Toffe lijst man, staat er genoeg tussen om te ontdekken. En waarschijnlijk ben ik er 12 april ook bij in Groningen!

Had toch Op Me Monnie op 1 verwacht eigenlijk Nee, hele mooie top 100 man, respect!!!

Heeft de lijst net niet gehaald! De hiphop flop 100 is ook wel een goed idee, Johnny.

??? beter doen we dat een keer

Ik nomineer rapper Sjors alvast.

Ik waarschijnlijk ook

Sick wel dat Sjaakspeare een nederhop100 gaat droppen hier, gaat vast hard worden, net als z'n favoriete album aller tijden. Respect man, kijk er naar uit! Nu moet ik zelf ook maar eens beginnen met voorbereiden...

Ik heb waarschijnlijk geen slachtoffers uit Groningen die mee willen, dus dat wordt even timen qua trein. Maar nu het voorprogramma ook bekend is, moet ik van mezelf heen



Schiet nou eens op man!

Ik zie het voorprogramma nu pas. Gaaf!

Sadistik!!! Wat lekker zeg, niet normaal.

Free Spirits

Ik was niet bekend met Artifacts. Wat een lekker nummer! Misschien maar eens meer van luisteren.

Between A Rock And A Hard Place is een geweldig album, zeker doen!

Oké, nu een week nagalmtijd voor -SprayIt-s laatste tiental verstreken is, knal ik erin met mijn aanvangende tien. Maar eerst... een introductie!

Los van hypes: een Nederlandstalige hiphop-top 100

Nu hiphop al jaren het populairste genre van de Lage Landen is en het supersterren binnen de taalgrenzen heeft voortgebracht, acht ik het tijd voor wat tegenwicht. Want een canon met Def Rhymz, Lange Frans & Baas B en Boef lijkt me voor elke niet-nonchalante hiphopliefhebber onverteerbaar. Populariteit is een pover canoniseringcriterium. Daarom deze lijst van honderd Nederlandstalige raptracks, waarbij de omvang van het succes -zo goed en kwaad als het gaat- buiten beschouwing is gelaten. Natuurlijk staan er gigantische hits in, maar dan simpelweg om de inherente kwaliteit die ik erin meen te herkennen. Tegelijkertijd staan er nummers in die nooit ook maar redelijke aandacht hebben gegenereerd. De Nederlandstalige scene is kennelijk omvangrijk genoeg geworden voor volstrekte miskenning.

Dat hiphop springlevend is in ons taalgebied, betekent bovendien dat we ook qua kwaliteit hoogtijdagen beleven. Voor sommigen is dit contra-intuïtief, maar 2017 was een topjaar. Dat er van degeneratie geen sprake is, wil echter niet zeggen dat het niveau drastisch gestegen is; in uitschieters lag dat vijftien jaar terug al erg hoog en de breedte van nu bevat hele Maasvlaktes aan bagger. Elk van de tracks in deze verzameling wordt vergezeld door toelichting, aangezien muzikale kwaliteit uiteindelijk altijd subjectief blijft. Ik hoop zodoende in ieder geval een interessant overzicht te bieden voor de fervente liefhebber. En eventueel voor de benieuwde nieuwkomer.

100. Sepa - Ongezond

Normaliter vind ik Sepa een vrij beperkte rapper, vooral qua flow. Maar op dit in z’n geheel geslaagde nummer is daar niks van te horen. De herhaling die hij meermaals aanwendt, komt met name goed over. De bij wijlen trap-achtige flow en de subtiele toevoeging van een pianomelodie rond 1:40 en 2:43 maken het vervolgens af. Sepa, die zijn artiestennaam precies uitspreekt zoals mijn binnensmonds pratende Amsterdamse oom ‘zeepaard’ zou zeggen, legt in dit nummer uit dat hij er een erg ongezonde levensstijl op nahoudt. Geen quinoa voor Sepa.

