OOR 1983/16

cover: Nona Hendryx

artikels: Eddy Grant / Nona Hendryx / Monty Python / Johnny Thunders / Africka /
Frites Modern / Chabot & Corbijn in Parijs / The Legendary Pink Dots / straatmuziek

Neil and the Shocking Pinks - Everybody's Rockin' (1983)



Young maakte samen met The Shocking Pinks op een, wat lijkt, verloren achternamiddag zijn zeventiende album. De muziek op Everybody's Rockin' komt niet als een persiflage over, zoals ook geen sprake is van fantasieloze pastiches. De authentiek klinkend rockabilly is op subtiele wijze verrijkt met stijlelementen uit diverse deelgenres. Commerciële concessies heeft Young niet gedaan.

Geert Henderickx ****

Y & T - Mean Streak (1983)



Mean Streak is een stap vooruit en een stap achteruit. De gitaarharmonieën zijn door de productie uitstekende samengebundeld en op het gebied van samenzang is zelfs vooruitgang geboekt. Het probleem is dat het songmateriaal bij al deze verfijningen achterblijft en zelfs een terugslag lijkt te hebben ondergaan. Bluesy, relaxed, maar niet echt meeslepend.

Hans van den Heuvel ***

Jackson Browne - Lawyers in Love (1983)



Browne heeft zijn liefde voor de rock and roll hervonden. Muzikaal technisch gezien is Lawyers in Love dan ook zijn sterkste werkstuk. Zijn begeleidingsgroep is zonder meer fenomenaal. Des te betreurenswaardiger is dat een vijftal liedjes, veelal ook wat betreft de over het algemeen weinigzeggende teksten, te lang uitgerekt zijn, wat onvermijdelijk ten koste van de spanning is gegaan.

Geert Henderickx ***

Ach natuurlijk! Een andere Europe. Ook uit 83 en met een album zonder naam. Ik heb nix gezegd.

Ha, een jubelrecensie voor een van de slechtste Neil Young albums. Zelfs de allergrootste fans op MuMe komen niet veel verder dan 2*.

Misschien willen ze niet graag geconfronteerd worden
met de gedachte dat Neil soms ook eens plezierig uit de hoek kan komen?

De jubel-recensent probeert een reeks vooroordelen of kritieken
te weerleggen in zijn stukje. Hij juicht het feit toe dat Neil Young ook eens
tegen de verwachtingen in durft te kiezen voor muziek die hem als kind na aan het hart lag.

****

Ik vind het sympathiek dat er in dit topic bedenkingen worden gemaakt bij de quotes,
want zo voel ik in hoeverre het topic blijft leven. Ik probeer dan graag in een reactie iets meer
inzicht te verschaffen in de redenering van de recensent (omdat ik zijn hele stukje gelezen heb).
En hij vindt zelfs dat Young er echt wel in slaagt deze muziek vorm te geven.

Dus lees mijn reacties niet als een reactie op jullie bedenkingen
maar als een aanvulling op wat de auteur eigenlijk bedoelde.

OOR 1983/17

cover: Cabaret Voltaire

artikels: Rockpalast / Dr John / USA records / Rush / Cabaret Voltaire
/ Alerta / Weather Report - Urban Sax / Chabot & Corbijn in Milaan

Paul Young - No Parlez (1983)



Behalve een ijzersterke witte R&B zanger toont Paul Young zich vooral een slimme marketing act die composities van anderen onder toevoeging van niet echt storende commerciële instrumentale ingrediënten voor een groot publiek toegankelijker kan maken. Je hoeft je als progressieve pop-fan niet echt te schamen, omdat Young ook promotie bedrijft voor (cult)acts die jij al jaren ziet zitten.

Harry van Nieuwenhoven ****

Billy Joel - An Innocent Man (1983)



Niet alleen in zijn huid, maar ook in zijn stem komt Joel toch net iets "pigment" tekort om mij als liefhebber van zwarte muziek echt uit het veld te slaan, hoewel ik veel waardering kan opbrengen voor de manier waarop hij zich als componist in een zo breed scala van muziekstijlen weet te bewegen. Hieraan herken je de betere superster: artistiek constant in beweging en aldus minstens verrassend.

Harry van Nieuwenhoven ****

Metallica - Kill 'Em All (1983)



Op militante wijze worden de gitaren als ritme-instrument in het geluidsspectrum geplaatst, maar door leuke overgangen in tempo of akkoorden weet Metallica de dreun spannend te houden. Het gitaarwerk is weinig verrassend, maar met zoveel finesse in een moordend tempo op de band gekwakt, dat de luisteraar de adem in de keel stokt. Minpuntje zijn de van weinig persoonlijkheid getuigende vocalen.

Hans van den Heuvel ****

Asia - Alpha (1983)



Op de plaat tien symfonische rocknummers met een even krachtig als cinematografisch geluid. Er wordt in vergelijking met het debuut aanzienlijk gedisciplineerder gemusiceerd. Voorts kennen de songs een meer vastomlijnde en compacte structuur, waarin bovendien opvallend sterke en meeslepende melodietjes een onderdak hebben gevonden. Een forse stap vooruit.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Waterboys - The Waterboys (1983)



Enerzijds neemt Scott met veel Sturm und Drang in de romantiek agressief stelling en vertelt op een spannende wijze zowel excentrieke als reflectieve verhaaltjes. Anderzijds is hij als dagdromer een fantastische sfeerbouwer, waarbij hij zijn inspiratie vooral put uit de natuur. Het enige minpuntje is de fluctuerende geluidskwaliteit. Toch heeft de new wave er met The Waterboys een waterdrager bij.

