Dat album van New Order moet ik mij dit jaar nog aanschaffen, From the Lions Mouth van The Sound heb ik zopas binnengekregen.

Ja maar die is ook met gemak de mooiste van dat jaar, wat mij betreft dan.

Maar die deed het dan bij die Oor scribenten ook niet goed, kwam niet in de eindlijst (top 100 o.i.d)
Ook NME had deze niet in de eindlijst (50 stuks)van 1983.
Erik van der Berg (Oor) zou 'm later noemen in zijn top 10 van beste albums aller tijden.
Cult album?
Hier (MuMe) 4.10 / 299 stemmen

Die van mij zo klaar als een KLONT!



Prachtig verwoord door Harry.

Ach Harry zegt het zelf al:
Door een schaars aanbod van dit soort platen, een aanrader voor alle fans van symfonische rock.
Harry had deze dan ook niet in zijn jaarlijst staan , wat dan ook wel een echt USA lijstje was

Onderstaande Braziliaanse symfonische rockparel uit 1983 (een absolute cultklassieker in het genre) is hier op de site slechts zestienmaal bestemd, maar verdiend - mits destijds gerecenseerd in OOR - een vermelding.

Bacamarte - Depois do Firm

Gewoonweg geniaal.

: mooie symfo-plaat idd

Dat land bestaat niet echt.

Hier is overduidelijk weer een nostalgische rockdino aan de beurt geweest Mooi om te zien dat sommige dingen hun tijd vooruit waren, maar dat was bij OOR vaak het euvel. Vandaar dat het een ongeloofwaardig blad is geworden.

OOR 1983/10

cover: Paul Weller

artikels: Robert Palmer / Saxon / Paul Weller / Jules Deelder
/ Spear of Destiny / compact disc-speler / Henry Cow / The Fixx

Yello - You Gotta Say Yes to Another Excess (1983)



Dieter Meier, beroepsgokker en popmuzikant, maar dan tussen aanhalingstekens. Te intelligent en te belezen om het medium zonder de nodige humor en spot te benaderen. Boris Blank, het muzikale brein. Mensenschuw, maar een zonderlinge meester in geluid, synthesizer en melodie. Moreel in de rug gesteund door Carlos Peron (tapes). Spannender en lachwekkender dan de beste Tarzan-film.

Paul Evers ****

The Fixx - Reach the Beach (1983)



The Fixx beschikt over een gevarieerd geluid dat modern is zonder naar ultra of experimenteel te lonken, dat uitgebalanceerd is zonder in vervlakking of overkill te verzanden. Er is een puntige, parelende slaggitaar. Er zijn brede drums waarop patronen worden geslagen die pas bij ontrafeling hun complexiteit tonen. Prachtig. De wat pompeuze teksten moet je dan maar voor lief nemen.

Rogier van Bakel ****

Bryan Adams - Cuts Like a Knife (1983)



Na de Amerikaanse doorbraak van de gelijkgestemde John Cougar, vindt de goed in het gehoor liggende grotestadsrock van Bryan Adams nu ook een gewillig oor. Het enige bezwaar dat ik tegen Cuts Like a Knife kan inbrengen is de eenvormigheid van sommige composities die zich na een tijde gaat wreken. Het is juist daarom zo betreurenswaardig dat de ballads hier ondervertegenwoordigd zijn.

Chris van Oostrom ***

Die ballads van Adams die Van Oostrom zo mist zouden later in zijn carriere met tientallen tegelijk voorbij komen.

OOR 1983/11

cover: The Undertones

artikels: Rod Stewart / Neel / The Residents / Time Bandits / veni vidi video
/ Little Steven / Rhys Chatman / The Undertones / Gabi Delgado

Dio - Holy Diver (1983)



Dio's stemgeluid is wilder en smeriger dan ooit, hij leeft zich niet uit in ruimtelijke, melodieuze passages, maar beperkt zich tot het meest essentiële: power. Ook in instrumentaal opzicht zijn de van Dio's eigen hand afkomstige songs tot in hun grondbeginselen teruggebracht. Slepende akkoorden over een betonnen basis, die alleen door de korte gitaar-sprintjes van enig tegengas worden voorzien.

