Ja, Japan mijn nummer 3, prachtplaat.

4. The Sound - Jeopardy
https://www.musicmeter.nl/album/4282

Punten : 390
Nom. : 16 x
Nr. 1 van : Arno

Dat The Sound de top 10 ging halen leek al snel duidelijk. Bivakkeerde steeds rond plek 7 - 8. De laatste dag gaf een sprongetje naar deze zeer fraaie 4e stek.

The Sound ontstond uit punkband The Outsiders in 1979. Bi Marshall hing al rond die band en had wat klarinet gespeeld, Borland en Greene speelden al in deze band. Ze trokken Mike Dudley aan als drummer.
De band had de aandacht getrokken van EMI en Korova (onderdeel van Warner) en vanwege het independentgeurtje aan Korova (en stalgenoten Echo & the Bunnymen) ging de groep met de demo van Jeopardy daar ten burele en tekenden een platencontract.
Deze keus, hoe begrijpelijk ook, leverde eigenlijk alleen maar ellende op. Waar ze bij de contractbespreking direct een exemplaar van Crocodiles - nog niet gereleased - in hun handen kregen gedrukt, hadden ze een visioen van een plaat met een dergelijke prima productie. En een visioen bleef het, want ze hadden nog geen budget opgebouwd en de demo werd als zodanig als LP uitgebracht, zeer tot teleurstelling van Borland en consorten. Toch kreeg de plaat jubelende recensies, wat de druk op Borland stevig deed toenemen en zijn gemoedstoestand verslechterde. Zoals Marshall het formuleerde: "He started to feel the pressure delivering “the next product “as he called it, and almost overnight the Sound ceased to be fun"

Hoezeer de verkoop ook tegenviel door gebrek aan promotionele acties, was drummer Dudley erg content met de plaat: "I felt I had really achieved something in my life. I couldn't wait to hand out copies to family and friends [...] It was the most fun to record and the biggest challenge to work on in the studio [of all The Sound's albums]."

Op een enkel iets minder momentje na (Words Fail Me) een plaat met fantastische nummers. Het demogeluid stoort niet, hooguit komt het keyboardgeluid soms wat te prominent naar voren. Opmaat voor meer moois en deze is al geweldig.

Tja. Japan.
Nooit mijn ding geweest op een enkel nummer na.

Bij mij op 6. Stijgende lijn dus!
Hopelijk zien we die stalgenoten ook nog

Nou wie zouden we nu nog zien? Dat is een makkie. Alleen de volgorde is nog een vraag, behalve de nummer 1 dan.

Ik verwacht nog The Cure, Talking Heads en Joy Division.

Ja, dat zal het wel zijn.
The Sound hier op 8

Hij is fijn! In de lijn der verwachting.
Geweldig intens debuut van The Sound.
Ook hier op 4

Yep....dat gaat 'm als het goed is worden.

"Nightporter" awesome ?

De eerste van The Sound heb ik niet in mijn lijstje.
Ik vond hun sound toen nog wat te brutaal en gevaarlijk.

De opvolger is een stuk gepoleister.
Ik vind de rauwheid hier wel fijn.
Past wel in het plaatje.

Ai... dat wordt wel een zeer treurige top 10 dan al met al. The Feelies en Japan gaan hier allebei in het laatje substantie-arme interessantdoenerij en van de kale wave van The Sound gaat de vlag ook bepaald niet uit. Van de resterende drie (en die zullen het inderdaad wel worden) haalde er nog eentje mijn Top 20... net.

Maar wat zijn de echte toppers genegeerd dan...

En wat zijn de ideeën daarover verdeeld!

Dat is 'm!

Heerlijk nummer, maar voor mij is Quiet Life toch by far hun beste song. Vind je die minder dan? Ongelooflijk bijna

Oh nee, ik bedoelde van dit album uit 1980. Quiet Life is zeker hun beste song.

Maar wacht eens: nu heb ik wel genoeg positiefs neergezet over Japan....

Nightporter, MoD, Ghosts, Adolescent Sex, Television vind ik in ieder geval al betere nummers dan Quiet Life, maar goed we gaan off topic op naar de helden die de Talking heads in 1980 waren.

3. The Cure - Seventeen Seconds
https://www.musicmeter.nl/album/1750

Punten : 647
Nom. : 27 x
Nr. 1 van : nelis, Joezer49263

De top 3. Ver buiten bereik van de rest van de wereld. En waar deze plaat het pact lange tijd ruim aanvoerde, slopen deze tegen het eind achter de brede rug weg en finishten net even wat beter.

In 1979 verslechterde het contact tussen Smith en bassist Michael Dempsey. The Cure was in die tijd support act voor Siouxie & the Banshees en dat inspireerde Smith. M was het eerste nieuwe nummer en Dempsey vond het niks. Toen Smith een demo liet horen met zijn nieuwe schrijfsels barstte de bom en verliet Dempsey de band. Naast de invloed van Siouxie luisterde Smith in die tijd veel naar Five Leaves Left van Nick Drake en Low van Bowie.
Het meeste materiaal is op band gezet in het ouderlijk huis van Smith, op een Hammondorgel met ingebouwde bandrecorder.

