Ik had aanvankelijk ook de platenzaak en Word of Mouth staan, maar ik dacht dat dit wel onder "o.a." kon vallen.

https://i.vgy.me/DziWQL.png

Ik ben nochtans niet van gisteren. Maar leeftijd speelt geen rol als je begrijpt dat je eigen smaak niets meer is dan je eigen smaak.

Het doet me wel goed te zien dat de kindertjes nog steeds een plaatje krijgen na hun knip en plak kunsten.

Leuk wel om de discussie nog eens terug te lezen van de eerste pagina's, er is nog weinig veranderd.

Haha, deze is wel mooi uit dit topic.
Jammer genoeg kan ik dat artikel niet lezen.

Het lijkt wel zo dat boomers in het algemeen meer moeite hebben met hun smaak te relativeren dan jongeren. Misschien door de engere hokjesgeest van vroeger. Muziekliefhebbers identificeerden zich vaak met het genre waar ze van hielden. Als een artiest invloeden uit andere genres introduceerde kon dat zomaar als verraad worden gezien. Denk aan Bob Dylan die het als folkie aandurfde een elektrische gitaar te gebruiken. Of aan de clash tussen rock en disco, terwijl artiesten daar niet zo van wakker lagen. Vandaag is de houding van artiesten doorgesijpeld bij de meeste muziekliefhebbers. Er is meer tolerantie en vrijheid. En ja, er is veel eenheidsworst. Maar dat hoeft nog geen slechte worst te zijn. Dat is een kwestie van smaak. Net zoals sommige mensen de eenheidsworst uit de Motown-fabriek destijds lekker vonden en nog steeds vinden.

Maar Minneapolis, het is allemaal een kwestie van perspectief. Een witte man van 60 zal eerder benadrukken hoe legendarisch en belangrijk Deep Purple was, een zwarte vrouw van 30 zou dat juist eerder benadrukken van 30.
Helaas zijn bepaalde perspectieven dominanter dan anderen in de geschiedschrijving.

Kronos, mag het boomers vs tolerante jongeren anders beschreven? Vind ik sympathieker naar mijn ouders toe uiteraard.
Wie nu nog het woord boomer gebruikt is bovendien wel heel erg in 2019 blijven hangen.

Ik vond de grotere verscheidenheid aan die hokjes (die wel in vrij rap tempo vernieuwden) veel verfrissender dan de plastic autotune sound met een modieuze hoge pitch boyband achtige stem die ik 90% van de tijd weet ik hoeveel jaar al hoor op de grote stations.
Afwisseling (al waren het maar hokjes) tussen hiphop, rock, reggae, hardrock, dance, een ballad, een soul revival nummer, blues etc. en ook totaal verschillende stemmen allemaal in één uur op de jongere zenders was letterlijk minder vervelend. Met ook de onvermijdelijke draken of lolligheid er tussen uiteraard.
Motown, niet bepaald de enige populaire muziekstroom van de jaren 60, is inderdaad een perfect voorbeeld van een formule. Maar je weet ook dat het leidde tot een vrij revolutionaire reactie van nota bene Gordy's eigen schoonzoon Marvin Gaye met zijn What's going on (het eerste conceptuele R&B album wat in niks aan Motown deed denken)? Ik hoop in Godsnaam op wat baanbrekende succesvolle muzikanten die de boel weer voor een breed publiek opschudden. Of een protest song, ook zoiets.. Hoewel, This is America van Childish Gambino (een naam die geen van mijn jonge collega's iets zegt) vond ik wel erg goed! En de actuele situatie met Amerika schreeuwt werkelijk om maatschappij kritische songs. Wie weet.. Ik laat me verrassen.
Wellicht ben ik er ook wat blind voor hoor. Beyonces country achtige worp (die ook die zenders haalde) vond ik best verfrissend. Billy Eilish is lekker eigenwijs. Maar verder beleef ik heel weinig plezier aan de blijkbaar tolerante vrije mainstream muziek.