Hans van den Heuvel *****

Talking Heads - Speaking in Tongues (1983)



Negen sobere songs, gezet in een bijna onveranderlijke dancing mood en om beurten refererende aan zowel de Afro-stijl als aan de typerende staccato-opbouw en melodie-wendingen van hun eerste drie elpees. Byrne rangschikt zijn woorden nog immer in die cryptische telegramstijl, maar ze lijken hier toch iets minder veelzeggend en spannend dan ze wel eens geweest zijn.

Herman van der Horst ***

Kajagoogoo - White Feathers (1983)



Ze zijn stuk voor stuk dansbaar en hebben een redelijk melodieuze inslag, maar komen in tegenstelling tot de hit toegevoegde waarde te kort in de vorm van bijvoorbeeld spanning in de compositie en zijn onderling te weinig afwisselend. Het grootste bezwaar tegen White Feathers is dat in de muziek van Kajagoogoo de vorm en de instrumentale verpakking prevaleert boven de inhoud.

Harry van Nieuwenhoven **

Japan - Oil on Canvas (1983)



Geen greintje spontaniteit, alles is berekend, iedere emotionele triller wordt gedirigeerd. Naast waarde als Best Of-elpee met vertolkingen van songs die in hun studio-versie absoluut superieur zijn, is Oil on Canvas slechts interessant voor de onvermoeibare Japan-aficionado. Hierrmee is de scheiding der geesten ook naar buiten toe niet langer verbloemd. Als groep bestaat Japan al geruime tijd niet meer.

Alfred Bos ***

Iron Maiden - Piece of Mind (1983)



Helaas heeft Bruce de neiging om zijn zang-melodieën iets te nonchalant af te werken en te vroeg naar de hogere regionen van zijn bereik door te stijgen, al blijft de man wat longinhoud betreft natuurlijk een beest. Het songmateriaal is evenwichtiger dan ooit en de dubbele gitaarpartijen doen hun duo Murray/Smith promoveren tot de eredivisie van de duo-lead-gitaristen.

Hans van den Heuvel ****

Xmal Deutschland - Fetisch (1983)



Centraal in de geladen sfeermuziek staan de forse baslijnen. Gitaar en synthesizer verzuipen in het bad van echo waaruit een hol-galmende zang als de lokroep van een geplaagde weerwolvin opstijgt. De songs stuwen en trekken. De donkerte is immens, maar een sprankeltje maanlicht op een enkele open plek in dit vibrerende nachtwoud had de bedoeling zoveel duidelijker kunnen maken.

Alfred Bos ***

OOR 1983/12

cover: David Bowie special (24 pagina's lang katern)

artikels: The Gun Club / Jimmy Cliff / M+M / gitaristen / Shriekback / Bill Nelson / Chris & Cosey

The Police - Synchronicity (1983)



Opvallend is dat toetsen en blazers geraffineerder en minder nadrukkelijk aanwezig zijn dan op de voorganger. Wat niet wegneemt dat met name op kant 2 de beproefde stijl wat doorzichtig en zelfs wat eentonig begint te worden. De songs ademen nog wel, maar het heeft meer weg van een kunstmatige ademhaling. Uiteindelijk is de muziek daar dan ook niet half zo spannend als de teksten aanstippen.

Herman van der Horst ***

Agnetha Fältskog - Wrap Your Arms Around Me (1983)



Om niet helemaal voor compositorische non valeur aangezien te worden, schreef Agnetha zegge en schrijven één nummer. Voor de rest zoekt ze haar heil bij elf composities van anderen die stuk voor stuk over de liefde gaan en waarbij Agnetha zeurderig uit de hoek komt als ze het zielige gescheiden vrouwtje uithangt. Commercieel verantwoord, maakt het geheel een te geforceerde indruk.

Harry van Nieuwenhoven ***

Toontje Lager - Stiekem Dansen (1983)



De teksten passen behalve qua oppervlakkigheid ook qua romantische thematiek en modieuze teneur in het straatje van een groot deel van de Nederlandse jeugd. Het meest positieve punt is dat Toontje Lager zich in muzikaal opzicht blijkt te hebben ontwikkeld. Vooral door de meer eigentijdse rol van de toetsenbijdragen en de strakkere injecties van de ritme-sectie, klinkt de groep speelser dan voorheen.

