Het heeft meer dan een jaar geduurd, maar nu loop ik toch weer tegen een liedje aan waarin wordt gestotterd. En niet zo'n klein beetje ook! Ik lees dat onze Boogie Man daar in real life ook last van had.


Misschien is dit ook wel leuk voor een apart draadje: zingen met een zangbeperking en/of -afwijking.

Terug van vakantie, dus heel wat in te halen:

The Cure - High : 4

Huntr/x - Golden : 5

Sombr - Undressed : 5,5

Danny Vera - Roller Coaster : 8

John Lennon - Imagine : 10

George Harrison - Ding Dong, Ding Dong : 6,5

Angel - Winter Song : 6

Falco - Rock Me Amadeus : 7
Waldo De Los Rios - Symphony Nr. 40 in G minor KV 550 First Movement (allegro molto) : 5

# 2403 Falco - Rock Me Amadeus (Canadian/American '86-mix): 6,0
# 2404 Waldo De Los Rios - Mozart Symphony Nr. 40 In G Minor KV 550 First Movement (Allegro Molto): 7,0

2025 Wrapped (7)

Op de valreep hebben we met terugwerkende kracht 117 tienen uitgedeeld in 2025. 77 verschillende songs ontvingen ten minste 1 tien, 21 tracks hebben hebben meer dan 1 tien gekregen. Riders On The Storm kreeg er met 6 de meeste.

6 The Doors - Riders On The Storm

5 Guns N' Roses - Sweet Child 'O Mine

4 John Lennon - Imagine
4 World Party - Ship Of Fools
4 Golden Earring - When The Lady Smiles
4 Alice Cooper - Halo Of Flies

3 Talk Talk - Life's What You Make It
3 Madonna - Into The Groove
3 Crowded House - Don't Dream It's Over
3 Laurie Anderson - O Superman

2 The Righteous Brothers - Unchained Melody
2 Prince And The Revolution - I Would Die 4 U
2 Kate Bush - Running Up That Hill
2 Midnight Oil - Beds Are Burning
2 INXS - Never Tear Us Apart
2 Dua Lipa - Houdini
2 Guns 'N Roses - Knockin' On Heavens Door
2 The Who - My Generation
2 Simple Minds - Don't You (Forget About Me)
2 U2 - Where The Streets Have No Name
2 Tanita Tikaram - Twist in My Sobriety

Aan de andere kant van het spectrum haalde Gordon de meeste onvoldoendes, hij haalde ook het hoogste percentage onvoldoendes. Hij werd nog bijna ingehaald door Linda de Mol waar minder mensen op stemden maar qua percentage kwam ze in de buurt:

31 - 93,9 Gordon - Omdat Ik Zo Van Je Hou
26 - 72,2 Akon - Lonely
26 - 68,4 Bryan Adams - Have You Ever Really Loved A Woman?
25 - 92,6 Linda De Mol - Beethoven
24 - 82,8 Barry & Eileen - If You Go

De laatste van Falco die we hier kunnen beoordelen haalt een 6,92 voor Rock Me Amadeus (Canadian/American '86-mix).. De broertjes Bolland keren hier binnenkort wel nog terug. Mozart's Symphony Nr. 40 In G Minor KV 550 First Movement (Allegro Molto) in de versie van Waldo De Los Rios haalt nog net een voldoende maar dat kan bij de eerste latere stemmer al anders zijn: 5,51.
John Lennon's Imagine kruipt dankzij een vierde 10 verder omhoog en staat nu op een 7,81.



Vandaag is het precies 40 jaar geleden day Phil Lynott overleed aan de aan de gevolgen van zijn alcohol en drugs verslavingen. Lynott haalde met Thin Lizzy slechts een keer de Top 40. Hun bewerking van Whiskey In The Jar kreeg van ons een 7,10. Solo haalde hij één keer de Top 40. Zijn ode aan Elvis Presley in King's Call kreeg een 7,03. De derde keer dat Lynott de Top 40 haalde was in zijn duet met zijn voormalige Thin Lizzy collega Gary Moore. Hun Out In The Fields stond in 1985 vijf weken in de Top 40 en haalde de 28ste plaats.

