Strijkbout wil ook nog wel 's helpen. Daarbij is wel enige voorzichtigheid geboden.

Vroeger had je vaak dat LP's zo'n klein gaatje hadden, en singletjes een groter gat, en dan had je een hulpstukje dat je op het stiftje van de platenspeler moest plaatsen, en daar het singletje weer over kon schuiven (Hoop dat ik duidelijk ben).

Iemand enig idee waarom dit verschil ?

Ik zie het helemaal voor me, strijkbout erop, al die groeven ineens weggesmolten... oeps... terugsturen naar de maatschappij... 'ja, vond hem niet plat genoeg, mag ik een nieuwe?'


Dat is een goeie... nooit over nagedacht eigenlijk... Misschien omdat het op 45 toeren moest draaien en het middelpunt dan zo hard draaide dat ze het snelste draaiende stukje maar liever aan dat hulpstukje overlieten.

Ik bedenk me nu dat dat misschien komt doordat singletjes sneller verwisseld worden, en het dan gemakkelijker is om ze tussen duim en wijsvinger te pakken door wijsvinger in het (grote) gat te plaatsen en de duim op de rand.
LP's pak je met twee handen aan, dus vanzelf bij de rand.

Dat je singletjes niet enkel bij de rand kunt pakken omdat de rand niet de diameter van de draaischijf overschrijdt kan hierbij een extra reden zijn.

Edit: leuke effecten kon je krijgen door de singletjes zonder dat hulpstukje excentrisch tegen het stiftje te leggen, zodat de snelheid van de naald over de groef per draaiing steeds af- en dan weer toenam.

(wel wat off topic, ok)

haha denk nog dat je gelijk hebt ook. Nu we het toch over leuke dingen hebben die je met platen kan doen: heb wel eens gewoon zelf een naald o.i.d. genomen en ermee in de groef gekrast en toen kwam er dus ook gewoon geluid uit, alleen dan niet versterkt. Wat een belevenis haha (ik was nog jong en het was een plaat waar ik toch niks meer meedeed. )

Dat is ook het leuke van een oude plaat, dat je zelfs zonder stroom muziek kan hebben, door zelf aan de de draaitafel te draaien op de plaats waar het label zit van de plaat. Het geluid is wel heel zacht, maar de buren hebben er in ieder geval geen last van.

Wanneer ik een CD-bakje open maak, doe ik dat, uiteraard, zo voorzichtig mogelijk. De laatste tijd werken sommige bakjes echter niet mee. Wanneer ik een bakje wil openen, blijft het vaak haken. Wanneer ik er dan iets harder aan trek, trek ik bijna het, meestal zwarte, stuk mee, waar de CD op ligt, en waar de tracklist vaak achter zit. Ik heb inmiddels twee CD-bakjes, die bijna op deze manier kapot zijn gegaan.

Wat kan ik hieraan doen? Ik doe volgens mij echt heel voorzichtig met mijn CD's, en behandel ze bijna als mijn "kindjes". Tips zijn welkom.

Ik neem aan dat je het over een cd-doosje hebt. Wil je deze goed open maken dan ga je als volgt te werk. Pak met je rechterhand de achterkant van het doosje aan de linker- en rechterzijde. Pak vervlogens met je linkerhand de boven- en onder zijde van het doosje aan de zijde waar je duim is van je andere hand, en trek dit vervolgens na je toe. En zie daar het doosje is open zonder brokstukken.

Of bedoel je dat zwarte ding waar de cd op ligt wat je er uit wil hebben. Ga dan als volgt te werk. Maak het doosje open zoals al eerder is beschreven. Zet je nagels van linkerhand tussen de tray en onzerzijde van het doosje. Trek dit vervolgens voorzichtig naar je toe tot het moment dat het los komt. Hierna hoef je niet meer zo voorzichtig te zijn en haal je de tray zo uit het doosje.

Rest me je sterkte te wensen, en als je het maar voorzichtig doet kan er niet zoveel fout (stuk) gaan.

Ik was blijkbaar ietwat onduidelijk. Ik bedoelde inderdaad het CD-doosje. Dat zwarte ding waar de CD op rust, wil ik er absoluut NIET uit hebben.

Ik zal de inhoud van de eerste alinea van je verhaal in mijn achterhoofd houden, Gerards Dream. Bedankt voor je reactie.

@ Gerards Dream: Je hebt het over je nagels, als je het zwarte dingetje eruit haalt, maar je kunt beter een mes/zakmes (geen tafelmessen, die zijn te dik) gebruiken. Bij mij werkt dit altijd zonder enig probleem, en het lijkt mij lastiger om met de nagels te doen.

Kwestie van uit dokteren, ik doe dit liever met mijn nagels dan met gereedschap. Daar heb ik meer controle mee, maar pin me er niet op vast.