Harry van Nieuwenhoven ****

XTC - Mummer (1983)



De rijkdom aan compositorisch vernuft en de fantasievolle instrumentaties zijn zo droog mogelijk op de plaat gezet en het resultaat is in de eerste plaats luistermuziek, waaraan het zoals gewoonlijk even wennen is. De teksten zijn, ondanks de vaak veelomvattende achterliggende gedachten, van een directe schoonheid die de plaat meermalen achter elkaar het beluisteren waard maakt.

Jan Vollaard ****

Herbie Hancock - Future Shock (1983)



Met dit product nestelt Hancock zich ook in de frontlinies van de progressieve dansmuziek. Want naast twee vocale nummers bevat deze elpee vier enerverende en vol scratching zittende staaltjes van elektro-funk, waarin de captains Hancock en Beinhorn als bestuurders van de jungle van elektronica spannend tegen elkaar opboksen en Laswell opvallend ingetogen en functioneel bast.

Harry van Nieuwenhoven ****

Joe Jackson - Mike's Murder (1983)



Sober gearrangeerde latin-flarden en pulserende accenten die ter ondersteuning van de beelden lijken te zijn geschreven. Anonieme achtergrondmuziek is het niet, want Jacksons handtekening wappert voortdurend door de melodieën. Het geheel heeft beslist meer waarde dan dat van een aardig tussendoortje, omdat hij zich wederom op gedurfde wijze een nieuw terrein weet eigen te maken.

Herman van der Horst ***

AC/DC - Flick of the Switch (1983)



Na een energiek begin resteert een vijftal los uit de pols gespeelde liedjes die af en toe wel een leuke basismelodie in zich dragen, maar teveel op elkaar lijken, te weinig van spetterende refreinen zijn voorzien en in geen geval het bloed, zweet en tranen-karakter van het oude werk kunnen benaderen. Tekenend voor de creatieve impasse waarin AC/DC zich momenteel bevindt.

Hans van den Heuvel ***

Komt door de hoes, op LP formaat komt dat veel beter uit en dan ga je het ook meer waarderen

Merkwaardig, de goede recensie over Everybody's Rockin' van Neil Young (Geert Henderickx moet wellicht een verstokte Neil Young-fan zijn). Ik vind het vrij mat en niet al te geïnspireerd klinken al is Landing on Water nog veel slechter (ben benieuwd wat OOR daarover schrijft).

Nog merkwaardiger dat kant 2 van Synchronicity minder wordt bevonden dan kant 1 waar dat iedereen op MuMe het over eens is dat kant 1 minder evenwichtig is (de 4 nummers op kant 2 vind ik het beste wat The Police ooit op plaat zette).

The Police: dat is weer dat typische OOR criterium: Hoe vernieuwend is de muziek?

Kant 2 is de beproefde formule, weinig nieuws onder de zon.
Kant 1 vinden ze dan weer wat experimenteler, al wordt er hier ook bijgezegd
dat deze kant ook onvoldoende sterk is om hem de definitieve Police plaatkant te noemen.

Dat album is vast gerecenseerd in West nabij het IJ op een regenachtige dag dat Tea in the Sahara ver weg was voor een modale platenscribent. Soms waren recensies ook gewoon verplichte nummertjes - in meerdere opzichten; bekend zijn de interne grappen over assistent-hoofdredacteur Zwanet *** die ervoor moest zorgen dat iedereen zijn stukske op tijd inleverde (ik meen dat Peter Pontiac dat meerdere gags over heeft getekend).

OOR 1983/18

cover: Michael Jackson (en de dans om de miljoenen)

artikels: Michael Smith / Lowe - Carrack - Hiatt / Dick Maas / Johnny Copeland /
Richard Thompson / George Benson - Larry Carlton / Anvil / Tröckener Kecks / Michael Jackson

Philip Glass - Koyaanisqatsi (1983)



Koyaanisqatsi is de soundtrack bij de gelijknamige film van Godfrey Regio. Het bevat hoe voorspelbaar en doorzichtig Philips werkwijze onderhand ook is geworden, uitermate geslaagde muziek. Hoewel Glass gebruik maakt van uitgebreide bezettingen, leunt de muziek meer dan voorheen bij de popmuziek aan. Dit komt onder meer door het sterke gebruik van ritme en melodie.

Kees Polling ****

MAM - Sammie America's Mam (1983)



Met een grote variëteit aan effecten en geluiden bouwen gitaristen van Woerkom en Kroes zonder ook maar een spoor van afgezaagde rock-cliché's aan intensieve, instrumentale patronen die hier en daar zijn aangevuld met een relativerend Casio-riedeltje. Tekst en muziek sluiten qua sfeer wonderwel op elkaar aan. De muziek op MAM is verbluffend origineel, doordacht, maar zeker niet gemaakt.

Jan Vollaard ****

Killing Joke - Fire Dances (1983)



Nog steeds zijn er de als karate-oefeningen beukende drums, de kamerbrede motorzaag-gitaar en de monotone, half gezongen en half schreeuwend vocalen. Qua thematiek is de nadruk van het nihilisme verlegd naar feestelijke rituelen en uitzinnige krijgsdansen. Daardoor komt Killing Joke minder geestdodend uit de hoek, zodat Fire Dances net iets meer heeft dan een overbodige pas op de plaats.