Twee leden van The Magazine Spies, een lokale post-punkband, traden in oktober '79 toe tot The Cure: bassist Simon Gallup en toetsenist Matthieu Hartley. Gallup gaf Smith direct tevredenheid, met Hartley moest hij nog een robbertje knokken over de toetsenpartijen: Hartley wilde complexere akkoorden spelen en Smith drong aan op enkelvoudige tonen.

Het budget was nog krap en gemaximeerd op £3.000 waardoor de band zeven zeer volle dagen in de studio aan de slag ging. Het meest drastisch is deze beperking te beluisteren in The Final Sound, een track die veel langer zou moeten duren, maar door een aflopende tape ingekort is tot 53 seconden en er was geen tijd en geld om een nieuwe versie te creëren.

Heer erg sterke plaat en een uitermate invloedrijke ook. Heerlijk om in het donker buiten op de oortjes te hebben - in een niet te warme landelijke omgeving uiteraard.

Fris bekkie hier:

Zie ik vanavond live aan het werk!

Bij mij op nummer 4, prachtplaat!

Ik verwacht dat we ook wel aardig wat songs van deze tegen zullen komen in dit zojuist geopende topic:
Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Just Like Heaven: Johan en Luigi's The Cure Top 200

Ook mijn nummer 4.

Mijn nummer 8. Ze zouden nog veel betere platen gaan maken in de toekomst.

Mijn nummer 5. Voor mij slechts één maal overtroffen, ergens aan het einde van dit decennium.

Ik morgen. De setlists van de afgelopen dagen waren geweldig! Veel zin in!

Mooi mysterieus album van The Cure.
Op 8 in mijn lijst.
Ik had andere plannen gemaakt voor de nummer 3 positie.
Die andere band uit de UK, die zeer onterecht de top 10 weer niet haalde.

2. Joy Division - Closer
https://www.musicmeter.nl/album/3714

Punten : 654
Nom. : 25 x
Nr. 1 van : Telamon, GrafGantz, Film Pegasus, Lying Mouth, herman, Dwejkk_, HugovdBos, Teunnis

Drie, twee, twee, drie, drie, twee. Nooit nummer 1 dus, wel steeds enigszins in de buurt.

Vroeg in de nacht van 17 op 18 mei 1980 verhing Ian Curtis zich op zijn 23e in zijn keuken met een waslijn, zijn weduwe Deborah (22) en dochtertje Natalie (1) achterlatend. En een band in nood.
Hij had al een tijdje, naast epilepsie, een mentaal probleem: een neiging tot depressie, die verergerde (alsmede zijn epilepsie) door zijn stress doordat hij ervoer dat hij het gezinsleven slecht kon combineren met zijn muzikale leven.

Twee maanden later kwam Closer uit. De opnames waren al beëindigd en de plaat was zo goed als afgemixt. Het album werd voorafgegaan door de relatief succesvolle single Love Will Tear Us Apart.
De plaat ontstond duidelijk anders dan hun debuut, daarvan maakten de meeste nummers al een tijd deel uit van hun live-set en waren uitgekristalliseerd. Nu gingen ze met weinig materiaal de studio in en ontstonden de nummers jammend in de oefenruimte. Men zat in een productieve flow, dus zonder veel woorden kwamen ze tot de gewenste resultaten. Maar... ook nu produceerde Martin Hannett de plaat en wederom waren de mannen, voornamelijk Hook en Sumner, ontevreden over die gang van zaken.

Hook, later, met betrekking tot de opener Atrocity Exhibition:
"I was like, head in hands, oh fucking hell, it's happening again. Unknown Pleasures number two ... Martin [Hannett] had melted the guitar with his Marshall Time Waster. Made it sound like somebody strangling a cat, and to my mind, absolutely killed the song. I was so annoyed with him and went in and gave him a piece of my mind but he just turned around and told me to fuck off."

De productie is later geprezen door critici, omdat het de inhoud van de plaat opvallend versterkt.

Joy Division ging er bij mij met de jaren met kleine porties in. Zeer stevige maaltijd die ook nog eens met een fles stevige rode wijn en onderwijl een diepgaand persoonlijk gesprek soldaat gemaakt dient te worden. Maar verdorie, wat een gedenkwaardig etentje!

Ik heb niet mee gedaan, maar ik kan wel zeggen dat dit mijn Top 3 zou zijn geweest.

1. Joy Division - Closer
2. U2 - Boy
3. Peter Gabriel - 3

Een band als Talking Heads zou bijvoorbeeld mijn Top 10 niet halen.

Mooie story zaaf.

Weer een beladen plaat. Doet eigenlijk niet eens onder voor Unknown Pleasures.
Beslist rijker in sound ook.
Prachtplaat. Net geen nr.1 ook voor mij, maar ik heb zelden zo getwijfeld.

Mijn nummer 12 en mijn nummer 1 ook op 1