What Have They Done To The Rain: 6,5
Goodbye My Love: 7

# 2326 The Searchers - What Have They Done To The Rain: 5,5
# 2327 The Searchers - Goodbye My Love: 6,5

The Searchers - What Have They Done To The Rain : 7
The Searchers - Goodbye My Love : 6,5

Toeval? Gisteren was een bijzondere dag. Een van mijn broers woont al tientallen jaren in het buitenland waarvan de laatste 30 jaar vooral in Australië. Dat betekent dat we elkaar weinig zien en sinds de corona en het overlijden van onze moeder 5 jaar geldeden is dat alleen maar minder geworden. Toen we een paar weken geleden op de "broers" app aangaven (ook) naar Hong Hong te gaan kwamen we er achter dat hij in deze dagen vanuit de Universiteit waar hij voor werkt ook even in Hong Kong zou zijn. En zo ontmoeten we elkaar toevallig gisteren hier in Hong Kong. Nadat we een tijdje bijgepraat hadden zochten we een restaurant om wat te gaan eten. Het eerste restaurant wat naar voren komt is de Dutch House. Op een 16e verdieping aan de overkant van de straat. In Melbourne zit volgens mijn broer geen Nederlands restaurant en zo zitten we met z'n drieën voor we het weten aan de Nederlandse bitterbal en kroket als voorgerecht. Van een erg goede kok van Nederlandse komaf maar met (Hong Kong) Chineese roots (volgens mijn vrouw de lekkerste Bitterbal ever). Erg lekker dus en leuk.

De scores voor The Searchers volgen.



Nog voordat The Rolling Stones doorbraken met hun rhythm-&-bluesstijl, timmerde de Londense band The Pretty Things al aan de weg met minstens evenveel ruwe energie. De groep werd in 1963 opgericht door zanger Phil May en gitarist Dick Taylor, laatstgenoemde had eerder bas gespeeld in een vroege samenstelling van The Rolling Stones, nog vóór de komst van Bill Wyman eind 1962.

Een van hun vroege hoogtepunten is hun versie van Road Runner, oorspronkelijk van Bo Diddley. De versie van The Pretty Things is geen letterlijke kopie van Bo Diddley’s origineel, maar (zo las ik ergens) eerder een Britse ontregeling ervan: sneller, ruiger en losser met overstuurde gitaren en gruizige zang. Die benadering paste bij hun onaf en opzettelijk rommelig imago, iets waar de BBC niet altijd raad mee wist. De tekst van Road Runner is eenvoudig en direct: een ode aan snelheid, vrijheid en onafhankelijkheid.

De single bereikte de 11e plaats in de Top 40 en stond daar 17 weken genoteerd. Road Runner stond ook op hun debuutalbum The Pretty Things uit 1965, dat in het UK de albumlijst haalde. In de jaren daarna werd het nummer ook gecoverd door onder andere The Animals, Sex Pistols, Aerosmith en Jonathan Richman & The Modern Lovers, die er in 1977 een alternatieve rockklassieker van maakten met een compleet ander arrangement. Tijdens concerten van The Pretty Things groeide het nummer uit tot een publieksfavoriet, waarbij May regelmatig theatrale gebaren maakte, zoals het van zich af scheuren van zijn shirt.

In de jaren ’60 viel Phil May toch al op met zijn uiterlijk: hij werd in 1967 door het Guinness Book of Records geregistreerd als de Britse artiest met het langste haar. Hij schreef ook de teksten voor het conceptalbum S.F. Sorrow (1968), dat vaak wordt beschouwd als de eerste rockopera, uitgebracht nog vóór Tommy van The Who (1969).

Drummer Viv Prince droeg in die jaren flink bij aan de reputatie van de groep. Zijn chaotische gedrag leidde ertoe dat hij in 1965 werd ontslagen, nadat hij een varkenskop als handbagage mee aan boord van een vliegtuig probeerde te nemen. Zijn onvoorspelbare stijl zou invloed hebben gehad op Keith Moon van The Who.

The Pretty Things traden in 1971 op tijdens Pinkpop, toen het festival nog kleinschalig was. In 1976 bracht Phil May zijn soloalbum Phil May & The Fallen Angels vooral in Nederland uit, het kreeg hier een kleine cultstatus onder liefhebbers van psychedelische rock. Phil May overleed op 15 mei 2020 op 75-jarige leeftijd aan complicaties na een heupoperatie.

# 2328 The Pretty Things – Road Runner

6,5

6,75

8.6

5

Tamelijk ruige muziek voor die tijd toch. Klassieke track en voorbeeld voor velen. Nog steeds een topnummer.

8,6

Deze voorzet is te mooi om niet in te koppen... Deze week spelen we een Greatest Hits of Aerosmith, waar ik hun cover van dit nummer nog (tevergeefs) genomineerd heb in ronde 1. Voor wie het leuk vindt om aan te haken: vanavond om 20:00 eindigt de eliminatieronde en daarna gaan we top 10 lijstjes opstellen.