99. Spookrijders - Klokkenluiders

Dit is het oudste nummer in deze lijst en meteen het enige uit het vorige millennium. De beat is iconisch en bijzonder geslaagd, terwijl er weinig hiphopproducties simpeler in elkaar zullen steken. Wanneer je de belangrijkste samplebron, de soulsong ‘Clouds in my Sunshine’ van Redbone erbij pakt, blijken de eerste dertien seconde onbewerkt het leeuwendeel van de beat te vormen. Het effect is er echter niet minder om en het is jaren-90-hiphop ten voeten uit. Toch mooi dat Nederland een authentieke, keiharde nineties-banger heeft voortgebracht. Omdat ik de verzen van de blanke MC, Stefan Kuil, ronduit matig vind, komt dit nummer nochtans niet verder dan de voorlaatste plaats.

98. MF - Pomp 40

Het eerste nummer uit 2017. MF is één van de vijf leden van De Rand, een rapformatie uit Halle, nabij Brussel. De Rand brengt verzorgde teksten over minimalistische beats. Dit niet zelden met haast anachronistisch aandoende versnellingen in hun flows. MF, naar mijn indruk de getalenteerdste van de kliek, lijkt hier vooral nadruk op de teksten te leggen. Ergens is dat een gemiste kans, omdat deze –door hemzelf geproduceerde- lichtelijk psychedelische beat mooi gecomplementeerd had kunnen worden met een nog wat strakker rijmpatroon. Ik ben in ieder geval erg benieuwd waar hij, en met uitbreiding heel De Rand, in de toekomst mee komt. Want dit belooft wat!

97. B-Fresh, Berry & Zack INK - Juiste Plek

Berry: een soort Rick Karsdorp met een microfoon. Dat briest maar hyperactief op en neer aan de rand van het speelveld, waarna alleen de ordinaire tatoeages waarlijk beklijven, maar slecht kan ik ‘m onmogelijk noemen. Op deze hoopvol galmende productie word ik voor de verandering zelfs een keer enthousiast van ‘m. Dat ligt vooral aan die sterke, volle beat, die zelfs Zack INK boeiend laat klinken. INK komt met een krachtig gebracht vers dat me af doet vragen waarom hij in vredesnaam later de trapkant op gegaan is. B-Fresh, die samen met ene Masta een aantal gevoelige, integere mixtapenummers heeft gemaakt, geeft ook dit nummer een emotioneel laagje middels zijn vers en het puike refrein.

96. Ori - Verdriet

Het enige volledig Surinaamse nummer in deze Top 100. Het is een aangrijpend relaas over persoonlijke worstelingen en het verlies van dierbaren over een sfeervolle productie. Het eenvoudige doch effectieve refrein en de soulvolle sound van de Al Green-sample vullen de gepijnigde verzen van de uitstekend flowende Ori prachtig aan.

95. StropStrikkers - Bedek Je Nek

De doorbraaktrack van de begenadigde Utrechtse boombapformatie StropStrikkers. Dit nummer, met in de titel een niet te missen Wu-Tangverwijzing, is meteen hoogst representatief voor de kenmerkende stijl van deze groep: oldschool rauw, duister, agressief, dikwijls sinister met een heerlijke synergie tussen rappers J.A.E. en Skafalau (later Helberg). In combinatie met de bij vlagen ijzingwekkende videoclip wist deze track op mij als tiener dan ook direct een grote indruk achter te laten.

94. Zwart Licht - Goede Vrijdag

Het tweede nummer uit 2017. Ondanks Akwasi’s succes als acteur en als tafelheer bij De Wereld Draait Door, staat Zwart Licht voor een terugkeer. Getuige het ongegeneerde gedol van Akwasi op deze track, vinden ze het gewoon nog heel erg leuk. Ondertussen lijkt producer Hayzee niets van zijn gretigheid verloren te zijn en heeft die andere Zwart Licht-MC, Leeroy, zich zelfs behoorlijk ontwikkeld. ‘Goede Vrijdag’ is de eerste single van het nieuwe Zwart Licht-album, dat de naam Bliksem zal dragen.

