Sommige discografieën heb ik graag compleet. Fan is dan ook kort voor fanatic. Lekker fanatiek zijn, zonder een stadion te slopen is niets mis mee, me dunkt.
Zo ben ik graag een blij kind soms. Maar soms is er ergernis, maar vaak ook niet.

Overigens had ik het niet om gekleurd vinyl hoor. Maar dat is verder toch ook prima? Er zijn ook mensen met 1000 Metallica shirts en mensen die misprints sparen.

Omdat tijd een raar iets is, kan ik niet precies de vinger erop leggen, maar een paar jaar geleden oid zocht MoV inderdaad iemand - een audio remastering engineer - wiens taak het was (zo bleek uit de functie-omschrijving) om vinyl terug te toveren van digitale bronnen. Alsof bijv Gene Clark - No Other (1974) - MusicMeter.nl ooit een digitale bron heeft gehad. Geeft nix, omdat je analoog zonder problemen (filmbeelden waarvan de draaglaag kwetsbaar is) goed kunt overzet-ten naar digitaal - mits je proces op orde is. Bij dat genoemde album viel echter op a. hoe vlak het geluid was, b. hoe rasterachtig de hoesafbeelding en c. het ontbreken van het inlegvel met teksten en credits. Album geretourneerd en met geluk een origineel exemplaar kunnen kopen.

Misschien hanteert MoV de "half ei beter dan lege dop" filosofie, maar het gaat fout als je daar dan de prijs van een heel ei voor vraagt. Sindsdien ben ik erg huiverig voor MoV-releases - erg jammer, want zij hebben bijv Slowdive opnieuw uitgebracht.

Ik heb geloof ik welgeteld één MoV en wat Back on Blacks. Ik zou dat eens moeten nagaan. Het is natuurlijk wel gewoon eigen schuld, dikke bult voor mij. Het is overigens het debuut van Gov't Mule uit 1995 dat zo lelijk op lp is overgezet. Het klinkt prima, maar ik hoof dat soort fingen nooit. Het is meer de beleving en ik vind het mooi in de platenkast. Vandaar wellicht mijn ergernis.

Als de bron-plaat analoog is (acetate of een goed bewaard vinyl exemplaar of misschien wel mastertapes die goed bewaard zijn), is het opnieuw op plaat zetten niet zo rampzalig.

Als het bronmateriaal een handvol mp3's is dan koop je wel een flinke kater in de zak.

Eigenlijk moest ik schrijven; ik koop die rommel niet meer, want ik heb me in het verleden ook wel eens laten verleiden. Music On Vinyl valt soms nog mee. Back On Black is erger.

Ik houd ook verstandig mijn impulsen in controle, al wil ik wel nog eens een RSD bestellen, en zijn er op jazz-gebied wel veel goede reissues. Maar dat is oud spul en dat lukt ze dan weer wel. Zelfde geldt voor oude prog, folk en fusion. Maar ik wijd teveel uit.

Maar Cd naar vinyl? Weinig echt geslaagde exemplaren, vind ik. Maar sommige bands wil ik gewoon zo graag compleet. En dat weten ze, en daarom belazeren ze ons, en we laten ons graag belazeren. (schijnbaar).

Heb deze maar eens weer opgezocht; in de video die ik eerder zag werden alle spullen goed beschreven. Met een beetje handigheid en de juiste spullen:

How to duplicate a record

Langverwachte vinyl-release van De La Soul Is Dead alweer voor de 3e keer uitgesteld en tegelijkertijd zijn die quasi-overbodige RSD-uitgaves in allerlei vreemdsoortige kleurtjes meestal wél op tijd. Kortetermijndenken vd industrie als je het mij vraagt.

Bovendien ontbreekt op de LP het briljante, met sterretje aangevinkte 'Afro Connections at a Hi 5 (In the Eyes of the Hoodlum)'. Een mooie 10" erbij doen en je bent klaar, ben ik óók nog bereid voor wat meer te betalen. Nu de bestelling derhalve maar geannuleerd.

Nee, vanaf nu stap ik weer over op die lekker ouderwetse CD en een verdwaald 2ehands vinyl'etje.