Jan Vollaard ***

Raven - All for One (1983)



Minder volgestouwd met ideeën, er is ietsje spaarzamer met ritmewisselingen gestrooid en duidelijk gepoogd meer ruimte, ja soms zelfs enige leegte te creëren. De powerakkoorden krijgen bijna de tijd om weg te sterven waardoor Raven breder, grootser en volwassener is gaan klinken. Maar in de songs komt vooral het gemis aan sterke, volumineuze lead-vocalen angstig pijnlijk op.

Hans van den Heuvel ***

Brian Eno - Apollo (1983)



Brian Eno kan beschouwd worden als de vader van de verantwoorde muzak, door hemzelf ambient music genoemd. Apollo is zijn vierde plaat binnen dit kader, ditmaal niet uitgebracht in de Ambient Music serie. Gecomponeerd en opgenomen met behulp van Daniel Lanois. Feit is echter dat Apollo op bijna alle fronten tegenvalt. Vooral kant 2 klinkt door zijn oubolligheid achterhaald en voorspelbaar.

Kees Polling **

J.J. Cale - #8 (1983)



Cale's muziek is niet laid-back, zoals vaak wordt beweerd, maar laid-down (en wat mij betreft begraven). De incidentele plezierige momenten op zijn platen wegen niet op tegen de lethargische. De grote schare trouwe fans wens ik dan ook veel plezier met dit achtste hoofdstuk uit de cursus "Hoe kan ik ongestoord in mijn hangmat blijven liggen zonder van honger om te komen?" Rust in vrede.

Chris van Oostrom **

The Moody Blues - The Present (1983)



Op Long Distance Voyager etaleerde The Moody Blues een nogal bewerkelijk, massaal en orkestraal geluid, dat eigenlijk alleen in de VS een succes was. Het merendeel van The Present is introverter en melancholieker en laat de groep behalve op haar meest risicoloos op haar mooist beluisteren. Haar meest commerciële plaat sinds jaren, waarmee ook Europa zal worden geconfisqueerd.

Harry van Nieuwenhoven ****

Ja ja. Natuurlijk. Young kan niets fout doen, maar produceert hier waarschijnlijk één van z'n laagste gemiddeldes op musicmeter (2,39/89). Ik geef er zelf ook geen cent voor.


Ook Kees is ingehaald door de tijd. Op Musicmeter 3,73/89 lijkt mij een buitengewoon aardig gemiddelde. Dus niks geen feiten en oubolligheden

Toch snap ik wel een beetje wat Kees Polling bedoeld. De tweede plaatkant van Apollo, met name #8-11, is erg kazig, hoewel er ook een aantal van Eno's beste composities op het album staan.

Het gaat er natuurlijk om, dat dat laatste absoluut niet wordt herkend dan wel erkend. Vaak de makke van veel redacteuren.
Dan zou je, hoewel hier het album nog steeds bovengemiddeld zit, iets milder moeten reageren.

Fans en kenners van een band of artiest geven hier over het algemeen gemiddeld het aantal sterren dat een album wel verdiend. Uitzonderingen bij kleine aantallen stemmen daargelaten.

Er is geen Neil Young fan die zich lovend zal uitlaten over Everybody's Rockin'. Daarvoor is het album, afgezet tegen al zijn werk, vooral vergeleken in 1983, echt veel te zwak. Dat je dat niet ziet, zegt echt wel wat over de beleving van de redacteur.

Kenners van Brian Eno, zoals jijzelf, weten dat hij in vergelijking met ander werk van hemzelf op Apollo een aantal klassiekers in zijn oeuvre heeft geschreven en je kunt dat ook benoemen.

Dergelijke achtergrondkennis, noodzakelijk voor beoordelen, ontbreekt met grote regelmaat bij die Oor redacteuren. Of ze willen zich bewust daar niet over uitlaten of ze zijn gedwongen om bepaalde standpunten in te nemen. Dat kan ook nog.

Ik heb er hier nog een, het tweede album van Asia:


O, een forse stap vooruit? (musicmeter gemiddeld 3,06/61). Het debuut staat op 3,39/86

OOR 1983/19

cover: Kowalski

artikels: XTC / Robert Wilson / Diamond Head /
Kowalski / The Box / Curtis Mayfield / KRO op drie / Graffiti

Tom Waits - Swordfishtrombones (1983)



De laatste tijd weet Waits zijn niet geringe talenten weer beter dan ooit te benutten. Dat alle componisten van middelmatig materiaal rood aanlopen, alle zwakke zangers wit wegtrekken, en de Amerikaanse platenindustrie verder vergrijst terwijl Tom Waits ze onder luid geschal van zwaardvis-trombones in alle kleuren van de regenboog onderzeikt.

Jan-Maarten de Winter *****

UB40 - Labour of Love (1983)



Ze lijken langzaam verstrikt te geraken in hun eigen plezierige, maar toch tamelijk beperkte stijl. Gelukkig hebben ze dit zelf ook in de gaten, want op deze vijfde elpee gooien ze de zaken over een heel andere boeg. Het resultaat is verrassend en op z'n minst verfrissend te noemen. Geen eigen composities, maar een interessante keus uit love-songs, veelal afkomstig uit de rocksteady periode.

Herman van der Horst ****

Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Texas Flood (1983)



Vaughan werkt in de bekende rechttoe-rechtaan rock-blues-stijl, maar helt daarbij sterk over naar de vloeiende Texaanse traditie, terwijl ook de invloed van Hendrix te bespeuren is. Hij is een beul van een gitarist. De songs zijn, consequent begeleid door slechts een drummer en een bassist, uiterst krachtig in het vinyl geperst. Bezwaren spitsen zich toe op de soms wat voor de hand liggende composities.

