633. Diana Ross & The Supremes - In and Out of Love (1967): 7.5

7,25

6,9

7,08 voor Diana Ross & The Supremes - In and Out of Love = plek 284






634. Merle Haggard and The Strangers - Mama Tried (1968)




Merle is toch wel een van de mannen die in aanmerking komt voor de titel Mr. Bakerfield. Met 38 nummer 1-hits op de US Country chart is hij een van de succesvolste en invloedrijkste country artiesten aller tijden. 

Wij gaan gewoon naar een van zijn grootste hits en bekendste nummers luisteren. In 1999 won hij de Grammy Hall of Fame Award voor dit lied. In de 00s kreeg het nummer opnieuw veel aandacht toen het gebruikt werd in de hit horrorfilm The Strangers (2008).  

Op het album Mama Tried (1968) heeft Merle naast zijn vaste band The Strangers ook hulp van muziek- en gitaarlegendes James Burton en Glen Campbell.

8

The Hag! De conservatief rechtse rebel die anti-hippie-liedjes ging zingen eind jaren zestig. Stond Gram Parsons ook nog bij hem aan de deur of hij z'n band mocht lenen voor zijn solo debuut. Later zouden Cash en Haggard nog wel eens een duet doen. Door Nashville waren ze beiden al de deur gewezen. Cash op een HipHop-label, Haggard op een punklabel (Epitaph). Mijn vader was wel iets meer van het linkse spectrum, maar Cash speelde bij ons niet zo'n grote rol. Haggard zeker wel: 8

Een zeer grote naam, maar volgens mij is dit het eerste nummer dat ik van hem hoor -- shame on me! Mijn interesse in deze muziek is de laatste jaren een beetje in de versukkelng geraakt, en dit nummer gaat die niet doen herleven. Ook wel erg kort: al afgelopen wanneer je de middle-8 verwacht. Puntje extra voor de bakkebaarden. 5.

634. Merle Haggard and The Strangers - Mama Tried (1968): 8.0

8,3

Klassiekertje!

634. Merle Haggard and The Strangers - Mama Tried (1968) : 8

Merle Haggard and The Strangers - Mama Tried:
Eerlijk gezegd niet bekend met zijn muziek, maar mijn interesse is gewekt. 7,5

Promises, promises...
Maar daar is deze Sjaak Afhaak dan eindelijk getransformeerd tot Ali Inhaalslag om de schuld van de belofte (deels) in te lossen.

We gaan terug in de tijd met muziek terug in de tijd.
20-02-2026:
549. The Allisons - Are You Sure? (1961) 6
Die stem lijkt als twee druppels of die van Cliff Richard. Maar die hadden we in #548 al gehoord.

550. The Four Pennies - Juliet (1964) 3,5
De Amerikanen hadden gelijk: deze Britse drek blieven we niet. Ik in ieder geval niet.

551. Rolf Harris - Two Little Boys (1969) 5
Separate the art from the artist. Al is de art ook niet veel soeps.

552. Lightnin' Hopkins - Mojo Hand (1961) 7,5
Daarentegen is het wel typische standaardblues die klinkt zoals talloze andere bluessongs. Hopkins heeft wel het geluk een heerlijk stemgeluid te hebben en wat hij tussen de coupletten op zijn gitaar uitspookt bevalt me ook prima en geeft zeker meerwaarde. Dus toch erg fijn.

553. Jules de Corte - Het leven is (1955) 6,3
Tekstueel bijna net zo virtuoos als Drs. P, maar hij kon veel beter (mooier) zingen. 't Klinkt wel een beetje lullig, dat dan weer wel. Maar ik mag Jules wel en hij was zeker niet altijd beschaafd.

554. The Crickets - He's Old Enough to Know Better (1962) 6
Over vliegtuigongelukken gesproken: ik lees dat de carrière van Bobby Vee begon met een optreden in Moorhead, Minnesota, in februari 1959. Hij moest daar met zijn bandje, The Shadows genaamd, invallen, omdat de headliners omgekomen waren in een vliegtuigongeluk. Juist ja, Buddy Holly en de rest van de muziek die die dag stierf.

