Doet me een beetje denken aan Lift Yourself. Geniale nonsens.

Teunnis' Hip Hop Top 100: Part VII (40 - 31)


40. Count Bass D - Sanctuary

Count Bass D is één van de vele hiphopontdekkingen die ik aan wijlen Rob van den Aker, a.k.a. Rhythm & Poetry, te danken heb. Count Bass D is een alleskunner: multi-instrumentalist, producer en rapper. Het album Dwight Spitz is zeer onderschat en doet niks onder voor de DOOM-platen - enkel Vaudeville Villain schat ik hoger in. Wel is Count Bass D duidelijk een minder briljante tekstschrijver. Ik maak niet voor niks de vergelijking met MF DOOM, want Count Bass D gaan we zo nogmaals zien met onze favoriete schurk.


39. The Roots feat. Erykah Badu - You Got Me

Ook hier gaan de gedachten weer even naar Rob. Ik denk dat hij de eerste op MusicMeter was met een uitgebreide hiphop-top-100 - of in ieder geval de eerste die ik heb gevolgd - en destijds was zijn #1 You Got Me. Het oeuvre van The Roots is enorm en van constante kwaliteit, dus het was geen makkelijke klus om er één uit te kiezen. Het zijn de vrouwelijke bijdragen - naast Badu horen we ook Eve - en de snelle drums op het einde die me over de streep halen om voor You Got Me te kiezen.


38. MF DOOM feat. Count Bass D - Potholderz

Daar hebben we alweer de zojuist benoemde samenwerking tussen MF DOOM en Count Bass D. De productie is volledig is hier volledig in handen van Count Bass D en het is meteen duidelijk wat minder fragmentarisch dan DOOM's eigen werk of dat van Madlib. Een leuk weetje is dat het de "hot shit" een (minuscule) sample is van Dr. Dre's Still D.R.E., één van de laatste afvallers van deze top-100.
37. Danny Brown - Grown Up Danny Brown is al veelvuldig langsgekomen als gastartiest of in samenwerkingen, nu mag hij solo representen. Het stemgeluid van Brown is behoorlijk love/hate, maar op Grown Up valt dat nog wel mee. Niet dat ik er daarom voor heb gekozen - ik kan zijn laatste album heel goed smaken - maar omdat dit nummer toch terug blijft komen. Het was mijn kennismaking met Danny Brown en Grown Up heeft het hele pakket: heerlijke beat, leuke sample (dat kinderkoortje ) en sterke teksten. Latere nummers - zoals Ain't It Funny en When It Rain - werken beter in albumcontext.


36. Madvillain - All Caps

Het DOOM-project dat me de meeste moeite heeft gekost om te appreciëren is zijn samenwerking met Madlib als Madvillain. Ik had al moeite om grip te krijgen op de losse en chaotische stijl van MF DOOM, laat staan wanneer er nog zo'n lolbroek als Madlib zich ermee gaat bemoeien. Op dit moment heb ik andere MF DOOM / Viktor Vaughn albums hoger zitten, maar op Madvillainy staan de sterkste nummers.


35. CunninLynguists feat. Tonedeff - Love Ain't

Dat hier niet The Gates staat is een daverende verrassing voor mezelf. Een paar weken geleden stonden de mannen van CunninLynguists in het Hoge Noorden in een piepklein Simplon. Voor die gelegenheid had ik weer eens flink wat CL geluisterd en toen viel The Gates na al die jaren plots (relatief) tegen. Dat betekende dus ook dat ik moest gaan herzien wat er in deze lijst zou komen, maar gelukkig was de keuze eigenlijk doodeenvoudig. Love Ain't heeft zowel het inventieve samplegebruik van Kno als loeisterke teksten van Deacon the Villian, Tonedeff en Kno (op volgorde van kwaliteit).


34. Grandmaster Flash & The Furious Five - The Message

Het oudste nummer van deze top-100 is de überklassieker The Message. Een tijd lang dacht ik dat The Message het alleroudste kwalitatief hoogwaardige hiphopnummer was, maar dat heb ik intussen gerectificeerd: Kurtis Blow verdient die eer (en zeker niet dat armoedige nummer van Rapper's Delight). Wel is het zo dat ik nog geen ouder nummer heb gehoord dat tekstueel ook maar een beetje in de buurt van het niveau The Message komt.