Herman van der Horst ****

Depeche Mode - Construction Time Again (1983)



De composities zijn met minder nadruk op het tempo gevat in stijlvolle, bedachtzame arrangementen, die een passende omlijsting vormen voor Gahans ietwat klaaglijke stem. Van vrijblijvende zolderkamer-lyriek is geen sprake meer en DM kan van nu af aan niet langer bestempeld worden als een van de groepen die zich bedient van synths om de indruk te wekken dat er buiten de dansvloer niks aan de hand is.

Jan Vollaard ****

Marc and the Mambas - Torment and Toreros (1983)



Belangrijkste Mamba is pianiste Annie Hogan. Ze ondersteunt Almond in een keur van veelal eigen materiaal, dat de noemer pop te buiten gaat en veeleer een wat vrij geïnterpreteerde vorm van het chanson is. Almond hoort niet thuis in een rockband, maar als chansonnier achter de piano van een rokerig vermaakshol in een verlopen uitgangsbuurt. Torment and Toreros is zijn eigen pronkstuk.

Alfred Bos ****

10cc - Windows in the Jungle (1983)



Als de plaat een basisthema heeft, is het dat van de stad als moderne jungle. De windows uit de titel moeten niet begrepen worden als vluchtmogelijkheden uit, maar als inkijkjes in het oerwoud van de metropool die de plaat middels zijn acht nummers evenzovele malen beidt. Kant 1 overtuigt in zijn geheel. Kant 2 echter kent meerdere zwakke broeders. Niettemin de beste 10cc-plaat sinds jaren.

Alfred Bos ***

The Comsat Angels - Land (1983)



Waar de groep in het verleden een overrompelende kluwen van gitaar, synthesizer en slagwerk liet horen, kleddert het geluid nu uiteen in een weliswaar kristalfijne productie die van de songs echter niet meer overlaat dan een imposant front waarachter een vacuüm gaapt. De kathedraal is een ijspaleis geworden. Ongenaakbaar maar kil en ... niet bestendig tegen wind en regen.

Alfred Bos **

Black Sabbath - Born Again (1983)



Ian Gillan: O, gaat dat bij jullie ook zo? Nou, laten we dan eens een Deep Purple song in de herkansing gooien. Als jullie een paar lekkere gitaarmuurtjes optrekken, dan hang ik daar een paar leuke vocale schilderijtjes tegenaan. Wat dachten jullie bijvoorbeeld van een Janis Joplin-imitatie. Te gekke gitaarsolo, Iom. Echt métalique. 't Dee me een beetje denken aan die Mike Oldfield, bij ons uit de commune.

Hans van den Heuvel ** (die een hoorspel opzette tussen de bandleden dat eigenlijk niet te quoten valt)

OOR 1983/20

cover: Tom Waits

artikels: The Everly Brothers / The Police / Big Country
/ Frank Boeijen / Tom Waits / Twisted Sister / Die Haut

Saga - Heads Or Tales (1983)



Heads of Tales bevat avontuurlijke, gespierde en autoritaire muziek, waarbij geen mogelijkheid onbenut wordt gelaten om de luisteraar te overrompelen, maar vorm nimmer boven inhoud prevaleert en men zich ook niet verliest in protserige egotripperij. Het album bruist van spelvreugde en inventiviteit en beteken een verplichte aanschaf voor eenieder die het genre altijd trouw is gebleven.

Chris van Oostrum ****

Rainbow - Bent Out of Shape (1983)



Zoemend, vioolachtig glijdt Blackmore in de ruimte van noot tot noot, in een sublieme wisselwerking tussen vinger- en handvibrato. Ook in de basisthema's van de songs weet hij nog immer met afgewerkte melodieën op de proppen te komen. In principe is hij al aan zijn derde herhalingsoefening bezig. Is dit nu kwalijk of acceptabel, zolang het goed gebeurt? Ik kies voor het laatste.

Hans van den Heuvel ****

The Style Council - Introducing the Style Council (1983)



Introducing The Style Council is speciaal voor de markt op het continent bedoeld en bevat al eerder op single of 12" verschenen materiaal. De minder fanatieke single-kopers hebben nu in één klap het beginoeuvre van The Style Council en de devote fans kunnen hun geld uitgeven aan een hoes die ze nog niet hadden plus wat veranderde mixen.

Erik Timmerman ***

Manowar - Into Glory Ride (1983)



Ondanks de gillende wijze waarop de mannelijke suprematie wordt bezongen, blijft Into the Glory nog net aan de acceptabele kant van de streep. Weliswaar heeft de groep zich gerealiseerd dat de hogere tempo's funest zijn voor het samenspel en concentreert men zich op meer logge, beulende heavy metal, maar het freakgehalte van de muzikanten maakt het resultaat verre van hecht.

Hans van den Heuvel ***

KISS - Lick It Up (1983)



De hoes toont ons voor het eerst hun volledig afgeschminkte gezichten. Ook de muziek is ontdaan van alle opzichtige franje en de tien songs op Lick It Up zijn qua volume en tempo dan ook volkomen inwisselbaar voor die op het snoeiharde Creatures of the Night. Op een paar gunstige uitzonderingen na ontberen de songs de stuwkracht en de onverzettelijke power van de KISS classics.

Hans van den Heuvel ***

OOR 1983/21

cover: Elvis Costello

artikels: Bryan Adams / Franco / Robert Plant / Peter Gabriel
/ Elvis Costello / 10cc / Billy Joel / Hot Chocolate

The Chameleons - Script of the Bridge (1983)



Hoewel geen kopie van enige andere groep, roept de muziek associaties op met het werk van Echo & The Bunnymen, The Sound en Joy Division. Voor degene die er nog aan dacht om zijn verzameling postpunk uit te breiden, is hier het juiste adres. De dreigende ondertoon en sterke melodielijnen gaan nergens de mist in, maar de met vaal pahtos door Burgess gezongen teksten zijn des te mistiger.