555. Georges Brassens - Je me suis fait tout petit (1956) 7,5
Occitanië, daar komt ook de band San Salvador vandaan die in het Occitaans zingt en een van mijn weinige 5-sterrenplaten in de afgelopen jaren (buiten de metalscene) bij elkaar heeft gezongen. Enfin, alhoewel mijn Frans (en ook Occitaans) très abominable is, mag ik Georges altijd graag horen. Fijne stem, fijne melancholische vibe, fijn gitaarwerk en de suggestie dat de teksten net even wat meer inhoud hebben dan de gemiddelde je t'aime-proza.

556. Styvar Manor - Angelina (1969) 5
Met name door dat orgeltje misschien nog wel lulliger dan Jules de Corte, maar dan anders. En minder.
Had wel in de obscuriteit mogen blijven.

557. Tino Rossi & Orchestre dir. Raymond Legrand - Angelina (1947) 6,8
Rijper dan de vorige Angelina en ook deze dame heeft een zekere mate van lulligheid, maar dan meer op een zwierige, charmante wijze. Bevalt me ondanks alle rode knoppen (musical-achtig, operette-verwijzing, ge-lalala) toch best goed. In ieder geval een zeer ruime voldoende.

558. Euson - Angelina (1972) 7
Alle opmerkingen van medestemmers snap ik en hoor ik. Ik heb bijna alle albums van deze man in de kast staan (ik mis alleen zijn nogal prijzige en lastig te vinden debuut, die niet eens op MuMe staat). Een tikje overdreven wellicht, want zó goed vind ik in ieder geval dit nummer ook weer niet - slecht evenmin - maar ik [EDIT: ik zie nu dat de tekst hier stopt en ik heb geen idee wat ik op dat moment dacht. Wellicht iets in de trant van: ... vind het best alleraardigst oid]

559. The Blues Busters - Soon You Will Be Gone (1964) 6,8
Prijzig plaatje, maar voor €155,- kan-ie voor jou zijn. Aardig skaplaatje met idd duidelijke soulinvloeden.

560. Shoshana Damari - Kalaniyot (1948) 7
De Vera Lynn van Israël. Ik zou dit eerder opzetten dan 'We'll Meet Again'.

561. Billy Cafaro - Marcianita (1959) 6,5
Een pionier van de Argentijnse rock? Rock? Het is meer Latin jazzswing dan rock. Enfin, het is wel lekker energiek en, nouja, swingend dus. Evenzogoed niet helemaal mijn straatje, maar zelfs dan nog zeker niet onaardig.

562. Luambo Makiadi et Orchestre T.P. OK-Jazz – Assitu (1973) 7,5
Het is een mooie wereldreis aan het worden. That reminds me dat ik op deze site nog een spelletje nieuw leven moet inblazen. Vooral de laatste twee minuten vind ik erg lekker.

563. Kyu Sakamoto - MiageteGoran Yoru no Hoshi o (1963) 3
Ook in Japan heb je huisvrouwenmuzak die zelfs te klef en kitsch is voor hun equivalent van Sky Radio.

564. Shirley Bassey - As Long as He Needs Me (1960) 6
Goh, ze leeft nog steeds. 89 inmiddels. Zelfs aan het begin van haar carrière had ze dus al zo'n markante, kristalheldere, krachtige stem. Het musicalgenre is echter bepaald niet mijn favo genre. Maar met zo'n stem kan ik moeilijk een onvoldoende geven.

565. Joe Hill Louis - Boogie in the Park (1950) 7,9
Oeh, wat een vuige, ruige shit zeg! En dat voor 1950. Dit klinkt, naar verhouding, voor die tijd net zo verrot en smerig als laten we zeggen de primitieve blackmetal op 'Deathcrush' van Mayhem in 1987.
Ik bedoel dit louter positief, trouwens. Bonuspunten voor deze rauwe 'underground'sound. De volledige versie is elders wel op YT te luisteren.

566. The Archies - Love Light (1968) 7,7
Ik vind deze binnen tien seconden al stukken leuker dan het zeikerige 'Sugar'.
De daarop volgende 150 seconden bevestigen deze indruk.

567. Charles Mingus - Fables of Faubus (1959) 7,7
Mingus! Natuurlijk heeft hij nog veel betere. Sterker: ik vind 'Mingus Ah Um' slechts een middenmoter in zijn oeuvre en dit een van de betere tracks van dat album.