Ik ben inmiddels ook zo ver. Ik weiger om gemiddeld 25 tot 35 euro te betalen voor een nieuwe plaat. Elders op deze site omschreef iemand RSD als Rijke Stinkerds Dag. Daar lijkt het inmiddels wel erg veel op: prijstechnische uitbuiting en vaak overbodige releases, met teveel nadruk op zogenaamde 'limited editions' in allerlei kleurtjes. En ik ben zo iemand die z'n vinyl gewoon het liefst zwart heeft...

De laatste tijd koop ik ook weer meer CD's. En tweedehands LP's, hoewel de prijzen voor goede en gewilde exemplaren ook behoorlijk kunnen oplopen.

gaucho en Venceremos, ik nap de frustratie.

Ik denk echter niet dat het de RSD-releases zijn die de persen zo bezet houden. Vaak gaat het om gelimiteerde oplagen. Soms inderdaad lijkt het wat nutteloos: een release alleen in een ander kleurtje, maar soms zijn er ook live-platen of platen die nog nooit op vinyl zijn verschenen. Ik heb dus een aantal RSD-releases in mijn kast staan.

Ik denk echter dat het continu re-releasen van platen die erg makkelijk te krijgen zijn en waarvan er al miljarden in omloop zijn (Queen -Greatest Hits, Fleetwood Mac - Rumours, Eagles - Hotel California) veel meer de persen bezet houden. Dat vínd ik nou nutteloze releases en zonde van de grondstoffen.

Toegegeven: ik koop ook re-issues (van bijvoorbeeld Jethro Tull), maar die zijn dan tenminste remastered/remixed en voorzien van een boekwerk (bijvoorbeeld).

Dat gezegd hebbende voel ik de frustratie helemaal, en heb ik ook besloten geen nieuwe albums meer te kopen van moderne artiesten. Ik koop/download ze simpel via Bandcamp. Er is bijna geen artiest meer te bedenken die níet op Bandcamp zijn waar aanbiedt.

Oude tweehands vinyl en singles zal ik blijven sparen. Lang leve de tweedehands-markt. Al zitten daar wel wat dure exemplaren tussen die soms dan weer in een re-issue wat goedkoper zijn. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Zoals die Blue Note Classic Vinyl-reissues, die klinken als een klok. Daar bestel ik soms wel wat van.

Maar ik heb wel eens wat pre-orders gecanceld hoor. 2 of 3 jaar wachten omdat Adele zonodig de markt moest overspoelen met miljarden exemplaren van de plaat die nu in de uitverkoopbakken liggen, en niemand meer wil hebben. Dat is/was nogal zonde van iedereen's tijd en van de grondstoffen.

CD's koop ik niet, omdat ik geen cd-speler heb. Dat is gewoon een keuze geweest. Ik heb liever een lp-hoes dan een cd-hoes in mijn handen tijdens het luisteren. Geen idee wat het scheelt in geluidskwaliteit. Bij Bandcamp zijn de downloads dan weer in losless kwaliteit, maar dat hoor ik er met mijn oren niet zo snel vanaf.

Wat ik ook wel frustrerend vind, is dat er dan een mooie re-issue van een dubbel-lp is, en dat ze bezuinigen om Gatefold en dat het dan een single-sleeve wordt. Twee lp's in een single-sleeve, ik vind dat zo lelijk en goedkoop.

Dat houdt zeker steek. RSD noemde ik eerder als typerende uitwas van een decadentie die de klant nodeloos op kosten jaagt. Voor mezelf had ik een limiet van 25 euro, 30 voor een dubbelaar en het liefst zwart als m'n koffie.
Compact Discs koop ik ook het liefst gebruikt of het moeten gegarandeerde voltreffers zijn (4,5* of hoger, hooguit 3 / jaar).

Ik merk dat mijn bandcamp-collectie sneller groeit dan mijn lp-collectie, en over Bandcamp geen enkele klacht. Nu is het wel allemaal online, dus bij een groot online probleem loop je daar weer tegenaan. Ik zorg dan ook dat ik alles wat ik aanschaf wel download. Al staat het nu wel op mijn telefoon en ik zou het eigenlijk in mapjes op mijn laptop of een harddisk moeten zetten. Wat is muziek luisteren toch een ontzettend ingewikkeld iets geworden, zeg. pfff.

