Poeha schreef:
Dit was het?
Ik ben eindelijk bijgelezen en wat rest is een zwart gat?

dix schreef:

Drie dagen lang dus voor, tijdens en na: Confit de Canard. Dat kan met zuurkool of met witte bonen maar is ook heerlijk met een pasta eronder. En het makkelijke is dat je het van te voren al kunt bereiden.

Kramer schreef:
Dit was hem in elk geval niet

SanderT schreef:
Volgens Aftonbladet zou Joost zich "zeer agressief" gedragen hebben en heeft hij een camera stukgeslagen Just a moment... - telegraaf.nl

Porcupine Head schreef:
Als wat in dit artikel wordt geschreven waar is, dan zou de EBU weleens volledig in zijn recht kunnen staan wat betreft de diskwalificatie. Een camera stukslaan gaat wel heel ver. Dan zou ik me de reactie van de vrouw heel goed kunnen voorstellen.

Porcupine Head schreef:
Als wat in dit artikel wordt geschreven waar is, dan zou de EBU weleens volledig in zijn recht kunnen staan wat betreft de diskwalificatie. Een camera stukslaan gaat wel heel ver. Dan zou ik me de reactie van de vrouw heel goed kunnen voorstellen.

Porcupine Head schreef:
Als wat in dit artikel wordt geschreven waar is, dan zou de EBU weleens volledig in zijn recht kunnen staan wat betreft de diskwalificatie. Een camera stukslaan gaat wel heel ver. Dan zou ik me de reactie van de vrouw heel goed kunnen voorstellen.

catdog schreef:
...“physical altercation”?...

Die zaterdag, een week voor de finale, bekritiseerde hij al openlijk de EBU, de organisatie die hem uiteindelijk van het festival zou verbannen. Het ging over het lekken van foto’s en filmpjes van de repetities, iets dat Klein als artiest zelf wil bepalen. ,,Ik betwijfel of de motivatie van de EBU achter het delen van die filmpjes goed is, of hun morele kompas wel helemaal klopt. Dat gezegd hebbende leg ik me er bij neer. Ik doe mee aan een wedstrijd en daar gelden regels.”

Sneren
Dat laatste voornemen kon hij niet in de praktijk brengen. Hij deelde ook later in de week nog sneren uit naar de EBU en het incident met de cameravrouw op donderdagavond was niet het eerste. Al op vrijdag sijpelde door dat de EBU Joost Klein eerder al zou hebben berispt voor een akkefietje achter de schermen.

Een officiële bevestiging daarvan bleef uit, maar Cornald Maas refereerde er zaterdagmiddag in bedekte termen aan toen hij vanuit het hotel naar de Malmö Arena vertrok. Het betrof dezelfde cameravrouw, die werkte voor de organisatie. ,,Joost is meerdere keren lastiggevallen door deze dame, er is een week geleden ook al een moment geweest, daar is een beetje gedoe over geweest. Joost heeft toen aangegeven dat hij het niet wilde, toch gebeurde het weer en daarna nog een keer.” Donderdag leidde het tot een incident dat zelfs de politie bezig zou houden. Maas: ,,Ik was er niet bij, maar voor zover ik weet heeft Joost met zijn hand haar telefoon naar beneden geduwd, meer stelde het niet voor.”

De irritatie met de medewerkster van de organisatie stond echter niet op zichzelf. Ook op andere momenten zagen Eurovisievolgers een wat kriegelige Klein. Op de dag van de tweede halve finale, toen de spanning en de druk flink waren opgebouwd, reageerde de Nederlandse deelnemer voor het eerst narrig naar enkele journalisten, bijvoorbeeld wanneer gevraagd werd naar waar die ‘maanlanding’ (quote van creative director Gover Meit) nou zat in zijn act. Klein had zich daarvoor al een week moeten verantwoorden voor de onbegrepen blauwe vogel in zijn act en was bij de bookmakers ook nog eens vanaf de derde plek weggezakt naar de zevende.

Zijn wat puberaal ogende gedrag bij de persconferentie na de halve finale - toen ‘het incident’ al had plaatsgevonden, was eveneens opvallend. Hij roffelde op de tafel, verborg zichzelf onder een vlag, kamde opzichtig zijn haar, zakte diep onderuit in zijn stoel en bemoeide zich met een vraag die aan zijn Israëlische collega was gesteld.

Het wekte allemaal wrevel op bij de EBU, die de eigenzinnige Europapa-zanger de deur wees toen er eenmaal een stok was om mee te slaan. Het leidde tot een diplomatieke omroeprel met Klein als lijdend voorwerp, maar belangrijker dan de afloop van de ruzie tussen enerzijds AvroTros en de NPO en de EBU aan de andere kant is het antwoord op de vraag hoe groot de schade is bij Joost Klein. Een onbeduidend, maar hoopgevend detail: tijdens de finale liet hij voor het eerst van zichzelf horen. Klein deelde een filmpje met waggelende hondjes. Typisch Joost. Gelukkig, hij is er nog.

Gretz schreef:
Column van Sander Schimmelpenninck over Joostgate
Joost Klein en zijn entourage hebben simpelweg het hoofd niet koel kunnen houden

We zitten in de ‘finaleweek’ van de formatie, maar er waren dit weekend belangrijker zaken dan het landsbestuur. Caroline van der Plas, die als mayonaise de ranzig-rechtse huzarensalade bij elkaar moet houden, mengde zich dan ook gretig in de controverse rondom het Eurovisie Songfestival. De nationale inzending, die het lef had om open grenzen te bezingen, beviel de agronationalist maar niks: haar stem ging naar Israël. ‘Willen de mensen het songfestival politiek maken? Dan maken we het politiek!’, aldus dreigde de voormalige medewerkster van Meat & Meal, Vleesmagazine en Pig Business.