568. Delaney & Bonnie - Move Em Out (1971) 5,6
Ik vind dit meer countryrock (met wat 'blue eyed soul') dan southern rock, voor wat de hokjesgeestterminologie waard is. Bij southern rock denk ik aan guitarrrrsssss!
Beetje slappe hap eigenlijk. Of nouja, slap? Braaf vooral.

569. Bernard Herrmann - Psycho Theme Song (1960) 10
Nee, dan dit! Iconisch! Meesterlijk. Legendarisch. Een mijlpaal in de geschiedenis van de filmmuziek.
Zonder Psycho ook geen Jaws.
De soundtrack een paar jaar geleden eindelijk gekocht en de film een half jaartje geleden weer eens terug gezien. Nogal altijd meesterlijk.
Belachelijk en bespottelijk lage cijfers geven jullie. Het riekt naar blasfemie. Behalve de spelleider natuurlijk, die snapt dingen.

570. Chuck Berry - Memphis Tennessee (1959) 7
Wat een ingetogen nummer van Chuck. Het klinkt voor zijn doen bijna als een ballad, ook al is het dat niet. Ik moest er wel even aan wennen en meerdere keren draaien voor ik het enigszins kan waarderen.
Spinout gaf het woord waar ik me in kan vinden: tam. Ik ga echter qua cijfer een stuk lager zitten.

571. Patato & Totico - Ingrato Corazón (1967) 6,7
Dat percussiewerk is te gek, maar verder - zang, spaarzame andere instrumenten melodielijnen - kan ik er niet zo veel mee. Aangezien het slagwerk minstens de helft van het nummer is, kan ik er toch wel een ruime voldoende aan kwijt. En misschien groeit het als ik het vaker luister. Maar daar nu even geen tijd voor, want er staan alleen al in dit spelletje nog dik 60 liedjes in de wachtrij.

572. Wim Sonneveld - Zo heerlijk rustig (1962) 6,8Dat is nou precies het leukste stukje van het liedje. Lekker vilein en vals, waardoor je denkt dat Wim het hele liedje niet serieus bedoelt en dat er eigenlijk onweer op komst is.

573. The Chiffons - Teach Me How (1968) 6
Ik ben best een sucker voor 60s girl groups, maar dit niemendalletje maakt, om captain scarlet te parafraseren, een vergetelijke indruk.

574. Michael Dees - Cellophane Disguise (1968) 5
Ik vrees dat ik met "de week van Neil Sedaka" geen andere mening ga vormen over Neil. Prettig gezongen hoor, maar het wordt wel een beetje lullig allemaal. En dat ge-lalala helpt ook niet.

575. The Monkees - When Love Comes Knockin' (At Your Door) (1967) 7
Ook allesbehalve gevuld met een overdosis testesteron en machismo, maar dit klinkt toch een stukje inventiever, verfijnder en pakkender. Oh, het is alweer voorbij. Dat was een vluggertje.

576. Eydie Gormé - My World Keeps Getting Smaller Every Day (1970) 7,7
Maar als Neil ook schreef voor Eydie, dan zou ik mijn mening nog wel eens kunnen nuanceren. Eydie bewijst ook hier een van mijn favoriete zangeressen te zijn uit de jaren 50/60. Onverwoestbaar gloedvol, al zong ze zo een telefoonboek voor, dan nog vind ik het mooi. Laat haar die uithalen maar eindeloos uit de bocht jengelen.

577. Bobby Darin - Keep A Walkin' (1960) 7,3
Ja, als componist zal ik mijn mening over Sedaka voortaan nuanceren, want ook dit vrolijke, upbeat liedje bevalt me wel. Zeker ook vanwege de sax.

578. Cher - Don't Hide Your Love (1972) 5,5
Als Carole King in een verhaal voorbijkomt, dan tempert dat altijd mijn enthousiasme. Niet dat ik een hekel aan haar (muziek) heb, maar het klinkt allemaal zo doorsnee en grijzemuizerig.
Zelfs dit nummer waar ze dus eigenlijk niks mee te maken heeft. Het bezorgt geen roden vlekken in mijn nek, maar ook geen rode wangen van opwinding.