93. Momi, Jordan & Crooks - Estafette

Op plaats 93 een bijzonder fijne samenwerking uit 2016. Crooks is één van m’n favoriete Nederlandstalige rappers geworden met z’n ontzettend oprechte, licht bespiegelende teksten en ontspannen flow. Dat had ik nooit gedacht na ‘Freddy & Bundy’, het album dat hij in 2013 samen met broer Hef uitbracht. Daarop was ‘ie flowtechnisch en vooral tekstueel nog tenenkrommend slecht. Crooks heeft in drie jaar tijd duidelijk flinke stappen weten te zetten. Zijn 101Barz-zomersessie uit 2016 is zelfs ronduit formidabel. Schiedammer Momi betoont zich hier evengoed een verdienstelijk MC. Zeker wanneer je bedenkt dat hij voor z’n negende nog nooit Nederlands had gehoord –toen vluchtte hij met zijn ouders uit Soedan, is zijn vaardigheid als rapper bewonderenswaardig. Van Jordan, die al jaren een duo vormt met Mafe, ben ik daarentegen minder onder de indruk. Toch vind ik dit drietal bij elkaar erg aangenaam klinken over deze rustgevend doorhobbelende beat.

92. Disci x Lerrie - Harlow

Swag Sartre op de mic! Erg geestig nummer van het Nijmeegse duo Disci x Lerrie. Maar het is stukken meer dan dat. Inhoudelijk is dit één van de sterkste Nederlandstalige raptracks die ik ken. Naast de luchtigere versregels zit dit nummer namelijk vol met maatschappijkritiek, zelfspot en introspectie. Individualisering, de nihilistische ‘YOLO-cultuur’, hedonisme, de hipsterhypocrisie, dogmatisme, massificatie, cultureel absolutisme en de oppervlakkige gedragsconventies binnen de hiphop: Discipline moet er duidelijk niets van hebben. Dat deze kritiek lang niet altijd gespecificeerd is en geregeld zelfs blijkt dat ook Disci en Lerrie het zelf niet bloedserieus nemen, zet juist tot nadenken aan. De videoclip lijkt zelfs als geheel het intellectualisme van Disci te parodiëren. De combinatie humor en inhoud laat Disci bijvoorbeeld voor zich werken door overmatig pretentieus ‘hiphop is gratuit’ uit te spreken of door veel te wollig te verkondigen dat het aanklagen van maatschappelijke gemeenplaatsen te snel wordt gelijkgesteld aan het dragen van sokken in crocs. Dergelijke geëngageerde subtiliteit maakt dit ‘concious rap’ van de bovenste plank. Alleen de taal verraadt dat het niet uit Seattle komt. Muzikaal is het immers ook een knap staaltje: de ritmisch-melodieuze, jazzy instrumentatie van Lerrie en de afwisselend ontspannen en dan weer gewichtige, soms haast zingerige flow van Disci komen prima uit de verf.

91. Chivv - Andere Level

Van een origineel tekstueel hoogstandje naar één van de meest inhoudsarme nummers uit deze Top 100. Dit is een zeer getrouwe Nederlandstalige navolging van Amerikaanse trapmijlpalen, om niet ze zeggen dat die mijlpalen hier als Stonehenge in een cirkeltje staan en vereerd worden. Het gaat dan ook nauwelijks ergens over. Waarom staat dit alweer uit 2017 stammende nummer dan in deze lijst? Omdat het muzikaal, in al z’n conventionaliteit, pleurisgeslaagd is. Deze track heeft een verzorgde, veellagige beat waarin een eenvoudige klokkenspelmelodie en een evengoed minimalistische pianoriedel elkaar heerlijk complementeren. Chivv, de helft van het succesvolle duo SMBG, waar ik normaal gesproken weinig mee op heb, flowt bovendien overtuigend. De in Kraaiennest opgegroeide Ghanese Nederlander maakt heel het nummer lang gewag van precies zo’n hoeveelheid zelfvertrouwen en bravoure die een trapbanger als deze zo aanstekelijk kan maken.

Interessant om te lezen man, staan ook al fijne tracks bij. Ik ben geboeid!

ow ja ik ook

Ik ken geen enkel nummer van dit tiental, maar dit ziet er een veelbelovende start uit. Erg interessante top 100 zal dit worden vermoed ik, ik zal het zeker blijven volgen.

90. Sillo - Vakbond

De Almelose rapper Sillo geniet enige bekendheid in de Nederlandse hiphopscene door het nummer ‘Werknemer van de Maand’, een ontzettende knaller met een typisch meekrijsrefrein. Het gelijknamige album uit 2010 is als geheel de moeite waard; waar de titelsong vrijwel verstoken is van inhoud, bewijst Sillo op nummers als ‘Student’ en deze track, ‘Vakbond’, wel degelijk wat te melden te hebben. Naast de creatieve invalshoek die hij hier kiest, door als een soort vakbewegingsleider werknemers toe te spreken, komt producer GVR ijzersterk uit de hoek. Wrang hoe dit nummer, met nog geen 150 views op YouTube, volledig over het hoofd gezien is.