Ja, wel eens Arrie, maar ik noemde Deep Purple, waar deze blanke 50 jarige man ook niks mee heeft, om de verscheidenheid aan muziek, wat die periode van ook voor mijn tijd, imo zo rijk, dynamisch en afwisselend maakte, te benadrukken. Vanwege de klachten dat ik alleen maar mijn smaak noem.

Motown was de platenmaatschappij die de meeste hits leverde en de producties die een groot publiek bereikten, zowel blank als zwart, waren zeer herkenbaar, men sprak dan ook over de Motown-sound. Maar het waren vooral de artiesten zelf die door hun vocale prestaties dit label succesvol maakten en zelf legendarisch waren: Stevie Wonder, Marvin Gaye, Diana Ross & the Supremes, Smokey Robinson & the Miracles, Temptations, Four Tops en Jackson-5 met Michael Jackson.

Bij de latere fabriekspop waren het de producers die het geluid bepaalden en waren de artiesten louter invulling, te beginnen met de Stock, Aitken & Waterman-producties.

Bij de huidige hitparadepop zijn er nog steeds interessante of eigenzinnige artiesten zoals de eerder vernoemde Billie Eilish maar die zijn eerder dun gezaaid.

Wat Deep Purple betreft, deze band is legendarisch vanwege hun sound en grote invloed begin jaren '70 maar hun recente albums zijn weinig belangwekkend.

Inderdaad is de muziekwereld sinds de jaren '90 danig versnipperd, er is geen overheersende trend of genre meer waar dat tot de jaren '90 de trends duidelijk aan te wijzen zijn.
In de periode 1966-1973 kwam er erg veel goede muziek op de markt en waren heel wat artiesten of genres populair gaande van de meest oubollige schlagers tot de meest complexe progrock (Emerson, Lake & Palmer). Inderdaad bleven hierdoor ook heel wat uitstekende artiesten toen onbekend met name singer-songwriters als Tim Buckley, Nick Drake en Rodriguez. Maar die werden later - dankzij internet - herontdekt en hebben bovendien de tand des tijds goed doorstaan wat niet met alle populaire muziek van destijds gezegd kan worden.

Ook nu vind ik eigenzinnige singer-songwriters als bv. Beth Gibbons, Bonnie Prince Billy, John Moreland, Richard Hawley, Sam Lee, Jessica Pratt en uit Nederland Eefje de Visser en Spinvis het interessantst en zullen ook veel beter de tand des tijds doorstaan dan die geautotunede hitparadepop.

'Alles is al eens gedaan en vroeger was het vooral beter' Een tip van mij. Ga eens zoeken naar muziek uit landen die vroeger minder toegankelijk waren. Er is heel veel goede,orginele en mooie muziek uit landen als Spanje,Zwitserland,Italie,Portugal etc.

Daarom is het nogal kortzichtig om te focussen op één soort pop en dan te beweren dat alles al eens gedaan is en vroeger vooral beter. Er zullen vast radiozenders zijn die alleen 'geautotunede hitparadepop' draaien maar er zijn ook andere grote zenders, zoals Studio Brussel bijvoorbeeld. Er is meer variatie dan ooit. Maar wie in het verleden blijft hangen, de nostalgie factor verwart met intrisieke muzikale kwaliteit, er geen rekening mee houdt dat muziek ontdekt op jeugdige leeftijd de grootste impact blijft houden, de eigen smaak objectiever (lees, beter) vindt dan die van anderen, die zal zich vast in de titel van het topic kunnen vinden.