579. Neil Sedaka - Breaking Up Is Hard to Do (1962) 4
Mijn mening over Neil als compinist zal ik dus nuanceren, maar over hem als zanger doe ik dat (vooralsnog) niet. Jullie cijfers blow my mind.
Neil kwam bij mij deze week ook nog voorbij, maar dan in een fragment van The Big Bang Theory die ik opnieuw kijk.


580. Bon Bon accompanied by the Red Caps Trio - Truthfully (1945) 4
Wat een treurig verhaal. Het liedje is bijna net zo treurig.

581. Floyd Dixon and His Band - Hey Bartender (1955) 7,4
Groovvvy bluezzz die heel prettig swingt.

582. Argent - God Gave Rock and Roll to You (1973) 6
De coverversie van Kiss vind ik een van de gruwelijkste, afgrijselijkste nummer uit het oeuvre van de band. En die band heeft best veel zwakke nummers. Dit origineel is kilo's, wat zeg ik, tonnen veel beter, maar dan nog blijft het een bloedirritant zeikerig refrein. De rest van het nummer is wel een stuk beter, zeker het orgelwerk, maar door dat jankrefrein zit er niet meer in dan een vrij magere voldoende. Zonder refrein, of met een andere, had het makkelijk twee punten hoger gescoord.

583. Boudewijn de Groot - De wilde jager (1966) 8,5
Zelfs een relatief onbekend nummer van zijn debuut is al minstens even prachtig als zijn bekende nummers. Wat was die man op zijn 22e al een grootmeester. En die gitaar! Hardrock avant la lettre.
Jullie cijfers slaan weer eens als kut op Dirk.

584. Wynona Carr - Till the Well Runs Dry (1956) 7,7
Niet ver van de sound van Floyd Dixon van hierboven, zeg maar bijna een carbonversie ervan, maar minstens zo swingend. En sexy, dus iets meer punten dan Floyd. Op basis van dit liedje had ze een beter lot verdiend. Sowieso, want sterven op je 52e door gezondheidsproblemen en depressie is wel erg jong en treurig.

585. Marvin Rainwater - Hot and Cold (1956) 7,7
Het begon nog wat twijfelachtig, maar de vaart en jeu kwam er snel in. Lekker onstuimig, rommelig bijna. Rock&roll-punk. En dat "iele" gepiel op de gitaar geeft het een eigen sound. Lekkere wrack èn wrool.

586. Tammi Terrell - I Can't Believe You Love Me (1965) 6,9
Ik heb dan weliswaar niet de 1st UK persing zoals captain scarlet, maar wel de 1st Benelux persing van een jaar later, waar ik ook niet veel meer geld aan heb uitgegeven dan €2,50. Ben ik ook zeer tevreden mee. Althans, dat denk ik, want ik heb 'em nog nooit gedraaid.

587. Lou Donaldson - Midnight Creeper (1968) 6,8
Van de meeste jazzgroootheden heb ik wel het een en ander staan, maar van Lou bijna niks. Twee lp's, that's all. Door dit nummer voel ik me niet geroepen om achterstallig luisterwerk in te halen, laat staan aanschafwerk, want al vind ik het best relaxed en sfeervol klinken, het heeft ook iets gemakzuchtigs in zich. Wendy's opmerking over Booker T begrijp ik wel.
Opmerkelijk dat ik hier het zuinigste ben qua cijfer en zelfs maar een nauwelijks hoger cijfer geef dan jazzhekelaar Kees-Jan.

588. Nathan Abshire and his French Accordion - Pine Grove Blues (1949) 7,5
Mooi, pijnlijk verhaal over analfabetisme. Ik ben niet zo'n uitgesproken Cajun liefhebber, maar dit nummer kan ik bovengemiddeld goed hebben. En dat terwijl het al zo'n oud nummer is. Misschien omdat ik het nog meer met blues met accordeon en viool associeer, dan met cajun?

Zo, nu staat de maand april voor mijn deur. Even zien wanneer ik opendoe.

Mensen, ik ben dit hele weekend op Blues Peer (samen met Les de Groot) dus de gemiddeldes gaan op zich laten wachten. Ik post elke dag gewoon een nieuwe song, maar het zou net iets vroeger of later dan normaal kunnen zijn. Mochten er nog anderen op Blues Peer zijn, kom ff hoi zeggen!



