Hij heeft twee sterretjes. Mag jij raden van wie die ander is

Fantastische track. Ik ga mee met je cijfer.

9,3

Normaal kan ik me goed vinden in de beoordelingen van de eerdere stemmers, maar met deze track heb ik helemaal niets: 4.

Terug uit Peer. Even inhalen:

Merle Haggard and The Strangers - Mama Tried: 7,25
The Animals - I'm Crying: 7
The Bonnie Sisters - Cry Baby: 6,5
Kenny Carter - Showdown: 6,75

636. The Bonnie Sisters - Cry Baby (1956) : 7,5

Ik vind de versie uit de film Cry Baby lekkerder.

637. Kenny Carter - Showdown (1966) : 6

Tjonge, af en toe lijk ik wel naar Ray Charles te luisteren. Mooi en sfeervol, maar op het eind een beetje slepend, en de climax is een beetje een teleurstelling. 7.

637. Kenny Carter - Showdown (1966): 6.0

Blues Peer zit er helaas op, maar van de andere kant kunnen we dan wel weer gemiddeldes posten in dit topic. Ook wat waard

7,50 voor Merle Haggard and The Strangers - Mama Tried = plek 126
7,43 voor The Animals - I'm Crying = plek 155
7,01 voor The Bonnie Sisters - Cry Baby = plek 309
6,90 voor Kenny Carter - Showdown = plek 356






638. Lowland Trio - Goeiemorgen (1968)




Deze week focussen we ons weer op een succesvolle singer-songwriter, voor het eerst eentje van eigen bodem!

Het Lowland Trio was een noveltygroep uit de omgeving van Alkmaar. In 1967 had Peter Koelewijn succes geboekt als schrijver van Beestjes voor Ronnie & de Ronnies. Het Lowland Trio wilde ook graag lollige liedjes maken, en ze besloten het erop te wagen en Koelewijn te benaderen. Die had hier zeker oren naar en hij schreef onder andere de hitsingle 'Ik kan geen kikker van de kant afduwen' voor ze. De samenwerking zou bijna 15 jaar duren, maar in 1982 stopte Peter met het schrijven van liedjes voor het Trio. Dit betekende meteen zo goed als het einde voor het Lowland Trio.

Peter schreef als tiener eerst helemaal géén rock'n'roll, maar cowboyliedjes. Hij was in de vroege jaren vijftig gek op westernfilms en artiesten als Frankie Laine. Zijn eerste teksten gingen over cowboys, paarden en revolvers.  Zijn ouders zagen zijn liedjesschrijverij aanvankelijk totaal niet als serieuze toekomst. Zijn vader zat in de vishandel en hoopte eerder op een “normaal beroep”. Het pakte anders uit. 

7

"Good morrow!" Eigenlijk best aardig, met lekkere blazers en een leuke gitaarbreak. Vijf coupletten is wel wat veel van het goede. 7.

6,5

De plaatjes van het Lowland Trio klinken allemaal hetzelfde. Ik kan geen kikker van de kant afduwen is de leukste. vanwege het "want ik ben een grote nul". waar je ook van lul van kan maken, maar dat mocht toen niet als je het plaatje nog op de radio terug wilde horen. En qua naam haal ik ze ook altijd door de war met het Cocktail Trio (die net iets leuker zijn vaak): 5

6

Vooruit 6je

Lowland Trio - Goeiemorgen : 6,2

638. Lowland Trio - Goeiemorgen (1968) : 7,5

Lollige liedjes heb ik niks mee, omdat ik ze gewoon nooit grappig vind. Gelukkig is dit geen novelty song.

7

638. Lowland Trio - Goeiemorgen (1968): 8.0

Best leuk.

634. Merle Haggard and The Strangers - Mama Tried (1968) 6
635. The Animals - I'm Crying (1964) 7,3
636. The Bonnie Sisters - Cry Baby (1956) 6,5
637. Kenny Carter - Showdown (1966) 6,3
638. Lowland Trio - Goeiemorgen (1968) 4,5

6,42 voor Lowland Trio - Goeiemorgen = plek 481






639. Ronnie & The Ronnies - Susie (1967)




Ronnie en Peter hebben veel aan elkaar te danken. In een interview uit 1972 vertelde Koelewijn enthousiast hoe hij producer werd doordat een compleet onbekende man hem op een terras aansprak met: “Ik ben de beste zanger van Nederland.” Peter vond dat zó’n bizarre binnenkomer dat hij meteen met hem wilde werken. Die man werd uiteindelijk Ronnie van Ronnie & The Ronnies, en Peter werd platenproducer.

The Ronnies waren overigens gewoon de muzikanten van Peter en de Rockets, het was echt Ronnie Schutte waar het om draaide in de band. Hun eerste single Boem Boem Is Ho deed helemaal niks, maar single 2 werd een klassieker: Beestjes. Toch was het nummer bijna nooit uitgebracht. De platenmaatschappij durfde het niet aan om het nummer uit te brengen, het zou te melig en te vreemd zijn voor het grote publiek.

De nummers van Ronnie & The Ronnies waren trouwens super simpel, kinderlijk en absurd. Dit deed Koelewijn, als tekstschrijver voor de band, bewust: hij gelooft er namelijk in dat liedjes super eenvoudig mee te zingen moeten zijn om hits te kunnen worden.

7

4

639. Ronnie & The Ronnies - Susie (1967): 6.0

7

7,0

Klinkt precies als de plaat van gisteren (en op die Kom van het Dak af van Koelewijn zelf). Overigens ben ik zeker niet anti-Koelewijn hoor. Jaren gezocht naar een VG+/NM exemplaar van de Nassibal met origineel hoesje en uiteindelijk gevonden in een singlesmapje op de rommelmarkt: 5,1

639. Ronnie & The Ronnies - Susie (1967) : 8

7

6,75

We geven andere cijfers, maar komen op exact hetzelfde gemiddelde uit als gisteren:

6,42 voor Ronnie & The Ronnies - Susie = plek 481.






641. Peter Tetteroo - I Won't Stand Between Them (1968)




Koelewijn schreef ook voor de zanger van Tee-Set: Peter Tetteroo. Een vroege bandnaam van Tee-Set was trouwens The Shats. Pas later ontdekte iemand dat “shat” de verleden tijd van “shit” is. De naam werd daarna snel veranderd.  

Peter had een erg herkenbare stem. In Amerika verwachtten promoters volgens hem “een grote zwarte blueszanger”, maar kregen ze een kleine blonde Nederlander te zien. Dat zorgde regelmatig voor verbaasde reacties. Zijn stem werd in Nederland vaak omschreven als een “blanke soulstem”. Collega-muzikanten vonden dat hij klonk alsof hij rechtstreeks uit een Amerikaanse rhythm-and-bluesclub kwam.

Beide Peters stonden bekend als controlfreaks in de studio. Ze wilden zich intensief bemoeien met arrangementen, productie en sound. Dat was in Nederland toen vrij ongewoon; veel artiesten lieten dat aan producers over. Ze hadden ook allebei een sterke voorkeur voor “directe” popmuziek: pakkende refreinen, eenvoudige teksten en melodieën die meteen bleven hangen.

Het nummer waar wij naar gaan luisteren werd bekender in de coverversie van Bonnie St. Claire. 

6