Een 7 voor The Pretty Things, maar zowel het origineel als die van Aerosmith hoor ik liever.

6,5

Inderdaad erg ruig voor die tijd maar een topsong is het daarom niet.

6

6,5

Mooi man, leuk voor je dat je weer je familie hebt kunnen zien, aan de andere kant van de wereld.
En al heeft Melbourne geen Dutch Restaurant, het heeft wel een Dutch Vinyl Record Store.

Na al die slappe 60s poep eindelijk weer een band die weet hoe je moet rocken. Ook al heb ik andere favorieten en is het natuurlijk "maar" een cover, toch een heel stuk prettiger om te luisteren dan naar die brave meuk.
In 2013 speelden The Pretty Things nog op het metalfestival Roadburn, op uitnodiging van de doommetalband Electric Wizard. En al mag dat misschien wat vreemd klinken, ze waren een van de hoogtepunten van het sowieso al fantastische festival. Als je het verhaal hierboven leest van 50tracks, dan lijkt het eerder vanzelfsprekend dat de band op een metalfestival speelde. Ik hoorde van de organisator van Roadburn dat de bandleden van het eerste uur, Phil en Dick (de gitarist), zich dan ook als een vis in het water voelden.

Een kort stukje uit een interview dat ik met hem (Walter Hoeijmakers, mister Roadburn) had hierover.
Phil May, best een ruige man, die zei: “Ik vind het hier helemaal te gek.”
Dus ik (Walter) vraag hem: “Hoezo vind je dit hier te gek?”
En Phil zegt: “Man, hé? We zijn The Pretty Things. Dacht je nou dat wij voor gezellige mensen stonden te spelen?” Ze begonnen te vertellen over de ruige shows in midden jaren 60 en de jaren 70 met de Stones. Dat waren bikers, dat waren outcasts. Hij zei: “Ik loop hier nu rond, these are my kind of people!” Die gast pakt de telefoon en ik vraag: “Wat ben je nu aan het doen, Phil?” “Ja, ik ben David Gilmour van Pink Floyd aan het teksten dat ik op een festival ben. Ik schrijf hem: “Jij vindt het hier ook te gek, weet je nog waar we toen stonden in de jaren 60?” [...]
Die lui waren in vuur en vlam op het podium, ze hadden zoiets van, dit is waar wij vandaan komen. En toen kwam ik er pas achter dat ze nooit meer geboekt werden op dit soort festivals.

7,8

7,0

6.8

7.2

6,5

Ik ga toch iets meer voor The Modern Lovers versie, maar het rommelt en rockt wel lekker: 7,4

Maar mooi dat ze daar geen André Hazes hebben.

6,5

7,5

7,5

The Pretty Things – Road Runner : 7

# 2328 The Pretty Things - Road Runner: 7,0

De scores so far maar ik verwacht nog wel wat stemmers:
6,98 The Pretty Things - Road Runner
6,41. The Searchers - Goodbye My Love
6,12. The Searchers - What Have They Done To The Rain

Onze tijd in Azië zit er bijna op. Voor ons in alle opzichten een memorabele reis. Daarmee komt ook een einde aan het 1965 jubileum hier. We begonnen met een blokje van vier hits van The Beatles en eindigen dan natuurlijk met vier hits van The Stones. The Rolling Stones stonden 9 keer in de Top 40 in 1965 waarvan drie keer in de allereerste Top 40 ooit. Wel wat veel tekst maar kunnen jullie tot het weekend vooruit.

Time Is on My Side werd in 1963 geschreven door Jerry Ragovoy onder het pseudoniem Norman Meade. De eerste opname was grotendeels instrumentaal, door jazztrombonist Kai Winding, met achtergrondzang van o.a. Dionne en Dee Dee Warwick. In april 1964 maakte de Amerikaanse soulzangeres Irma Thomas de eerste volledig gezongen versie, met een middenstuk waarin ze een gesproken passage toevoegde. Die opname was de inspiratie voor The Rolling Stones, die het nummer enkele maanden later opnamen.

De Stones legden in juni 1964 een eerste versie vast met een orgelintro gespeeld door Ian Stewart. Deze uitvoering werd als single uitgebracht in de Verenigde Staten in september 1964.. Een tweede versie, met gitaarintro, werd in november 1964 opgenomen in de Chess Studios in Chicago en kwam terecht op het Britse album The Rolling Stones No. 2 .

De Stones voerden Time Is On My Side op 25 oktober 1964 uit tijdens hun debuut in de Ed Sullivan Show, waarmee het nummer extra aandacht kreeg in de VS. Het werd hun eerste Amerikaanse top-10 hit. Ook in Europa deed de single het goed. In de Top 40 stond het in totaal zeven weken genoteerd, met de tiende plek als hoogste positie. Tot en met 2022 stond het elk jaar in de Radio 2 Top 2000.

