Poeha schreef:
Als groot fan (nog steeds) van Jackson moest ik aan dit exemplaar wel even wennen. Was niet echt kapot van Black or White, gelukig maakte Remember the Time veel goed. Dit album was ook het omslagalbum in zijn loopbaan waarin hij duidelijk meer toenadering zocht tot de wat meer heersende trends. Wat velen niet hebben, heb ik dan wel met zijn oorstrelende ballads als Gone Too Soon en het door een gospelkoor gesteunde Will You Be There. Prijsnummers blijven Jam (staat in mijn persoonlijke MJ top 5), Who Is It en Why You Wanna Trip On Me. Toch een lichtelijk onderschat album van de king of pop.

chevy93 schreef:
5. Michael Jackson - Dangerous (1991)

LucM schreef:
In tegenstelling tot sommige MuMe'ers vind ik dat net een meesterwerk omdat R.E.M. heel wat stijlen met verve weet te brengen en hier staan ook een aantal van mijn favoriete R.E.M.-songs.

Papartis schreef:
Min of meer mijn kennismaking met REM. Hoort wel bij hun beste albums. Topnummers zijn Radio Song, Shiny Happy People en Me in Honey.

Poeha schreef:
Orbison, ik had die naam wel eens voorbij zien komen in mijn vader's lp-collectie. Ook naar geluisterd en een aantal nummers deden me wel wat. Tot hij in 1989 met dit album op de proppen kwam. You Got It. Wow geweldig. Weer totaal anders dan de rest in die dagen (in mijn beleving) naast Tom Petty's bijdragen. Full Moon Fever... iemand? Nog zo'n album waar ik nu pas achterkom dat ik dat eigenlijk ook nog had willen nomineren. Maar het mooiste moest nog komen. California Blue, maar vooral A Love So Beautiful... overtreffende trap. De titel dekt de lading zeker. Dat nummer is zo mooi. Iets met een engeltje en een tong. Wederom een topalbum binnen deze geweldige muzikale periode.

Papartis schreef:
De man met de bijzondere stem. Dit album kwam net na zijn dood (in 1988) uit. Prima songs zijn I Am the Resurrection, (All I Can Do Is) Dream You en Windsurfer.

Poeha schreef:
Geweldige opvolger van hun wereldwijde doorbraak album Diesel and Dust. Beiden gelijkwaardig aan elkaar en ook nu weer Midnight Oil op 1 in mijn top 12. Dit album is wat meer ecologisch van aard, waar Diesel and Dust meer over de aboriginals en aanverwanten handelde. Ook hier weer een fijne mix van rockers en ballads.

dazzler schreef:
Met het bluesy Blue Sky Mine (over een asbest mijnramp), het rockende Forgotten Years en het sublieme King of the Mountain (nadien live uitgevoerd voor de oliekantoren van Exxon Valdez) zijn de drie bekendste nummers en singles opgesomd. Maar net als op Diesel & Dust valt er hier meer te rapen. Is Diesel & Dust hun aboriginal plaat, dan is Blue Sky Mining Midnight Oils greenpeace album ... dat nauwelijks moet onderdoen voor zijn voorganger in songmateriaal, al dreigt hier en daar een déjà entendu. Van Stars of Warburton, over het ecologische klaaglied River Runs Red en de oproep tot herverdeling van de aardse rijkdommen in One Country tot aan de geruisloze sneeuwploeg in het witte Antarctica. Rock met een kloppend hart voor de wereld: eat your heart out Bono.

Papartis schreef:
Wat een prachtige ballads staan op dit meesterwerk. Beste album van George. Topnummer zijn Praying for Time, Cowboys and Angels en Heal the Pain.

Zephyr schreef:
05. George Michael - Listen Without Prejudice Vol. 1 (1990)

Zephyr schreef:
01. Biosphere - Mcrogravity

herman schreef:
Het enige album in de lijst dat ik door MusicMeter ontdekt heb, een paar jaar terug. Zelf had ik ooit al Substrata beluisterd en mooi gevonden, maar deze ambienttechno verbaasde me wel. Nooit geweten dat Biosphere ook in de beats zat. Wonderschoon album.