Erik Timmerman ****

Mötley Crüe - Shout at the Devil (1983)



Het gitaarwerk klinkt weinig agressief, de drums missen de power die ze hadden kunnen uitademen; het is allemaal wat te lief, waardoor de tot onmiddellijk meebrallen uitnodigende refreinen onvoldoende eer wordt aangedaan. Maar dat Mötley Crüe live voor de nodige sensatie zorg kan dragen, staat met het gegeven materiaal als een paal boven water.

Hans van den Heuvel ***

The Glove - Blue Sunshine (1983)



De nummers variëren van dromerig tot nerveus en als effecten zijn vaak akoestische geluiden ingezet. Door de manier van mixen krijgt de plaat een derde dimensie wanneer deze volgens het ambient-principe wordt afgespeeld. Nergens lijkt de muziek op die van The Banshees en alleen de twee door Smith gezongen nummers en de momenten dat hij op zijn gitaar raspt, doen denken aan The Cure.

Erik Timmerman ***

John Hiatt - Riding with the King (1983)



Hiatt laat horen dat hij, met behulp van de juiste teams, wel degelijk kan groeien. In dit geval vooral als zanger. Was zijn penetrante stem voorheen alleen maar opvallend en herkenbaar; in dit puntig en sober getoonzette materiaal komt hij naar voren als een van de meest expressieve en gloedvolle blanke soulzangers van nu. Wanneer het hiermee niet lukt, eet ik mijn hoed op.

Herman van der Horst ****

OOR 1983/22

cover: Europa op zijn kop (special)

artikels: Peter Hammill / Willy Alberti / SPK / Der Plan / het popklimaat in IJsland /
Peter van Straaten / Brian Eno / underground in Londen en Parijs / Phil Lynott / l'Afrique

Culture Club - Colour by Numbers (1983)



Een plaat waarop Culture Club de wat brokkelige reggae-latin-stijlen van het debuut poogt om te zetten in een gestroomlijnder en consistenter geheel. Anders dan veel serieuze Britse souladepten werpt de groep zich niet op als een expliciete zwarte kopie. Ze absorberen een breed scala van stijlen en weten die met een schijnbaar gemak te versmelten tot lichtvoetige dansende popmuziek.

Herman van der Horst ****

T.C. Matic - Choco (1983)



Op Choco is de karakteristieke TC Matic-sound teruggebracht tot de meest elementaire vorm, waarbij de rhythm and blues-getinte ritmes de boventoon voeren. Hintjes kraait de blues met zijn internationale wirwar van tekstfragmenten. Een stap vooruit en het levendige bewijs dat een moderne Europese benadering van zwarte muziek niet altijd hoeft te leiden tot het naspelen van afgetrapte Motown-cliché's.

Jan Vollaard ****

Zowaar eens! Ik ga het album weer eens opzetten. Over lichtvoetig gesproken, maar liefst 4****?

Het debuut kreeg zowaar 5*, dus men kon moeilijk te negatief gaan doen bij de opvolger.

Ik vermoed dat het bij het derde album andere koek zal zijn.

Om de een of andere reden kan ik me die Chameleons recensie nog wel herinneren. Was ie niet door een andere Erik geschreven? Van den Berg ? (later Opscene)

Ook herinner ik me dat de plaat indertijd niet zo'n heel positieve ontvangst kreeg, maar juist werd weggezet als een anachronisme: enkele jaren te laat uitgebracht om nog serieuze concurrentie te kunnen vormen voor the Sound en Echo & The Bunnymen.

Wat je schrijft over anachronisme klopt, al betwist de recensent de kwaliteit niet.
Mocht het album in 1981 verschenen zijn, zou het 4* waard geweest zijn, heb ik de indruk.

Dus leek me 3* misschien iets te negatief. Ik heb gecheckt en het is wel degelijk Erik Timmerman.

OOR 1983/23

cover: Johnny Lydon

artikels: Jan Rot - Fats Domino / W.A.T. / breakie-breakie /
Saga / William Burroughs / Europoort / Accept / Johnny Lydon

Lionel Richie - Can't Slow Down (1983)



De kwaliteit van de ballads vormt een indicatie waarom Richie plotsklaps is gaan swingen. Hun voorspelbare klasse illustreert dat hij in dit genre alles al gezegd heeft. Can't Slow Down is al een gigantische commercieel succes. Ik verbaas mij er over, dat een artiest met zo weinig oorspronkelijke artistieke ideeën het over de ruggen van een weinig kieskeurig publiek zover kan brengen.

Harry van Nieuwenhoven ***

Cocteau Twins - Head over Heels (1983)



Frazers stem heeft ontegenzeggelijk aan power en souplesse gewonnen. En ook Guthrie laat zich niet onbetuigd met een aanzienlijk breder scala van stijlfiguren. Gekoppeld aan voldoende compositorisch herstel hebben de Twins hun creatieve impasse (van de twee vorige ep's) overtuigend doorbroken, zonder de voor hen zo kenmerkende sfeer van weemoed en verlangen geweld aan te doen.

Swie Tio ****

U2 - Under a Blood Red Sky (1983)



Bono komt op mij over als een bescheiden en wat weke kracht, die op het toneel evenwel transformeert in een charismatisch en demagogisch brok dynamiet met de positivistische uitstraling van een sekte-leider. Samen met gitarist The Edge zorgt hij ervoor dat Under Blood Red Sky aanzienlijk meer is dan een concert-souvenir. Het is de meest dynamische en ongepolijste U2-elpee tot nu toe.