Ze troffen elkaar begin jaren zeventig in Dublin, waar Gary Moore en Phil Lynott actief waren in dezelfde kleine muziekscene. Vanuit die start ontwikkelde zich een knipperlichtrelatie. Lynott schreef teksten en leverde zang voor nummers van Moore, terwijl Moore als gitarist meewerkte aan opnamen en optredens van Thin Lizzy en Lynott solo.

Maar er was ook spanning tussen de mannen door hun verschillende omgang met werk en verantwoordelijkheid. Moore werkte het liefst met vaste afspraken, uitgebreide repetities en duidelijke muzikale keuzes, terwijl Lynott hier, laten we zeggen, flexibeler mee omging. Dat verschil kwam vooral naar voren tijdens Moore’s korte periode als lid van Thin Lizzy. Daarnaast zorgde Lynotts toenemende alcohol- en drugsgebruik in de tweede helft van de jaren zeventig voor extra afstand, omdat Moore zich daar bewust buiten hield. Die verschillen maakten langdurige samenwerking lastig.

Out In The Fields is geschreven door Gary Moore. Het nummer gaat over The Troubles in Noord-Ierland. Het is geproduceerd door Peter Collins. Collins was met name bekend van zijn werk met Rush en Queensrÿche. Daarna werkte hij ook met Alice Cooper, Bon Jovi, Indigo Girls, The Cardigans en Tracey Ullman.

De single bereikte de derde positie in Ierland en de vijfde in het Verenigd Koninkrijk. Dit was voor beide muzikanten hun hoogste notering, zowel met Thin Lizzy als solo. Het was Lynott's laatste hit voor zijn overlijden op 4 januari 1986. Sinds de editie van december 2018 stond de plaat genoteerd in de NPO Radio2 Top 2000 maar dit jaar is hij daaruit verdwenen.

# 2405 Gary Moore & Phil Lynott - Out In The Fields

7,3

Maar als je er meer dan een jaar over doet om een stotteraar te vinden wordt het vrees ik een dun draadje. Of heb je al andere songs op het oog?

8

7.5

9

7,75

9

5,5

8,5

8.6

8,7

Gary Moore een begenadigd gitarist. Wat mij betreft behorend tot de absolute top.

7,3

#2400 John: 7
#2401 George: 5.5
#2402 Angel: 4,5
Vroeger was niet alles beter.

# 2403 Falco: 9,3
(oude versie 9 / nieuw versie 9,5)
# 2404 Waldo: 3
Ben coulant geweest; we hadden vroeger een lieve golden retriever die zo heette.

#2405 Gary & Phil: 8,5

George Harrison - Ding dong 6,4

Angel - Winter song 6,2

Falco 5,3

Waldo 5

Gary Moore/Phil Lynott - Out in the fields 7,5

8,5

O la la, dit is een van de scharnierpunten in mijn leven.
Dit nummer staat in mijn persoonlijke canon Top 10, net als 'Stars' van Hear n' Aid die een paar maanden geleden aan de beurt was.

Tijdens de eerste golf van de coronapandemie was het op Facebook een kleine hype om je tien favoriete platen te plaatsen die van invloed zijn geweest op je leven en bepalend zijn geweest voor je muzikale voorkeur. Elke dag een plaat. Alleen de hoes, zonder tekst. Wellicht zat een deel van jullie ook in deze bubbel.
Ik was dwars en schreef er juist een hele lap tekst bij. En dat deed ik op automuziekbiografische wijze. Gary Moore was op de vijfde dag aan de beurt. (Misschien heb ik dit al eens geplaatst? Nouja, scrollen gaat heel makkelijk!)