89. Pietju Bell - Als Je Wist Dan Je Weet

Pietju Bell, de MC met het aangenaam holle stemgeluid, toont op dit nummer hoe ethisch ambivalent het bestaan van een crimineel kan zijn. “Vijf jaar en acht maanden, voor niets,” zegt de geboren Angolees voor aanvang van zijn eerste vers. Voor niets zo lang vastzitten is hoogst onwaarschijnlijk, maar een snoeiharde, intimiderende, gewetenloze misdadiger lijkt Pietju Bell allerminst. Hij geeft in deze track zelfs meermaals blijk van een behoorlijk sociaal verantwoordelijkheidsgevoel en zat invoelendheid. Voor zijn moeder was het tien keer zo zwaar dat hij vast zat, rapt hij bijvoorbeeld. Pochen over zijn onwettelijke verleden doet hij niet. Dat hij de naam van de van binnen zachtaardige kinderboekkwajongen Pietje Bell in de gevangenis als bijnaam kreeg, lijkt me dan ook verre van toevallig. Deze spanning van een goeiige boef geeft dit verder tamelijk episch klinkende nummer iets ontroerends. Teemong, de mysterieuze spin in het Eindhovense hiphopweb, blijkt zich als producer nog steeds door te ontwikkelen. Deze beat, met onder andere een hypnotiserende afgeleide van een politiesirene, past hoegenaamd wonderwel bij de boodschap die Pietju Bell al dan niet bewust uitvaardigt.

88. Kern Koppen ft. Kim Hoorweg - Geen Zweet

Dit nummer doet me altijd denken aan samenwerkingen tussen neo-soulzangers en rappers rond de eeuwwisseling aan de overkant van de grote vijver. Zwoele zang, een groovy productie en wat flegmatiek aandoende raps. The Roots wonnen er zelfs een Grammy mee. De Haagse gebroeders van Kern Koppen weten in samenwerking met het gewezen jazzwonderkind Kim Hoorweg hier net zoiets warms en sfeervols neer te zetten. Hoorweg maant je als luisteraar geborgen tot rust, de eerste rapper, Ahab, roept op tot het luchten van je hart en Ki, de tweede MC, keert zich tegen het snelle levensritme en de gulzigheid van onze tijd. “Het gaat om hebben wat je wil? Probeer te willen wat je hebt.” Je moet niet constant zweten. Noch door overmatig hard werk, noch door opgekropte spanning. Het is een subtiele inhoudelijkheid die het niet verwonderlijk maakt dat Kern Koppen momenteel met een muzikale theatershow de Zuid-Hollandse schouwburgen afgaat.

87. Sticks & Delic ft. Typhoon & Rico - Ga

Van een pleidooi voor kalmte naar een schop onder de kont. Een fikse dosis energie in combinatie met vier van de getalendteerdste figuren in de Nederlandstalige hiphopgeschiedenis: dat kon eigenlijk niet mis gaan. En dat is dan ook beslist niet gebeurd. De zoevende beat van Delic veegt alles wat dit kwartet in de weg zou kunnen staan genadeloos doch stijlvol opzij en vervolgens razen de drie MC’s van dit Zwolse vlaggenschip over het plaveisel. Dit gaat op redelijk voorspelbare, maar daarmee niet minder bevredigende manier. Tekstueel eist Typhoon zoals te verwachten de meeste aandacht op, waar Sticks opvalt door z’n magnifieke flow, vooral tegen het einde van z’n vers.

86. K1 Kerbusch - In 1 Keer

Qua raptechniek is dit nummer van Deventer MC K1 Kerbusch van een zeldzaam hoog niveau. Oppervlakkig gezien is het een simpele brag-‘n-boasttrack, maar de onnavolgbare flow en legio taalspitsvondigheden maken dat dit nummer, dat overigens ter promotie voor de verzamelaar Zieke Zuiden werd gebruikt, niet mag ontbreken in deze lijst. Naar verluidt was niemand minder dan Hef ook erg onder de indruk van deze track. In 2014 namen Hef en K1 samen met Cartes een nummer op voor Noah’s Ark, waarop Kerbusch de show stal.