Harry van Nieuwenhoven ****

Thin Lizzy - Life Live (1983)



Met haar tweede concertregistratie neemt de formatie naar het zich laat aanzien definitief afscheid van het hardrock-front. Een pijnlijk verlies, want geen andere groep wist zoveel stijlvormen in het hardrockkader te integreren en geen andere groep wist gevoelens van agressie en vertedering zo tegen elkaar uit te spelen. Life Live is een onmisbaar document van een essentieel stukje rockhistorie.

Hans van den Heuvel ****

Paul McCartney - Pipes of Peace (1983)



Ongecompilceerde liefdesliedjes en simplistische handleidingen ten faveure van een betere toekomst domineren op deze wederom door Martin fabelachtig geproduceerde plaat. Een aantal songs is in compositorisch opzicht aan de magere kant en hier en daar glijdt Macca zelfs behoorlijk uit. De twee duetten met Michael Jackson daarentegen zijn dankzij diens onvolprezen frasering lang niet slecht.

Chris van Oostrom ***

Genesis - Genesis (1983)



Het nieuwe werk is commerciëler, bondiger en doorzichtiger en is ook tekstueel beter te volgen. Het staat voor een soms verrassend melodieuze en loodzware percussierock, waarin de als slagregens neerdalende drumsalvo's irritatie oproepen. Veel meer heeft het niet om het lijf en het vormt derhalve geen echt alternatief voor de huisspecialiteit van Genesis: de symfonische rocknummers.

Harry van Nieuwenhoven ***


Bob Dylan - Infidels (1983)



Muzikaal gezien is Dylan al lang geen trendsetter meer. Hij beperkt zich tot oude vertrouwde rock- en rhythm and blues-riffs en blijkt alleen een vleugje reggae te hebben meegenomen. Als zanger blijft hij een bijzondere attractie. Terzijde gestaan door Mark Knopfler, Alan Clark, Mick Taylor en Sly & Robbie heeft hij weliswaar geen meesterwerk, maar toch een heel boeiende en genietbare plaat afgeleverd.

Bert van de Kamp ****

The Rolling Stones - Undercover (1983)



Voor Undercover werd de bezetting aangevuld met vijf percussionisten (waaronder Sly Dunbar) en een anonieme blazerssectie. Hiermee doen ze een poging om weer wat reggae, alsmede moderne New-Yorkse funk en Afrikaanse pop-elementen in hun stijl te integreren. Een magere oogst. Wanneer ze hun volgende contractueel vastgelegde platen op zo'n manier vol raggen, zet ik Exile on Mainstreet op.

Herman van der Horst ***

Accept - Balls to the Wall (1984)



Weliswaar liggen de tempo's lager dan voorheen en heeft de groep ook aan explosiviteit iets ingeleverd, maar er zijn een groot aantal goede gitaar-melodieën en knallende hooks voor in de plaats gekomen. De zanger klinkt nog steeds alsof hij zijn kop in een emmer koud water gestoken heeft. De afgrijselijke, nichterige hoes werpt een smet op een plaat die Breaker naar de loef had kunnen steken.

Hans van den Heuvel ****

De Kreuners - Natuurlijk Zijn Er Geen Alpen in de Pyreneeën (1983)



De Kreuners hebben definitief gekozen voor moderne rock à la U2, al is er geenszins sprake van opportunistisch epigonisme. Net als 1001 Hotel van de Frank Boeijen Groep een Nederlandstalige popplaat met internationale allure. Mochten De Kreuners met dit werkstuk hier ten lande niet doorbreken, dan heeft Grootaers het volste recht ons voor stomme kaaskoppen uit te schelden.

Geert Henderickx ****

OOR 1983/24

cover: Keith Richards

artikels: Robert Smith / Eek-a-Mouse / Loudness / Keith Richards / Idiotsavant
/ Chabot & Corbijn / Chief Ebenezer Obey / T-Bone Burnett / Deep Purple

The The - Soul Mining (1983)



Dat Johnson de synthesizer als voornaamste muzikale vormgever gebruikt, tekent hem slechts als kind van deze tijd. Je zou hem de Neil Young van de jaren 80 kunnen noemen. Een loner, maar net als Neil een in wie romantiek en realisme samenkomen. Ook Matt worstelt met wanhoop, melancholie en zelfverwijt, wroetend in de krochten van zijn ziel, en ook hij is een begenadigd songschrijver.

Swie Tio *****

China Crisis - Working with Fire and Steel (1983)



China Crisis maakt gecultiveerde pop. Instrumentaal gebeurt er voldoende en de typisch Engelse vocalen zijn ook vaak lekker melancholiek, maar de liedjes scoren pas echt effect als ze gedragen worden door sterke popmelodieën. Op alle andere momenten zijn de nummers inderdaad "possible" popsongs en niet echt uitdagend. China Crisis blijft derhalve een wat problematisch geval.

Harry van Nieuwenhoven ***

Duran Duran - Seven and the Ragged Tiger (1983)



De plaat klinkt als een veilige poging tot consolidatie van het succes in het bekende Duran-stramien: pakkende refreinen, galmende vocalen en dragende, af en toe bombastische synth-arrangementen. Als na zeven popsongs in een strak dansritme de eentonigheid dreigt toe te slaan, volgt halverwege kant 2 een tweetal rustiger nummers waarin invloeden van Japan en Roxy Music doorklinken.

