Respectabele acteur. Mooie leeftijd behaald.

Hij is op (in ieder geval) twee albums van Ry Cooder te horen:Paris, Texas en Get Rhythm. Te weten op de songs Cancion Mixteca en Across the borderline. Ik vind dat Stanton een mooie zangstem had.
R.I.P.

Ik doe het niet vaak, maar hier wil ik wel even een welgemeende R.I.P. plaatsen.
Acteur in twee van m'n favoriete films: Paris, Texas en The Straight Story.

Van de Miasmah-pagina op FB:



Marcus Fjellström

Gisteren gleed een cd van hem door mijn handen. Die heb ik lang niet gehoord, dacht ik nog. En een dag later komt ie weer voorbij

Ach...Harry Dean Stanton.

Zo'n acteur die in veel films voorbijkwam, maar nooit echt (of niet veel) de hoofdrol voor zijn rekening nam. Wist niet dat hij ook heeft gezongen. En dat hij al zo "oud" was. Maar respectabele leeftijd is het zeker.

R.I.P. Harry. Bedankt voor de vele films waarin je hebt gespeeld.

In Memoriam: Marcus Fjellström (1979-2017) | Gonzo (circus) | Muziek.Kunst.Meer. - gonzocircus.com

Jeetje
Heb Fjellström pas recentelijk door zijn nieuwe plaat 'Skelektikon' leren kennen. Blijft wrang om nu verder in zijn discografie te duiken.

Waarom? Joy Division wordt toch ook nog steeds ('ontdekt' en) gedraaid. Het bericht - tenminste wat ik erin lees - is wrang. Iemands muziek draaien niet - voor mij is dat zeg maar een vorm van "paying respect"

Je hebt gelijk, daartussen bestaat inderdaad een verschil. En toch luister je met andere oren naar muziek van een persoon waarvan je weet dat 'ie recent overleden is - die associatie met de wrangheid van het overlijdensbericht vind ik lastig om te filteren. Aan de andere kant hoeft een andere luisterhouding natuurlijk niet per definitie een negatieve luisterervaring op te leveren, en hoeft het filteren van de associatie helemaal niet nodig te zijn. (de dood is verweven met albums van Joy Division, maar ik heb Curtis' overlijden niet meegemaakt, of Jason Molina, maar met zijn muziek was ik al bekend voor zijn overlijden). Bij een artiest met wie ik nog niet goed bekend ben voelt het toch wat vreemd: klaarblijkelijk vind ik zijn muziek pas 'interessant genoeg' om veel te draaien nadat hij is overleden - en daarvoor nog niet. Een beetje alsof je als vreemde op iemands begrafenis verschijnt.
Maar dat is zeker geen eenduidig gevoel, omdat ik tussen beide luisterhoudingen in zit: ik voel wel wat voor de 'paying respect'-houding, maar voel me er toch wat vreemd bij.

Ooit las ik een klacht van een of andere aap op een forum naar aanleiding van een opmerking van iemand die vlak na het heengaan van Michael Jackson een plaat van hem had gekocht.

Betreffende aap vond het 'not done' om werk te kopen van een artiest die (net) was doodgegaan. Het woord 'lijkenpikkerij' werd zelfs, volstrekt abusievelijk, gebruikt.

Als er een artiest doodgaat dan komt deze persoon in het nieuws en als gevolg gaan mensen uitspraken doen over het werk van deze artiest. Mensen die niet of minder bekend zijn met deze artiest kunnen daardoor getriggerd worden om materiaal tot zich te nemen. Is volstrekt begrijpelijk, net als wanneer een artiest om andere reden, dan zijn of haar dood, in het nieuws komt.

Maar dat is wat anders. Het maakt mij niet zoveel uit op welke manier iemand anders met de dood van een artiest omgaat - dat is niet aan mij.

Dat was ook zeker niet wat ik onder woorden probeerde te brengen. Eerder het aannemelijk maken van het hebben van een wrang gevoel / veranderde luisterhouding, dat/die mij ertoe brengt juist nog even te wachten met het beluisteren van iemands muziek. Ik denk dat ik liever wacht totdat ik vanuit mijn interesse in iemands muziek een plaat opzet, en niet vanwege iemands overlijden. Ook al sluiten die twee elkaar natuurlijk niet uit, en kan ik me voorstellen dat iemand daar op een andere manier mee omgaat. Voor mijzelf voelt het echter enigszins wrang:

Het kan natuurlijk zo zijn dat dat voor jou niet okay voelt. Dat is uiteraard prima.