85. Pepe - Hebben Te Laat

We keren na Pietju Bell terug naar de detentiesferen met dit nummer van Antwerpenaar Pepe. Over de etherische, dromerige productie van Cloos, stuurman op het vlaggenschip van de Vlaamse labels: Eigen Makelij, plakt Pepe emotionele uitroep achter doorvoelde kreet. De verzen zijn tekstueel en flowtechnisch niet briljant, maar de gevoelens die de veroordeling van een jonge kameraad bij hem oproepen, weet Pepe als geen ander over te brengen. Als klap op de vuurpijl heeft deze ook weer erg recente track misschien wel het beste refrein in heel deze lijst. Melodisch en tekstueel valt daar alles op z’n plek. Bondig bezint Pepe in de gedachte dat de keuzes in ‘het leven op straat’ misschien amper keuzes zijn en hoe escapistisch verlangen naar bezit je daar voordat je het weet duur kan komen te staan.

84. Steach & Dobleye - Alice D

Toen Steach & Dobleye in 2009 in eigen beheer Tocht door het Schimmenrijk uitbrachten, waar dit nummer van afkomstig is, namen ze direct een geheel eigen niche in binnen de NL-rap. De vele literaire verwijzingen en rijke metaforiek maakten de teksten van Steach uniek. Zeker omdat de zelfverklaarde poète maudit daarbovenop buitengewoon open durfde te rappen over zijn depressies en –daarmee wellicht samenhangende- overvloedige drugsgebruik. Bovendien met een vocale stijl geheel in lijn met dit beide. De zweverige loomheid in zijn stem maakte dat ik aanvankelijk moeite had om de muziek van Steach & Dobleye te waarderen. Dit ondanks de krachtige, weelderige producties van Dobleye en de intelligent-speelse inhoud van Steach, die in principe erg goed bij mijn smaak pasten. Misschien werd ik onpasselijk van de drugsvertogen. ‘Alice D’ is een verwijzing naar LSD alsook naar de metafoor van het konijnenhol: Alice, van Alice in Wonderland, gaat door een konijnenhol en belandt daarop in een hoogst psychedelische schaduwwereld. Geestverruimende middelen laten je dus door dat konijnenhol kruipen. De extatisch aandoende productie maakt dat heel deze track klinkt als een trip. Als een narcoticum. Als iets waar Steach wellicht te zeer aan hechtte, zo bleek toen ik de muziek van hem en Dobleye een nieuwe kans had gegeven, met een veel positiever resultaat. Vooral hun tweede plaat, die in 2010 bij het label van J.A.E. van StropStrikkers het levenslicht zag, stond me aan. Ik vroeg me af of ze daarna nog iets hadden uitgebracht. Het bleek van niet. Wel bleek er iets heel anders aan me voorbij te zijn gegaan: begin 2014 was Steach onder invloed van LSD door een ruit op de achtste etage van een Utrechtse studentenflat gesprongen. Hij stierf op het asfalt eronder. Daarmee werd zijn zelfprofilering als gedoemde dichter profetisch. En verloor de Nederlandstalige rapscene één van zijn meest zonderlinge persoonlijkheden.

83. 1eKeuz ft. De Gestorven Zoon - Ogen In Je Rug

1eKeuz is vooral bekend als battle-MC, waar hij met zijn bullebakachtige persoonlijkheid zijn artiestennaam recht doet. Zijn studiotracks interesseren me echter veel meer; daar zitten meerdere moddervette horrorcorenummers tussen. Wat dat subgenre betreft, verkies ik 1eKeuz zonder twijfel boven Blake of Spinal en Steen. Deze track bewijst waarom: zijn extreem zelfverzekerde delivery, de niet té ziekelijke inhoud, zijn buitengewoon stabiele flow en zijn talent voor toffe refreinen leiden hier tot intimiderende, hoogst dreigend klinkende hiphop van een zeer hoog niveau. In zijn eerste vers komt 1eKeuz bovendien een aantal keer komisch uit de hoek. De Gestorven Zoon wisselt hem sterk af, waarbij vooral zijn flow positief opvalt.