Als ik al ergens in ben blijven hangen dan is het dat ik kijk naar de dominante pop (de muziek van jaar x die iedereen kent) in deze vroeger-en -nu discussie. Heeft verder niks te maken met het niet zien dat er andere kanalen zijn, dat er niet alleen rommel gemaakt wordt, dat er meer en makkelijker te vinden is dan voorheen, dat je in een smaak bent blijven hangen of die op wil dringen etc. etc.
Oh, en over die topic titel. Het lijkt mij juist heel sterk dat alles al gedaan is! En zelfs als nieuwe pop muziek aansluit bij stijlen die er al waren is er lang en veel ruimte voor mits het tenminste -> mijn mening <- iets interessants te bieden heeft. Tenminste een fatsoenlijk percentage dat de crap ontstijgt. Vage term weer interessant. Kan ook van alles zijn, groot of klein. Iets eigens, een knappe tekst of thema die iets doet, een eigen stemgeluid die afwijkt, instrumentale skills, op enig vlak een originele verfrissende eigen invalshoek.

Hierin heb je gelijk maar ik denk dat pop altijd al postmodern is geweest - dat is de afwijzing van elk 'hokje' (zoals bv. het transgenderisme dat ook doet) - en dat die kern alleen maar steeds meer duidelijker is geworden en/of steeds meer wordt geaccepteerd. Zo is rock 'n' roll al het samenbrengen van in principe strikt gescheiden werelden zoals wit (country) en blues (zwart), man en vrouw (alle grote popsterren, van Little Richard en David Bowie tot Freddie Mercury en Prince, zijn androgyn), etc. Dat The Beatles worden gezien als de grootste popgroep heeft er alles mee te maken dat zij als een spons alle muzikale invloeden, zelfs tot ver voorbij de popmuziek (bv. elektronische muziek van Stockhausen, Indiase muziek, musique concrete), als een spons opnamen en verwerkten. Ook het onderscheid tussen hoge kunst en lage kunst werd afgebroken.

Kortom, pop is wars van elk hokjesgeest. Dat het postmodernisme al net zo lang bestaat als de pop heeft onder meer te maken met de opkomst van de TV: sinds de jaren '50 leven we in een zap-cultuur zoals we op TV het ene moment in een oude westernfilm zitten, het volgende moment in een reclame voor waspoeder en het volgende moment in een liveverslag van een grote brand. Ze hebben geen verband met elkaar maar worden wel op één hoop gegooid en dat doet pop ook bij wijze van een muzikaal zappen (en dat is ook de lol ervan want de bonte verscheidenheid houdt de verveling weg). Zoals ik in mijn vorige post al zei: het postmodernisme van de pop behelst het knippen en plakken van hetgeen men aantreft.

De luisteraar heeft denk ik moeten wennen aan het postmodernisme van de pop. Het modernisme zoekt de waarheid (de moderne mens wil ergens in geloven) terwijl het postmodernisme de waarheid achter zich heeft gelaten (de postmoderne mens heeft ook geen geloof meer nodig), hetgeen ook een ironische houding geeft: de postmoderne mens gelooft nergens meer in waardoor alles gelijkwaardig is en Mozarts Requiem op gelijke hoogte staat als André Hazes' Kleine Jongen en ze na elkaar beluisterd kunnen worden. Dat is relatief nieuw: vroeger zaten mensen meer vast in hokjes en de jeugd schiep anders zelf de hokjes: ik ben geen mod maar een rocker, ik ben geen disco-fan maar een punker, etc. Dat heeft denk ik te maken met enerzijds de behoefte van met name jongeren ergens bij te horen en een identiteit te ontwikkelen en anderzijds met de competitieve aard van de kapitalistische industrie zoals dat zich ook uit in de hitparades (wie staat op nummer 1?) zodat fans lijken op voetbalsupporters ('ik ben voor Ajax en ik haar Feyenoord'). Ik denk dat deze twee aspecten veel minder aanwezig zijn bij de huidige jeugd: die heeft al helemaal de postmoderne identiteit ('ik ben alles en heb niets met hokjes') en de competitie lijkt minder, wellicht doordat de radio en daardoor de hitparades niet meer zo'n rol spelen.