33. Killer Mike - Reagan

Killer Mike en El-P, het leukste en verrassend genoeg 100% geslaagde huwelijk in de hiphop. Killer Mike was nooit op mijn radar gekomen, maar was voorheen eigenlijk alleen bekend van een aantal gastbijdrages (op onder meer OutKast-nummers). El-P stond wel al een tijdje op mijn radar en eind 2012 kwam er een plaat uit van Killer Mike, R.A.P. Music, geproduceerd door El-P. Dat ze de zes jaar erna non-stop samen zouden werken als Run the Jewels had niemand toen voorspeld, maar dat de combinatie fantastische muziek opleverde was voor mij direct duidelijk. R.A.P. Music is wat mij betreft zelfs beter dan alle RTJ-albums. Reagan is een mooi voorbeeld van hoe de futuristische beats van El-P passen bij de politieke teksten van Killer Mike (die sinds de Amerikaanse verkiezingen wel één van mijn grootste helden is).


32. Lil Ugly Mane - Persistence

Net als met MF DOOM mag ik hier gelukkig een beetje vals spelen, of beter gezegd mezelf voor de gek houden, door aliassen te zien als unieke artiesten. Oftewel, je mag verderop in de top-100 nog meer verwachten van Lil Ugly Mane. Een mysterieus figuur, die Lil Ugly Mane (echte naam: Travis Miller). Zijn nummers variëren van punk tot techno, maar zijn hiphopwerk is veruit het bekendst. En daarin kent hij ook geen grenzen: de producties zijn stuk voor stuk inventief, origineel, verrassend, etc. en in zijn teksten kent hij geen terughoudendheid. De zware thematiek zal niet iedereen lusten, maar voor mij is het in zekere mate herkenbaar en vind ik het fijn om iemand zo open zijn gedachten te horen uitspreken.


31. Joey Bada$$ - Paper Trail$

Zoals velen keek ik met gefronste wenkbrauwen naar zijn artiestennaam toen ik hem voor het eerst tegenkwam. Dat was met zijn mixtape 1999, die opviel door de hoge beoordelingen op RateYourMusic. Al bij de eerste klanken verdween die frons. 1999 sloeg in als een bom. In een tijd waarin hiphop sterk evolueerde en moderniseerde, bracht een 17-jarig knulletje oldskool terug naar een ouderwets hoog niveau. Sindsdien heeft hij nog twee volwaardige albums uitgebracht, waarvan dit Paper Trail$ het hoogtepunt is, maar ik wacht nog steeds op het moment dat Joey zijn Illmatic maakt. Hij heeft het in zich.

Ik had echt het idee dat vorige update de beste tot dusver was, maar de reacties lijken me ongelijk te geven. Hier dan tien nóg betere nummers:


Teunnis' Hip Hop Top 100: Part VIII (30 - 21)


30. Dizzee Rascal - I Luv U

Eén van de subgenres binnen hiphop waar ik nog veel te ontdekken heb, is grime. Een genre dat in Nederland zo goed als nooit is aangeslagen - oké, Bonkers werd dankzij Armand van Helden een hit - maar in Engeland was (en misschien nog steeds?) grime het belangrijkste subgenre . I Luv U is de debuutsingle van Dizzee Rascal en volgens muziekblad The Wire "de Anarchy in the U.K. van grime". Ik kan het me wel voorstellen, want I Luv U is alles behalve een onopvallend nummer, met behoorlijk expliciete teksten, een stuiterende beat en haperende vocalen. Over grime gesproken, achteraf had Skepta wel in mijn top-100 gemogen.


