Volgend erbarmelijk stukje popmuziek, maar nog wel in de kopgroep en dat is ook wat waard

Heb jij nog ergens ruim van te voren je lijstje ingeleverd Arthurovski? Want 2 op een rij precies op de goede plek is natuurlijk wel erg opvallend

Ja hoor vigillerd, en bovendien heeft Johnny Marr mijn lijst in zijn PM-bakje liggen, dus als het je allemaal te verdacht wordt, kan je bij hem gaan nakijken

Ik ben natuurlijk zo corrupt als de pest, maar deze editie heeft nog niemand me steekpenningen aangeboden om mijn eigen resultaten te vervalsen, dus zag ik er het nut niet van in

Hoe wordt je anders mod hier.

Dit is zowaar een aardig plaatje van ons aller Sufjan. Viel net buiten mijn top 30.

Nog niet echt mijn lijstje tot nu toe geloof ik. Nog geen enkele match. Dan ben ik nog wel benieuwd naar Madvillain, want dat is tot nu toe onder mijn radar gebleven. De rest is wel eens op de radar gekomen, maar daarna steeds maar gauw een andere richting gekozen. Hoewel the Veils nog in de categorie 'Wel aardig' komt

Krijgen we er nog één voor het slapen gaan?

Ja. Net thuis van werk. 2 minuut nog.

6. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand
https://www.musicmeter.nl/album/1045

Punten : 381
Nom. : 17
Nr. 1 van : niemand

Deze heren bleven gedurende week 1 aan het steeds langer wordend elastiek van de koploper, tot het brak. Toen trad er een verval, zodanig dat men zich gelukkig prees met de deadline.

Franz Ferdinand werd in 2001 in Glasgow opgericht. Zanger/gitarist Alexander Kapranos was al enkele jaren actief in de muziekscene van die stad. In dat jaar sloot hij vriendschap met, student aan de Glasgow School of Art, Robert Hardy, die hij basgitaar wilde leren spelen. Intussen keerde Nicholas McCarthy, een klassiek pianist, terug uit München waar hij de jazzbas studeerde in een conservatorium. Hij ging op zoek naar een band, maar kon geen geschikte vinden totdat hij Kapranos tegenkwam. Die speelde hem een vroege versie van Darts of Pleasure voor, waardoor hij meteen enthousiast raakte.
De band begon aanvankelijk als trio: McCarthy fungeerde als drummer (hoewel hij daarvoor geen ervaring had). Als oefenruimte hadden ze het huis van McCarthy.
Kapranos kende drummer Paul Thomson nog van de band The Yummy Fur. Thomson werd bij de band gevraagd, maar wilde alleen als gitarist fungeren. Later wisselden McCarthy en Thomson alsnog van instrument.

Er werd een andere oefenruimte gevonden: een verlaten pakhuis dat door de bandleden werd omgedoopt tot 'The Chateau'. Het werd het ontmoetingspunt van de band, waar behalve bandrepetities ook feesten werden gehouden die zowel muziek als kunst bevatten. Er werden exposities van lokale artiesten georganiseerd en optredens van lokale bands gegeven.
Kapranos had muzikaal gezien een doel voor ogen: 'muziek maken waarop meisjes konden dansen'. Die boodschap werd ook verspreid naar enkele studenten, die daarop hun eerste optreden voor de band regelden in een Girls Art-expositie. De feesten in The Chateau eindigden toen ze door de politie werden ontdekt, waardoor de band ook op zoek moest naar een nieuwe repetitieruimte. Ze vonden er een in een Victoriaanse rechtbank, waar ook de feesten werden doorgezet.

In de zomer van 2002 werden enkele nummers opgenomen voor een zelf uit te brengen EP. De band hield in 2003 enkele optredens in Londen in de hoop óf geld te verzamelen om hun EP uit te brengen, óf aandacht te krijgen van platenlabels. Dat laatste gebeurde nadrukkelijk, diverse labels raakten geïnteresseerd. Domino Records-baas Lawrence Bell was het meest overtuigend en de band koos voor zijn label en later dat jaar werd de Darts of Pleasure EP uitgebracht.
Franz Ferdinand verscheen dat jaar als voorprogramma van onder andere Hot Hot Heat, Interpol en Belle & Sebastian. Tijdens de optredens in Londen in 2003 ontmoette de bandleden de Zweedse producer Tore Johansson, bekend van zijn werk met The Cardigans. Johansson en de band kwamen tot samenwerking die op uitnodiging van hem plaats ging vinden in Malmö. Daar werden het zeer succesvolle debuutalbum opgenomen.

Leuker dan 'wel leuk', maar de lol is er voor mij wel een beetje van af.

Stom, appeltje eitje plaat... vergeten dan wel over het hoofd gezien...

Ah gezellig, mijn nummer 4.