Makkelijk te falsifiëren. Van Taylor Swift en Adele tot Bruce Springsteen en Ed Sheeran, ze zijn niet androgyn en ook niet postmodern.

Als het alleen zou gaan over het doorbreken van muzikale hokjes, dan is zelfs Bach een postmodernist door kerkelijke polyfonie in seculiere werken te gebruiken. Of bijvoorbeeld ook Dvořák, met de Boheemse en Amerikaanse volksmuziek die hij in zijn negende symfonie verwerkte.

Om het vooropgezette idee dat pop altijd postmodern is (geweest) overeind te houden gooi je al te veel op een hoopje volgens mij.

Hokjes... Ik vind dat generaties jongeren en ouderen (sorry ik bedoel boomers) teveel in hokjes worden gedouwd in deze discussie. Lang niet iedere muziekliefhebber beperkte zich tot 1 genre. Zoals ik al aangaf vond ik de bonte verzameling aan genres juist veel afwisselender dan pop van na pakweg 95. Inderdaad minder saai.

Over emancipatie vat ook veel te zeggen. Ik herken het dat R&B geen "zwart genre" meer is sinds de boyband types het bijna volledig overnamen. Met doorbraken is natuurlijk niks mis, of positief zelfs! Maar waar ik de fusion van allerlei stijlen altijd erg spannend vond en heel graag opzocht, vind ik wat er uit de blender is gekomen (ineens klinkt alle pop en hiphop R&B-erig) echt minder appetijtelijk. Of ik heb er i.i.g. heel snel de buik van vol.

Het is ook niet zo dat die emancipatie, het vrije denken zomaar een duidelijke lijn is. Het stukje over de zgn androgyne artiesten doet mij denken aan hoe vaak ik juist jongeren (ondanks alle aandacht tegenwoordig voor gender diversiteit) hun wenkbrauwen heb zien fronzen bij het zien van deze artiesten en gelijk vroegen welk stempel er bij hoort ("is hij gay? Ja, niet dat het me uitmaakt hoor, maar ik vraag het me af"). Ik heb me eerlijk gezegd nooit mee bezig gehouden t.a.v. Bowie, Prince, Jackson etc.

De Filosoof Kortom, pop is wars van elk hokjesgeest .... Ze hebben geen verband met elkaar maar worden wel op één hoop gegooid en dat doet pop ook bij wijze van een muzikaal zappen (en dat is ook de lol ervan want de bonte verscheidenheid houdt de verveling weg). Zoals ik in mijn vorige post al zei: het postmodernisme van de pop behelst het knippen en plakken van hetgeen men aantreft.

Nou nou, ik weet niet precies hoe jij 'pop' definieert, en wat daar onder valt, en dat het allemaal niet uitmaakt, de mens als allesvreter tegen de verveling. Dat het om plakken en knippen gaat, alsof de muziekmakende mens hier pas mee begonnen is in de jaren 60; de klassieke componisten deden dit ook al...
Ik denk dat een sommigen in muziekindustrie hiermee wegkomen, maar toch niet helemaal. Zelf 'de jeugd' zoekt uiteindelijk naar een verhaal en enig houvast, wil ergens in kunnen geloven, ook al is het via TikTok en staan ze in de rij voor Taylor Swift, een artiest met een verhaal of mij part in het ongunstigste geval in de leugens van ene Tr.

Ik heb - om jou plezier te doen - van beide artiesten een album beluisterd. Louter technisch zit het wel goed maar het is mij te gelikt en vrij saai, ik mis emotie of schwung.
Dan veel liever de soul van Roberta Flack, Gladys Knight en Aretha Franklin en ook de Motown-soul waar ik grote fan van ben. Niet omdat het uit 1968 of 1973 komt maar omdat ik hier wel echte soul met bezieling hoor.
Om duidelijk te zijn: ik beoordeel muziek niet op basis van het jaar van uitkomst maar op inhoud.