De kosten voor veel vinyl is belachelijk inderdaad. En er zijn veel 'zakelijke typejes' die daar handig gebruik van maken (priceflipping) door bijvoorbeeld limited edtions op te kopen en voor heel veel weer te verkopen. Er zijn zoveel platen, cd's, boxsets die nooit uit hun verpakking komen, alleen omdat mensen er geld aan willen verdienen. Muziek moet je afspelen klaar.

Ik heb eens een lp van Uriah Heep voor 100 euro gekocht (gestoorde fan die ik ben) maar draai ik gewoon. Daar is het wat mij betreft voor bedoeld.

Ik heb ook mijn lp's liever niet in gekke kleurtjes. Ik snap niet waarom ze (wie is ze?) denken dat de fans dat echt leuk vinden. Maar intussen heb ik er wel een paar, omdat er geen andere optie is.

Venceremos, jouw De La Soul-plaat loopt vertraging op, omdat deze er zo nodig moest komen: https://www.discogs.com/release/26832986-Phil-Collins-Mark-Mancina-Tarzan-Original-Motion-Picture-Soundtrack

Laat ze er dan maar helemáál in zakken.

Ik was precies twee weken geleden in Hot Shot Records in Bremen. Bij entree leek het precies de zaak waar ik leuke vondsten zou kunnen doen. Het eerste dat opviel: zeker 9 bakken naast elkaar met RSD-releases, die ik allemaal heb doorgeploegd op zoek naar die lp van Bark Psychosis - niet dus; vreselijk veel mainstream, OLR en (uiteraard, want Duitsland) prog - Duitsland is echt land om tweedehands prog te zoeken; alleen is prog NMD.

Zaak had geen aparte afdeling wave of electronic, en een lullige twee bakken met indie. Da's een van de truukjes van Concerto/Plato: je geeft een plaat een kleurtje, zet er "special indie" release op en het album kost opeens fiks meer, zie bijv Lizzo - Special (indie release purple) van 45,-

Vroeger heette dat 100 florijnen - en daar kon je toen een hoop lol voor hebben.

Wat er nu gebeurt, kan je op twee manieren omschrijven: people never learn of in (marketing)jargon bleeding the cow - de melkkoe die de lp lijkt te zijn moet echt helemaal leeggemolken worden. Alsof ze de les niet hebben geleerd met de cd-verkoop: je hebt helemaal geen media (als drager) nodig, net zo min als je een elektriciteitscentrale nodig hebt om elektriciteit te kunnen gebruiken (zonnepanelen zijn de uitzondering). De omzet van lp's is op dit moment ongeveer 2,5 * zo hoog als die van cd's (15 miljoen) en de curve lijkt af te vlakken.

Aan de ene kant opdrijving en aan de andere kant winkels die moeten sluiten. Waar gaat het heen - albums kopen op bestelling/intekening? En maar hopen dat er voldoende mafkezen zijn die 35 - 50 euro voor een album betalen? Ga voor de grap eens lezen bij Depeche Mode - Memento Mori (2023) - MusicMeter.nl - kost 50,- en stel jezelf de vraag - hoevelen hebben echt het album gekocht oftewel: hoe weinig kopers heb je nodig om een fysieke release overeind te kunnen houden?

Vandaar mijn beslissing om te stoppen met nieuwe releases op lp kopen. Een digitale release kost tussen de 6 en de 7 euro op Bandcamp. Een lp kost al gauw 25 euro (excl. verzendkosten) en een cd iets van 10 euro.

Dat zijn de prijzen. Ik ga niet meer een lp kopen van een bandje dat ik maar eventjes leuk vind (impuls-aankoop).

Uitzondering is dan bijvoorbeeld mijn all-time favorites (Govt Mule, Allman Brothers, Jethro Tull, Queen), maar dat zijn geen nieuwe bandjes die ik maar eventjes leuk vind.

Mijn lp-hobby focus ik gewoon op de leuke tweedehandsjes en eventuele reissues die echt veel te duur in tweedehands zijn.

Intussen ben ik veel van die impuls-aankopen via discogs aan het verkopen en doel niet per sé op winst, dus houd het gewoon goedkoop omdat ik mijn medemens niet een arm wil uitdraaien.

Wat betekent OLR Mjuman. Leer ik weer eens wat bij.