Niet mijn ding, maar wel juist voorspeld. Op plek 6 dus.

Heerlijk plaatje. Op menig feestje gedraaid. Je kent dat wel: van Ramones naar Franz Ferdinand, van Mano Negra naar the Pogues. En dan is het drie uur in de nacht en is al het bier op.

Laf feestje dan

Lekker frivool debuut met een fijne drive.
Ik hou wel van dit soort Britpop en de plaat luistert aangenaam weg.
Altijd plaats voor dit soort bands.
Op 8 in mijn lijstje.

In januari 2004 zag ik dit toen nog eigenlijk totaal onbekende bandje voor mij en iedereen tijdens Eurosonic in volgens mij Vera. Er hing toen al een behoorlijke buzz rond deze band. Na een klein half uur zijn we afgetaaid en naar iets anders gegaan. Het boeide me gewoon niet genoeg. Ik vond het maar overdreven opgeklopt gedoe. Zo veel bijzonders deden ze niet, vond en vind ik. Die zomer werd de band echt een hype, maar ben het dus nooit gaan snappen wat deze band dan speciaal zou maken. Dat terwijl ik toch geregeld dergelijke muziek wel waardeer. Het zal aan mij liggen, maar dus verreweg de grootste band waar ik ooit bij weggelopen ben.

Wat een snobs hier
Fijn debuut. Bij mij op 11.

Eens met de raadspensionaris. Weergaloos debuut, destijds op een minuscuul podium live gezien in Rotown waar het dak er bijna letterlijk af ging. Waren al gecontracteerd voor de grote doorbraak, concert was duidelijk na deze doorbraak, was stijver dan stijf uitverkocht en de temperatuur steeg tot grote hoogten. Nog altijd een van m'n favoriete optredens ooit, wat een feest

In mijn lijstje op een nette plek 6.

Heerlijk debuut, heeft na alle jaren wel iets van zijn glans verloren (te vaak gehoord) , maar toch nog een mooie 3e plek in mijn lijst. Jammer dat na de goede opvolger de koek wel een beetje op was. Maar dat geldt wel voor meer bands uit die tijd (ik noem een Kaiser Chiefs, Maximo Park, Bloc Party etc). De enige Britse band uit die tijd die het niveau lange tijd heeft weten vast te houden is toch de Arctische Apen.

5. Marillion - Marbles
https://www.musicmeter.nl/album/11600

Punten : 391
Nom. : 16 x
Nr. 1 van : vigil, Manfield, Casartelli, Finidi, bikkel2

Een solide performance van de vakbroeders. Beetje trillen tussen 4 en 6, groter werd de amplitude niet.

We bespraken Marillion voor het laatst in 1987. De zanger destijds, Fish, lag tamelijk overhoop met John Arnison, de band’s manager, die 20% van de inkomsten van de band had bedongen. Fish kon dat niet verkroppen en maakte dit feit bekend als argument om uit de band te stappen.
Naast een manager is ook goede raad duur, na stevig beraad werd uiteindelijk gekozen voor de keyboardspeler en co-zanger van new wave band Europeans, Steve Hogarth.

Hoewel de fanbase van de band altijd zeer trouw is gebleven, kostte de wisseling wel flink wat populariteit. Hogarth dreef de band ook meer de popkant op, wat niet algeheel in goede aarde viel.

De verkopen bleven wat achter, de hitsingles bleven uit en de manager bleef kosten. De financiële situatie van de band werd slechter. Ook de Album van het Jaar-prestaties bleven achter (niet uit, in ’94 en ’95 verschenen hun albums in de top 25).

Toch hielp dat de schoorsteen niet roken, en via het systeem van pre-orderen kon de band in 2001 Anoraknophobia opnemen en releasen. Ook leverde dit fenomeen bekendheid en mede door de kwaliteit van de plaat kon men een deal sluiten met EMI. Ook werd eindelijk de manager aan de kant geschoven, waardoor men financieel in rustiger water kwam.

Toch werd besloten het system van pre-orderen nog eenmaal te hanteren om de komende plaat ook te kunnen promoten. 18.000 liefhebbers tekenden in (voor Anoraknophobia waren dat er 12.000).
Een speciale 2CD versie van Marbles werd beschikbaar gesteld voor de fans op de Marillion-website als dank voor de steun. Toevallig of niet, Marbles werd een gevierd album en de lead single, You’re Gone, was de eerste single sinds de jaren 80 die de UK top 10 haalde.

Ik zal het geen erbarmelijk stukje popmuziek noemen, maar ritueel verbranden is een optie.

*lucifers aanreikt*

Ben benieuwd naar de top 4.

Winnaars van de toekomst Hans van Breukelen had het niet beter kunnen zeggen

Mijn nummer 1 (uiteraard) en qua voorspelling neem ik mijn revanche tov de miskleun bij FF. Een 20 punter kan ik bijschrijven.