Harry van Nieuwenhoven ***

Jo Lemaire - Concorde (1983)



De Engelstalige nummers liggen in het verlengde van Pigmy World: zwoel en lichtvoetig van toon, waarbij alleen de exotische sfeer een stadser karakter heeft gekregen. Op de Franstalige kant 2 zijn de songs zwaarder aangezet, voller van geluid, met belangrijke rollen voor synthesizer en gitaar. Haar stem heeft aan warmte en timbre gewonnen. De wereld heeft er weer een mooie plaat bij.

Swie Tio ****

Frank Boeijen Groep - 1001 Hotel (1983)



Het geluid is voller en breedschaliger geworden en staat voor een spannende synthese van dynamische gitaar- en intelligente toetsenrock. Frank Boeijen is een getalenteerd componist die veel aandacht besteedt aan zijn tot mee- en nadenken stemmende teksten. Op de vorige twee elpees van de FBG was iets aan te merken, maar 1001 Hotel is een vijfsterrenplaat.

Harry van Nieuwenhoven ***** (als hij meent wat hij schrijft, tenminste)

Motörhead - Another Perfect Day (1983)



De songs zijn iets meer afgerond van karakter, waarbij vooral de rustige passages (niet langer dan tien seconden) voor een doorbraak in het Motörhead-idioom zorgen. De nieuwe gitarist freakt meer (drie solo's per nummer) uit dan ooit tevoren. Voor het overige is Motörhead nog steeds Motörhead. Stuntelige drumroffels die op de vreemdste manieren toch kloppen, snoeihard en heerlijk over de top.

Hans van den Heuvel ****

Bob Marley & The Wailers - Confrontation (1983)



De elpee bevat drie nummers die tot nu toe in een andere mix alleen op single in Jamaica verschenen. De andere zeven nummers stammen uit en werden opgenomen in de periode tussen de elpees Survival en Uprising en laten voor een deel een al enigszins gestandaardiseerd en verzorgd reggea-geluid horen, waarin door middel van gladde toetsenbijdragen doorbraak in de VS werd nagestreefd.

Harry van Nieuwenhoven ***

The Kinks - State of Confusion (1983)



Deze elpee bevat een zestal luidruchtige en rudimentaire rockers. Slechts de nummers met een sterke melodie, staan op hetzelfde niveau als de vier liedjes waarin The Kinks een meer subtiele en intelligente soort rock met toetsen leveren. State of Confusion is een grensgeval, dat gered wordt doordat tekstschrijver Ray Davies met zijn bijtende sarcasme en cynische humor in topvorm verkeert.

Harry van Nieuwenhoven ***

OOR 1983/13

cover: de stamhoofden (special over muziek met Afrikaanse wortels)

artikels: Prince Charles / The Wailing Souls / Coati Mundi / het oerwoud / King Sunny Adé /
de bleekgezichten / David Byrne / New Order / Supertramp / Howard Devoto / Xmal Deutschland

Mike Oldfield - Crises (1983)



Een levensvatbare plaat, waarop weliswaar geen onontgonnen muzikaal gebied wordt geëxploiteerd, maar Mike toch een bevredigende combinatie weet te bewerkstelligen tussen de dromerige elementen van zijn oude werk en de meer down to earth-benadering, zoals op Five Miles Out. Oldfields meest overtuigende proeve van bekwaamheid sinds het fragmentarisch aantrekkelijke Incantations.

Chris van Oostrom ***

Rod Stewart - Body Wishes (1983)



Body Wishes is een doffe teleurstelling. De tien songs ontberen vrijwel zonder uitzondering pakkende melodielijnen of memorabele refreinen en moeten het meer hebben van een leuk arrangement of een gloedvolle voordracht dan van compositorische substantie. Wanneer Stewart er als een onderbetaalde havenarbeider tegenaan gaat, kent hij slechts in Frankie Miller zijn gelijke. Misser van de maand.