Poeha schreef:
Ik weet het nog goed... Ergens in oktober 1991 in de FRS, kreeg ik het welbekende Het Nationale Muziekkado 1991 met daarop Choclate Cake. Dat nummer wekte meteen mijn aandacht. Sterk nummer met een prima zang van een voor mij nog onbekende band. Mooie zangstem. Daarna volgde al vrij snel de grote hit Weather With You via de radio. Wat was ik blij met deze band als geweldige ontdekking. Tot op de dag van vandaag heeft het album niets in kracht ingeboet. Mag hier nog steeds graag naar luisteren. Wel wisselt mijn favoriet van dit album nog wel eens van naam. Dat blijft me elke keer weer verbazen.

LucM schreef:
Deze Nieuw-Zeelands band bereikte hiermee haar hoogtepunt. Ijzersterke en tijdloze songs waarmee ze hun inspiratoren, the Beatles naar de kroon steken.

dazzler schreef:
Het album klinkt eerder fragmentarisch en is ook het resultaat van twee verschillende songwriting sessies en verschillende componisten. Er is het derde Crowded House album dat niet van de grond kwam en waarvan Fall at Your Feet en She Goes On voor mij de allermooiste parels zijn en er is de duo-sessie van de Finns die een broederplaat wilden maken (en die er jaren later ook tweemaal zou komen). Die tweede sessie (die uiteindelijk ook Tim over de streep trok om even deel uit te maken van de line-up) schudt met Chocolate Cake (ja, ik lust hem wel), de hitsingle Weather with You en Four Seasons in One Day drie goudhaantje uit de Nieuwzeelandse mouw. There Goes God wil ik er op de valreep nog aan toevoegen. Maar de plaat bevat ook pijnlijke missers als Fame Is en Tall Trees. En wat moeten we aanvangen met Tims solo escapade All I Ask dat met zijn honingzoete violen tegen de radiopop vibe van het andere materiaal instrijkt of met de ode aan het condoom (Italian Plastic) uit de geschifte koker van de betreurde drummer Paul Hester? En net als de minpuntjes zich beginnen op te stapelen wuiven de broertjes de luisteraar uit met de tranentrekker How Will You Go? Opnieuw hebben ze met hun popedelsmeedkunst en hun heerlijke stemmen mijn hart veroverd. Toch maar koesteren deze plaat.

dazzler schreef:
Het moet het prachtige, maar doodgedraaide Enjoy the Silence zijn dat me tegenhoudt. Normaal heb ik niet zoveel last van grijsgedraaid hitmateriaal, maar dit keer speelt het me parten. Het album Some Great Reward en mijn DM lievelingssingle Shake the Disease hebben mijn jeugd muzikaal vorm gegeven. Het in mijn ogen overroepen Black Celebration (het zal wel wat te maken hebben met het ontbreken van popmelodieën) betekende aanvankelijk
het einde van mijn liefde voor deze band (ik koester hun vier eerste platen nog altijd erg). Sterke singles als Strangelove, Never Let Me Down Again, Personal Jesus en Enjoy the Silence konden me niet overtuigen om naar de bijhorende albums terug te keren. Dat deed I Feel You wel. Wat een keel had die Gahan, wat een presence in de clip. Om een lang verhaal kort te maken werd ik pas jaren later verliefd op Music for the Masses en Violator waarop de muzikale hand van meester-arrangeur Alan Wilder nadrukkelijk aanwezig is.

DjFrankie schreef:
Ik zit in een Depeche Mode kamp. Mijn vriendin is hier fan van, en zodoende hebben we alles van hun in huis, echter ik ga mee tot Songs of Faith and Devotion. Violator is de klassieker met Haslo en Waiting for the Night als ultieme kaskrakers. De duisternis, hoop en kilte het staat hier allemaal op.

Poeha schreef:
Het DM album waardoor ik een absolute liefhebber van de band ben geworden. Maar hun hoogtepunt behaalden ze met het beste live album ever "101" (1989). De productie van dit album heeft mij toen het zwijgen opgelegd bij de eerste paar luisterbeurten. Ik weet nog dat ik toen dacht: "Welk album moet deze nog overtreffen?" Na al die jaren behoort het nog steeds bij de beste 25 albums in mijn collectie. Nog steeds komt er bij de eerste klanken van World in My Eyes een flinke smile op mijn gezicht. Gewoon genieten.

LucM schreef:
Samen met The Joshua Tree is dan mijn favoriete U2-album. U2 gaat hier wat meer experimenteel te werk zonder de passie te verloochenen.