Ik denk dat ik wel snap waar Masimo op doelt. Toen Bowie overleed, voelde zijn muziek ook opeens een stuk wranger aan.

RIP Cees Bergman

Leiden zal nooit meer hetzelfde zijn

Ik kreeg er als Leidenaar vanochtend al een appje over...

En dat vlak voor 3 oktober.

R.I.P. Cees Bergman

Ach nee!

Geweldige stem in een hoop opzichten.
Altijd een soort van liefhebber geweest van Rubberen Robbie.
Via Toppop en v.Oekels Discohoek kennis gemaakt met Catapult. Wellicht de enige echte glamrockband die er toe deed in Nederland.

R.I.P Cees Bergman.

Het debuutsingletje Hit the Big Time maakte destijds grote indruk op me als brugpieper in de hoogtijdagen van de glamrock. Ik heb het nog tot Seven Eleven volgehouden en daarna was de lol er wel af wat Catapult betrof. R.I.P. beste Cees. U kunt uw verdiende loon ophalen bij Evert van der Pik.

R.I.P. Cees
Let Your Hair Hang Down..

R.I.P Cees Bergman

Geen idee dat hij achter Rubberen Robbie zat... was hij echt een Kattuker ? dacht altijd dat hij een Leidenaar was.

Dat dacht ik ook.

Hij zong Leids waar benodigd (hoor Rubberen Robbie) en woonde met zijn band in de toen nieuwe Merenwijk in Leiden.

Catapult bleef altijd een jonge leuke band, glamrock voor jochies van precies mijn leeftijd. Maar uiteindelijk had het te weinig echte grote hits. Maar het blijft mooie jeugdsentiment. 65 natuurlijk ook veel te jong.

R.I.P. Cees Bergman.


Zeg dat wel...

Die glamrock vond ik niet te pruimen, nee dan Rubberen Robbie, dat was "pure kwaliteit". De teksten van Rubberen Robbie (Soort van Nederlandsetalige Stars on 45) heb ik vaak beter onthouden dan de originelen. Ik denk eerder aan de "geit van ome Jan", dan aan "geef mij maar Amsterdam". "Huilen is voor jou te laat dus hou je kop, 't is je eigen schuld dus dweil die rotzooi op""Huilen is voor jou te laat 't is half 4, als je om 2 uur had gehuild dan was ik misschien nog hier". En zo kan ik nog wel even doorgaan. Doet me denken aan de eerste cassette recorder die ik kocht. Ik denk dat zijn nummers er als een van de eerste opstonden. Niet best misschien, maar het was wel zo. Maar ja, ook dat soort geinponems hebben dus niet het eeuwige leven. Rust zacht Cees en bedankt voor een paar mooie jeugdherinneringen.

Perfect geformuleerd. Die éne elpee van ze heb ik grijs, zeg maar gerust wít gedraaid, tot hilariteit van mijn serieuze klasgenoten... maar ik vond en vind hem geweldig. Weer een stukje jeugd verdwenen. R.I.P. Cees Bergman.

Catapult, de hier niet eerder aangehaalde Monotones en Rubberen Robbie. Wat waren die gasten veelzijdig. Pas vandaag weet ik dus dat de zanger Cees Bergman heette.
Leuke jeugdherinneringen. Bedankt hiervoor, Cees.

Zes Geiten in de gang, hoe kom je erop? R.I.P. Cees Bergman

En wat te denken van Broodje Pindakaas, op de melodie van All You
Need Is Love? "Het gas is afgesloteee en de TV is naar de kloteee, de muizen knagen aan m'n tenen als ik slaap, hongerrrr!". Of deze.

Nog even aandacht vragen voor de link van Herman naar het prima artikel uit de Mare, twee berichten hierboven! Knap hoe die jongens het zo lang hebben uitgehouden, en verdrietig dat Bergman dus niet al te lang van zijn pensioen heeft kunnen genieten...

Toch blijft het jammer dat Catapult niet tot een wat serieuzere progact is geëvolueerd. Keyboard en gitaarwerk was klasse en klonk als een mix van E&F, ELP, Uriah Heep en het latere Asia. Ik had er daarom ook hoge verwachtingen van maar ach, als feestband deden ze het ook niet slecht in diverse reïncarnaties voor de liefhebbers...

Cees Bergman R.I.P.

Met de glamrock van Catapult heb ik niet zo gek veel, maar Rubberen Robbie had echte zijn briljante momenten.