdomd lastig. Die versie van Fleetwood Mac is zo mogelijk nog suffer. Dat/die had ik liever niet willen weten/horen.
5,5

463. Count Five - Psychotic Reaction (1966)
Een van de allerbeste garagerockclassics. Drie minuten gruizige (bijna) perfectie. Wat zal de jeugd verrukt en opgetogen zijn geweest dat rond deze tijd er eindelijk een beetje peper en power in pop- en rockmuziek werd gestopt. Dat was zó gruwelijk nodig.
9,5

464. The Temptations - Ain't Too Proud to Beg (1966)
En niet alleen in pop en rock, maar ook in de soul. Het is nog geen 'Cloud Nine' en ontbeert misschien net dat onderscheidende om het echt tot een erg goed nummer te maken, maar de energie en mojo hebben ze hier al goed te pakken.
7,8

465. Timi Yuro - Hurt (1961)
Ha, wat fijn. EIN-DE-LIJK verplicht ik mezelf nu eens naar Timi te luisteren. Volgens mij is dit voor de eerste keer van mijn leven (bewust althans). Je ziet haar naam vaak in de kringloopplatenbakken, maar of het wat is? Ik had geen idee, maar ik vermoedde van niet.
Op basis van dit nummer en gespeend van de traumatische luisterervaringen van wendy: oeps, foutje.
Dit bevalt me prima. Dijk van een stem, wat ook wel het nummer vormt en bepaalt.
Dank Shaky, voor deze ontgroening met Timi.
7,7

466. Ben E. King - Stand By Me (1961)
De Rotterdamse bibliotheek gaat sluiten (en tijdelijk verhuizen naar een andere locatie) en ik heb de afgelopen tijd bij de afgeschreven boeken nog wat zitten struinen tussen de vele honderden, duizenden boeken met bladmuziek. Zo her en der vond ik er nog een leuk bladmuziekboek tussen, omdat het niet alleen de songteksten nauwkeurig vermeldt, maar bijv. ook achtergrondinformatie over de muziek geeft, de muzikant zijn eigen bevindingen erin verwoordt, er foto's van de artiest instaan, etc.
Een van de meest curieuze boeken was een jaren 70 bladmuziekboek (incl. uitgebreide achtergrondinfo) van 19e en 20e eeuwse folkloristische liederen uit Papoea-Nieuw-Guinea. Ik moest ervoor een duik nemen in de papiercontainer (wie wil zo'n raar boek tenslotte nou hebben), maar ik vond het te hilarisch om het naar de papierversnipperaar te laten sturen.

Enfin, on topic: ik kwam ook dit songbook van Leiber & Stoller tegen en vergaapte me even aan de massa's monsterhits. Aangezien er verder geen extra informatie instond en ik zelf ook geen noot speel/lees, heb ik 'em maar laten staan. Inmiddels ligt-ie in de papiercontainer.

Anyway, nóg meer on topic: Evergreen of niet, ik vind het nummer wat zeikerig, zeurderig en zlijmerig.
Maar vooruit, ik wil er nog wel een flauwe voldoende aan geven. Sorry voor de fans, maar een 2e plek in dit spelletje is natuurlijk lachwekkend overdreven.
6

467. Gene Vincent & The Bluecaps - Be-Bop-A-Lula (1956)
Laat dit nummer maar de nieuwe nummer 2 worden, bevalt me een stuk beter.
Rock = sex = good!
8

7.8

466. Ben E. King - Stand By Me (1961) : 8,5

467. Gene Vincent & The Bluecaps - Be-Bop-A-Lula (1956) : 8

Gene Vincent & The Bluecaps: 9.0

465. Timi Yuro - Hurt (1961) 7,4
466. Ben E. King - Stand By Me (1961) 9
467. Gene Vincent & The Bluecaps - Be-Bop-A-Lula (1956) 10

468. Clarence "Frogman" Henry - Ain't Got No Home (1956)




Niemand minder dan DJ Poppa Stoppa zorgde ervoor dat deze debuutsingle van Clarence Henry een dikke hit op de R&B chart werd. 