Ja dat had ik eerst ook, en ik was bang dat het mes te diep zou gaan en dat zo de 'back' beschadigt zou raken. Dit is bij mij echter nog nooit gebeurt, en het hele principe werkt eigenlijk als een hefboom, dus veel risico heb je niet

Wellicht een keer over mijn eigenwijze drempel heen en uit proberen met die hap. Een me(n)s is immers nooit te oud om iets nieuws te leren.

Zijn 'loudness wars' hier al ergens genoemd?

Ik was vanmorgen bezig met m'n perodieke verzamelaar met favoriete recente nummers. En moest, zoals zo vaak, circa de helft van de liedjes aanpassen in een bewerkingsprogramma, omdat ze veels te hard klonken. En bovendien 'vieziger' dan nodig. In dat programma aangekomen ziet het er vervolgens niet uit. Één ervan (Armand Van Helden - Je T'aime) was zelfs nauwelijks meer dan een groot, rechthoekig, groen blok zonder ook maar enige overgebleven zwarte ruimte boven en onder.

Je kunt de tracks dan wel zachter maken, maar het blijven rechthoekige blokken. Alleen dan kleinere. En de dynamiek die er eigenlijk in zou moeten zitten (lees: de pieken die in dat bewerkingsprogramma te zien zouden moeten zijn) kan je helaas niet zelf tevoorschijn toveren. O.k., er zit wel ergens zo'n functie in het programma, maar daar gaan de tracks helaas wat hol van klinken.

(En ja, ik heb geprobeerd betere versies te krijgen van de nummers waar het om gaat. Zachter, meer dynamiek. Maar blijkbaar zijn ze nou eenmaal zo. De lange periode waarin van mij alles 'lekker vet' moest klinken ligt al een poosje achter me, het zal de leeftijd wel zijn...)

weet ik niet, maar ik weet wel dat er in de duitse hi-fi media momenteel aardig wat ophef over is....en terecht !!

Weer een voorbeeld van een muziekindustrie die de weg totaal kwijt is...

Het viel me op dat de - relatief onbekende - nummers die ik van het Studio Brussel-programma 'De hop' had opgenomen (dat maakt dit keer zo'n 1/3 van de cd uit) wél lekker dynamisch klonken, en dat hetgene wat slechter klonk allemaal aanzienlijk meer mainstream is.

Typisch.

Het kan liggen aan het relatief zachte geluid van de Studio Brussel-stream (in m'n bewerkingsprogramma gingen ze ook geen van allen over dat beruchte lijntje heen) maar toch... de tracks lijken 'opener' te klinken. Een paar nummers van die zes heb ik inmiddels kunnen vervangen door normale mp3's, en in die hoedanigheid vallen ze nog steeds mee.

Waarschijnlijk een kwestie van wennen, maar ik vindt de vernieuwde last- fm layout een stuk minder.

Ik ook. Eerst straalde het veel meer uit. De site lijkt ook nog eens de helft trager geworden.

Nee, ik ben geen lid van die site, maar soms kan je er wel aardige dingen op lezen en horen.

Waar ik me aan erger? De volslagen van-de-pot-gerukte cd-prijzen die je soms in winkels tegen komt!!

Deluxe-cd's van U2 voor tegen de €40,-. HOE KOMEN ZE ER IN GODSNAAM BIJ OP!!!!

Mijden deze idiote SHITZOOI en bestel ze vanuit Amerika!!!


Zo, dat lucht op!






Grappig dat juist Hammerhead dit advies geeft.

Inderdaad, cd-prijzen. Het geeft te denken hoe die tot stand komen. Bij de introductie waren ze duur wat te verklaren was, maar waarom je nu nog steeds met veel geld over de balk moet komen blijft een raadsel? Of toch niet. In het lp-tijdperk heb ik diverse malen platen moeten vervangen omdat ze niet meer bruikbaar waren door de vele tikken. Zouden platenmaatschappijen dit door hebben gehad, en zijn daardoor de prijzen van cd's kunstmatig hoog gehouden? Hoe dan ook het blijft iets wat te denken geeft.....

Er is maar 1 reden voor waarom ze duur zijn.
De muziek maatschappijen willen er geld aan verdienen.

Ze komen behoorlijk goedkoop binnen maar ze drukken er zo10 euri boven op en zo dus ons de muziek liefhebber flink te laten dokken. Ook bij dvd's hetzelfde geintje.

Kijk op amazon maar eens naar serie Lost bijv. kost daar iets van 35 dollar(Heel seizoen) en hier bijna het dubbele in euro's.

Echt te ziek voor woorden.

Duffy - Rockferry kost bij Mediamarkt 12 euro zoiets en bij standaard muziekzaken zo 18 a 20 euro.