Age Ain't Nothing but a Number? mooie titel voor een generatie discussie, hoewel Dhr. Kelly het anders bedoelde.
Ach..Waarschijnlijk heb ik het cdtje nog op zolder. At Your Best (You Are Love) zingt ze heel mooi. Of ga je voor de Isley Brothers? En Back & Forth was de hit.

Je noemt het woord emotie. Dat is een essentieel element wat ik al een aantal keren op wilde werpen in de discussie omdat ik het denk te missen in de latere bekende pop muziek, maar ik heb het een paar keer ingetrokken omdat de bui zag hangen. Of oprecht plezier.

Omdat je ook snapt hoe subjectief dat is?

Alleen technische perfectie kan objectief beoordeeld worden maar voor mij is dat lang niet de enige maatstaf. Ik hecht meer belang aan inventiviteit, emotie en sfeer.

Ehm.. met die bui bedoel ik natuurlijk precies dit soort opmerkingen die ik makkelijk kon voorspellen. Terwijl ik zeg dat ik het mis. Jij vind niet dat er rond 95 een soort omslag kwam naar patserige bling bling, terwijl hiphop daarvoor nota bene de muziek van de underdog was? Geen waardeoordeel. Je mag je succes vieren. Maar het werd wel de hoofdmoot in de hele breedte (waar de nieuwe soort R&B en hiphop steeds meer versmolten) en ging niet meer weg. Het is slechts een voorbeeld want bij muzikale emotie (voelbaar in zang of bijbehorende tekst) denk ik aan heel andere genres.

Misschien moet ik na alle discussie hier (ik probeer als het stof gedaald is enigszins zelfkritisch bij te leren) benadrukken dat ik inderdaad niet dezelfde social media paden bewandel als de jongeren van de afgelopen 15 jaar. Er zal ongetwijfeld een hele, voor hen waardevolle, cultuur leven. Voor de rest van de maatschappij veel meer verborgen. Of dat cultuur brede aspect jammer is (ik vind het wel jammer omdat er imo toch wat charme af is, maar ik krijg dat niet uitgelegd hier dat is duidelijk en prima) is ook een discussie op zich. Mijn mening t.a.v. de voor een grotere groep bekende popmuziek per jaar blijft dan ook. En '95-2010 stond ik er middenin.

Gewoon smaak dus wat niks zegt over invloed en status, wat je eerder beweerde dat ze weinig had.

Ik hou met mijn beoordeling geen rekening met de status van een artiest, er zijn zelfs albums van artiesten in mijn top-10 die ik laag beoordeeld heb. Los daarvan zie ik niet in waarom Aaliyah en Kelis zo belangwekkend waren.

Daar heb ik gisteren al een link over meegestuurd, toen je hetzelfde beweerde.

Zij heeft beslist haar sporen verdiend en is jong gestorven maar tot de belangrijkste artiesten kan ik Aaliyah niet rekenen.

Jij niet, maar voor heel veel anderen wel. Voor mij zijn The Beatles van weinig belang, maar dat zegt toch ook niks.
Heb je het artikel wel gelezen?

Dat heb ik gelezen en zoals ik eerder zei, Aaliyah is in haar genre (R&B) beslist van belang en de hits Are You That Somebody en Try Again vind ik nog steeds goed maar gaan wij haar daarom plaatsen naast bv. Aretha Franklin?
Dat The Beatles voor jou van weinig belang zijn is enkel jouw mening maar voor vele (en mijzelf) is dat wel het geval. Je doet alsof jouw smaak de hele bevolking vertegenwoordigt.
Maar ik zie dat onze smaken totaal verschillen gezien jouw top-10 die uit - voor mij onbekende buiten DJ Tiësto - dance bestaat.

Jij kent Paul Oakenfold en Sasha niet? Nou die hebben bij veel dance liefhebbers een grotere statuur en invloed dan The Beatles en The Stones. Iets met perspectief.