29. Long Arm feat. Teknical Development - The Branches

De Russische producer Long Arm is één van de best bewaarde geheimen op MusicMeter. Al zie ik op Spotify dat daar verandering in is gekomen, want After 4AM (van het album The Branches) wordt flink gestreamd via één van hun officiële playlists. In die playlist staan o.a. ook Emancipator en Bonobo, wat mij correct vergelijkingsmateriaal lijkt. Het album staat vol fantastische triphop met een flinke teug ontspannen jazz. Aan het einde van het album staat het meesterlijke titelnummer, waar de mij totaal onbekende rapper Teknical Development een behoorlijke toevoeging is. Het zorgt er ook voor dat dit het enige nummer van het album is dat ik als hiphop zou bestempelen. Ik zou zeggen, luister ook After 4AM en dan weet je snel genoeg of het album wat voor je is of niet.


28. M.I.A. - Paper Planes

Van 134.000 plays op Spotify naar 134.000.000 plays. De wereldhit van M.I.A. is één van de beste top-40-hits ooit. Productioneel gaat het niet veel beter worden in mijn top-100; het is onvoorstelbaar catchy en tegelijkertijd ook origineel en verfrissend. Bovendien staat dit nummer bol van de geniale oneliners van M.I.A., of officieel Mathangi Arulpragasam. En mocht je niet helemaal doorhebben waar de tekst over gaat: haar gehele jeugd stond in het teken van de burgeroorlog in Sri Lanka, een politiek activist als vader en vluchten. In diezelfde lijn vind ik Borders van haar laatste album ook heel sterk.


27. Azealia Banks feat. Lazy Jay - 212

Veel vrouwen in dit blokje. De op twee na hoogst genoteerde vrouw in mijn top-100 is een echte one-hit-wonder. Azealia Banks debuteerde met dit briljante 212 met een zo mogelijk nog briljantere videoclip en sindsdien is ze professioneel Twitteraarster een beef-zoekster geworden. Of zoiets. Goed, ze heeft twee mixtapes en een studioalbum uitgebracht, maar volgens mij staat al het noemenswaardige op de EP waar ook 212 op staat. De producties op de EP zijn geleend van artiesten als Lone en Machinedrum, en alleen dat al maakt die EP een opvallende verschijning.


26. Big Sean feat. Kendrick Lamar & Jay Electronica - Control

Control zou wel eens het meest besproken niet-officieel uitgebrachte nummer ooit kunnen zijn. De bedoeling was dat dit op Big Sean's Hall of Fame zou komen, maar door issues met een sample ging het niet door. Maar al voor die kwestie was dit al als promosingle naar radiostations gestuurd en was de beer al los. Een klein jaartje eerder was Kendrick Lamar definitief doorgebroken met good kid, m.A.A.d city en Control maakte aan alle twijfels een einde: Kendrick Lamar is de nieuwe koning van de hiphop. Zijn tekst is gewaagd, soms op het randje, maar toch echt wel briljant.


25. Beyoncé feat. Chimamanda Ngozi Adichie - ***Flawless

Sinds haar self-titled uit 2013 ben ik enorm fan van Queen Bey. De opvolger Lemonade is de perfecte popparel, haar eigen My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Op het self-titled album staat wat experimenteler werk en is het niveau iets wisselvalliger. ***Flawless is het hoogtepunt daarvan en één van haar agressiefste nummers, waarmee ze duidelijk een statement wilt maken. Het begint al met de intro, met een fragment waar een hele jonge versie van Destiny's Child in een talentenshow wordt aangekondigd en aan het einde hoor je dat ze slechts drie sterren kregen en verloren. Om het thema helemaal duidelijk te maken stopte ze er ook nog een stukje van een speech van Nigeriaanse schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie in. Subtiele boodschappen hoef je niet te verwachten van Beyoncé, maar dat hoeft voor mij ook helemaal niet als dat zulke nummers oplevert.


24. A$AP Rocky feat. Kendrick Lamar, Joey Bada$$, Yelawolf, Danny Brown, Action Bronson & Big K.R.I.T. - 1Train

Wat een opstelling Beste line-up ooit? Zo ongeveer alle rappers die ik hoog heb zitten en destijds recent waren gebroken zijn hier aanwezig. We krijgen hier zeven verses en zeven keer is het genieten. Propvol met punchlines, woordspelingen en rijm. Wat mij betreft steken Joey Bada$$ en Big K.R.I.T. er bovenuit. Overigens is dit twee op rij voor producer Hit-Boy.