82. Dret & Krulle - Showtime

Dret & Krulle maakten jarenlang overtuigende hiphop in een overwegend archetypisch aandoende stijl. Verzorgde producties, redelijk makkelijk in het gehoor liggend, strakke flows. Op dit nummer van de voormalige Grote Prijs-winnaars uit de Bijlmer durft het duo desalniettemin wat te experimenteren. Vooral het futuristische geluid van de beat staat me aan. Bijzonder geslaagd. Krulle wisselt bovendien, niet onverdienstelijk, opvallend veel tussen Nederlands en Engels. Het ietwat experimentele karakter van deze track is vrij logisch gezien het refrein, waarin Dret zich nadrukkelijk tegen rap als puur vermaak keert. Sowieso was het geen toeval. De tweede plaat van Dret & Krulle is als geheel stukken minder conventioneel.

81. Stropstrikkers - Risicogebied

Dit nummer houdt het midden tussen gangsterrap en –wederom- horrorcore, maar is bovenal boombap, zoals vrijwel alles van StropStrikkers. De ‘twee verbale soldaten’ van deze formatie omschrijven hun Utrechtse wijk hier als een risicogebied waar ‘gespleten tongen’ en kleine criminaliteit welig tieren. Door de haast duizelingwekkende, dreigende beat van KlaasVaak komt deze schets van een ordeloze wijk vol grimmige overlevingsstrijd zowaar hoogst geloofwaardig over.

Ik heb nog veel te beluisteren, maar ik vind het nu al een buitengewoon interessante lijst, versterkt door boeiende schrijfsels. Ben vooral erg blij met de notering van Harlow, een groot persoonlijk favoriet.

Dit was drie verdiepingen onder mij. Apart. Wist niet dat die jongen rapte.

Tering man. En apart inderdaad, omdat jij toch aardig wat hiphop beluistert, volgens mij. Op 'Alice D' zingt Steach trouwens ook 'de sprong maakt ons high'. Met z'n noodlot in het achterhoofd nogal een omineuze frase natuurlijk.

Haha, ik wist gewoon dat Pietju Bell zou langskomen. Dat Opgezwolle in je lijst staat, verrast me wel. Toffe ontdekkingen ook hoor, wel bizar dat Steach nota bene door LSD om het leven is gekomen.

Op mij persoonlijk had het gelukkig niet veel impact, ik was dat weekend niet eens thuis toen het gebeurde, maar het hield de gemoederen natuuriljk flink bezig. Tot en met de vrees dat de ramen niet sterk genoeg zouden zijn aan toe, bij sommige mensen (hij sprong namelijk door een gesloten raam). Daarom toch bijzonder om dit in je lijst terug te zien. Ik moet bekennen dat zijn stem me niet zo ligt, maar met name zijn indrukwekkende rijmschema's vallen me op.

Sowieso tof dat je deze lijst hebt gemaakt. Ik ken natuurlijk e.e.a. als het op Nederlandstalige hiphop gaat, ook zaken als Stropstrikkers, Manu en Nul7Negen, maar niet in de verste verte zo veel als jij. Leuk dus om mee te luisteren. Die track van K1 Kerbuch is bijvoorbeeld vet, fijne productie ook.

Hoe wist je dat dan?


Ja, z'n stemgeluid was aanvankelijk ook mijn voornaamste bezwaar en bij de volgende vermelding van Steach & Dobleye had ik de rijmschema's er ook uitgelicht in m'n begeleidende stukje. Want die zijn inderdaad bijzonder.


Man, je wilt niet weten hoe veel ik hier opnieuw voor heb zitten spitten. 'k Heb dagen en dagen op YouTube en SoundCloud rondgehangen.

Sjaakspeare haha gevoel man. En omdat je volgens mij een keer ergens een video ervan had geplaatst in de Nederlandstalige Hip-Hoptopic, waardoor ik ook In De Streets ontdekte. Misschien dat die ook nog langskomt.

Deze?



Hopelijk komt ie ook nog langs hier.

ik dacht dat ik best aardig in de nederhop zat, maar met blijdschap kan ik zeggen dat ik leer en geniet.

En anders deze graag. Moeilijk hard..