Tell Me (You're Coming Back) was het eerste Stones nummer geschreven door Mick Jagger en Keith Richards dat als A-kant van een single werd uitgebracht. In juni 1964 verscheen het in de Verenigde Staten en werd daarmee de eerste Amerikaanse top 40-hit voor The Rolling Stones met een piek op nummer 24 in de Billboard Hot 100. Ondanks het succes in meerdere landen is Tell Me nooit als single uitgebracht in het Verenigd Koninkrijk.

Tell Me vormt de overgang voor The Rolling Stones van het coveren van blues- en rocknummers naar het schrijven van eigen materiaal. Het nummer wijkt af van hun eerdere, rauwe bluesstijl en is een popsong met akoestische elementen. Het nummer werd in de nazomer van 1964 in Nederland gereleased, waar het begin 1965 in de eerste Top 40 ooit stond. In totaal bleef het nummer 11 weken in de Top 40 en bereikte de 10e plaats. Nederland had overigens een unieke uitgave van de single. De B-kant bevatte Come On, de allereerste single van de Stones uit mei 1963, die hier tot dan toe niet was uitgebracht. De Nederlandse versie van Tell Me heeft ook een onderscheidende speelduur van 4:10 minuten en eindigt abrupt met de woorden: "Tell me, you're coming back...". (volgens mij staat die precieze versie dan weer niet op YouTube)

Little Red Rooster is een bluesnummer van Willie Dixon, dat in 1961 voor het eerst werd opgenomen door Howlin’ Wolf onder de titel The Red Rooster. Het nummer werd in de vroege jaren zestig ook opgepakt door Sam Cooke, die in 1963 een eigen versie uitbracht met Billy Preston op orgel. Cooke’s opname haalde in de Verenigde Staten de elfde plaats in de Billboard Hot 100.

The Rolling Stones besloten het in 1964 zelf op te nemen. Met Brian Jones op slidegitaar, een partij die later gold als een van zijn belangrijkste bijdragen aan de vroege Stones. Volgens bandmanager Andrew Loog Oldham was de keuze om een pure blues als single uit te brengen bedoeld om hun imago als rauwe tegenhanger van The Beatles te versterken.

De single werd in november 1964 uitgebracht in het Verenigd Koninkrijk. Tegen alle verwachtingen in bereikte Little Red Rooster in december 1964 de eerste plaats van de Britse hitlijst. Het was de tweede nummer-1 hit van de Stones in het VK, na It’s All Over Now. Daarmee was het bovendien de eerste en tot nu toe enige traditionele blues die de hoogste positie in de UK Singles Chart haalde.

Little Red Rooster stond de eerste 12 weken van het bestaan van de Top 40 in de lijst en piekte op nummer 4. Op 2023 na heeft het nummer elk jaar in de Radio2 Top 2000 gestaan. De Stones speelden The Little Red Rooster, zoals het op setlist.fm genoemd wordt, niet vaak live behalve in 1989 stond sporadisch op de setlist. Op hun live-album Flashpoint uit 1991 staat een uitvoering uit 1989 met Eric Clapton op slidegitaar. Ook namen leden van de band het in 1970 op met Howlin’ Wolf zelf, samen met Eric Clapton en Steve Winwood, voor het album The London Howlin’ Wolf Sessions.

Heart Of Stone werd in oktober 1964 opgenomen in de klassieke bezetting met Mick Jagger, Keith Richards, Brian Jones, Bill Wyman en Charlie Watts. Jack Nitzsche leverde bijdragen op piano en tamboerijn. Het nummer is een Jagger/Richards-compositie. De tekst gaat over een rokkenjager die toegeeft dat hij veel vrouwen pijn heeft gedaan, maar tegelijk benadrukt dat geen enkele hem emotioneel kan raken: zijn hart blijft een “heart of stone”.

De single kwam op 19 december 1964 in de Verenigde Staten uit en werd daar hun tweede top-20-hit. In het Verenigd Koninkrijk kwam het nummer niet als single uit, maar het werd wel opgenomen op de Britse versie van Out of Our Heads (1965). In Nederland, Frankrijk en Duitsland verscheen Heart of Stone in 1965 op een ep, gekoppeld aan What A Shame, The Last Time en Play With Fire.

De EP van Heart Of Stone haalde het de Top 40, waar het zestien weken genoteerd stond met als hoogste positie plaats 6. Een alternatieve, langere opname uit juli 1964 met o.a. Jimmy Page op gitaar werd in 1975 uitgebracht op het album Metamorphosis.

# 2329 The Rolling Stones - Time Is On My Side
# 2330 The Rolling Stones - Tell Me (You're Coming Back)
# 2331 The Rolling Stones - Little Red Rooster
# 2332 The Rolling Stones - Heart Of Stone (EP)

The Rolling Stones - Time Is On My Side 7,7
The Rolling Stones - Tell Me (You're Coming Back) 6,4
The Rolling Stones - Little Red Rooster 7,4
The Rolling Stones - Heart Of Stone (EP) 7,6

Time is on my side - 7,3
Tell me - 6,2
Little red rooster - 5,8
Heart of stone - 8,1

Time is on my side - 7
Tell me - 5
Little red rooster - 7
Heart of stone - 6,5