Ik had hem ook niet meer verwacht in dit toch wat behoudende deelnemersveld. Natuurlijk een dikke klassieker, maar symfo is toch een wat ondergeschoven kindje hier. 

Gelukkig is de andere helft van The Smiths op BKS zodat er geen krokodillentranen zullen vloeien al doet onze objectieve topicleider ook nog flink zijn best.

Overigens hoop ik dat nu de andere helft van The Smiths voorbij gaat komen.

Een van de best gekende en populairste albums van 2004, en een van de populairste platen van het hier zeer populaire Marillion, dus er worden uiteraard flink wat punten binnengehaald.

Na Franz Ferdinand zag de stand er zo uit:

72 Dix +18
70 Koenr* +17
57 motel matches* +19
56 ArthurDZ** +16
53 EttaJamesBrown +16
53 wibro* +20
52 Casartelli +18
50 vigil
49 herman +19
36 Gretz +18
36 joezer49263*
35 Johnny Marr +18

Met de bekendmaking van Marillion op 5 ziet de voorlopige stand er als volgt uit. Door foutjes van vigil en Koenr bij respectievelijk Franz Ferdinand en Marillion, is dix nu de enige koploper.

88 Dix +16
76 ArthurDZ*** +20
76 motel matches* +19
71 Casartelli +19
71 EttaJamesBrown +18
70 Koenr*
70 vigil* +20
69 wibro* +16
65 herman +16
54 Johnny Marr +19
52 Gretz +16
51 joezer49263* +15

Heb ze zelf in 2004 op Pinkpop gezien, waar ze op het kleine podium stonden. Werd toen nog niet echt op gereageerd, maar ik vond het geweldig. Heb de plaat in 2004 ook helemaal grijsgedraaid en This Fire deed het altijd erg goed op feestjes. Echt zo'n nummer waarop iedereen helemaal uit zijn dak gaat.

Bij mij is de glans er nu ook wel wat vanaf (eigenlijk draai ik hun derde album nog het meest), maar een 5e plek was deze me wel waard.

Marbles is denk ik niet mijn ding, maar symfo doet het de laatste jaren wel aardig hier, bijna altijd een plaat in de top 10.

De platen van The Veils en Sufjan Stevens had ik ook, dit jaar ben ik blijkbaar mainstream (vorig jaar had ik 1 plaat uit mijn top 20 bij de beste 10).

Die van Sufjan was destijds mijn kennismaking met zijn muziek en vond ik lange tijd ook zijn beste. Nu is dat denk ik Carrie and Lowell. Gisteren gelijk weer eens gedraaid. The Veils was in 2004/2005 ook top, heb ze toen nog 2 keer gezien op Motel Mozaique (een middagoptreden in Tent op de Witte de With en 's avonds in Nighttown). De eerste 6, 7 nummers van The Runaway Found zijn stuk voor stuk fantastisch en heel intens, daarna lig ik altijd wel een beetje op apegapen, maar gelukkig kun je daarna weer op adem komen.

Ben benieuwd wat we nog krijgen, ik denk sowieso AF, Interpol en dan van het drietal Mozz/Cave/Lanegan nog 2.

Ik tel 5 kandidaten voor de top 4, maar Lanegan zit daar niet bij. Wel die presidentskandidaat.

Die van herman zeker, Molina bubbelt under.
Overigens had ik die 5 van herman als zekerheidjes verwacht, zeker eentje in ieder geval buiten de top 10.
Toch spannend.

4. Interpol - Antics
https://www.musicmeter.nl/album/14063

Punten : 411
Nom. : 19 x
Nr. 1 van : motel matches

Nee dan Interpol. Na 10 lijstjes nog net niet in de top 10, daarna steady op 7 en donderdagmiddag (eergisteren) zomaar naar plek 6. En de laatkomers tikten dit album naar 4.

De ster van Interpol steeg na de release van Turn On The Bright Lights traag ende gestaag. Na uitgebreid toeren kwam men eind 2003 bijeen om met vertrouwde ingrediënten een nieuw gerecht te maken. De line-up was steady, de studio bleef gelijk: Tarquin Studios in Bridgeport, Connecticut. Ook engineer en mede-producent van het debuut, Peter Katis, was weer van de partij.

De opnamen startten in maart 2004 en duurden twee maanden. Na het afwerken werd de plaat september 2004 gereleased. De verkoop overtrof direct de cijfers van TOTBL en men kon voor het eerst genieten van hitjes: Slow Hands, Evil en C'mere haalden de UK top 40.

Langdurig toeren volgde, met meer optredens en grotere locaties dan voorheen en aan het eind gaf men aan vermoeid te zijn.

Vermoeidheid waarvan bij mij bij het beluisteren al sprake was.