635. The Animals - I'm Crying (1964)




I'm Crying was een dikke hit voor The Animals met een 6e plek in Canada en een 8e plek op de US Billboard. De single voor I'm Crying flopte in de US en de single erna ook dus dit was hun eerste hit na hun versie van House of the Rising Sun.

Eric Burdon en Alan Price schreven I'm Crying dat later vaak gecoverd zou worden. Onder andere Paul Revere & The Raiders, Iggy Pop en Tom Petty & The Heartbreakers brachten een eigen versie uit.

Dit was ook nog een song uit de periode dat het (relatief) goed ging met de band onderling. Nog geen jaar later waren er vooral heel veel ruzies en gezeik. Zo verliet Alan Price de band in mei 1965 omdat hij het niet eens was met de muzikale keuzes die gemaakt werden. Iets later dat jaar was ook Burdon het zat dat hun management niet wilde dat de mannen zelf songs schreven. De platenmaatschappij claimde "House of the Rising Sun was een grotere hit dan de songs die jullie zelf schrijven dus: niet meer zelf schrijven."

Veel plezier Shaky. The Animals als 60's punk bandje is zeker niet slecht: 8

635. The Animals - I'm Crying (1964): 8.0

Eerste nummer van de Animals-verzamelelpee (in de Burdon/Price-bezetting) van mijn oudere zus waardoor ik als kleine jongen deze band leerde kennen. Úren heb ik naar die hoes zitten kijken. Jeugdsentiment! Maar ook los daarvan: lekker nummer. 7.

7,5

6,9

7.5

The Animals - I'm Crying: 8

635. The Animals - I'm Crying (1964) : 7

The Animals hebben ons themaweekje van 'grote acts die nog nooit eerder voorbij waren gekomen in dit topic' afgesloten. Vandaag en morgen random door de muziekgeschiedenis heen en vanaf maandag begint er weer een nieuwe themaweek.


636. The Bonnie Sisters - Cry Baby (1956)




Zoals zo vaak in de muziek zijn ook deze 'sisters' geen zussen. Wel waren ze collega's, ze werkten samen in een ziekenhuis. Ze zagen er goed uit, hadden een aardige stem, dus een platenmaatschappij medewerker zorgde ervoor dat ze de studio in konden duiken om wat singletjes op te nemen. Daarvan was deze Cry Baby de enige succesvolle en belandde zelfs op de Billboard chart. Nadat al hun andere singles flopten besloten de dames dat ze er eigenlijk wel genoeg van hadden en ze keerden terug naar hun baan als verpleegkundige.

Ik begrijp wel waarom die singeltjes flopten. Al vind ik niet eens zo beroerd.

5,5

Zelfs de componist wenste zijn naam niet op het plaatje vermeld te zien! Maar de solo's zijn leuk. Een 6. En Shaky, als je zegt dat de gezusters er goed uitzagen moet je wel een clipje met beelden plaatsen!

The Bonnie Sisters - Cry Baby:
zal het best wel goed gedaan hebben op feestjes en partijen. Geinig nummer ook . 7

636. The Bonnie Sisters - Cry Baby (1956): 8.0

7,5

7

637. Kenny Carter - Showdown (1966)




Dit nummer werd geschreven door Larry Banks en Milton Bennett, die ook verantwoordelijk waren voor Go Now van Bessie Banks en later The Moody Blues. De bedoeling was dat Showdown een follow-up single voor The Moody Blues zou zijn, maar de band zag het niet zitten met dit nummer. Daarop besloten Banks en Bennett om deze Kenny Carter een versie te laten inzingen. Het nummer deed helemaal niks en flopte gigantisch. De tijd kan echter veel veranderen en jaren later groeide het nummer uit tot pareltje binnen de deep cuts van de Soul muziek.

The Bonnie Sisters: Het wil geen Iko Iko worden daarvoor rammelt het allemaal the veel. Alsof Captain Beefheart zich ermee bemoeit heeft. En toch is het weer soul. Wat een lekker zooitje: 8,1

Kenny Carter: Dit nummer ken ik! Dave Godin's Deep Soul Treasures Volume 1. Met een sterretje van mij. Ge-wel-dig!! Dat was even een dingetje eind jaren 90: deep soul en ik was er gek op: 9,3