Jan Vollaard ***

Eurythmics - Touch (1983)



Hun verknochtheid aan soul kom duidelijker dan voorheen tot uitdrukking. De muziek van Stewart en Lennox is geworteld in agressie die niet wordt omgezet in koortsachtige one-two-three-four-go-songs, maar in een smetteloze, pure esthetiek. Een enkele keer zweemt het resultaat naar geliktheid en l'art pour l'art; vaker consolideert het hun capaciteiten als zinneprikkelende, vindingrijke musici.

Rogier van Bakel ****

Yes - 90125 (1983)



De leden Anderson, Squire, Rabin, White en Kaye houden wel degelijk vast aan de symfonische rocklijn van vroeger. Op die momenten slaan ze de luisteraar om de oren met sterk van tempo's en stemmingen wisselende staaltjes van technisch spel-vernuft. Daarnaast staan er op 90125 ook meer directe en doorzichtige rocksongs die steunen op de productionele trucs van Trevor Horn.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Nits - Kilo (1983)



De arrangementen zijn adembenemend mooi, zodat je geneigd bent de song uit het oog te verliezen, maar de onstuitbare wrevel die vorige creaties bij mij veroorzaakten, bleef dit keer achterwege. Nooit gedacht nog eens zo gecharmeerd te zijn van een Nits-plaat. Misschien komt het door de korte tijdsduur van deze Omsk-nawee. Het kan ook zijn dat ik ze nu pas een beetje begin te begrijpen.

Chris van Oostrom ****

Kim Wilde - Catch as Catch Can (1983)



De constante drang tot het verbreden van de instrumentale horizon staat garant voor een even gevarieerd als spannend en blijvend boeiend geheel, dat slechts vraagtekens oproept bij weging van het soortelijk gewicht aan inhoud. De ook sensuele vocale inbreng van de struise Kim zorgt er evenwel voor, dat de balans naar de goede kant doorslaat.

Harry van Nieuwenhoven ***

Paul Simon - Hearts and Bones (1983)



Met behulp van een bont gezelschap van top-krachten gaat het inkleuren van zijn folky pop-plaatje met allerhande muzieksoorten als jazz, funk en rock hem prima af. Het levert een even gevarieerd als intens instrumentaal decor op, dat zeker niet gedateerd klinkt. Soms is het alsof Simon op de bank ligt bij de psychiater en wat zeurderig smeekt om een therapie die leidt tot een evenwichtig levensgeluk.

Harry van Nieuwenhoven ****

Mink DeVille - Where Angels Fear to Tread (1983)



Willy DeVille is een van die zeldzame artiesten die niet op een rationale wijze in zijn bronnen duikt, maar zich uitsluitend laat leiden door zijn intuïtie. Dat het rockende werk op kant twee de balans lichtelijk verstoort neem ik dan ook voor lief. Where Angels Fear to Tread is niet zo'n verrassende plaat als de voorganger, maar veeleer een knappe bevestiging van zijn unieke instelling en benadering.

Herman van der Horst ****

ABC - Beauty Stab (1983)



De glamour en glitter van Lexicon is naar de achtergrond verdwenen en de onderwerpkeuze staat dichter bij de alledaagse realiteit. Hoewel de gedaanteverwisseling geen onverdeeld sterke elpee oplevert en de minder gitaar-georiënteerde nummers de meeste indruk maken, getuigt Beauty Stab van durf en mag ABC niet worden afgeschreven als creatieve kracht aan het pop-firmament.

Jan Vollaard ***

Doe Maar - Lijf aan Lijf (1983)



Ik weet wel dat je op Doe Maar-muziek lekker kunt swingen en met de teksten altijd uit volle borst kunt meezingen. Begrijpen doe ik ze niet allemaal, dit komt volgens mijn vader omdat Doe Maar-leden verstokte en rancuneuze hippies zijn. Ik ben dolblij met Lijf aan Lijf (wat een verschrikkelijk gave titel) want nu kan ik in mijn kamen een Doe Maar-concert bijwonen en flauwvallen zoveel ik wil.

Henriette van Nieuwenhoven *** (die zichzelf lacherig uitgeeft voor zijn 14-jarig nichtje)

De recensie van Undercover slaat de spijker wel redelijk op z'n kop. Ik denk dat meneer van der Horst veel naar Exile on Main Street heeft geluisterd in de jaren 80, want opvolger Dirty Work was in mijn ogen nog matiger dan Undercover. Twee Stones-platen die ik bijna nooit meer luister.

OOR 1983/25&26

cover: dubbelspel

artikels: Wargames / Herbie Hancock / Boy George / science fiction / Gruppo Sportivo
versus Supertrio / Junior Walker / Townshend over Jagger / Deep Purple / KISS / Hamburg / raadsels
/ jaaroverzicht Amerika / Mose Allison / Horsemouth / hoorspel Ronald Snijders / George Lucas /
Busi Mhlongo / Mitch Ryder / Gary Byrd / Son of Tarzan / Yello / hoorspel Andre Hazes / jaaroverzicht
Holland / huiscomputers / Jah Wobble / jaaroverzicht Engeland / hoorspel Willem Breuker

DE OOR-LIJSTJES

1. Frites Modern - 6 met
2. Tears for Fears - The Hurting
3. The The - Soul Mining
4. Heaven 17 - The Luxury Gap
5. Dead Man's Shadow - The 4 P's
Swie Tio

1. Tom Waits - Swordfishtrombones
2. Anita Baker - The Songstress
3. T-Bone Burnett - Proof through the Night
4. Marianne Faithfull - A Child's Adventure
5. Elvis Costello - Punch the Clock
Herman van der Horst