Ik heb het nu enkel over bekende cd's laat staan de Hip Hop cd's die ik wil hebben of classic Funk & Soul platen.
Die zijn niet te betalen.

Even terzijde, hoe komt het eigenlijk dat de MediaMarkt zo enorm veel goedkoper is dan andere cd-winkels. Iemand vroeg me dat onlangs, maar ik heb ik geen idee van. Misschien omdat ze in grote hoeveelheden aankopen of zo?

Inderdaad, maar vooral ook omdat ze een heel smal assortiment hebben. Da's ook de truc van goedkope webwinkels als cdwow en play.com. Het niet op voorraad hoeven hebben van cd's op allerlei obscure labeltjes scheelt erg veel tijd en geld.

ja dat geeft dan weer een nadeel aan mediamarkt. Je gaat best nooit met de voorbedachte rade naar de Mediamarkt om een bepaalde cd te kopen want die hebbe ze meestal niet (toch niet die waar ik achter zoek). Gewoon veel geluk hebben dat net een cd die je graag hoort in de bakken ligt voor weinig geld

Dat is wel een geluk te noemen, als ik eerlijk moet zijn. Albums die na een tijdje niet meer goed verkopen belanden in de uitverkoop bakken voor zeer schappelijke prijzen. Het vraagt wel wat geduld, maar je gaat dan wel naar huis met een leuk setje bestaande uit een paar albums die je wilde hebben en eentje on uit te proberen. Voor die prijs kan je het niet laten liggen.

Hoezo?

Hehe, ik snap hem!

Laatst heb ik een mooie versie van het Radioheadalbum "The Bends" gekocht (een kartonnen doosje). Nu heb ik echt ontzettende moeite om het CD-schijfje uit het doosje te krijgen. In het midden drukken heeft bij dit CD-doosje geen effect (aangezien de verhoging waar de CD omheen gedrukt zit dicht is) en wanneer ik aan een zijkant van het CD-schijfje trek ben ik altijd bang, dat ik de CD breek (hoewel ik er mijns inziens voorzichtig mee om ga), aangezien de CD diep in het kartonnen CD-doosje zit.

Hoe kan ik de CD het beste uit het doosje krijgen? Heeft iemand misschien ervaring met dergelijke CD-doosjes?

Misschien een domme vraag, maar ik zou graag tips willen hebben, aangezien ik voorzichtig met mijn CD's om wens te gaan.

Grootste muziekergernissen:

met betrekking tot luisteren naar radiozenders:
- formatradio ala Radio Veronica waarbij je dus iedere dag tig keer dezelfde nummers voorbij hoort komen. 3 FM kan er trouwens ook wat van: ook hier worden liedjes kapotgedraaid.
- nummers die niet volledig gedraaid worden: met name lange versies moeten het vaak ontgelden.
- verkeerde versies op de radio. Zo maakt 3FM een gewoonte van om iedere keer de remix van Blue Monday (New Order) uit 1988 te draaien, terwijl de originele uitvoering tig keer beter is.

Dan categorie ergernissen bij cd's:
- dat er al krassen op de cd zitten, voordat je hem in je cdspeler hebt gestopt: komt met name voor bij cd-zaken die hun cd's los van de doosjes houden (lees: categorie Free Record Shop, Musicstore en van Leest).
- cdboekjes met vouwen en scheurtjes
- verkoper/verkoopster in de cdzaak: die kunnen we wel voor je bestellen. Kunst: dat kan ik ook hoor !
- geen tracktijden vermelden op de hoes
- importcd's uit o.a. Verenigde Staten, waarbij je het eerste een sticker moet verwijderen om het doosje open te krijgen en waarbij de lijmlaag vaak nog op het doosje blijft zitten
- digipacks met barsten in de plastic
- trays met afgebroken pootjes
- het nieuwe type jewelcase doosjes (met de ronde hoeken): als je een exemplaar met een barst in het doosje krijgt, kun je het doosje niet vervangen, omdat er alleen standaard-doosjes te koop zijn
- cd's in kartonnen hoesjes: vaak zijn de cd's niet fatsoenlijk uit de verpakking te krijgen. Daarnaast slijt de hoes vrij snel, waardoor ik me genoodzaakt voel om de verpakking te voorzien van een beschermend plastic hoesje.
- het geluid van geremasterde cd's, waarbij de originele cd (soms) beter klinkt.
Bij een remaster mag je verwachten dat de geluidskwaliteit er beter op wordt !
- te hard opgenomen cd's (de al eerder genoemde loudness wars): tegenwoordig bijna schering en inslag.

Tot zover mijn frustaties: wordt wellicht vervolgd !

Heel herkenbaar: tegenwoordig bestel ik dan ook (bijna) alles via internet.