23. Immortal Technique - Dance with the Devil

Onvermijdelijk, Dance with the Devil in mijn top-100. Wat mij betreft, is dit het meest indrukwekkende staaltje storytelling in deze top-100. Het verhaal is extreem luguber en daardoor is het lastig om hierover te zeggen dat niet alleen de inhoud van het verhaal boeit, maar ook de manier waarop Immortal Technique het vertelt: de opbouw, scherpe observaties en metaforen en een fantastische flow. Verder spreekt de tekst wel redelijk voor zich en denk ik dat iedereen Dance with the Devil wel kent.


22. Opgezwolle feat. Jawat - Gekkenhuis

Het heeft even geduurd voordat ik het kwartje bij Opgezwolle meer viel dan alleen voor Hoedenplank. Sinds ongeveer een half jaar ben ik om en kan ik geen genoeg krijgen van de Zwollenaren. Toch kom ik elke keer weer terug op hun grootste hit en stond ik op het punt voor Hoedenplank te kiezen. Het is met name de productie (van Delic) die me op het laatste moment voor Gekkenhuis heeft doen laten kiezen. En ook wel de briljante verse van Jawat, waarbij elke zin twaalf jaar later nog minstens zo relevant is.


21. Cage - Agent Orange

Je kunt bij mij weinig meer fout doen als je begint zoals Agent Orange. Het hele nummer staat in het teken van Kubrick's A Clockwork Orange en dat is heel sterk uitgevoerd. Er is natuurlijk de sample van de beroemde muziek van de film, de openingswoorden zijn vrij letterlijk overgenomen, maar ook de thematiek trekt een parallel en er zijn vele verwijzingen verderop in het nummer. Ik kan me niet bedenken hoe je het meesterwerk van Kubrick beter kan herinterpreteren in een hiphopnummer dan de manier waarop Cage het hier doet. Grand 'Ol Party Crash vind ik trouwens ook een geweldig nummer en ik kwam er zojuist achter dat niemand minder dan DJ Shadow dat nummer geproduceerd heeft

Soms kan ik me heel goed vinden in de plaatsing van de tracks, en soms kan ik me er echt niet in vinden. Agent Orange is natuurlijk geweldig. Zo ook Dance with the Devil (een beetje het standaard 'hiphop is meer dan bitches en bling nummer' sinds ongeveer 2005) en The Branches van Long Arm.

Maar Azealia Banks is randje hiphop (of gewoon niet? Ik had het zelf nooit als hiphop ervaren, hoewel de vocalen inderdaad niet veel melodie hebben (is dat genoeg om te tellen als hiphop?), maar een taxonomische discussie is misschien niet nodig), en verder zou ik het zelf ook nooit ergens hoog zetten in een lijstje. Hetzelfde geldt overigens voor de andere twee vrouwen in deze update: M.I.A. heeft misschien hiphop invloeden, maar net zoals Beyoncés track is dat toch gewoon pop?

1Train en Control zijn leuke tracks verder, maar vind het zelf niet echt je van het (dat is een uitdrukking, toch? Ik begin nu echt heel erg te twijfelen... xD).

Ja hoor, dat is gewoon een uitdrukking.

Paper Planes twijfelde ik zelf ook over.

Over Paper Planes zou ik niet twijfelen, Flawless daarentegen, niks met hiphop te maken tbh. Verder: Control, 1Train en HoedenPlank!

Is het nou HoedenPlank of Gekkenhuis?

Is het nou HoedenPlank of Hoedenplank?

Heb het aangepast. Zoals ik al zei was het een last-minute wissel en was ik het vergeten aan te passen in Excel.

Park.

Super mooie top 100 tot nu toe Teunnis! Extra props voor Benden, 212, Paper Planes en Agent Orange.