ArthurDZ schreef:
Gewoon de vierde topplaat van U2 op rij. Ze sloopten hun hele sound – The Joshua Tree werd als het ware omgehakt – maar bleven nog steeds honderd procent U2. In de songs werd hoorbaar veel tijd gestoken, maar het resultaat is meer dan geslaagd. Een vurige, pure en ook spontane parel.

dazzler schreef:
En dan was er Berlijn en dan was er Flood. U2 ontdekte het dansritme. In hun identiteitscrisis durfde U2 nieuwe stijlen te integreren in haar muziek. Depeche Mode zou op Songs of Faith & Devotion hetzelfde doen trouwens. Beide bands in de ban van de zwarte korrel van fotograaf Anton Corbijn. De songs op Achtung Baby getuigen van een geslaagd experiment. De opener Zoo Station was het statement van de bijhorende tournee, op de mysterieuze single The Fly openbaarde Bono zijn alterego. One was de obligatoire ballad en met Even Better Than the Real Thing vertaalden ze de Electric Warrior erfenis van Marc T-Rex Bolan naar de 90s. Gitaar en dansvibes klonken fris en nieuw alsof New Order nooit had bestaan.

herman schreef:
Eén van de grote geniën van de jaren '90. Sommige nummers maakte hij schijnbaar al op zijn 12e. In melodieus opzicht waarschijnlijk het beste album uit deze top 12, maar gevoelsmatig duurt hij net 5 a 10 minuten te lang voor 5*. Desalniettemin is de hele reis me wel een tweede plek waard. Nummers als Xtal, Tha en Heliosphan zijn gewoon zo ontroerend mooi dat ik niet anders kan.

thelion schreef:
2. Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 (1992)

Zephyr schreef:
3. Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 (1992)

herman schreef:
Voor mij het klassieke album uit deze periode. Een subliem amalgaam van reggae, hiphop, soul, pop en dance. Een album dat ik eind jaren '90 pas voor het eerste hoorde, maar dat me toen compleet overdonderde. Later zakte de waardering weer weg, maar de laatste jaren zit het weer stevig in de lift. Staat op een goede dag in mijn top 10 aller tijden.

thelion schreef:
1. Massive Attack - Blue Lines (1991)

Zephyr schreef:
06. Massive Attack - Blue Lines (1991)

herman schreef:
Massive Attack zo laag

herman schreef:
Ik dacht dat het tussen de Stone Roses en Massive Attack zou gaan voor de eerste plek...

herman schreef:
Ik dacht dat het tussen de Stone Roses en Massive Attack zou gaan voor de eerste plek... Het zal wel weer Pearl Jam en Nirvana worden ofzo.

Zephyr schreef:
MA is een te specifiek gevalletje om de mainstream-MuMe-er te kunnen bekoren .

chevy93 schreef:
Het enige album uit de top 10 dat een nummer 1-hit afleverde, daar hebben we het nu over toch?

LucM schreef:
Hét album dat de grunge op de kaart zette.
Onverwoestbaar met indringende songs dat ik nog steeds regelmatig draai.

dazzler schreef:
Ik was geen fan van het eerste uur, en ook niet van het tweede uur. Maar beide platen begrijp ik goed, kan ik op de één of andere manier heel goed hebben. De manier waarop Nirvana het puntige basspel van hun landgenoten Pixies wist te integreren in een songcyclus die een gelijkaardige energetische boost in zich heeft als Never Mind the Bollocks van The Sex Pistols. Favorieten heten onder meer Come As You Are dat de vinger op de wonde legt. Probeer maar eens jezelf te zijn in een vijandige wereld. Kwetsbaarheid is dodelijk. Eigenlijk is kant 1 gewoon overdonderend sterk. En ik heb een zwak voor Something in the Way, waarbij ik het gevoel krijg dat Cobain even het showbeest van zich aflegt. Er is iets hier van binnen dat me belet om mezelf te zijn.
Het niet kunnen vatten in woorden van wat leeft in jezelf en juist door het stamelend zoeken naar woorden en akkoorden indruk maken op de luisterraar.

herman schreef:
Deze mocht niet ontbreken, al luister ik er nooit meer naar. Halverwege de jaren '90 een van de platen die ik als eerste beluisterde en uberhaupt een van de bands die me deed inzien dat er ook buiten de hitlijsten om mooie muziek werd gemaakt. Nog steeds een geweldig album waarvan ik elk woord mee kan zingen.

DjFrankie schreef:
Ja weer The cure op 1, zoals ook in mijn persoonlijke lijst, de reden is simpel, hier staan briljante nummers op, alleen al de opener Plain Song met die belletjes wat ineens opengaart als een lotusbloem, dit is tevens de opening van deze klassieker, die vreugde verdriet en sympathie uitstraalt.