Wie is DJ Poppa Stoppa? Nou, eigenlijk moet ik schrijven: wie WAREN Poppa Stoppa, want er waren namelijk drie dj's uit de New Orleans regio die deze naam gebruikten.

Vernon Winslow was de eerste die deze naam gebruikte. Vernon wilde zelf graag DJ zijn, maar helaas... het waren de jaren 50 en Vernon was niet blank: het was niet toegestaan dat hij op de radio te horen was (waar gaat dit over, wat zijn mensen toch fucked up, maar dat terzijde). In plaats daarvan gebruikten de grote New Orleans radiostations Vernon om de witte DJ's te coachen "hipper" en "zwarter" te laten klinken.  

Duke Thiele was de tweede DJ Poppa Stoppa, maar stierf al in 1966 op slechts 45 jarige leeftijd en hij werd midden jaren 50's al vervangen door nummer 3: Clarence Hamann. 

Hamann was helemaal gek van een singletje dat Clarence Henry had opgenomen: Ain't Got No Home. Een geïmproviseerde song waarin Clarence in 3 verschillende stemmen vanuit 3 verschillende perspectieven vertelt hoe hij geen huis of thuis heeft. Dat nummer ontstond tijdens een optreden van Henry en zijn band toen ze zonder materiaal kwamen te zitten, maar het publiek om meer vroeg. Henry verzon het nummer on the spot en het sloeg enorm aan.

Hamann kreeg het nummer te horen en draaide het geregeld op de radio. Hij was een trailblazer als één van de eerste DJ's die zwarte muziek beschikbaar maakte op de openbare radio voor witte jongeren. 

Clarence Henry kreeg zijn naam "Frogman" trouwens van Clarence "DJ Poppa Stoppa" Hamann. Henry was hier dolgelukkig mee want hij wilde niets liever dan een coole nickname. Hij was een enorme Fats Domino fan en het was zijn droom om ook een nickname te krijgen waar hij trots op zou zijn. Trots was hij zeker; hij kreeg soms wel eens opmerkingen dat de bijnaam een beetje knullig klonk, maar Frogman verdedigde zijn bijnaam altijd ten volste. 

Ain't Got No Home om 1956 mee af te sluiten. 

8,2

8

Clarence "Frogman" Henry: 8.0 (die drie verschillende stemmetjes had niet gehoeven van mij; anders was dit een 9.0 nummer geweest)

Ik vind die stemmetjes juist leuk! Vooral het kikker stukje natuurlijk. Jammer dat ze nog geen 12" maxi's singles hadden, dan had nog een paar extra stemmen kunnen doen. Maar zal live ongetwijfeld wel gebeurt zijn. Alleen DJ Poppa Stoppa vind ik dan wel weer een beetje maffe naam. Dan toch liever ons lokale Achterhoekse held DJ Hoppa!. Rond 23:30 gaat ie knockout over de platen heen en dan roep de hele zaal HOPPA!!! Voor de Frogman: 7,9

Dat laatste is nóg fucked upper en ook zeker niet een terzijde. Als je ziet waar Donald Turd tegenwoordig mee bezig is, dan herleven deze debiel racistische tijden als nooit tevoren..

Nu begon dit nummer een beetje als een R&B-by the numbers. Hoog Fats Domino-gehalte inderdaad: zijn Domino-worship steekt hij niet onder stoelen of banken. Misschien een klein zeventje waard. Maar die stemmetjes, ja, die stemmetjes! Met name die laatste, die is volkomen onverwacht, origineel en bijzonder geinig. Ik ken maar weinig nummers (lees: geen) waarbij de zanger klinkt als een imitatie van een kikker. Een vol punt erbij, ondanks het obligate melodietje.
8

Geen fan van stemmetjes. Verder best een oké nummer.

7,0