Wat blijft dat I Luv U toch een heerlijke track, zonder twijfel mijn favoriete grimenummer dat ik tot dusver ken en vermoedelijk zelfs goed voor een plekje in mijn hiphoptoptien. Tekstueel ook lekker bam d'r op en de inbreng van Shystie mag er zeker wezen en dient nog een doel ook.

212 en Paper Planes zijn ook geweldig, of ze nou in dit topic horen of niet (als Paper Planes er al toe behoort, dan de Janelles en Santigolds van deze wereld ook?).

I Luv U stond ook in mijn allround top 100 dus zou vast wel goed zijn voor een plekje in m'n hiphoptop 10. Inderdaad een heerlijke track!

Het grappige is dat er in deze lijst bij allemaal tracks in twijfel wordt getrokken of het wel hiphop is waarbij ik daar zelf nooit echt over na heb gedacht. Voor mij zijn M.I.A., Azealia Banks en De Jeugd gewoon hiphopartiesten, ook al verwerken ze ook wel wat andere invloeden in hun muziek. Janelle en Santigold associeer ik dan weer niet met hiphop, alhoewel Janelle wel op een paar recente tracks. Maar ik heb het idee dat ik toch wel een vrij ruime definitie van hiphop heb.

Weer wat vertraging opgelopen, maar gelukkig zijn we er bijna. In dit rijtje van tien staan eigenlijk alleen maar grote klassiekers. Voor wie nog op wat verrassingen hoopt: die komen er zeker aan!


Teunnis' Hip Hop Top 100: Part IX (20 - 11)


20. GZA - Liquid Swords

Grappige toevalligheid, we horen voor de tweede keer op rij de filmsample met de tekst "people said his brain was infected by devils". Dit keer is het fragment van de film (Shogun Assassin) wat langer en fungeert het als intro. Iets wat de mannen van Wu-Tang wel vaker doen, maar de intro van Liquid Swords vind ik het best geslaagd van allemaal. De beat is vrij eentonig, maar dat gekke deuntje werkt onwijs aanstekelijk.


19. Typhoon - Zo Niet Mij

Had me een jaar geleden verteld dat dit nummer in mijn top-20 zou staan en ik had je voor gek verklaard. Zo Niet Mij was lange tijd, euh... zo niet mijn nummer en de rest van het album had ik ook tevergeefs een enkele keer geprobeerd. Lobi da Basi daarentegen, dat was direct een schot in de roos. Toch heb ik Tussen Licht en Lucht nooit opgegeven en kansen blijven geven. En toen was daar, ineens, tijdens een lange busrit, de klik. Vooral Zo Niet Mij kwam heel hard binnen. Tussen Licht en Lucht gaat emotioneel veel dieper dan Lobi da Basi, maar is ook tekstueel van een net iets hoger niveau. En dus werd het voor de top-100 een strijd tussen maar liefst vier nummers van TLeL: Wind Waait, Drieluik, Vlieger en Zo Niet Mij.


18. DJ Shadow - Building Steam with a Grain of Salt

Een legendarisch album van een legendarische producer. Verder bouwend op de commentaren hierboven, ook DJ Shadow is een twijfelgeval in hoeverre het hiphop is. Mijn gevoel zegt dat 80% van Endtroducing..... geen hiphop is en ook bij dit nummer heb ik nog steeds mijn twijfels. De instrumentatie heeft in ieder geval wel iets weg van een hiphopbeat. De vocale samples en de vloeiende verschuivingen in het nummer - wat bijvoorbeeld absoluut niet het geval is bij Stem / Long Stem - geeft het ook wel wat poëtisch. En dat is voor mij - denk ik - de essentie van hiphop: ritme en poëzie. Of om opnieuw een eerbetoon te maken - een beetje goedkoop, vergeef me - in het Engels: Rhythm & Poetry.


17. Deltron 3030 - 3030

We hoorden Del tha Funkee Homosapien al eerder bij de Gorillaz, maar ik hoor hem toch liever met zijn eigen werk. Of beter gezegd, met Dan the Automator en Kid Koala als Deltron 3030. De zinnen komen orenschijnlijk als vanzelf uit Del en daardoor is het altijd een genot om hem te horen. Het (soort van) titelnummer heeft ook nog eens een heerlijke productie en zorgt ervoor dat je direct in het concept van het album wordt meegenomen.