Medio 1985-medio 1986: de prelude, het voorspel, de aanloop tot het uur van de waarheid.
In de loop van 1985 begon muziek een steeds belangrijkere rol te spelen. Het werd ook steeds duidelijker dat ik steeds minder gediend was van de softe, gevoelige en verfijnde klanken. Hoe harder, hoe beter! Alleen was mijn enige voedingsbodem Hilversum 3, later dat jaar omgedoopt tot Radio 3, en wat daar werd gedraaid bepaalde mijn muzieksmaak. Meer muziek was er tenslotte toch niet? Van 1983 tot half 1985 was het een feest voor mijn muziekcollectie. Steeds meer zakgeld ging op aan cassettebandjes en singletjes (oh, en poesta borrelnootjes, ik had al op mijn twaalfde jaar een onderkin gekweekt). Ik wachtte op het laatst als mijn favoriete liedjes al bijna uit de Top 40 waren gekukeld, zodat ze werden afgeprijsd: een calvinistische consumptiemethode die hardnekkig mijn levensstijl beheerst. Tot op de dag van vandaag.

Zodoende begon er een laagje stof te ontwikkelen op mijn andere hobby, mijn boekencollectie van Arendsoog en Bob Evers en was ik o zo blij met singles van Mike Oldfield (vooral 'Shadow On The Wall'!), Peter Schilling (‘Major Tom’), Vandenberg, Bow Wow Wow, Frank Stallone (ja, broer van…), Duran Duran natuurlijk (en The Power Station), Van Halen (‘Jump’), Michael Jackson’s ‘Beat It’, The Romantics, Pointer Sisters (‘I’m So Excited’) en het nummer met de meest geniale clip die ik ooit had gezien: ‘Two Tribes’ van Frankie Goes To Hollywood. Van ZZ Top, Golden Earring en Bryan Adams had ik zelfs een heel album bij elkaar gespaard (van Bryan Adams op voorbespeelde cassette, want die was ƒ10,- goedkoper dan de LP).

Veel van deze nummers bleken gezonde vitaminen te zijn voor mijn ontluikend hardrockhartje.
Natuurlijk speelde ook de belangrijkste vrouw van het universum nog een cruciale rol in mijn leven, en na een wat mindere periode revancheerde mijn moede.... eh, Kim Wilde zich met ‘The Touch’ en vooral met het ge-wel-di-ge ‘The Second Time’: tranen in mijn ogen als ik dat nummer hoor. Nu nog. Haar album ‘Teases & Dares’ kreeg ik in 1984 van Sinterklaas en, mijn hemel, wat was ze buitenaards mooi op dat album en op de binnenhoes: hoe kon iemand zó knap zijn? Mijn op een na favoriete zangeres, Tracey Ullman, werd steeds meer naar de achtergrond geschoven.

Toch werd ik in de loop van 1985 hoe langer hoe ontevredener over het aanbod in de Top 40. ‘Sunday Bloody Sunday’ van U2 was zo’n beetje het hardste wat er in die zomer in de Top40 stond. Met een uitzondering in augustus: het was maar een klein hitje, maar ik stond perplex. Wat was ‘Out In The Fields’ een gaaf nummer! Die gitaren, die opbouw, dat machtige geschreeuw in het refrein, die beide stoere zangers en dan die solo’s: waaaaahhhh!!! Met mijn gefiguurzaagde nepgitaar - met vliegertouw als snaren en geverfd met modelvliegtuigjesverf - stond ik tijdens de refreinen woest mee te playbacken op het bed, om dan tijdens de gitaarsolo met zo’n groot mogelijke sprong op de vloer te springen en alle denkbare gitaarposes na te doen, waarvan vooral op de knieën vallen en mijn rug zo ver mogelijk naar achter buigen mijn favoriet was. Volle voetbalstadions hebben me toegejuicht. Toen ik de single had, zonder korting, want ik móest ‘em onmiddellijk kopen, werd ik bijna nog uitzinniger van vreugde van de B-kant. Vaak is dat een veel minder liedje, maar 'Military Man' bleek zo mogelijk nog harder, en vooral agressiever. Whohooooo, wat een vette supersingle! Tientallen, honderden keren, geen idee. Dit was de beste single ever aller tijden ooit gemaakt.