Chris van Oostrom **

Chris Rea - Water Sign (1983)



Water Sign, Rea's vijfde elpee, is een bij vlagen verrukkelijke sluimerplaat. De nummers zijn gezegend met aangenaam glooiende melodieën en subtiele instrumentaties. Kant 2 is lichtvoetiger. Maar een met dartele synths behangen decor is niet bepaald de perfecte setting voor Rea's songs en dergelijke pogingen tot een gematigd modern geluid kunnen in het vervolg beter achterwege worden gelaten.

Chris van Oostrom ***

Europe - Europe (1983)



Het valt te betreuren dat Europe het niet heeft aangedurfd om een debuut te maken dat helemaal gevuld is met synth-rocknummers. In plaats hiervan gaat op Europe het oude Kayak-geluid, waaraan bovendien niets is toegevoegd, veel te vaak opnieuw in de aanbieding. Het commerciële succes zal hierdoor niet minder zijn, maar In artistiek opzicht is het een schaamteloos gemakzuchtig product.

Harry van Nieuwenhoven **

INXS - Shabooh Shoobah (1982)



In de louter uptempo-muziek van INXS bieden de twee gitaristen en de toetsenman tegen elkaar op in een door de ritme-sectie doorlopend optimaal stuwend neergelegde basis. Het aldus verkregen gecultiveerde rock and roll-plaatje wordt met even perfecte timing ingekleurd met vocalen die een ijzersterke melodieuze draagkracht hebben. Shabooh Shoobah is een opwindende Europees debuut.

Harry van Nieuwenhoven ****

OOR 1983/14

cover: Ronnie James Dio

artikels: David Thomas / The Lounge Lizards / Ronnie James Dio / Jo Lemaire / The Kids / Chabot & Corbijn in de USSR / Social Security / Rickie Lee Jones / The Meklons - The Three Johns / oerwoud

Clock DVA - Advantage (1983)



Doem, dood en verderf, gevaarlijke spelletjes, bloederige taferelen en lugubere misdaad-stories. Geen wereldbeeld dat ik me graag laat opdringen. De muziek is jazzy, met marimba's, Miles Davis-trompetjes en swingende blazerssecties. Newton is de cult-status beu en misschien breekt de groep nog wel door ook. Als hij is zoals hij zingt, zou ik hem niet graag in een donker steegje tegenkomen.

Bert van de Kamp ***

Yazoo - You and Me Both (1983)



De balans is dus gevonden. Melancholieke elektronica en aardse blues vullen elkaar natuurlijker aan dan voorheen, maar toch ontbreekt er iets. De spanning van het eerste avontuur is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor vertrouwen. En dan blijkt dat de formule dreigt te vervlakken, zeker daar waar de discobeat door klopt en de blues een synthetisch laagje krijgt. Yazoo is dood, het is mooi geweest.

Swie Tio ***

Electric Light Orchestra - Secret Messages (1983)



Het probleem met Lynn is dat hij te veel uit eigen werk citeert. Secret Messages is een antwoord op de aantijgingen van Amerikaanse sekten die beweren dat op talloze pop-elpees satanische boodschap-pen zijn verwerkt. De hoogtepunten tonen nog eens aan dat Jeff een vrijwel onuitputtelijke gave bezit voor het componeren van met vloeiende refreintjes gezegende en puntgaaf gearrangeerde songs.

Chris van Oostrom ***

OOR 1983/15

cover: UB40 dub & dobe & reggae-test

artikels: UB40 / Ornette Coleman / Afrika / Noodweer / Warren Zevon / Ozzy Osbourne /
Samson - Iron Maiden / Marillion / Screamin' Jay Hawkins / Chabot & Corbijn in de USSR

Big Country - The Crossing (1983)



Big Country laat horen dat al het gehuil over de gitaar als gedateerd instrument ondoordacht is en met een beroep op de Schotse volksmuziek zetten ze hun eigen stek af in de nog lang niet afgegrazen rock-wei. The Crossing is een van de weinige Engelse (sic) debuut-elpees die hout snijdt. Terug naar de basis, maar dan zonder de modieuze aankleding. Eerlijk duurt nog steeds het langst. Eén, twee, fire!