16. Mos Def feat. Slick Rick - Auditorium

The Beat Konducta Madlib tovert weer eens een magische productie uit zijn mouwen. Dit keer eentje gebouwd op muziek uit India. Qua samplegebruik gaan we ze niet heel veel beter meer tegenkomen. Mos Def weet er wel raad mee. Die heeft wat mij betreft één van de allerbeste flows en bovendien vaak nog wat zinnigs te melden. Maar zijn verse in Auditorium is slechts een opmaat voor de inbreng van Slick Rick, die hier heel effectief een verhaal over een Amerikaanse soldaat en een Iraaks jongetje vertelt.


15. A Tribe Called Quest - Electric Relaxation

Die titel alleen al zegt eigenlijk alles. Soms kunnen (combinaties van) woorden, los van de betekenis, al prachtig zijn. Dat geldt hier niet alleen voor de titel, maar het hele nummer zit vol met dat soort briljante woorden, zinsdelen en zinnen. Wat ook helpt is dat de chemie tussen Phife Dawg en Q-Tip op Midnight Marauders heel sterk is en op Electric Relaxation spat het plezier er van af.


14. Gang Starr feat. Inspectah Deck - Above the Clouds

Eén favoriete hiphopproducer noemen vind ik lastig, maar DJ Premier is zeker een kandidaat. Samen met Guru heeft hij onder de noemer Gang Starr een hele hoop moois uitgebracht, maar Above the Clouds is voor mij duidelijk hun allerbeste. Hoe DJ Premier van het origineel zo'n heerlijke beat heeft weten te smeden, is zeer bewonderingswaardig. Na de sterke verse van Guru krijgen we als kers op de taart ook nog eens een bevlogen Inspectah Deck. Alweer iemand van de Wu-Tang Clan, maar wel de allerlaatste keer.


13. Cannibal Ox - Iron Galaxy

Cannibal Ox' The Cold Vein is een moeilijk te grijpen album. Het hele album is geproduceerd door El-P en ik heb hem nog nooit zo kil gehoord als hier - niet zo gek gezien de albumtitel. Ook Iron Galaxy is een nare bedoening: het gaat over hoe New York verrot is tot in zijn kern. De eerste verse van Vordul Mega is indrukwekkend met de hoeveelheid rijm, maar ik ga toch voor de laatste verse van Vast Aire met de sterke metaforen en briljante woordspelingen.


12. Nas - N.Y. State of Mind

Sommige albums hebben een soort aura om zich heen, waardoor de kwaliteit buiten discussie staat. Kind of Blue is een goed voorbeeld, net als Illmatic. Illmatic is, ik heb er even geen ander woord voor, ongekend degelijk. Daarmee bedoel ik te zeggen, dat het niet opvalt doordat het iets geks doet, maar dat het "gewoon" heel goed is. Het zijn stuk voor stuk zeer goede liedjes, met zeer goede beats en dito raps. In tegenstelling tot de meeste van mijn 5*-albums is er niks waarbij ik me voor kan stellen dat mensen er een hekel aan hebben. N.Y. State of Mind is daar het beste voorbeeld van.


11. Fresku - Twijfel

Wie is er genialer: Fresku of Teemong? Een vraag die ik eigenlijk nog nooit heb weten te beantwoorden, en dat gaat ook zeker niet lukken op basis van Twijfel. Beiden zijn hier op een niveau dat niet veel hoger kan. In het eerste deel van Twijfel gaat het antwoord duidelijk in de richting van Fresku: wat een poëzie Halverwege wordt er een hoge vrouwenstem toegevoegd en daarmee tilt Teemong het nummer nóg een niveau hoger. Beste Nederlandstalige hiphopnummer ooit. Voor mij bestaat daarover geen twijfel.

Alleen maar klassiekers en allemaal een dikke 10+

Schitterende update. Wat mij betreft had dit zomaar de top-10 mogen zijn.