Wat tweedehands lps betreft zit ik in Amsterdam wel erg goed. Veel zaken waar je onder de 20 euro een stapel kunt meenemen, en dan bedoel ik niet Concerto, waar je struikelt over de RSD's en Indie-Only-Colour-Limited-Numbered-Masturbated-On-By-the-Original-Artists-Weird-Shaped-45-RPM-Double-Speed-Direct-Mastering-Special-Reissues van een Taylor Swift of een Madonna. Waarschijnlijk is die nieuwe Metallica ook in 450 verschillende soorten kleuren beschikbaar.

Natuurlijk zie ik ook liever muziekliefhebbers die hun miskopen voor een zacht prijsje wegdoen dan handelaars, maar die handelaars maken ook deel uit van de tweedehandsmarkt. En het hele idee van bewust schaarste creëren met allerlei gekleurde limitid editions richt zich ook op opkopers die het vervolgens aan veel hogere prijzen op de tweedehandsmarkt gooien.

Misschien heb ik makkelijk praten omdat mijn collectie al lekker groot is, maar ik vind dat je als verzamelaar niet moet zeuren. De markt is wat het is. Niemand wordt op kosten gejaagd. Vind je iets te duur? Dan koop je het gewoon niet. Of je koopt het toch. Maar dan heb je jezelf op kosten gejaagd.

En de prijs van vinyl. Veertig jaar geleden betaalde ik 400 Belgische frankskes voor mijn eerste lp. Omgerekend, 10 euro. Over het algemeen is de prijs van nieuw vinyl niet sterker gestegen dan die van andere producten en de lonen. Gekke dingen zie ik vooral op de tweedehandsmarkt, waar de prijzen inderdaad soms hoger liggen voor een of andere oudere versie dan van nieuw exemplaar. Als zo'n nieuwe heruitgave dan van goede kwaliteit is, zoals die van Blue Note, dan weet ik het wel.

Ik zeur natuurlijk niet echt om de prijzen, want ik weet wel hoe het enigszins werkt allemaal. Maar een plaat die vandaag uitkomt voor 10 euro op bandcamp, gelijk is uitverkocht en dan morgen voor 20 eur te koop staat op discogs is redelijk fnuikend.

Wat doe je eraan? Niets helaas. Sommige bands en labels weten dit en geven maar 1 item per koper, maar veel van die priceflippers omzeilen dat met meerdere accounts.

Dat laatste wat je zegt beaam ik helemaal. Als muziekspaarder hoefbik niet per sé een oude persing als het makkelijker en goedkoper is om een latere persing te scoren. Ik let dan graag op de reviews op discogs.

coldplay.

OLR. Ik weet het ook niet. Old Lady Rock?

ouwelullenrock?

Ovulerende labratten R&B ?

Oxyderende Laverende Racefietsen?

Wis en waarachtig, ook wel aangeduid als "broek-rock" - vaak genoeg hier gesproken over OLM (m=muziek) die op m'n werkkamer staat. Frappant dat voor sommige muziek op dat punt een uitzondering geldt. Overigens lijken inmiddels de termen "NMD" en "H3(-virus)" ingeburgerd.

H3 = het heilige hebben.

NMD = Niet Mjuman's ding, zoals progrock

Ah, vandaar dat ik zo weinig moeite heb met de overvloed aan afkortingen binnen de overheid.
MuMe is goed voor meer dan slechts muziekkennis, zo blijkt.

In mijn vak (ook overheid) is de afko ten strengste verboden.

Tsja. Afkortingen. Heb verschillende toezichthoudende/bestuurs functies tegelijk gehad. Op een gegeven moment ging ik afkortingen van de ene branche gebruiken in de andere branche.

Ik heb anders regelmatig te maken met SodM en EZK

Ik moet voor elk archiefproject een ABP schrijven en deze wordt dan goedgekeurd door het ABT en dan kan ik een WI voor het team opstellen. Momenteel bezig met twee std. en met een opleiding VVA als aanvulling op de LARM en SOD.

Maar zonder gein: elke afkorting moet verplicht voluit geschreven worden. Zelfs NS en KLM moeten voluit.

Dat laatste klopt ook, inderdaad . Al kun je (waar ik werk) de eerste afkorting definieren en vervolgens probleemloos bezigen. Bijv: Nederlandse Spoorwegen (hierna: NS).