Alfred Bos ****

Violent Femmes - Violent Femmes (1983)



Op het eerste gehoor doet dit geluid onvolwassen en wrakkig aan, doch al snel blijkt dat er een intelligente lijn in zit die er voor zorgt dat de meertijds akoestische instrumentaties een vol en energiek karakter krijgen. Uitbarstingen en breekbare introspectieve momenten gaan bij Gano hand in hand als hij in zijn simpele maar messcherpe tektsten onderhoudend vertelt over zijn hunkering naar romantiek.

Harry van Nieuwenhoven ****

R.E.M. - Murmur (1983)



Positief is dat men vanuit de Engelse new wave-instelling popmuziek maakt. Vernieuwen staat hierbij wellicht niet voorop, maar wel het vermijden van ieder denkbaar cliché alsmede het realiseren van diepgang. Murmur van REM is een elpee met onderhuidse kwaliteiten, die steeds beter en beter wordt. Het REM-eiland in de elpee-oase, waarvandaan Radio Free America uitzendt. Van harte aanbevolen.

Harry van Nieuwenhoven ****

Peter Gabriel - Plays Live (1983)



Peter Gabriel is een componist met uitermate originele ideetjes. Als hij daaraan in de kille platenstudio gestalte tracht te geven, wordt hij af en toe geplaagd door het gebruik van iets te hoogdravende technieken, die eerder afschrikken dan uitnodigen. Live is zijn muziek noodzakelijkerwijs meer gestroomlijnd en geworteld in de rock and roll. Zijn meest compleet en definitief artistiek statement.

Harry van Nieuwenhoven ****

Wham! - Fantastic (1983)



Het dansbare en gezellige resultaat dat charmeert door de manier waarop blank hier zwart weet te klinken, is qua (holle) thematiek in de teksten (je hebt de jeugd en je probeert er het beste van te maken) snoepzaad voor de nieuwe romantici en de nieuwe positivo's en doet in het door de dupo's bepaalde tijdsbeeld opportunistisch aan. Roem in plaats van doem?

Harry van Nieuwenhoven ***

Robert Plant - The Principle of Moments (1983)



Een intrigerende hutsepot van verraderlijke ritmepatronen, Plants nog immer aantrekkelijke bluesy geweeklaag, inventief spel en bovenal werkelijk uitmuntende arrangementen. Het evidente spelplezier en de stomende intensiteit dan wel fragiele subtiliteiten die het materiaal kenmerken, maken van zijn tweede solo-vlucht een plaat van buitengewone allure. Iedere draaibeurt geeft meer geheimen prijs.

Chris van Oostrum *****

Elvis Costello & The Attractions - Punch the Clock (1983)



De instrumentatie is voller, met name waar gebruik gemaakt wordt van blazers en achtergrond-zangeressen. Verbeterd is ook de opbouw, in die zin dat de uiteenlopende stijlen elkaar logischer afwisselen. Tekstueel is Punch the Clock minder interessant dan zijn voorganger. Al bij al valt er slechts zijdelings iets aan te merken. Evenals Imperial bedroom een aanlokkelijke muzikale fruitmand.

Geert Henderickx ****

Cabaret Voltaire - The Crackdown (1983)



De Cabs waren een elektronische garageband, die altijd veel soul in hun muziek legden en daarnaast een sterk politiek besef hadden. Dat laatste hebben ze nog steeds, al ligt de paranoia voortdurend op de loer. De technieken zijn nog altijd min of meer dezelfde, alleen de studio is een stuk duurder. De geluidsmagiërs van weleer klinken hier verbitterd en berekend. De soul is eruit.

Bert van de Kamp **

Bauhaus - Burning from the Inside (1983)



Hoewel driftig in de weer met akoestische instrumenten en altijd doemgevoelig, blijven de nummers mij te onuitgewerkt, spanningsloos en schetsmatig van opzet. Waardoor de indruk wordt gewekt dat de groep meer te zeggen zou hebben dan er gezegd wordt. Bauhaus pronkt met pauwenveren, maar verschuilt zich erachter. Goedbedoeld, maar niet verrassend, niet ontroerend en daarmee nutteloos.