Nog vier min of meer verrassende nummers. Eentje van een zeer bekende artiest, eentje van een redelijk bekende artiest en nog twee van wat minder bekende namen. Durft iemand een gokje te wagen? En wat zijn die zes wel voorspelbare top-10-nummers?

Bedwetter? Kendrick, Mobb Deep, El-P?

Wat een tiental! Zo Niet Mij ligt me nog altijd niet helemaal maar ik begin hem wel beter te vinden, dus dat herken ik wel aan je stukje. En Illmatic heeft inmiddels al een plekje in mijn toptien veroverd, meesterlijk.


Voor de finale waag ik alvast een eerste gokje met deze negen namen

Atmosphere - Painting
Bedwetter - Stoop Lights
Jedi Mind Tricks - Uncommon Valor: A Vietnam Story
Kanye West feat. Bon Iver - Lost in the World
Kate Tempest - Europe Is Lost
Kendrick Lamar - The Blacker The Berry
Mobb Deep - Shook Ones, Pt. II
Run The Jewels - Angel Duster
Tyler, The Creator - Yonkers

Wat de tiende betreft: geen idee, ik dacht eerst Het Land Van maar die kan niet meer nu Twijfel de hoogste Nederlandse blijkt te zijn.

Lost in the World op 1.

Ik verwacht Drunk in Love en A Christmas Fucking Miracle van Run the Jewels ook nog wel.

Dat zou een behoorlijke anticlimax zijn, Teun! Don't do it.

Ja, van N.E.R.D! Dont dont do it!

Teunnis' Hip Hop Top 100: Part X (10 - 6)


10. Bedwetter - Stoop Lights

Lil Ugly Mane stond al op #32, maar zijn beste nummer is gemaakt onder het alias Bedwetter. Ugly Mane besloot na het album Oblivion Access, waar ook Persistence op stond, te stoppen, maar kwam begin 2017 terug als Bedwetter. En het werd er niet vrolijker op. Sterker nog, als Bedwetter geeft Travis Miller een nog directe blik op zijn getormenteerde ziel. Mijn top-10 heeft weinig luchtige momenten, maar Stoop Lights is wel het absolute dieptepunt.


9. Jedi Mind Tricks feat. R.A. the Rugged Man - Uncommon Valor: A Vietnam Story

Een nummer waar al zoveel over gezegd en geschreven is, dat ik er weinig aan toe kan vegen. De verse van R.A. the Rugged Man is tekstueel ongetwijfeld het allerbeste wat hiphop ooit heeft voortgebracht: onvoorstelbare rijmschema's gecombineerd met daadwerkelijk betekenisvolle zinnen. Ik heb er nog even aan gedacht om iets van het 5*-album Violent by Design te noemen (I Against I of Sacrifice). Uncommon Valor draait wel heel erg om die ene laatste verse en de producties op Violent by Design zijn net iets rijker van geluid. Maar ik kan simpelweg niet om de magistrale R.A. the Rugged Man heen.


8. Kate Tempest - Europe Is Lost

Tijdens de piek van de migrantencrisis, kwamen er op exact dezelfde dag twee singles uit met duidelijke statements. Het eerder al benoemde Borders van M.I.A. en Europe Is Lost van Kate Tempest. Beide nummers maakten die dag een onuitwisbare indruk op me. Waar Borders toch snel een beetje verveelde - waarschijnlijk net iets te banaal gebracht - blijft Europe Is Lost onverminderd krachtig. Het venijn zit in elke lettergreep. Ze beschrijft hier de teloorgang van Europa (of breder: Het Westen); een onderwerp dat vanaf mijn allereerste opdracht tot aan mijn bachelorscriptie aan bod is gekomen tijdens mijn studie sociologie. Alle frustraties over de huidige tijdsgeest spuwt Kate er in drie briljante verses uit. Een onderschat meesterwerk.