Dat gezegd hebbende, progressieve vrienden, is de diskwalificatie van Joost Klein in Malmö toch echt niet de schuld van de BBB, PVV of voor mijn part de VVD. Over die diskwalificatie wordt nog volop gespeculeerd, en het kan best dat de ‘dreigende beweging’ waarvan Klein beschuldigd wordt weinig voorstelde, zoals de Nederlandse delegatie beweert. Het voorval lijkt vooral de stok waar de organisatie, met een Israëlisch bedrijf als hoofdsponsor, naar zocht. De verbanning van Klein lijkt een optelsom, en die begrijp ik nog ook.

Over de auteur
Sander Schimmelpenninck is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant. Eerder was hij hoofdredacteur van Quote. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.

Klein gedroeg zich immers vrij idioot: tijdens een persconferentie verstopte hij zijn hoofd in de Nederlandse vlag en gaf geïrriteerd antwoord op volstrekt normale vragen. Iemand vroeg of zijn liedje ons allemaal kan verbinden, waarop Klein smakgeluiden maakte en naar de organisatie verwees: ‘Vraag dat maar aan de EBU.’ Het contrast met de even verderop zittende Israëlische zangeres kon niet groter zijn: de pas 20-jarige Eden Golan gaf professioneel en in vloeiend Engels haar antwoorden.

Een sleutelmoment kwam na een kritische vraag aan Golan: bracht zij met haar aanwezigheid de veiligheid van de andere deelnemers niet in gevaar? Haar begeleider sprak bevoogdend dat ze daar geen antwoord op hoefde te geven, waarop Klein zich er opeens mee bemoeide. ‘Waarom niet?’, riep hij. Golan, die onder immense druk moet hebben gestaan, liet zich niet kennen en gaf ‘gewoon’ antwoord, en nog een prima antwoord ook.

Joost Klein en zijn entourage – het leken mij eerder leuke, creatieve gasten – hebben simpelweg het hoofd niet koel kunnen houden. Ze zijn bezweken onder de druk van het evenement én het anti-Israëlsentiment in hun socialemediabubbel, die van Klein een veroordeling van Israël eiste. Dat resulteerde in het lamlendige gedrag tijdens de persconferentie, waarin een weifelend statement te ontwaren viel. Puberaal en gespeend van enige klasse, zoals Nederlanders zich in den vreemde nu eenmaal manifesteren. ‘Dit is typisch Joost. Misschien vinden we hem daarom wel zo leuk’, wist commentator Richard van de Crommert.

Maar wat Nederlanders leuk vinden, vindt vrijwel niemand buiten Nederland leuk. Consequent verwarren wij brutaliteit met assertiviteit of zelfs humor; we zijn lomp en luidruchtig, maar zien dat zelf als normaal. Sterker nog, buiten onze eigen landsgrenzen zijn we ronduit koloniaal: zíj passen zich maar aan óns aan. We maken onszelf wijs dat onze horkerigheid tenminste écht is, en de omgangsvormen van anderen nep en klachten over ons gedrag aanstellerij. En dus doet het halve land nu verontwaardigd over Kleins uitsluiting: aan ons ligt het nooit.

Partij kiezen kan ook in stilte. En als je dan toch een statement wil maken, kan dat een stuk creatiever en met klasse. Of denkt men in Nederland werkelijk dat Klein de enige deelnemer was die worstelde met de druk en de onrust over de deelname van Israël? Het vrolijke nummer van Joost Klein wist het land te verbinden en politieke kleur te overstijgen. Helaas bleek dat ook te gelden voor het Nederlandse gebrek aan beschaving.

harm1985 schreef:
Zo gaat het op een schoolplein ook. Iemand net zo lang treiteren tot die reageert, dat wordt gezien en die krijgt dan straf. Geen enkele ruimte voor dialoog.

De vrouw in kwestie, die net zo goed een man had kunnen zijn, was maar op één ding uit, spectaculaire TV, met beelden van een emotionele Joost die van het podium afkomt.

Tegelijkertijd vraag je je af of AVRO TROS het niet al eerder, of als dat gedaan is, fermer had moeten aankaarten.

Ach, je koopt er niks meer voor, maar Joost zal helaas alleen de morele winnaar blijven.

Koenr schreef:
Ik vind harm's reactie anders ook behoorlijk kort door de bocht. Als de bazen van die camera-vrouw tegen haar hebben gezegd "gewoon blijven filmen" dan probeert zij ook maar haar werk te doen en je kan niet van haar verwachten dat ze haar baan op het spel gaat zetten omdat Joost ergens niet van gediend is. Het hele festival draait inderdaad om spectaculaire TV, je kan haar moeilijk kwalijk nemen dat ze daar naar op zoek is - het is haar werk.

Koenr schreef:

En zo makkelijk is het niet om 'maar even tegen je bazen te zeggen wat de situatie is', zeker bij zo'n grote organisatie, middenin een event. Het lijkt me best aannemelijk dat die helemaal geen zin hebben om allerlei uitzonderingen te maken voor afzonderlijke artiesten.

Koenr schreef:
Ik weet niet of jij ooit voor grote evenementen hebt gewerkt, maar er is doorgaans nogal een hiërarchie in wie dat soort beslissingen neemt, en dat is niet de camera-vrouw op de vloer. Joost zal ook heus niet de eerste zijn die klaagt over al die camera's in zijn gezicht, maar het hoort natuurlijk wel bij zo'n evenement.