Paul Evers **

The Cramps - ...Off the Bone (1983)



Voor die zes Nederlandse fans die al alles van deze groep in huis hebben, is deze plaat wat overbodig. Voor al die andere mensen verplichte kost. Kant 1 is grotendeels gevuld met hun nauwelijks meer te verkrijgen debuut-(mini)elpee. Voor de rest vinden we alle daarna uitgebrachte singles plus b-kantjes. Als geen andere weten ze de essentie te halen uit het gehele gebied tussen rock and roll en vuilnis.

Herman van der Horst ****

Wie de moeite neemt het vergelijk te maken tussen het eerste album van ELO (1971) en 12 jaar later Secret Messages, kan moeilijk z'n ogen droog houden bij een dergelijke bewering.

Van citeren uit eigen werk is in 1983 nog nauwelijks sprake, ik had van Van Oostrom wel eens horen welk album uit het oeuvre van ELO hij precies in z'n gedachte had als er hier sprake is van een citaat.

Het is voor elke beginnende band onvermijdelijk dat bij elk volgend album stem, instrument, wijze van composities schrijven en productie min of meer zal terug keren. Pas na een X aantal jaren kan er vervolgens worden geconstateerd of er sprake is van progressie in het geheel, verbetering van composities, het verwerken van moderne tendenzen in de muziek e.a.

Van ELO kun je veel zeggen, maar niet dat Lynne in dat kader in twaalf jaar tijd geen behoorlijke stappen heeft genomen. Veel meer dan dat de uitspraak "citeren uit eigen werk" rechtvaardigt.

Daarna toch nog behoorlijk complimenten voor de songs van Secret Messages kortom, Chris van Oostrom durft zich bij de bespreking niet te beperken tot het tweede deel van zijn tekst en heeft daarom het eerste er maar bij betrokken, ter verplichting tot relativeren bij "oudere" bands.

Tja, Piece Of Mind. Krijgt een goed oordeel maar wordt erg oppervlakkig besproken. Als ik tenminste af mag gaan op de paar regels die hier geciteerd worden. Zo kan ik mij inderdaad voorstellen dat er een mager beeld ontstaat van datgene wat metalheads aanspreekt. Qua sfeer en songs is er nog al niet wat te beleven op die plaat.

En de bespreking van het Europedebuut is helemaal lachwekkend. Het is geen symfo dus is het niks.
Kayak... Die man raaskalt hier. Echt.

Ik ken de debuut plaat van Europe niet, maar word nu toch benieuwd.

Maar Europe is een band die toch, iig later, eigenlijk best wel met een vrij origineel fusie geluid kwam, althans in mijn oren. Misschien wist de reviewer niet wat hij moest met de kruising van glamrock en synth in een popjas en hij heeft hij de focus gelegd op de commerciële, melodieuze insteek? Op die wijze kan ik nog wel bij Kayak uitkomen want die waren ook niet vies van lekker in het gehoor liggen op z'n tijd.

de Lynne sound ligt er bij elke plaat van ELO duimendik bovenop. Dus als hij bedoeld dat het weer klinkt als typisch ELO dan heeft hij daarmee toch wel een punt. Natuurlijk zijn de liedjes wel veranderd van karakter (door de jaren steeds meer pop geworden) maar qua stijl en (vooral) de volle/vette productie is altijd typisch Lynne gebleven. Dat hoor je ook in ander productie werk wat hij deed voor collega muzikanten.

Het verhaal van Gabriel was de spijker op z'n koop iig.

Europe: edit: zie latere post (correctie bij herman aangevraagd)

ELO: de reviewer is vol lof over het songwriters talent van Lynn, maar bouwt toch enkele bezwaren in.
Hij hoort in een aantal songs, oudere ELO songs terug en vindt de teksten weinig vindingrijk.

Dat wil dus zeggen dat ik moest kiezen tussen 3 (niet slecht) en 4 (erg goed) sterren.
Hoewel ik zelf het vlotst met hele sterren reken, was hier een 3,5 genuanceerder geweest.

