Dat lijkt me hier net het probleem: aandacht eisen voor wat in se een pokkesaaie kutplaat is. Werk dan wat langer aan je tracks in plaats van op de proppen te komen met briljante marketingvondsten als 'ALL CAPS'.

Er is tegenwoordig een overdosis aan (vaak ietwat lijzige) stemmen die bijna in de echo/reverb lijken te verzuipen, en niet zelden over muziek die dat eveneens heeft. Dat van die echo/reverb wordt ook wel over jaren 80-muziek gezegd, maar als ik die oude nummers hoor valt het, vergeleken met tegenwoordig, best mee.

Onze Songfestival-inzending is een van de vele voorbeelden. Het meisje zelf vind ik interessant, maar het liedje? Meh.

Met dank aan Billie Eilish? Ik heb het idee dat het sinds haar doorbraak sterk toegenomen is.

12-inches en 10-inches waar niet opstaat of ze 33 of 45 toeren zijn. Nog erger: als de ene kant 45 toeren is en de andere kant 33 toeren.

Vooral als ze 1x zijn geript en nu overal op internet alleen maar staan op het verkeerde toerental omdat elke sukkel het gewoon kopieert en niet beluistert.

Vinyl is overigens sowieso al sinds 1990 kut.

Sommige labels - bijv Ostgut - hebben daarvoor een standaard: A-side, veelal 1 track 45 rpm; b-side, 2 tracks 33 rpm. Speelduur kan ook een aardige indicatie zijn.

Het is irritant als op de labels van een LP niet staat welke kant het is. Dat je denkt dat je kant A aan het draaien bent, terwijl kant B op staat.

Dat is ook irritant.

Ik heb ook lp's met alleen informatie op één van de twee centerlabels, en die informatie betreft beide kanten, maar je weet nog steeds niet welke kant welke is.

Je kunt aan de hand van het aantal songs gokken welke kant welke is, of aan de hand van de songlengtes.

Maar het blijft irritant, ja.

Dat soort lp's heb ik ook (o.a. op 4AD) - ik gok dan meestal dat de kant met alleen een afbeelding de A-kant is, meestal zit ik dan goed.

Dat klopt, maar ik heb een aantal platen met alleen maar afbeeldingen. Of alleen maar effen vlakken.
Ik snij dan meestal met een stanleymes "KANT A" en "KANT B" heel groot op beide zijden.

Ook ietwat irritant (en best veel voorkomend, vooral in de jaren zeventig, volgens mij): dubbel-LP's waar kant 1 en 4 op één schijf zijn geperst, terwijl de andere schijf plaatkant 2 en 3 bevat. Ik herinner me dat in elk geval mijn exemplaar van Songs in the key of life dat heeft, maar ik heb (en er zijn) er meer.

Schijnt met opzet zo gedaan te zijn om een continue flow te creëeren. Maar het is natuurlijk alleen handig als je twee platenspelers en een mengpaneel hebt. Waarschijnlijk vooral handig voor de radio of de disco, maar daar draaien ze bij mijn weten zelden of nooit dubbel-LP's integraal...

Het kan ook iets met de platenwisselaars van de jaren vijftig en zestig te maken te hebben, lees ik nu op internetfora. Ik heb die dingen wel eens gezien. Die hadden een extreem lange spindel en een soort hockeystick die de platen eraf gooide als ze gedraaid waren en startte dan automatisch de volgende plaat van een stapel platen die op die spindel lag. Die manier van afspelen lijkt me sowieso niet zo bevordelijk voor de kwaliteit van je vinyl.

Ik heb een tip: zie bericht hierboven.

Zo zag het er uit:

garrard platenwisselaar - Kunena - Buizenradioclub

Je komt nog wel eens singles tegen (een heel enkele keer een lp) waar op het label stukjes pleister zijn geplakt: die dienden om de volgende single of lp die erop kwam niet te laten slippen. De rudimentaire uitvoering van de headshell (toonkop) geeft al aan dat het hier niet om hi (flying) fi gaat, maar meer om convenience.

De grote grap was dat je - the horror of it all - na beluistering van alle schijven de hele handel van de spindel kon tillen, in zijn geheel flippen en vervolgens terugzetten om de andere kant te horen.

Bij een dergelijk systeem moet als je een driedubbelaar hebt, daar dus serieus over worden nagedacht.

Demo van een Philips platenwisselaar - even 2 minuten kijken

Overigens mijn eerste eigen platenspeler was een ingebouwde Garrard

Eat a Peach. En ja, het is irritant. Ik snap niet waarom ze dat bij reissues niet hebben opgelost.

Een musicmeter.nl gerelateerde 'ergenis': lange berichten helemaal quoten...

Een pauze in een concert die te laat komt en te kort is om naar de WC te gaan of bier te halen, laat staan beiden.

Platenmijen of bands die werk op YT plaatsen, maar geen rekening houden met naadloos bedoelde overgangen tussen nummers. Doe - daar - eens - wat - aan - ajb.