7. Run the Jewels - Angel Duster

Killer Mike en El-P weer. Nu echt als één artiest. Dat RTJ zo'n succes zou worden, had ook ik niet verwacht. El-P als headliner op Best Kept Secret blijft een klein beetje surrealistisch. Het succes is vooral te danken aan de nummers met een meer uitbundig karakter. Zelf heb ik ook een duidelijke voorkeur: de afsluiters van hun albums. De albums als geheel zijn minder dan hun solowerken, maar de afsluitende nummers van Run the Jewels 1, 2 en 3 zijn stuk voor stuk geniaal en hadden hier alle drie kunnen staan. Conceptueel en muzikaal gaan daar alle registers open.


6. Tyler, the Creator - Yonkers

Dit sloeg bij mij destijds in als een bom. De gruwelijke beat, de gruwelijke clip en de gruwelijke teksten. Daarna kwamen nog allerlei tv-optredens en meer ongein van zijn collectief Odd Future Wolf Gang Kill Them All. Ik was lange tijd groot fan van Odd Future. Toen het album Goblin verscheen, viel alles nog meer op zijn plek en dat gold ook voor Yonkers. Het concept van het album en het schizofrene karakter dat hij daar in stopt, geeft Yonkers nog een extra laag. Na Goblin volgde twee matige albums en verloor ik hem uit het oog. Gelukkig lijkt hij weer helemaal terug na het sterke album van vorig jaar. Oh ja, op Yonkers wordt Adventure Time genamedropt, maar destijds had ik nog geen flauw idee dat hij hiermee naar de Cartoon Network serie verwees. Vandaag de dag is mijn adoratie voor Adventure Time minstens dubbel zo groot als voor Tyler (of welke rapper dan ook*).





* tenzij je Regina Spektor een rapper noemt, wat niet eens zo raar is. <--- had bijna in dit rijtje gestaan, maar heeft toch niet het hiphopkeurmerk van mij gekregen

Deze update valt niet meer te overtreffen. Wat een vijftal en als klap op de vuurpijl nog even Adventure Time en de één na beste Regina Spektor benoemen.

Ho ho, Kanye en Kendrick komen ook nog. Deze update valt zeker nog te overtreffen!

Teunnis' Hip Hop Top 100: Part XI (5 - 4)


5. Kanye West - Saint Pablo

Stelling: Runaway is geen hiphop. Hier. Ik heb het gezegd. Het is eruit. Misschien wat gek voor iemand die Beyoncé en Rihanna in zijn hiphop top-100 zet, maar voor mij is Runaway een popnummer met een gastbijdrage van een rapper. Overigens is Runaway niet eens het beste nummer van MBDTF, dat is het afsluitende tweeluik Lost in the World / Who Will Survive in America. Maar dat is al zeker geen hiphop. Degenen die mijn algemen top-100 hebben gezien, hadden misschien één van die twee nummers verwacht, maar de goed opletende kijker had gezien dat ik beide nummers destijds had gecategoriseerd als "Pop Rap". Door de diskwalificaties mist Kanye West het podium, maar gelukkig is er nog genoeg moois te kiezen. Ik heb gekozen voor een nummer waarin de laatste tien jaar Kanye West samen wordt gevat in zes minuten. Saint Pablo is alles wat Kanye West vandaag de dag is. Technisch matige raps en een compleet opgeblazen ego, maar anderzijds conceptueel altijd boeiend, geweldige gastbijdrages en nog steeds geniale producties.


4. El-P - $4 Vic / Nothing But You + Me (FTL)

$4 Vic was het eerste nummer dat El-P schreef voor zijn laatste soloalbum Cancer 4 Cure. Het is geschreven na het overlijden van goede vriend Camu Tao, die aan longkanker leed. El-P had het hier hoorbaar heel moeilijk mee en op $4 Vic / Nothing But You + Me (FTL) neemt hij ons mee in dit proces. Weer een heel donker nummer, maar ik haal hier ook veel positieve energie uit. Als afsluiter van een zwaarmoedig, emotioneel, introvert en persoonlijk album funcioneert $4 Vic / Nothing But You + Me (FTL) perfect als finale.

De volgende drie zijn wel echt sneu voorspelbaar. Op zijn minst de artiesten.

1. Mobb Deep - Shook Ones, pt. 2

2. K-Dot - The Blacker The Berry
3. Atmosphere - Painting

Zoiets.