Waar ik me in OOR en bij andere recensenten vaak aan erger is
het feit dat muziek altijd zogezegd vernieuwend moet zijn, alsof bands zichzelf
eindeloos kunnen blijven heruitvinden. Soms ben ik al blij genoeg dat ELO ELO muziek,
of OMD OMD muziek (om zomaar lukraak een band te kiezen) maakt in plaats van geforceerd
vernieuwend uit de hoek te willen komen maar de bal eerder potsierlijk mis te slaan.

De idee dat er nog veel nieuwe dingen in de muziek mogelijk zijn,
lijkt me stilaan achterhaald. De tijd dat je muziek nog in genres en vakjes kon stoppen
ligt al een decennium of twee achter ons, volgens mij. Crossover is de norm.

Bits and pieces die je leuk vindt op een unieke wijze integreren in je sound.
En daar was Lynn volgens de recensent een grootmeester in, want hij verdedigt Jeff
in zijn recensie tegenover mensen die hem zien als een goedkope Beatles kopieerder.

Op het debuut doet er nog geen vaste toetsenist mee en derhalve zijn er nauwelijks synths te horen. Europe's debuut is een nogal rechtoe rechtaan hardrockplaat. Een tikkie rommelig, maar best amusant.
Mocht Kayak buiten mijn blikveld ook zulke platen hebben gemaakt, dan houd ik mij zeker aanbevolen.

Wat je daar aansnijdt - excusez beste muziekvrinden met een minder brede focus - is niet anders dan een weerspiegeling van het westerse cultuurfilosofisch denken: sinds de Romantiek - zie ook: Het metafysisch grondpatroon van het romantisch literaire denken - overheerst hier het de waardering van de zgn creatio ex nihilo (zeg maar de complete vernieuwing) tegenover het Oosterse cultuurfilosofisch denken waarin benadering van de perfectie van de oude meesters (de canon) de norm is.

Bovenstaande ("geen vernieuwing meer") is o. m een van de claims van muziekschrijver Simon Reynolds - auteur van "Rip it Up and Start Again, zeg maar de bio van postpunk - in zijn laatste boek.

Ik moet dan altijd denken aan de gag van Sjef van Oekel die een tekstverwerker (in de 80s had je die nog) koopt en ontdekt dat ie maar 26 letters tot zijn beschikking heeft - "moet ik het daar nou mee doen??" Muziek kent immers ook een beperkt aantal noten

Ik heb me ernstig zitten ergeren aan de totaal verschillende albums (oa Agnetha, Yazoo, Wham) die alle met 3* sterren werden bejegend en het intransparante daaraan; net zoals de 4* voor Peter Gabriel Live en het ondeskundige geleuter eromheen. Op mij maakte dat album de eerste keer dat ik het hoorde - op een topset bij Wilbert Hifi dat dan wel - een verpletterend indruk, qua dynamiek en power.

Europe - Europe (1983)
Deze Europe zal wel worden bedoeld.. Niet de Zweedse band,maar een soort vervolg op Kayak.

Ah, dat verklaart waarom er wordt gesproken van het oude Kayak geluid dat *opnieuw* in de aanbieding gaat.

Klopt, en ik had het moeten weten want de hoes staat erbij gedrukt.
Maar zoals gezegd liet ik me vangen door de synth-hardrock omschrijving.

Ik vraag herman de hoes te wijzigen.

Over het intransparante waarover Mjuman het heeft.

Er zijn 5 sterren uit de delen: de kans dat je bij drie verschillende albums
drie keer op drie uitkomt, lijkt me niet denkbeeldig.

Agnetha zit commercieel goed in elkaar, al stelt het muzikaal en inhoudelijk weinig voor,
maar de recensent vindt het commerciële aspect hier valabel om een gematigd oordeel te vellen.

Yazoo is artistiek een pak sterker, maar de spanning van het debuut ging verloren,
dus kan ik daar geen vier sterren in terugvinden.

Wham! vindt men erg leuk gedaan, ook al blijft het inhoudelijk aan de oppervlakte hangen.
Het feit dat de kids op deze manier in aanraking komen met zwarte muziekinvloeden is positief.

Drie verschillende redenen dus om bij drie verschillende albums te zeggen: niet slecht.
En meer betekenen deze drie sterren niet.