Fade-outs aka 'wegdraaien', ze zijn hier al eens genoemd. In een heel enkel geval ben ik er aan gewend geraakt en soms kan het op een bepaalde manier zelfs gewoon goed werken (bv. als het wegdraaien een 'grapje' is en er nog een climax volgt), maar veelal denk ik: "Dat heb zo'n jonguh toch niet nodug?"

Zangers die door solo's heenzingen. Zelfs bij bands die ik vroeger wel gaaf vond (Marillion, Savatage) gebeurde dat steevast. Ik vind zang sowieso steeds minder leuk, dus ik kan die ergernis naast me leggen.

Zangers/bands die hun eigen nummer playbacken/mimen voor een muziektvshow en dan aan van de song heel genant in zo een fade-out terechtkomen.

Als aanvulling op Mssr Renard. De zogenaamde "frontman" of leadzanger begint me meer en meer te irriteren.https://en.wikipedia.org/wiki/Lead_vocalist. En al helemaal als ze sterallures beginnen te krijgen en met hun smoelwerk overal verschijnen.
Super irritant zijn ook talentenshows en " voice of" shows. Waarom nooit bas , drum, percussie orgel/keyboard talent?

Als de leadzanger geen instrument speelt, kunnen ze nogal irritant alle aandacht continu opeisen en geen ruimte geven aan de instrumentalisten.

Vaak, binnen de hardrock, is er ook ruzie tussen de leadzanger en leadgitarist.

Geef de leadzanger een instrument, desnoods een shaker of slaggitasr en dan is het gelijk wat rustiger op het podium.

Over die talentenshows etc. Ik heb nooit begrepeb waarom je als instrumentalist een solozanger of -zangeres wel backen. Een hele avond in dienst van het liedje spelen. Ik snap het niet. Ja, er wordt betaald boor sessiewerk, maar veel is het niet. Maar goed, ik snap wel meer niet.

Heel vask zie ik op bijvoorbeeld youtube een masterclass van zo'n bassist of drummer van bijvoorbeeld Michael Jackson of Shakira ofzo, en die lui zijn wel technisch waanzinnig goed.

Maar ik luister toch liever naar muziek van bands/combo's/ensembles, en dan het liefst zonder een egocentrische frontman.

Overigens geldt bovenstaande ook voor leadgitaristen waar alles om moet draaien, zoals Vai, Satriani, etc.

Nog iets over die tvshows: ja, ik hoor soms wel goede zangstemmeb, maar het is allemaal zo keurig en netjes en ideaal. Doe mij dan maar liever een schreeuwlelijkerd met eigen materiaal en een eigen smoel.

Ik haat pauzes. Spielje!

Tenzij het een setbreak is tussen de akoestische en elektrische set.

Als er een CD-boekje met artwork en teksten bij een LP wordt gestopt. Gebeurt gelukkig niet vaak meer, maar in de jaren 90 toen geen hond nog LPs kocht gebeurde dit regelmatig.

Omgekeerd is ook erg: als het verkleinde artwork van de lp 1 op 1 bij de cd wordt gestopt. Liefst dan ook nog in vaag lettertype, in rood op dik zwart glimmend papier

Beter dan elpee artwork bij je CD.

Music On Vinyl en ook Back on Black (volgens mij) staat er om bekend de cd-rips op vinyl te persen. Dat is op zich nog wel okay. Masr het cd-artwork/boekje vergroten naar lp-grootte, dat je de pixels kunt tellen, is op zijn minst wel een ergernis.

(vaak is het orgineel van de muziek verloren gegaan, bijvoorbeeld in de Universal Studios Fire, en ongetwijfeld is het originele artwork of coverphoto ook niet meer raadpleegbaar, maar toch).

Mssr Renard schreef:



Op YT bekijk ik weleens filmpjes van Parlogram Auctions, dat is een veilingsite die vooral handel drijft in Beatles gerelateerd vinyl.
In een recent filmpje werd verteld dat je pré oliecrisis kwaliteit vinyl hebt en post oliecrisis vinyl. Dat zou dus betekenen dat er een breuklijn in kwaliteit is van zo rond 1973/1974.
Persoonlijk heb ik het er niet van af kunnen horen maar ongetwijfeld kan dat zo zijn. Maar hoe goed moet je installatie zijn om dat te horen? En deels ligt het er ook aan wat je ermee doet. Een pré oliecrisis compilatie met maar liefst 20 liedjes klinkt ook kut.

Eigenlijk toch puur bedrog. En inderdaad die hoezen. Lijkt nergens op. Ik koop die rommel niet. Maar veel mensen laten zich makkelijk oplichten. Geef een leuk kleurtje aan het vinyl en men is zo blij als een kind. Het album klinkt dan ineens zo fantastisch dat er meteen een halve of zelfs een volle ster bij komt in de waardering.