Het bleek een eenzaam hoogtepunt te zijn in een verder mager muziekjaar tijdens mijn eerste jaar als brugpieper. Dieptepunt was wel dat Nana Mouskouri met ‘Only Love’ op 1 stond: hoe kon in hemelsnaam zo’n braaknummer op 1 staan? En dan leek mijn moeder vroeger ook nog eens als twee druppels water op haar! Dat had ik gezien op een foto van haar in een oud en verlopen paspoort: alsof je letterlijk naar Nana Mouskouri kijkt. Mijn schaamte hiervoor heeft decennia later plaats gemaakt voor een merkwaardige vorm van trots, want kijk maar eens wat korter haar en geen bril met je kan doen.

Hoe meer ik snakte naar harde gitaren en luide drums, des te minder leek de Top40 zich daar druk over te maken. ‘Sun City’, dat liedje dat tegen de apartheid was in Zuid-Afrika, was een verademing, net als ‘Burning Heart’ van Survivor en ‘Let’s Go Crazy’ van Prince. Centerfold en Sheila E. kietelden mijn aanwakkerende puberhormonen, maar het was het allemaal (nog) net niet. Ik liep een beetje met mijn ziel onder mijn arm. Misschien dat ik daarom nog wel mijn best deed op school, maar uitgerekend met het vak muziek verhoudingsgewijs maar matig scoorde. Die leraar muziek, ik herinner me vooral een pafferig, klein mannetje met een krankzinnig grote snor, had het alleen maar over 'Muss i denn zum Städtele hinaus' van Elvis Presley en ‘Yellow Submarine’ van The Beatles: uitentreuren moesten we deze twee gedrochten nazingen. Dankzij zijn geniale keuze om de twee meest infantiele nummers uit hun oeuvre te kiezen, heb ik jarenlang Presley en The Beatles verafschuwd en gehaat. Vele jaren heeft het gekost voor eerherstel.
(Het verhaal gaat daarna richting 'Stars' van Hear n' Aid)
https://scontent.frtm1-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/101129670_10208563064670498_8995209746160025600_n.jpg?stp=dst-jpg_s590x590_tt6&_nc_cat=110&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=f1A5rHQuJ-MQ7kNvwEj4e6V&_nc_oc=Adkp9rrwU1AnmdaxYE7oJh7mZTSZr39mzLFtTvNgMYuG1aK-fXY8aW5spOQe52BVJkE&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.frtm1-1.fna&_nc_gid=NcjgPB6JDGYe1uSrmAHFlA&oh=00_Afri7nnWR7Eh47HB5QxUIkJ447V0ahf1HWFAotWuFOWoSw&oe=6981F560
Een dikke 10 natuurlijk, duh.

Gary Moore & Phil Lynott - Out in the Fields - 6
Dit soort overgeproduceerde synth-rock hoorde je veel in de jaren tachtig. Ik vind het maar zo-zo.

7.75

Falco: 6,5
Waldo: 6
Gary & Phil: 6

7

Angel - Winter Song: 6
Falco - Rock Me Amadeus : 6
Waldo De Los Rios - Mozart - First Movement Symphony No. 40: 8 (de klassieke versie zou een 10 krijgen)
Gary Moore & Phil Lynott - Out in the Fields: 7

Het verhaal van EvilDrSmith is prima, het nummer zelf vooral overgeproduceerde bombastische 80's meuk.

3,5

7,5

5

Het gaat hier er allemaal met wat meer 80s bombast aan toe dan bij de door mij geliefde Thin Lizzy platen. Meer is niet altijd meer: 7,2