1* slecht
2* een teleurstelling
3* niet slecht / best okee
4* erg goed / een aanrader
5* subliem

Duidelijk? Ik doe mijn best om in vier regels tekst een recensie te vangen.

Als men zich dan uiteindelijk toch ernstig aan het resultaat ergert,
kan men altijd een van de vele andere boeiende topics op deze site volgen.

Alhoewel: anger is an energy ...

Metataal blijft een lastig te hanteren iets. Mijn 'eregemis' gold niet het topic en de rapportage erover, maar de onnavolgbaarheid van het OORdeel (vande redactie) Tevens onderschrijf ik de bevinding van de aucteur hierboven dat het bij OOR zou draaien om 'vernieuwing' - een bevinding waarin ik me grotendeels kan vinden (en dat gaf ik ook aan).

Wat mij dan treft is dat men (OOR) bij de door mij genoemde albums - geen van drie een wonder van vernieuwing - op een vergelijkbare waardering uit zou komen (ceteris paribus dan wel). Dan mankeert er toch iets aan de intrensieke OOR-kwaliteitstoets. Ik zou te allen tijde Yazoo hoger ranken dan Wham en die dan weer hoger dan Agnetha - maar goed ook dat is net als jouw becijfering weer een persoonlijke Hineininterpretierung.

Ik had bij OOR vaak het idee, dat de eindconclusie niet altijd overeen kwam met datgene wat je dacht gelezen te hebben

Het PG-voorbeeld sprak wat mij betreft boekdelen.

Violent Femmes Door God & iedereen vergeten.

Wat je leest over PG is een samenvatting van vier regels waarin ik zowel positieve
als negatieve elementen probeer te verwerken. Hoe kan dat dan een voorbeeld zijn
dat boekdelen spreekt over de manier van recenseren in OOR?

De quote zegt dat de songs van Gabriel in de live-context meer rock & roll in zich hebben
en dus toegankelijker zijn dan in de studio-versie die omwille van de technologische hoogstandjes
de doorsnee luisteraar zou kunnen afschrikken (lees: te experimenteel zou kunnen oren).

Die quote bevat geen greintje kritiek op Gabriel of op zijn werk.
Al wat de recensent wil zeggen is: "Muziekliefhebber die Gabriel soms te "moeilijk" vindt,
probeer eens dit live album. Je hoort de man en zijn oeuvre daar op zijn duidelijkst."

Ik snap dus echt niet waar je met dat voorbeeld naartoe wil.

En dan nog iets: ten alle tijden Yazoo hoger ranken dan Wham! of Faltskög.
Dus ongeacht het album dat ze zouden afleveren, datgene waar het bij het recenseren
toch precies om te doen is? Het kan toch best dat Agnetha een keertje boven zichzelf uitstijgt
en Yazoo of Wham! zwaar teleurstellen. Ik kan andermaal niet goed volgen, Mjuman.

Dat je dat van die fanatieke OOR-focus op "muzikale vernieuwing" onderschrijft, had ik wel begrepen.

Nogmaals: het is geen kritiek op jouw wijze van weergeven - het is kritiek op de wijze waarop een recensie soms wordt vervat - en dat geldt niet alleen voor OOR, maar ook voor bijv restaurantrecensies in Lekker (een jaarlijks verschijnend culi-magazine): afgaand op wat de lezer leest, zou je een andere conclusie verwachten.

In het geval van Gabriel - en ik herinner me nog dat we destijds in de hifi-winkel heel wat afgelachen hebben over de recensie in OOR - doet de tekstuele opmaat de plaat GEEN recht; als dat album 1 ding NIET is, is het straight R&R. Bijna alle live-opnames van PG (dvd's) zijn stuk voor stuk de moeite waard, ook vanuit audiofiel oogpunt en dat is iets wat de OOR-redactie altijd is ontgaan.

Bij literatuur heb je naast belletrie ('hogere' literatuur) ook triviaalliteratuur; thrillers worden veelal tot de tweede soort gerekend, al zijn er die heel goed geschreven kunnen zijn en tot een hoge mate van leesplezier leiden. Ook bij muziek kan je imo een dergelijke distinctie maken, al zal die door sommigen wel als 'elitair' worden ervaren.