1. Kowalski - Schlangende Wetter
2. Big Country - The Crossing
3. Talking Heads - Speaking in Tongues
4. Yello - You Gotta Say Yes to Another Excess
5. Tom Waits - Swordfishtrombones
Alfred Bos

1. T-Bone Burnette - Proof through the Night
2. Marianne Fäithfull - A Child's Adventure
3. Tom Waits - Swordfishtrombones
4. The Police - Synchronicity
5. Aztec Camera - High Land Hard Rain
Geert Henderickx

1. Rickie Lee Jones - Girl at Her Volcano
2. Bonnie Tyler- Faster Than the Speed of Night
3. Altered Images - Bite
4. Rick Springfield - Living in Oz
5. Jim Capaldi - Fierce Heart
Chris van Oostrom

1. Black Uhuru - The Dub Factor
2. King Sunny Adé and His African Beats - Synchro System
3. Roots Radics - Roots Splashdown
4. The The - Soul Mining
5. Lee Perry - Megaton Dub
Erik Timmerman

1. Tom Waits - Swordfishtrombones
2. Youssou Ndour - Diakario 83
3. Alice - Falsi Allarmi
4. Youssou Ndour - Mouride
5. Yello - You Gotta Say Yes to Another Excess
Jan-Maarten de Winter

1. Dio - Holy Diver
2. Earthshaker - Earthshaker
3. Heavy Pettin - Lettin Loose
4. John McLaughlin, Al DiMeola & Paco de Lucia - Passion Grace and Fire
5. Loudness - Super Live
Hans van den Heuvel

1. Elvis Costello - Punch the Clock
2. Sapho - Barbarie
3. Mari Wilson - Showpeople
4. XTC - Mummer
5. The Nits - Omsk
Rogier van Bakel

1. Tom Waits - Swordfishtrombones
2. The Wailing Souls - Inchpinchers
3. Peter Hammill - Patience
4. Burning Spear - The Fittest of the Fittest
5. Bob Dylan - Infidels
Bert van de Kamp

1. King Sunny Adé and His African Beats - Synchro System
2. New Order - Power Corruption & Lies
3. Yello - You Gotta Say Yes to Another Excess
4. Franco & Rochereau - Choc Choc Choc
5. Tom Waits - Swordfishtrombones
Paul Evers

1. Tom Waits - Swordfishtrombones
2. Anita Baker - The Songstress
3. Annabel Lamb - Once Bitten
4. Planet Patrol - Planet Patrol
5. John Hiatt - Riding with the King
Harry van Nieuwenhoven

1. Rupert Hine - The Wildest Wish to Fly
2. Culture Club - Coloured by Numbers
3. Riuichi Sakamoto - Merry Christmas Mr. Lawrence
4. The Fixx - Reach to the Beach
5. Yellow Magic Orchestra - Naughty Boys
Jan Libbenga

1. Van Morrison - Inarticulate Speech of the Heart
2. Anita Baker - The Songstress
3. Michael Lovesmith - I Can Make It Happen
4. Smokey Robinson - Touch the Sky
5. Paul Jabara & Friends - featuring The Weather Girls / Leata Galloway / Whitney Houston
Jan Nauta

Tot zover weer een pijnlijk overzicht boordevol vergeten albums.

Inderdaad.

Maar ze hebben toch altijd daarna een soort van Top 30 als generaal overzicht?
Die is misschien wel aardig om nog even te publiceren.

Hier staan ze allemaal:

http://www.muzieklijstjes.nl/Oorlijsten.htm

Ah! Mooi en handig overzicht! Ik zie dat ze zelf tot veel meer nummers gaan dan 30. Het geeft wel mooie overzichten, over de jaren. Dat ze dan niet helemaal in de volgorde staan die je graag zou willen moeten we dan maar even voor lief nemen.

Leuk is het, de lijsten van Oor en Mume over dezelfde jaren met elkaar te vergelijken. Hoe dacht men destijds bij Oor, hoe denken we er nu nog over? Boeiend, daar kan haast een apart topic aan worden gewijd!

Mijn top-20 van 1983:

1. R.E.M. - Murmur
2. U2 - Under a Blood Red Sky
3. U2 - War
4. Tom Waits - Swordfishtrombones
5. Doe Maar - 4US
6. The Nits - Omsk
7. Big Country - The Crossing
8. Billy Joel - An Innocent Man
9. Peter Gabriel - Plays Live
10. Paul Simon - Hearts and Bones

11. Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Texas Flood
12. UB40 - UB40 Live
13. The Police - Synchronicity
14. The The - Soul Mining
15. John Hiatt - Riding with the King
16. Echo & The Bunnymen - Porcupine
17. Cyndi Lauper - She's So Unusual
18. Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made of This)
19. Elvis Costello & The Attractions - Punch the Clock
20. Culture Club - Colour by Numbers

20 maal goud in mijn platenkast van 1983

Anne Clark - Changing Places
Big Country - The Crossing
China Crisis - Working with Fire and Steel
Cocteau Twins - Head over Heels
Culture Club - Colour by Numbers
Depeche Mode - Construction Time Again
Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made of This)
Mike Oldfield - Crises
Nacht und Nebel - Beats of Love
New Order - Power Corruption & Lies
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Dazzle Ships
Paul Young - No Parlez
Spandau Ballet - True
Tears for Fears - The Hurting
The Nits - Kilo
The Nits - Omsk
The Stranglers - Feline
U2 - Under a Blood Red Sky
U2 - War
ZZ Top - Eliminator