Poeha schreef:
Een album met veel van de sterkste uitgebrachte Cure songs. Met de kenmerkende stem van Robert Smith. Ik ken dit album integraal pas een paar jaar en daarbij kwam ik pareltjes tegen als de titeltrack en het magnifieke The Same Deep Water As You. Meedogenloos. Je wordt er bij de eerste tonen al volledig in meegezogen. Tien nummers verder is dat gevoel nog niet verdwenen.. Absoluut topnummer van de band is Lullabye.

ArthurDZ schreef:
Over duistere meesterwerken gesproken. Disintegration is een album over een heel zwak licht aan het einde van de tunnel. In elk nummer, hoe gitzwart of wanhopig ooit, sluimert de schim van dat zwakke licht rond. Indrukwekkend meesterwerk.

Papartis schreef:
Mijn favoriete REM album. Met songs als Nightswimming, Everyboy Hurts en Man on the Moon.

Poeha schreef:
Nightswimming heeft me ertoe gebracht om dit album aan te schaffen. Weergaloos nummer%u2026.nog steeds. Niet Drive en Everybody Hurts, maar de voor mij toen nog onbekende tracks, Find the River, Try Not To Breathe, Star Me Kitten en The Sidewinder Sleeps Tonite hebben er voor gezorgd dat dit album is uitgegroeid tot één van de beste albums van dat jaar. Ben de band sindsdien altijd blijven volgen, maar de latere albums trokken me toch beduidend minder.

DjFrankie schreef:
Na het tegenvallende Out of Time verraste R.E.M. me destijds, wat een goeie nummers en hope anders dan die voorganger met dat verschrikkelijke geloofsverlies nummer. Sfeer is het kenmerk, de stem van Stipe doet de rest.

Papartis schreef:
Een album uit mijn Top 10 (nr.2) Geweldige plaat die veel Indruk op me heeft gemaakt toen. In tegenstelling tot Nirvana. En die prachtige stem van Eddie Vedder! Met drie supernummers achter elkaar: Black, Jeremy en Oceans. Draai dit album nog regelmatig. Alle nummers zijn goed.

ArthurDZ schreef:
Ook dit album behoort tot mijn topfavorieten. Meeslepend van begin tot eind, met een emotionele zeggingskracht die ik in mijn leven nog niet vaak ben tegengekomen in muziek. De pijn en de passie gaan hier hand in hand. Bloedstollend geniaal.

chevy93 schreef:
1. Pearl Jam - Ten (1991)

ArthurDZ schreef:
Één blik op mijn top 10 werpen was genoeg om alle spanning omtrent mijn nummer 1 deze editie weg te nemen. Het debuutalbum van The Stone Roses is voor mij dan ook een van het begin tot eind perfect album, waarvan alle nummers op een bepaald moment wel eens mijn favoriet zijn geweest. Een plaat die met andere woorden altijd blijft boeien, en even indrukwekkend blijft als de eerste keer dat ik ‘m hoorde. Voor mij op dit moment het allerbeste album ooit gemaakt.

dazzler schreef:
Sublieme overgang van new wave naar britpop, doorweven met 60s nostalgie. Een scharnierplaat die afscheid neemt van het new wave tijdperk dat in Manchester één van haar wiegen had staan en vooruitblikt op wat met Blur en Oasis britpop zal heten. Tegelijk houdt het album ook de vinger aan de pols door de integratie van de beast uit de zogenaamde Madchester periode. Getuige daarvan is de prachtige single Fools Gold die voor mij onlosmakelijk met dit album verbonden is, alsmede enkele single b-kanten uit die periode. Albumfavorieten wisselen van klassiekers als I Wanna Be Adored en She Bangs the Drums tot het achterstevoren draaiende Don't Stop, Waterfall of het erg poppy aandoende Made of Stone. Van het slotakkoord I Am the Ressurection gaat een gelijkaardige grootheidswaanzin uit als van de albumopener. Maar heel anders dan de vuilbekkende zelfgenoegzaamheid van Oasis komen The Stone Roses hier eigenlijk bijzonder sympathiek mee weg. Wellicht omdat de plaat met heel veel liefde is gemaakt.

DjFrankie schreef:
Ja en toen de ëerste britpoppers. Dit nummer heeft louter aanstekelijke nummers die ik nooit moe wordt. Deze cd heb ik trouwens gratis gekregen van een vriend van me, die hier dus niks aan vond. Onbegrijpelijk en Manchester rules.